Mesnevi; yazının niyazı, güzelin anılışı,
ALLAH’tan AŞK ile söz edilişi.


Benim fikrimin yayılması
yüzyıllardır sürülür, fikirlerim sevilir.
Ne var ki, dünden güne fikrim değişik değil,
değişik olan dilimdir.
Günde, çözülmeyeni çözüp de vermek,
kula yardımcı olmaktır gayem.   


Asmayı gördüm,
Mesnevi’yi derdim, yazdım-dürdüm.
Günde yeniden açtım baktım,
geçmiş günde küf tutmuş.
Dedim ‘Sözü alalım, yeniden yola koyalım’
Küfün kötülüğü mü var?
Günde çözümü zorludur, öyle desem.
Her gün yazarız, Mesnevi’nin farkı ne?
Ağdalı demeyiz, kula ağırlık vermeyiz.
Sözü söze bağlarız, ‘Sevgi’ deriz çağlarız.
Mesnevi’de ne vardı?
Ondaki sevgi bundaki sevgi,
birdir, beraberdir.


Sözün güzel, bünyeye uygun.
Benim de günümde sohbetim öyle olurdu.
Tatlı günde uygun havada,
anlamlı söze girerdim,
girdiğim sözü gönüle akıtırdım.
Kimsenin aykırı düşünmesine
meydan bırakmazdım.
 Yerini, havasını bulan söz baş ağrıtmaz.
Gah müzik gah klasik hava, yani müziksiz.
Ciddi mevzua anında girilen,
doğrudan bu mevzu için toplanılana;
klasik toplantı denir.
Olmuşa hazır girmek,
gayeyi doğrudan vermek, klasik veriştir.
Sunduğumu şiirle verdim,
müzikle gönüle akıttım,
raks ile döndüm,
kendimi öyle buldum,
ALLAH’ıma öyle vardım.
Veriliş değil varılıştır asıl olan.
Kaide KUR’AN’dadır,
tam ona uyandadır,
gönülden varandadır.
Varalım da;
ister müzikle, ister ağlamakla,
ister gülmekle, ister yanmakla.


Mesnevi’den söz dileyen,
kulun ÖZ’ünü yumuşak bilendir.


Mesnevi; yol değil,
müstesna güzelliğin sözcüsüdür.
Sözcü değil, sözlüğü.


Mesnevi, dünün;
verdiğim, günün misalidir.
 
Beden kafestir, RUH’un kafesi.
Bilsen kafes olduğunu,
Mesnevi’de okuduğunu o zaman anlarsın.
Bilmeden okunur, gönlünce yorumlanır.
Günde gelişim Mesnevi açışımdır.
Çok söz edilmiş, bir öze denilmiş.
Söz o kadar çok ki, kitap küçük kalmış.
Güzellikler, fanice anlatılmış;
ne var ki, okuyan da fani.
Demez zavallı, ‘Bu kadarcık mı?’
Aldığım yol kitabımda yok.
Gördüğüm güzellik, vardığım NUR,
kitabımda yok.
Kitapta olan,
dünyayı saran görüntü.


Tedbir, imanı zedelemez.
Mesnevi der ki:
‘Nerden geldiğini bildiğin
felaketin üstüne gidersen, ortağı olursun’
Gözü kulağı, ağzı burnu,
en mühimi aklı ALLAH’ım niye sana verdi?
Binayı yaparsın, balkonu açarsın,
kenarına duvar çekersin, niye?
‘Düşmeyim’ dersin.
Hastalıktan, kötülükten kendini korumazsan,
elbet yolunu o yana çevirirsin, oldukça.


Mesnevi der ki:
‘En tesirli nasihat; mümin olduğunu,
ALLAH’ının kendisini sevdiğini bildirdikten
sonra edilen nasihattir’
Dersen, ‘Nerden bilelim, ALLAH’ımın sevdiğini?’
Ona söyleyelim.
ALLAH’ımın, her yarattığı her kuluna
sonsuz SEVGİSİ vardır.
İstisnası olamaz,
ALLAH’ım kulunu kulundan ayırmaz.
Ayıran, kuldur.


