Her ULU bir gemi, istersen tarikat de.
Gemiye binilir, mevsimine göre yola çıkılır.
Gemi kalkarken sarsıntı olur.
Kimi sallanır, kimi tutunur,
kiminin midesi bulanır,
en yakın iskelede karaya çıkılır.
Biz beraber sarsıntıyı geçirdik,
birbirimize tutunduk,
evvel ALLAH’ıma sarıldık.
Şimdi de süt liman.
Denizde rotamız yolunda gidiyoruz.
Limanlara uğruyoruz,
dileyen yolcuları alıyoruz.


Gemiyi yelkende değil,
silkende düşün,
dalga gelip vuranda düşün.
Ne kaptanda söz kalır,
ne yelkene ip verir,
ne kul dünyayı görür.
O anda ALLAH’ını bilir.
Asıl olan,
gemiyi silkmeden ‘ALLAH’ım!’ demekte,
O’na sığınıp da yola çıkmakta.
Elbet her başladığın O’nun ADINA oldukta,
selameti bulmuş olursun.


Deryada arayan gemi misali,
AŞK’ıma geldi benle bir oldu.
Bende ALLAH’ımın tecellisini gördü.
ALLAH’ım!
AŞK’ımı gemi yaptım,
her dileyen kulunu çağırdım;
‘Gel gidelim,
AŞKI’na yelken açalım.
AŞK gemisi benden,
yelkenleri sizden olsun;
derya ile rüzgarı O’ndan.’


“Buğdayı desteledim,
şarkıyı besteledim.”
dedi YESEVİ AHMET geldi:
“Şarkıda O’nu figan ettim,
gülde bülbülü ağlattım,
kul elini kul eline bağlattım.
Derde deva, dosta şifa;
niyazında bulunur dedim.
Gemiyi ele aldık,
sahilde el edenlere
‘Bekleyin size de geliriz.’ dedik,
selamı sizlere bıraktık.”
dedi, YESEVİ


Gemiye gelenin,
deryaya dalanın,
sahilden sesi zor alınır.


gemiyi bulan
bulmayana bildirsin.
YUNUS


Geminin esas yedi unsuru vardır:
Direği, dümeni, motoru,
çıpası, pervanesi, bacası.
Niyet dilersen,
'altıda kaldı' dersen yanılrsın;
radarını unutursun.
Geminin yükü çoktur;
halatı, teknesi, çekmesi vardır.
Ne var ki, yediye uymazsa,
ne durur, ne döner.


Gemiyi yol için,
deryayı hal için alandanız.

Gemiye dost gerekli,
sevene post gerekli.


 Dümensiz gemi değiliz.


Gemiyi sordunuz.
Doğuşun hikmeti, kulunun nimeti,
dünyanın kıymeti;
yerini bilenin, 'YA ALLAH!' diyenin sığındığı,
suyun olduğu yerde barındığı;
ne var ki, her olaydan arındığıdır.
Gemiye geldiği, gemide olduğu,
görenin 'Benim de yerim mi?' dediği.
'Beden mi?' dendi.
Doğuşun getirdiği dersen, gönüllerdir.
(Gemi gönül mü?)
Gönüller birliği, niyazlar bolluğu.
Elbet bulur yolluğu.


Niyazınız bol olsun,
gemimiz bütün vazifelileri yerinde bulsun,
öylece yürüyüşe hazır olsun.


Gelmeyi görevden dedik,
gemiden gemiye sözü bağladık.
Madde gemisine mana gemisini
köprü ile bağladık.
ALİ


Her olanı gördüğümüz gerçektir.
Yazılanı okuduğumuz kadar,
gemiye geldiğimiz,
her birinize açık olanı verdiğimiz bilinir.


Kucak açılır, her söze sevgili ile geçilir.
Selam olsun, gemiden selam alan,
her olaya ‘EYVALLAH!’ desin.


Dileyen her kuluna açık olan gemi,
niyaz ile niyetin birliğidir;
sevginin bağladığı,
gölgelerin silindiği makamdır.
Kendinden kendine sor;
‘Niyaz ettim, sözümü tuttum mu?
Niyet ettim, ahdimi yerine getirdim mi?
Sevmeyi denedim, her varolanı sevdim mi?’
Öyle ise, gemideyim.