Düşünmek, ALLAH vergisi.  


İnsan beyni alıcıdır,
güzeli aldığı gibi çirkini de alır, çirkin düşünenden.


dünyada düşünce boşluğu, kendine güvendiğin günlerdir.


Mümin kulun korkusu yok.
Yalnız kulu yanlış düşünmeye atan,
olay değil huyunun basitliğidir.


Kul düşünür, düşündüğü gibi olur.


Gelmişi düşünmek geçmişi atmaktan zordur,
geleceği düşünmek kul için boştur.
 ‘Düşünme’ desem belki yanlıştır.
Ne var ki, gücünün yettiğinden çok düşünürsen;
vaktini boşa harcarsın.
Gücün düşünmeye yetmezse,
ALLAH’ına havale et.


Hummalı olmayı değil, sükunet bulmayı deneyin.
Nereden geldik, nereye döneceğimizi düşünün.
Denir ki, ‘Öbür alem var mıdır?’
Yok olana neden gönül bağlanır?
Çokluk düşünür, azlık eşinir.
Düşünen mi bulur, eşinen mi? Elbet düşünen.
Eşinen, sadece midesini doldurur.
Düşünen; gönülle dolar, doğruya uyar.
‘Her zaman mı?’ derseniz, elbet.
Düşünce kulu doğruya götürür. Ani karar yanıltır.
Derim, üç düşünün, bir söyleyin.
Aydın gönülde ne ararsın,
karanlık düşüncede ne bulursun?


Dünyanın sözüne, dünyada yer verilse.
Ahiret düşünülmez.
Düşündüğün an, ağızdan ham söz dökülmez. 


Düşünce doğuşa götürür,
ne var ki düşüncede O olmalı.


Yuvamı-yavrularımı düşündüğüm sanılır.
Düşünce dünyada kalır.
Onlar ALLAH’ımındır,
O düşünür, onları kayırır.


Kul, düşünce ile bulur. Düşünür-düşünür,
düşüne-düşüne bilgisini oldurur.


Düşünce manayı dağıtır.
Çünkü mana, düşünceye girmez.
Çünkü mana, hakikattir.


Cemiyette düşünce; ferde düşmez, fertlere düşer. 


RUH yerini buldu mu, düşünmeyi dünyada bırakır. 


düşünce kötüye döndüğü an,
kulun her yönle irtibatı kesilir.
Kötü düşündüğün andaki bunalım odur.
Düşünce genişledikçe, kabın genişliği de çoğalır.
Ne var ki, kötü düşünülen her olay,
zararını gene düşünene verir.
Daha önce verdik, irtibat kesilir dedik.
Netice, düşünen ile düşünülen hemhal olur.

VASFI’na erdikte; düşünce silinir, her olay bölünür.
 
VASFI’na değil ZATI’na dönünüz.


Yolunda; üç duy, dört düşün, bir söyle!
Az söyleyen, öz söyler; öz söyleyen gönüle hitap eder.
Çok söz yanıltır, çok düşünce -(bir can ekler 'Yüceltir.')-, çünkü doğruyu buldurur. EYVALLAH.
Çok söz ile değil, öz söz ile kendini bildirebilirsin.


YARATAN düşüncededir!
Tefekkür, düşünceyi oldurur, düşündüğünü buldurur. Bulduğun, hem gönlünü hem bedenini dinlendirir.


Gerçek ayna misalidir, ne alırsa onu verir.
Oluşun denk geldiğinde, bilinç sergiye açılır.
'Düşündüğüm olaylar?' dersiniz,
her an düşüncelerinizi neşredersiniz.
Size kapalı gelen bize açıktır.
Soru, yersiz değil.
Denir ki: 'Herkes düşüncesini neşrediyor.
Alırken, karıştırmıyor musunuz?' Asla.
Akım, eşit aralıklarla sergilenir.


Düşünmeyi yerinde, sevmeyi derinde bul.
Düşündüğün, 'Ne olacağım?' diye değil,
'Nasıl olacağım?' diye olsun


Görgüyü bilgi ile beslersin; durunca, düşüncende süslersin.


‘Anıldığımız an yanınızdayız’ deriz ya!
Düşünce dahi ulaşımı sağlar.
 

Düzende güzeli
   düşünce ile kurdu.


Güneş, sevginin örneğidir, yaklaştıkça eritir.
(Güneşe nasıl erilir? Düşünerek mi?) EYVALLAH!
Düşünce, sevginin anahtarıdır.
Düşünmeden ilmine eremezsin, bilenden olamazsın! Bildiğin zaman, sevgisiz kalamazsın.
 

Sergide olanı gör, ÖZ’üne ‘Nerdeyim?’ diye sor;
öylece, düşüncende kendi cennetini kur.


Dağlar aşına-aşına kumu getirir,
denizler taşına-taşına kumu götürür,
kulu düşüne-düşüne tasayı bitirir.


Kulu düşündüğünde hür ise de,
niyetinin oluşunda bağımlıdır.
RABİA


“Beyin eğitiminde düşünce gerekli ise de,
dağılana değil toplanana yer verilir.
Bağlayıcı HÜKÜM’de, seyir halinde olan her bilginin, boşluğa yerleşmesi gereklidir.
Doldurulmayan boşluk,
geçerliliğini zaman bölümü içinde kaybeder.
Oynak olmayan her kemik, koruyucu görevini yapar. Doğruya yönelmiş her varlık, her yenilenen bilgiye taliptir. Doyumsuzluk içinde olan kişinin,
yeni-yeni konulara yönelip,
beyindeki boşlukları doldurması gereklidir.”
dedi, İBN-İ SİNA


Kul şer düşündüğünde şakidir,
cehennemdedir, yani cehildedir.


 Düşündüğüm an buldum
YUNUS