Mesnevi’den sordular,
geçen güne döndüler.
Her zaman dedim,
‘Dönüş yok, gidiş var’


Gün için geldim, geçen gün için değil.
Farsçayı geçende verdim,
günde anılan dili söyledim.

MESNEVİ nedir?
AŞK’ın sözcüsüdür.


AŞKI ile yandım,
AŞKI’na vardım da kandım.
Dünyada AŞK’ımı ilan ettim,
MESNEVİ’yi verdim.
Vardım, geldim,
size ateş verdim.


MESNEVİ;
AŞK’ın salatasıdır, iştahını açar.
Huzur; bedenin salatasıdır,
dağılmasını önler, çiçeği bağlar.


 Gün gelecek, GARİB’in ağzından,
MESNEVİ dökülecek;
sizlere dinlemek düşecek.
Küçümseme.
ZERKUBİ de dinledi, dinlerken buldu.


Sabır, yolun anahtarıdır.
‘MESNEVİ de mi?’ dendi.
‘Evet’ desem yersiz, çünkü bugünkü yazı,
dünkünün devamı değil, aynısı da değil.
MESNEVİ olması için, AŞKI’na yanmak gerek.
Varıp da denince, NURU ile yanınca;
MESNEVİ olmaktan çıkar,
‘HAK SÖZÜ’ adını alır.
MESNEVİ benden O’na. Söz;
bugün O’ndan size sözdür.


MESNEVİ’den alanlar,
‘Hoş söz idi’ diyenler,
sözün hoşluğuna değer verenler;
boşluğunu demiş olur.
Kulak dolsun, dil dolasın diye;
söz söylenmez.
MESNEVİ mangal misalidir.


MESNEVİ’den desek, ne gerekir.
Günde sofra kurulur;
MESNEVİ kuru yemişe benzer,
günde ağacımızda taze meyve var.


MESNEVİ, öğretici idi;
günde verilen, uyarıcı.
Bugün güzelliği görmeyen,
VEREN’i bilmeyen var mı?
Yok ise, gönlündeki dünyadan görmez.
Amacımız dumanı silmektir.
Onun için derim,
MESNEVİ bugün için küflenmiş sayılır.


MESNEVİ’yi geçtik,
yeterince öteyi seçtik.


MESNEVİ yolum değil,
AŞK’ımın sözüdür.
Duvarın ötesinin tarifidir.


MESNEVİ’de okuduğun,
günümün olayına göz attığın, malumumuz.


MESNEVİ, KUR’AN’ın çiçeklerinden toplanmıştır.
Çiçeklere su verdikte, güne kadar gelmiştir.
Ne var ki günde, hem yol hem boy almıştır.
Günümüzde MESNEVİ’yi bir zümre alırdı,
günde cümleyi buldu.
Sakın ola ki MESNEVİ’yi bana mal etmeyesiniz.
Çünkü benden değil, O’ndandır.
Ağaç O’nun, kök O’nun,
sadece topladığım çiçekleri benim.
Ne var ki çiçekler de O’nun,
sadece toplaması benim.
YUNUS


MESNEVİ, kainat için dardır.


'Mesnevi' denilir.
Sanılmasın her ağızdan dökülen yazılıdır.
Ayık olduğum, kalem tuttuğum günün notlarıdır.
'Not alan?' denildi, ZERKUB'un yazdıkları soruldu.
Ne yazan ne çözen yetmedi,
nefes kesilene dek sözüm bitmedi.
Nefes kesildi, yıllar geçildi,
hala söze söz, AŞK'a AŞK katıldı.
'AŞK'a AŞK nasıl katılır?' denilir.
AŞK'larınız AŞK'ıma katılandan değil mi?


(Siz de Mesnevi'yi aynı yolla mı aldınız?) Elbet.
HAZRETİ ALİ'den yardım aldım.
Ne var ki günümde değil, göçümde bildim.
'Kendi AŞK'ımı söylüyorum' dedim,
bir de baktım kainata tercüman olmuşum.


Mesnevi’ye gönül veren;
açsın gönlüne baksın,
oradaki çerağı yaksın!


MESNEVİ okuyan her kulu,
elbet bulacaktır yolu.
(Verilen bu sohbetler MESNEVİ mi?) EYVALLAH.
Çünkü, verdiğimiz
tane-tane KUR'AN'dandır.
YAHYA