Soyun değil huyun güzeline meyil verelim;
güzel huyda hayır umalım


Zengin-fakir-asil yok aramızda,
soydaş cümle ALLAH’ımın kulları.


Asaletin temeli, soydan değil huydandır.


Soydan gelen, aslı istenen nedir?
Soyun kula verdiği isim, kulun kula verdiği.


Ölçüyü kuldan alma, olanı dölden bilme.


Sayıyı çokluktan, soyluyu soysuzdan sorarsan;
tenkit ettiğini görürsün.
Ne var ki, neyi tenkit ettiğini bilmez.
Soylunun soysuzdan farkı, dünyadadır.
Nasip olana soylu denir, paye verilir.
RUH yapısı; ne soy, ne ana, ne baba vermez.
Hoca da eğitmez.
Kul kendini, kendi eğitir,
ÖĞÜTEN yine ALLAH’ımdır.


Soyun bağlantısı, kulun dünya dağıntısıdır.
Soyuna bağlandıkça, kaybın büyük olur.


Saygı, sevginin eseridir; soysuza vereceği olmaz.
Soysuzun soyluya vereceği, ibret dersidir.
Bunlar dünyanın tecellisidir.
Soyluyu soysuz değerlendirir.
Soysuz olmasa, soylu adını almaz.
Soyluyu, ne aldınızsa aksidir.
Kişi olarak ne soylu ne soysuz.
Tutumundadır kulun.
Soysuzu vereyim;
geldiğini bilmeyen,
gideceğine uymayandır.
(Soylu) Geldim-gördüm,
dönüşe uydum diyendir.


Soyunuza değil, yolunuza hizmetteyiz;
bedene değil, RUH’una hizmetteyiz.


Soyluya soysuzu sorsan, ‘Yolsuz.’ der;
soysuza soyluyu sorsan, ‘Susuz.’ der,
ALLAH’ımla kulunun arasına girer.
Aslında ölçü ALLAH’ımdadır.
Soylu dünyanın adına isim almıştır,
soysuz fakirliğine duçar kalmıştır.
Ne var ki zengin-fakir, göçende hepsi bir.
Orda dünyadaki ameline göre yerini alır.


Selvinin boyundan,
söğüdün soyundan şüpheniz mi var?
Soydan maksat; köktendir, kökten aldığındandır.
Boydan maksat; manadır, manayı bildiğidir.
Boy veren; kendini bildirendir, boy ile gösterendir.
Soydan gelen, kuşaktan sonra dahi anılandır.


Soyun manası;
kandan gelen değil, CAN’dan gelendir.


Ced, adı ile andırır;
ceht, aşkına düşürür.


Soyluya sorulan, yerini bilene götürülür.
Soysuza sorulan, dileğine getirilir.
Her olay kulun niyetine yatırılır.
Aslında soylu soysuz, kulun değerlendirdiğidir.
Seyrine daldığın, güzel gördüğün her olayda,
soyluluğunu belgelersin.


ALLAH'ım kainatı kuluna adım-adım açar.
Ne önce ne sonra.
Her nesil bir perde öteye geçer.
Perde; 'Bilim.' denilen,
yoğun çalışma ile buldum sanılan,
gerçeğin ta kendisidir.


Asmaya göz attık üzüme söz ettik,
toprağı düz ettik, nerden geldik nereye gittik,
çoban olduk sürüyü güttük,
sohbete daldık sözümüzü kattık,
bilene ‘EYVALLAH!’ dedik,
bilmeyene el ettik,
gönlümüzü yol ettik,
eli elden tuttuk,
bilmeyeni bilene kattık,
‘Kuşak öylece gelişir.’ dedik.
Kuşak, soydan gelene değil huydan bilene,
HAK ADI’na uyana verir.


"...Soylu soyunu topraktan arar,
soylu kendini toprakta tarar.
Kendini görmekten aynaya bakamaz,
AŞK odunu yakamaz."
dedi, ALİ cümlenize
RESULÜ'nün Selamı'nı iletti.