Yerin-göğün varlığı, kulunun varlığına eşittir.
Kulun varlığı için yaratıldı,
dilendiği an yok edilmesi an meselesi.


Uzun yol diledik, uzadık-uzadık kıyamete kadar.
HAK ile BİR olup, HAKK’a döneceğiz.


Cümle uymayanları döndür, AŞKI’na sardır.
Sardır ki, huzurumuz daha büyük olsun,
kıyamet gününde boynumuz bükülmesin.


Denir ki; ‘Kabre konan taşın,
küçüğü-büyüğü olmasın,
kıyamette kul yüklenmesin.’
Kul ne taşı, ne toprağı yük etmez;
dünyada RUH’una mal ettiği yükü ancak alır,
kıyamette o onu ağır yürütür.
Dünya malı, dünyada kalır.


GÜLÜMÜZ çağıranda,
“Ümmetim” deyip bağıranda;
yönümüz o'na olsun


Sondan iyisini verenin kuluyum.
Son nedir? Kıyamet günü.
O gün ALLAH’ım kulları ile kavuşur.
 ‘Nasıl?’ dersiniz.
Bedenden sıyrılmış, mantıktan ayrılmış,
O'nun NURU ile yoğurulmuş kullarını yerine verir.
‘Beden ayırır mı?’ dersiniz.
ALLAH’ım elbet ayırmaz;
ne var ki kul kafesten kurtulamaz,
tam benliğini bulamaz.
Onun için, anda perde olur.
Tam kavuşma, kafesten uzak kalma iledir.


Kıyamet günü gelende, cümle kulu bulanda;
sen de BİR, ben de BİR.
Cümlemiz GÜLÜ’nde,
GÜLÜ’nün dalında
YUNUS

YARATAN,
yarattığı kulları kıyamete derlesin.
Cümlesi ile BİR olsun. AMİN.
HATİCE


Bir an içerisinde,
kainatın kuruluşu ve kıyamet vardır.
Çünkü her an, öbür anı doğurur.


Dünya kıyamete kadar var olandır.
‘Sonra ne olur?’ dersiniz.
Size gerekmeyenin olacağı
YÜCE’nin bileceğidir.


‘Kıyamet koptukta,
dünyanın hali nedir?’ denildi.
Nasıl ki kul bedeni var iken yok oldu;
dünya, güneş, ay ile yıldızların olacağı da yokluktur.
Yokluk değil aslında, rücu.


Adı bilinmedik ulular,
dünya ile kıyamet arasındaki
RUHLAR’ın yardımcısı olurlar.
YUNUS


Kainatın özü sudur.
Taşı ile toprağı, ateşi ile.
“Muayyen gün geldikte,
taşı toprağı su oldukta,
kulları O’nu buldukta;
doğuşu bilecekler,
varlığı o zaman idrak edecekler.”
dedi HAZRETİ MERYEM söze girdi:
“Muayyen günün olduğu,
cümleye güldüğü gün;
görülecek elbet.
Günümüzün hasreti,
o günde çözülecek.
ALLAH’ıma emanet olasınız.”


Cehennem nerde başlar, nerde biter?
Gönlünü O’na bağladığın an, bitiştir.
NURU’nu harcamadığın,
varışa hazır olduğun zaman;
ışığın sana buldurur.
NURU’nu harcayan,
varışta yolunu ne ile bulur?
Göçünden kıyamete kadar olan zamanın,
sana cennet veya cehennem olur.
NUR’un kadar yaklaşmış olursun.
Hiç harcamamışsan, doğruca O’na varırsın.
Çünkü aradan mesafeyi silersin, olayları bölersin;
doğruca O’nu bulursun.
İşte arandaki perde,
senin cehennemin olur.


Ben seni sevdi isem, O’ndansın diye;
sen beni sevdi isen, O’nun ileyim diye.
Sen de O’sun, ben de.
Kıyameti bildikte, o güne geldikte,
TEK BİR oldukta, sen-ben silindikte;
geriye ne kaldı? Sadece O.


Sabrın yeri nereye kadar dersen,
kıyamete kadar.


Ne yıldızlar, ne ay,
ne de güneş kendi sırrını bilir.
Kul kendini bildi mi?
Yaratılış sırrını buldu mu?
Halbuki KİTAB'ı eline verildi;
'Senin sırrın!' denildi.
'Oku bilesin, oku çözesin, oku çizesin.' dendi.
(İkra?) EYVALLAH.
Hala ne bilindi, ne çözüldü, ne çizildi.
Kıyamete kadar okunur,
bilindiği anda çözülür,
çözüldüğü anda çizilir.
İşte ona kıyamet denilir.
KUR'AN'ın sırrı odur.
KUR'AN da sırdır.
Oku, oku, oku.
'Hangi dilde okusam?' denir.
Hangi dilde çözersen.


Doğuşun oluşu,
kulun kendi bünyesindeki kıyameti ile açılır.


Kıyam; değişen değil, gelişene denilir!
Gelişen için, dağılmak gerekir!
Eski binanın yerine yenisini kurmak için;
eskiyi dağıtırsın, yeni binayı inşa edersin;
kıyam odur!
Eskiden sıyrılıp,
yeniye yer ayırmak,
yeniyi hazırlamak.
'Kendini yenile.' demektir!


Her on kulun biri,
sevgiden söz ederse doğuş görülür.
Kıyam, ulu orta demiyelim.
Çok büyük bir olaydır.
Somut örneğini almadan,
dile vermeyelim.


Kıyameti, akımın kesilmesi diye bilelim.
Gedikten değil, dünyanın dağılması.
Sadece her yönden akımın kesilmesi.
'Nasıl olur?' dendi:
Gerçek açık verildi!
'Tekrar akım gelir mi?' diyene sözüm:
Evet!
YAYAN, DENEYEN,
YOK EDEN ALLAH'ım, yeniler;
doğuşu öylece yeniye verir!
Değerini bulan değil,
her gelen değerini bulur, döner.
Olay budur!
'Değerini bulmak nedir?' dendi:
Aldığı akım ile hemhal olmak.
Gömülen geri gelmez,
örülene yeniden ilave olmaz!
YUNUS


Duman dağdan aşacak,
elma yere düşecek, bilen bulana şaşacak.
Ne var ki, önce kainatta sevgi taşacak


Her yaratılan, kavuşma anını bekler!
YUNUS


Dünya katı gelmesin,
'Hesap Günü' denip, gönülden güzeli atmasın.
Güzel gönülde ise, 'Hesap Günü' anılmaz.


‘Buluşmaktan maksat nedir?’ denilir.
Ezelden geldik, ebedde BİR olacağız,
cümlemiz buluşacağız.


Her kulu kıyameti kendi bilgisinde koparır,
görgüsü ile kotarır.
Dünyayı durduracak da O’dur,
meyveyi olduracak da,
bilgi ile doldu isen bulduracak da O’dur!


"...Madde denilen, para ile pul değil, bedenindir;
aklın, gönlünü güdenindir.
Aynı ölçüye alırsan aklın ile gönlünü,
dünyada kıyamete kadar sürdürürsün ömrünü."
dedi HAMZA DOST.


RESULÜ olmasa,
BİNBİR’inci KAPI’yı açamazsın,
KIYAM’dan geçemezsin.