(İnsanların diğer yaratılanlardan ayrıcalığı nedir?)
İçimizde O var.
Ve O’nu idrak edebiliyoruz.
ALLAH’ı idrak edebilmemiz için bedenli olmamız şart!
Diğer bedensiz canlılar O’nu idrakten yoksunlar.
(ALLAH’ı anlatır mısınız?)
ALLAH, çok büyük bir güç kaynağı.
(Kainatı neden yarattı?)
Kendini seyrediyor.
BİR’likte çok bilgi,
kulun bilincinde katlanır.
Tefekkür;
her kulun tek-tek bilincini yoklaması,
RABB’in ZATI’nı RUH’unda saklaması,
GÜLÜ’nü o hal ile koklamasıdır.
‘Kaçmadım kaçamadım EMİR O’ndan geldiyse,
tutmadım tutamadım niyeti O verdiyse,
görmedim göremedim kaderime yazdıysa.’ denilir.
ALLAH’ım kulunun dileğinde,
belleğinde, kaderinde, elindeki defterinde
O senin ile senden değil, sen O'nun ile O'ndansın.
O kadar büyük bir enerji ki YÜCE TANRI
Gaye toprağa girmekse gireceksin.
Gaye tezgahı görmekse, göreceksin.
Gaye aldığını vermekse, vereceksin.
Amma önce kendini bileceksin,
kendinde O'nu bulacaksın,
cümleyi O'ndan diye seveceksin.
'Kör müsün göremedin,
dil misin diyemedin, sen nasibini yiyemedin.'
diyene de ki:
'Gözü-dili veren O, yazı-güzü gören O, her seherde gelen O!'
ALLAH'ım her kuluna kendini bildirmekten aciz değildir.
YARATAN'ı yarattıkları ile bil.
Bundan şundan gelmedik, ‘Düzen aykırı!’ demedik;
güzel ile çirkini ayırmadık, selam ile kulluğuna talip olduk.
O’ndan geldik, O’ndan bildik, öylece O’nu bulduk.
O nerde?
Ben, beni bildiğim yerde;
ben, seni sildiğim günde;
ben O’na erdiğim yönde.
O, O’ndan, O’na, O.
O’na dönen her kulu ile sevinir-sevinir.
Sevinen de O’dur, seven de, sevilen de O’dur!
O seni bilir, O senden seni görür.
O’nun ile O’ndan O’na.
Sensin yaratılan, sende YARATAN
ALLAH ADI BİR’den BİR’e oluşturur,
ne var ki her biri kainatta dolaştırır.
ÖZ’ünde O var, sözünde O olsun;
gözünde O var, gönlüne O dolsun.
‘Senden seni arayan kimdir?’ denilir.
Seni sana VEREN’dir!
YARATAN senden seni alır, sana KENDİNİ bildirir.
Her yerde BİR’dir, her kulda VARDIR, her kula YAR’dır.
O, O’nu bilen iledir!
O ‘O’ndan!’ diyen iledir!
O, her yarattığı iledir!
‘ALLAH’ım, her an benimlesin SENİN ile olayım,
SEN’den gelen ile dolayım!
Kendine O’nun ile olduğunu inandır,
o zaman huzura kavuşacaksın.
Diyeceksin ki: ‘ALLAH’ım asla hak olanı haksıza bırakmaz.
GÖRENDİR, BİLENDİR, SABRINA GÜVENENDİR.
Soyluyu soysuzdan AYIRANDIR.’
Konu budur. Soylu kulunu soysuz ile bir etmez.
‘Soylu kulunun hakkını yiyim.’ diyeni PİR etmez;
asla, yanına YARDIMCI katmaz.
ALLAH’ım her an her kulu ile beraberdir.
ÖZ’dedir, sözdedir, gözdedir;
kul kulluğunu bilirse ilgisindedir.
Düşündüm durdum:
Ne kökte, ne gökte.
O bende, bilgimdedir!
RESULÜ’ne dönmeden O’na varamazsın.
‘RAHİM ve RAHMAN olan ALLAH’ım.
Beni SEN’den ayırma, onu bana kayırma;
SIFATIN’la besle beni, nefesinle sesle beni,
GÜZEL ELİN’le süsle beni.
SENİ SENDE, SENİ bende bileyim,
cümle ile BİR’liği kurayım.’ diyelim.
Cümlemiz ak ile karayı bildiğimize gönülden inanalım.
İman edelim ki; O GÖRÜCÜ’dür, O VERİCİ’dir,
O hatalarımızı af dilersek silicidir.
