Eliniz ALLAH’tan dünya niyeti için kalkmasın.
ALLAH’tan iman dileyin. Yoluna ferman dileyin.


Güne geldik söz ile, yolu verdik ÖZ ile;
imtihanı biz verdik, göçte gönüldeki iman ile.


Elbette her şey ALLAH’ımın İZNİ ile,
ALLAH’ımın KUVVETİ ile.
Kulun kuvveti, imanı ile.


güneşe dayanmak için iman gerek,
soğuktan sakınmak için iman gerek,
dertten kurtulmak için iman gerek.
İman, gönül deryası;
derya, dünya ve ahiretin kurtarıcısı.


Tedbir, imanı zedelemez.


(İmanın, evvela kalp temizliği olup olmadığı
hakkında bizi aydınlatır mısınız?)
Gönül pak olmayan kulun, imanı hak olmaz.
İman, gönlün yıkanmış şeklidir.
Günün konusu, kula kanı olsun diye verdim.
Suyun akması nedir?
Berrak akması için ne gereklidir?
Yatağın temiz olması.
İman, su; yatağı, gönül.
Olsun da gönlüm temiz,
ibadetim yumağıma borç kalsın.


Her ULU’nun bir verişi vardır.
Verdiğim de sudur. İman.


Beddua; kötüyü bekleyiş.
Kulun hatası değil, imanının kıtlığıdır.


Huzur yolunda, iman gönlünde oldukça;
yumağın duman almaz, kul gözü sende olmaz.


Çizmeyi ayağın korunsun diye giyersin.
Gönlünü neyle korursun?
İman duvarı ile hale kurarsın.


Su imandan, kul zamandan.
Yozan, nasipsiz kalandır.


‘İman’ dedin düşündün, onu neyle harcadın?
Ne ahiret pazarlığa, ne iman hovardalığa girmez.


iman, sevgi ile bağlıdır.
Biri çözüldümü, öbürü işine yaramaz.
Sevgi de manaya olan sevgidir, maddeye değil.


Adalet, kulun maddi hakkını korur; asalet, şanını.
Mümin kul da, imanını korur.
İmandan nasibi olmayan;
önce asaletini, sonra adaletini kaybeder.
Korumak, eline verilmez ki.
İmanını kaybeden;
önce ahiretini, sonrada dünyasını kaybeder.
Ne var ki, dünya kaybı kulun hayrınadır.
Dünyanın boşluğu, kendisine gösterilir,
‘Dönse’ diye beklenir.
Ne mutlu aymayı bilene, dünyadan dönene.


Ağaçta her dileyen kuş barınır,
kul sadece imanına sarınır.


İmanı olan, zerrede O’nu bulandır


 Korku olan yerde, iman silinir.


Hiçbir kula, ‘Köşkün sarayın olsun’ diye duacı olmayınız. ‘ALLAH’ım imanını tazelesin, AŞK zengini etsin’
diye duacı olun.


İman kimde varsa, muhtar odur;
mümin kim ise, muhlis odur;
kervan kimde var ise, zengin odur;
sabır kimde var ise, fakir odur;
fütur kimde var ise, göz ondadır;
kumu arayan var ise, O’ndadır.


Umut; bedenin değil, gönlün nasibidir.
Beden, nasibi ne ise onu görür.
Gönül, umut ettiği kadar alır.
Ne var ki umudunuz, çapımız kadar olsun.
Umut ne ile beslenir? İman ile.
İmanınız üstün olsun, umudunuzu buldursun.
YUŞA


Şüphe kulun cehennemi, iman cenneti olacaktır.


Kulun gücü nedir, nerdedir? Elbet imanında.


RABİA “Umutsuzluk, imanın sakatlandığı an.”


İnanç, imanımı bütünledi;
iman, emeğimi tanımladı
MİMAR SİNAN