Geleceğin yazısı, günden hazırdır. Düzeni kuran, kurduğu düzende görevleri veren O’dur. Sözün düzenini, biz veririz. SEVGİLİ der ki: "Seni senden sorarım, seni BEN ile sararım, BENİ sende ararım. Sen senden sorumlusun; sen BEN ile yorumlusun. Güzeli bilirsen, karanlığı silersin." Varacağım makam O’dur, her olayı O’ndan bilin. Seveceğimiz sadece O’dur, her kulunu O’ndan bilin. O’nun YOLU sadece BİR’dir, her yolun sonunu O’na bilin. ‘ALLAH’ım!’ dediğin, O’nun ADI’na niyet kurduğun her olay; yolunu taşsız bırakır, kapalı denen kapıları açar. Dört mevsimi bilirsen, üç öğünde bulursan, her güzele talib olursan; seni sende bileceksin, seni bende, beni O’nda bulacaksın. Her an yenilenen her zerre, O’nu da yeniler. Duran hiçbir zerre yoktur. Kendine kendini sorarsan, kendini O’nun ile yorarsan, gerçeği bulursun. Kul BİR’liğe-ER’liğe O’nun ADI’na bürünmezse, O’nun hali ile görünmezse; ne yoldadır, ne GÜL’de! ‘Geldim!’ diyenin nefesinde, ‘Bildim!’ diyenin kafesinde, O’nun YAZISI vardır. O’nun ile olduğum, cümleyi O’ndan bildiğim günde; ‘Bilmece?..’ dediğimi sildim, ‘Yorumsuzluk.’ dedim güldüm. Ağacın her dalına, kulunun her haline, ‘O’nundur! O’ndandır!’ dedim; sevgimi sakınmadım, ‘Ne oldu?’ deyip bakınmadım. ÖZ ile verdiğini, ÖZ’den alan O’dur ebedi; ne var ki, sözü silen de O’dur; bedendeki katıyı alan da, arttıran da O’dur! Her devirde O’nu bilelim, bilelim ki yeni gelecek devreye kalmayalım. Asayiş, her kulun kendi yasası değildir. Kainatın Kanunu kulu bağlar, uymayan elbet ağlar. Ağlasa ağlamasa, gelecek devreyi bekler. Kafes SENİN, nefes SENİN, heves benim mi? Gönül SENİN, güzel SENİN, çirkin benim mi? Ne yarattı isen SEN’den, sadece ÖZ’ümde olan bilgi benden. Doğuş odur; ÖZ’ümde olan bilgiyi bulmak. Bulduğum an SEN’den geleni, SEN’de kalanı; ÖZ ile gözde düğümleneni bilmek bana aittir. ... kendimde O’nu gördüm. O’ndan O’na selam verdim. Sen senden sorumlu isen, ALLAH’ım cümleden sorumludur! ALLAH BİR’dir, BİR’dedir! Seven kulu, O’ndadır! YARATAN O, yapı da kapı da O, kendinden kendine dönersen gine O! Kul isem O’ndan geldim, kulluğumu bildi isem O’na yöneldim. Elbet kutluyum O’nun ile, elbet mutluyum bilgim ile. Her söz elenir, her birinizden özlü sevgi beklenir. ‘Özlü sevgi nedir?’ denildi: Birbirini yermeyen, birbirinde hata görmeyen, BİR’den gelene sormayana; ALLAH’ım SEVGİSİ’nden dilediği kadar ulaştırır. Ona özlü sevgi denir. RABB’imi, her kulu sever. RABB’ini, yarattıklarını seven, özlü sevgiye sahiptir. SEN’i bende buldum, SEN’inle cümlede oldum. Her yerden, her gönülden ALLAH’ımın ADI anılır; anılırsa, yanına gelir sanılır. Ansan da anmasan da yanındadır; ‘Nerdedir?’ dersen, zannındadır; gönülden aldı isek, biliniz ki ordadır. Ne dün ayrıda idik RABB’in ile, ne bugün, ne de yarın ayrı kalacağız. Dünde günde yarında, RABB’im her an yanında "ALLAH’ım, O’nu bilen iledir, düzeni veren iledir; YUNUS ile gölgeyi sildik, aldığını seven iledir.” dedi, MERKEZ’im her adımına ALLAH’ımın RIZASI’nı diledi, selamladı. YARATANIN ŞANI’ndandır, bir diyene bin verir, ‘ALLAH.’ diyen gün görür. Her zoru yenerim, ADI ile girersem, her sırrı ararım, gerçeği ADI’nda bilirsem. Varız ALLAH’ım SEN’den geldik, her anımızda SEN’i yanımızda bildik, gönlümüzde bulduk, yaratılmışlığımız ile övündük, YARATAN’a dayandık, şükürler olsun ALLAH’ım. Doğru eğri bilinir, kainatı YAZAN ile okuyan sevilir, bildiğini dokuyan övülür. Devran SEN’den ALLAH’ım, ferman da SEN’den; MERYEM verdi ise düzenden, her okuduğu YAZAN’dandır. BUYRUĞU, sana bana değil cümleyedir. (HAKK’ın EMRİ?) EYVALLAH. Korur kayırmaz, sever ayırmaz, zoru verse de kolayı çevirmez. Koyun besledim, sütü var diye; atı besledim, yüküm var diye. Gidip gelene selam verdim, VAROLAN’ı nerden bildiğini sordum. Kimi yerden, kimi gökten, kimi azdan, kimi çoktan dediler, kendinde olana bakmayı bilmediler. Benden olumsuz gelen, sende noktayı bulur, her kulu açtığı yönde görür. O; O’na hizmet edenden RAZI’dır. Secde O’na, rüku O’na, sevgi O’ndan sana. Cümle bağlar bir olsa, cümle kullar hep gülse, sevgi ile kainat dolsa, işte cennet ordadır. Dost olalım, dost kalalım, her varolanı dost bilelim. Diyelim ki, ‘Seni beni YARATAN, cümle yarattığını GÖZETEN, SEN’sin ALLAH’ım. Yerde gökte anılan, her zerrede sanılan, SEN’sin ALLAH’ım. San ile aldık, son diye bildik, zanda SEN’i bulduk ALLAH’ım.’ Cümlede uyum gördük, niyaza öyle durduk. Selam olsun, RESULÜ’nün selamı cümlenizi bulsun. Nane yaprağı alsam, DOST KAPISI’na varsam, 'Benden.' diye sunsam gülerlerdi, RABB’imden aldığımı bilirlerdi.