Bir anda her zerreye HÜKMÜ’nü ileten, O.
Her anda kulunu yöneten, O.
Yerden göğe bilir de, ömrünü RABB’im YAZMAZ mı?
O, senden de, cümleden de merhametli sevgili,
yargısında sadece AFFEDİCİ olduğunu düşünmedin mi?
SEN vermesen ALLAH’ım;
kul almaktan vermekten bilemezdi,
SEN’i arayacağı yeri bulamazdı.
Her kapıyı AÇARSIN, önce KENDİN geçersin,
KENDİ’nden kendine bileni SEÇERSİN.
Şükür ALLAH’ım SANA!
RABB’im bensiz, ben RABB’imsiz olamadım;
Bağına girdim, O’ndan başka bulamadım;
‘ALLAH!’ dedim, AŞK’ına doyamadım,
doymayı da dilemedim.
Çalılar eğildikte selama durdu, neden?
Bende olan O’nu gördüğünden…
‘YA RAB!’ dedim,
‘Her birimiz BİR olsak, DOST bağında buluşsak;
şüpheleri siler miydik, kayguları böler miydik?’
Ağaçlar söyleşti, dediler ki;
‘Şüpheler silinseydi, kaygu kalır mıydı?’
EYVALLAH dedim, kaygudan uzak kaldım.
Sevgili, sevenlerindir; RAB, bilenlerindir!
Ne yargı yeterlidir, ne sargı tutarlıdır;
RABB’im, dilediği anda, dilediği handa,
doğruyu bilen ile, doğruda kalan ile,
gönülden gönüle akan ile beraberdir.
Dayanmayı, donanmayı;
kandil ile aydınlanmada değil,
NUR’u ile NUR’lanmada bulalım,
akan suda sevgi ile kalalım!
Güneş’e baktık, delice dedik zeytini yaktık,
her fidanın suyunu döktük, SEN’den aldığımızı ben ile söktük.
Gördük ki; benden beni sökmek için, SEN’i bilmek gerekli!
Aldığımızı bildiğimiz kadar, vermeyi de bilmek gerekli!
Şükür RABB’im bildiğimize,
SEN’i bilip benliğimizi sildiğimize,
aldığımız ile günümüze geldiğimize.
Sevgide aradığımızı Sevgili’de bulduk,
menekşeyi tevazuu ile örnek aldık,
açılan kapıda HAK ADI’na kaldık.
Sevgi, kulluğu bildiren; DOST, HAK yoluna götürendir.
Bilse bilmese, RABB’im kulunun yanındadır;
her yarattığının canındadır; ‘Derman.’ dediği an, tenindedir.
O’nu bilen kulu, ÖZ’den sözden ayırmaz!
‘Bilmeyen kulu?’ demeyin, ham meyveyi yemeyin!
Bilen de, bilmeyen de;
RABB’imin gözündedir, yazında kışındadır.
Tezgah ta SEN, tezgahtar SEN;
üreten SEN, yürüten SEN,
bağladın bizi gönülden.
Elim-ayağım, birbirine eş değil;
yüreğime baktım, yerde olan taş değil;
gönüllerle buluştum, hiç birisi boş değil;
GÜZEL'den GÜZEL RABB'im,
SEN'den uzak olmak hoş değil;
seni-beni ayırdı ise, bu bendeki baş değil.
ALLAH'ıma emanet olunuz,
geliş-gidişe inancınızı bağlayınız,
umutsuz kalmayınız!
Umutsuzluk, inkardandır!
O'nun KAPISI her kuluna
Kimi er gelir, kimi geç kalır,
her var edilen er-geç
Varlığınız BİRLİĞİ’ndendir,
sevginiz gürlüğünden olsun;
her kapı açıldıkta, yüzünüze gülsün.
O; zenginden güler, fakirden
hastadan güler, ustadan güler.
O'nun güldüğünü bilelim,
‘O'ndan!..’ diye her adımda güzele gelelim!
