gerçeği bulan, hayalde kalmaz,
dönüş dilenmez.
Yerini bulanın, sorgusu kalmaz.


Kalede olandan, kainat sorulmaz.
Sorgusu sadece kale içindendir.
Kainata çıkanın, sorgusu olmaz.
Derya misali.
Deryaya ne atsan, hak ile paklar;
kainata çıkan, derdini kalede saklar.
Tekrar kaleye dönmeyeceğine göre,
dert ondan uzak kalır.


Sorgusuzluk, vasıflarından biridir.


 Darlık, gönüllerde yer almaz;
gönlünde bahçeni belledi isen,
‘Dikeyim çiçekleri.’ dediysen,
sorguyu mantığından sildi isen,
olanı-olacağı ALLAH’ıma havale etti isen.


‘Niye ağaç olmadık?’ dersek,
O’na sorgu yöneltmiş oluruz.
Halbuki sorgu, sadece O’ndandır.
Soracağı, senin sorgularındandır.


Ölüm, göç değil midir?
Ne var ki, bu göçte bavulunda götürdüğün,
işlediğin hayır ve şerdir.
Nasıl ki seyahatinde bavulunu kendin açar,
temizi kirliyi kendin ayırırsın;
göçte de öyledir.


dünyaya sultan gelsen,
kendinden başkası sorgunu vermez.


“Gün Güneş’e, alemdir der.
Güneş, gün ile kendini süsler.
Toprağı, gün de Güneş de besler.
Her zerre, kulun emrindedir!
Her zerre, bilenin emrine amadedir!
Kuğu gölü süslerse, göl kuğuyu beslerse.
Güzeli kul görecektir, ‘HAK!’ diyecek,
her zerresi ile hükme varacaktır,
kendi kendine soracaktır:
‘Gökler, yerler, göller, çiçekler, böcekler.
benim için var ise;
cümlesi, HAK ADI’na bana yar ise;
ben nerden yargıdayım,
kim adına sorgudayım?’ ”
dedi, HAMZA DOST cümlenize
RESULÜ’nün selamı ile geldi:


Ne yolcu zordadır, ne hancı dardadır;
her var olan, bilgisi ile sorgudadır.


her konuda sorguyu bitirdik


Güneş’i bilmeyen gölgeye gelmez,
aslı ile kalmayan sorguya dalmaz.
PİR SULTAN ABDAL


“HACI BEKTAŞ geldi yola, cümle ile verdi mola.
Açtı bohçayı elden, dedi ‘Ne varsa, dilden.
RABB’im, korusun cahilden.’
Serdiğimiz sevgidir, ördüğümüz saygıdır,
sildiğimiz yargıdır,
bilmediğimiz RABB’imden sorgudur.
Bohçamız, açık seçik.”
dedi, HACI BEKTAŞ selamladı.


RUH'la bedenin zerreleri birbirini tamamlıyor.
Ayrı, ayrı değil.
RUH gerçeği idrak etmeye çalışıyor,
fakat bütünlenmezse bedenle,
orda cehennemi yaşıyor.
(Cehennemi diri iken mi yaşıyor?)
Göçünden sonra.
Sorgun kendi zerrelerinden oluyor,
‘Sen bunu niye tamamlamadın?’ diye.
SORGU MELEKLERİ, zerrelerindir.