Soylu soyuna güvenmese, ALLAH’ımı tanır.


Saygı, sevginin eseridir;
soysuza vereceği olmaz.
Soysuzun soyluya vereceği, ibret dersidir.
Bunlar dünyanın tecellisidir.
Soyluyu soysuz değerlendirir.
Soysuz olmasa, soylu adını almaz.
Soyluyu, ne aldınızsa aksidir.
Kişi olarak ne soylu ne soysuz.
Tutumundadır kulun.
Soysuzu vereyim;
geldiğini bilmeyen,
gideceğine uymayandır.
(Soylu) Geldim-gördüm,
dönüşe uydum diyendir.


Soyluya soysuzu sorsan, ‘Yolsuz.’ der;
soysuza soyluyu sorsan, ‘Susuz.’ der,
ALLAH’ımla kulunun arasına girer.
Aslında ölçü ALLAH’ımdadır.
Soylu dünyanın adına isim almıştır,
soysuz fakirliğine duçar kalmıştır.
Ne var ki zengin-fakir, göçende hepsi bir.
Orda dünyadaki ameline göre yerini alır.


‘ALLAH’ım asla hak olanı haksıza bırakmaz.
GÖRENDİR, BİLENDİR,
SABRINA GÜVENENDİR.
Soyluyu soysuzdan AYIRANDIR.’
Konu budur.
Soylu kulunu soysuz ile bir etmez.
‘Soylu kulunun hakkını yiyim.’
diyeni PİR etmez;
asla, yanına YARDIMCI katmaz.


YAHYA söze GÜL gönlünde geldi,
“Her soyluda, güzellik var!” dedi.


her güzeli bilene, soylu der güleriz


Soyluya adı verilse, yerden göğe direnirdi.
Soysuza nokta denilse, adı ile gerinirdi.


“...Gönlüm bana açık ise, benliğimi silerim;
gönlüm cümleye açık ise,
varlığımı her zerreye bölerim;
öylece soyluluğu hak eder,
günün düzeninde yerimi bulurum.”
dedi, KAYGUSUZ


“Her ağaca selam verirsen,
her ağacın verdiği selamı görürsen,
aldığın bilgini korursan;
‘Soylu oldun.’ deriz de,
sofrada olan her kulunu selamlarız.”
dedi, ALİ


soylu, güzelin hali
HAMZA DOST


doymayı bildik,
doyan ile soylu kaldık.
RABİA


Soyluluk;
gönül ER'lerinin adıdır, andıdır.
Ne zandadır, ne kandadır.
MERYEM   YAHYA