Dünya halinde O sende, göçünde sen O’nda. ‘Dünyayı sileyim mi, SANA geleyim mi?’ dersen; “GÜNÜNÜ BEKLE, GÖNLÜNE AŞKIN SONSUZUNU EKLE.” DER. Selam olsun, ALLAH’ımın ADI cümlenizde kalsın. YÜCE TANRI’m, yarattığı her kulunu gözetmiş. ... olumsuz gördüğün her olayın, ALLAH’ımın görgüsüne göre hayra yöneltilenden olduğunu biliriz. Değerinin büyüklüğü ADI’nda, ADI’nın yadındadır. ADI’nın yadı, kulunun gönlündedir. ... gördüğümüz her var olan, O’nun sadece gölgesidir. Aslını görmeye, kul bedeni dayanamaz. Çiftçi toprağı sürer, işçi ekini derer, her kul topraktan bekler. Gönüller, DOST’u gözler. Gördüğün O değil mi, suçladığın dahi O değil mi? O seni GÖZLER, O seni BEKLER. O’nu bütün gönlünle sev ki, sadece O seni SARAR; VERDİĞİ her KARAR, kulun hayrına yarar. Her muradın kapısı, O’nun ADI ile açılır; her eşikten, O’nun ADI ile geçilir; dünyadan ahrete, O’nun ADI ile göçülür; minareye, O’nun ADI için çıkılır. Dert dediğinin dahi sahibi ALLAH’ımdır. Seven, sevdiği için O’nu yakın bilir. Sevmeyen, kendi O’ndan uzak kalır. SEVGİSİ’nden kayguya düşülmesin. Yaratılan TEK BİR’dir, bir binadır. Bölersen; kainat SIFATI’dır, TANRI dedik ZATI’dır, ‘ALLAH!’ dedikte, ZATI ile SIFATI. 'Gönlüm MEVLÂNA ile.' diyene; MEVLÂNA’nın sevdiğini sevdin mi, gönüllerde HAK ADI’nı buldun mu, gönlünün kanadını her kuluna açtın mı? HAK, arayanındır. Elbette bulur, yanında kaydını yaptırır. Miyyarını bilen O, kulunu gözeten O, yazıyı yazan O. ‘Nerde olursak olalım, O’nun ileyiz.’ diyelim. Ben O’ndan mıyım, yoksa O’nda mıyım? O’ndan idim, O’na geldim. Sen de O’ndansın, O’na geleceksin. Şahit isek VARLIĞI’na, düşmeyelim gönül darlığına. El-belde oldukça, bende YAR bulmaz; dil söze acı kattıkça, YAR’dan selam alamaz. O, YARATAN; O’ndan olan, yaratılan. KENDİNDE OLAN’ı kulunda böldüğü, bilinenden midir? Bende olan sende kalmaz, sende olan öbüründe ermez. Her bölünen, bölendendir, bölündüğü yerde birbirine katandandır. Yani çarpandan, hepsini toplayandan.