ALLAH bu dünyayı yarattı ve ADEM’i de O yarattı.
ADEM’le HAVVA’yı da O yarattı
ve bütün hayvanları ve haşeratı da O yarattı.
Dünyanın bütün alemini yani dünyanın düzenini de O kurdu.
Ondan sonra da insanları bir zerreden yarattı.
Dünyanın oluşuna, ADEM’in doğuşuna şaşmak ne garip.
“OL!” dedi, oldurdu, bir ADEM’e dünyayı uydurdu.
ADEM’in yaratılışı, dünyayı doldurdu.
ADEM bir idi, milyarı buldu.
Beden çok oldu, her bedene RUH verildi.
Yanılmak, kula dünya meyvesi.
ADEM dahi yanıldı, nefsine kapıldı.
CAN’ının alevi, ADEM’in kelamı.
ADEM’in varlığı, dünya darlığını sildi.
Her doğan tayınıyla gelir, tayın bedelini ALLAH’ımdan alır.
Deme ki ‘Nasibi bendendir.’
Senin olmadığın yerde, nasip yok mudur?
Doğan, ADEM’le nasip verildi, her kul ile arttırıldı.
ADEM’in dölü olan her kulun, dünyadan nasibi vardır.
ADEM dölü, mantık yolu.
YARDIMCI’sı; dünya kulu, ALLAH yolu, ADEM dölü;
HAZRETİ DAVUT’u beklesin.
AŞK’a gelmiş kullarız, ADEM’den gelmiş dölleriz.
ALLAH’ım güldürsün, ADEM’e kavuştursun
Asıra asır katmış,
ademoğlu yaratmış, günden güne adım atmış.
Elbet dünyaya bir ADEM geldi,
bini de aştı, milyonu da geçti.
Hep giden mi döndü? Nasıl arttı?
Geleni sen gördün mü? Ben görmedim.
Dedim, ben öyle olay görmedim,
olmayacağını da bilirim.
ADEM’den ömür, MERYEM’den sabır,
OMAR’dan adalet, EBUBEKİR’den sahavet dileyin.
İman; elbet ağlayıp diz bükmek ile değil,
AŞKI’na düşmek iledir.
HAZRETİ MERYEM, namaz ile mi vardı?
HAZRETİ ADEM gözü ile mi gördü? Öğreten mi oldu?
Mümin’ demekte amaç;
namaza duran, kul önünde ‘ALLAH!’ diye
feryat edeni düşünmeyin.
ALLAH’ımın VERDİĞİ’ni, kul bilsin.
Olay, gün için değil, ADEM’in yaratılışından verilmiş.
YARATTIĞI kuludur, HAZRETİ ADEM’in dölüdür;
MEVLÂNA’nın olan, AŞK’ıdır.
Sözü bal ile bağlayalım, oğula BABA’sından öğüt verelim.
(ADEM mi?) Evet.
Denmese ‘Hayır, ALLAH’ımın sevgisinden kulunu ayır,
kulunu kuluna kayır’
... aramıza yücelik girmez, her kulu bir.
Her gelen ADEM’in dölü, ALLAH’ımın kuludur.
Zahmeti kendin yüklen, gelene değil.
HAZRETİ ADEM’den gelene değil.
HAZRETİ ADEM, kuluna eğilmedi, ‘Önümde eğil.’ demedi.
YUYAN’ı bulmadı ki, yorumu yapmadı ki.
Konuya giriş YÜCE’ye eğiliştir.
YÜCE’nin ADEM’e “EĞİL” dediği,
KENDİ’nden VERDİĞİ’nin delilidir.
ADEM’i yarattı, “NURUMDAN” dedi,
MELEKLERİ’ni kuluna adadı.
Kulun kula eğilmesi hatadır,
çünkü her kulun yaratılması ALLAH’ımdan atâdır.
ADEM başka, MELEKLERİ başkadır.
MELEKLERİ ahiretin hizmetindedir.
Kulunu, KENDİ NURU’ndan verir, dünyada bedenlendirir.
MELEK dünyaya vardı, şeytan oldu.
Kul kulluğundan vermedi.
Onun için kulları, ALLAH’ımın sevgilileridir.
İki rahmetten birini kul seçer.
ALLAH’ımın ADINA atılan her adım, HAK YOLU’dur.
Yarattığı kulunu, sevdiği yolunu NUR‘LANDIRIR.
‘MELEKLER?’ dendi, örneği ile verelim.
Nasıl ki her memleketin koruyucu askeri olur,
MELEKLER de kainatın askeridir.
Bedenin küçük geldiği söylenir.
Bedenden amaç, gönül yapısı, YAR’in kapısıdır.
ALLAH’ımın SEVGİSİ’ne;
yalnız sen-ben değil, cümle ademoğlu sahiptir.
(Resim
verilir)
Gelenin adına verildi.
Konuyu merak etmesin, fistanı nerden almış demesin.
Fistanı yapraktan, destanı topraktan.
Buğday tanesi yuvarlak mı olur?
Elmanın kendisi, ademin hikayesi.
KUR’AN’dan ne ADEM çıkar, ne de ondan sonra gelenler.
ALLAH’ım her yarattığının gönlüne, KENDİ’nden verir.
KUR’AN’ı kulağına üfler.
Dünya ADEM’den bu yana nesil-nesil kulunu geçirdi-göçürdü.
HAVVA HATUN der ki: (ADEM’in eşi mi?) Evet.
“Asmayı gördüğümde, üzümünü yediğimde,
ADEM’de yol olmadığını bildim, YARATAN’ı öyle tanıdım.
ADEM’i gördükte, YARATICI’m onu sandım.
Üzümü yedikte, kainatı bildim.
Gösteren ADEM’di, amma olduran değil. Evet.
Güdüme değil, kumuna yürüdüm.
ADEM’den öteye, YARATAN’ı aradım.
Güdüm; gönül yolunun itimi.”
Selama yer verse, cümlenize ADEM’den söz etse;
dünyanın sorgusuna düşersiniz,
geldiği günün kaidesini sorarsınız.
Gelişe elbet doğuş sebep değildir.
YARATAN “OL!” DEDİ, çamurda ELİNİ KARDI.
Sanılmasın toprak ile suyun karımı.
ALLAH’ımın NURU ile, ZATI ile SIFATI.
EMRİ’ne uymaz mı? “OL!” diyende olmaz mı?
Boş dünyaya gelmez mi?
Ne var ki boşluk, kul yapısına göre.
ADEM, hiçbir gün yalnız kalmadı.
Doyduğu, dolduğu, ALLAH’ını bildiği; boş dünyadan mı?
“ ‘Kal.’ demeyen durmaz, kul olmayan gelmez,
dünya emir gelmeden dolmaz.
Niyazını edenin gönlü boş kalmaz.
(Elma resmi yapılır)
Elmayı oldurana, yılanı sardırana,
YM gününü bildirene, ne dilde desem?
Demedim.
Dilde dilsiz, bedende kolsuz oldum.
Her olayı O’nda çözdüm.
‘Misafirim.’ dediğim, günümü bekledim.
Her gelen misafir olduğunu unutmasa;
bağlantı kurmaz, ‘Kök atayım.’ demez.
Kulun gelişi elma misali;
çiçeklenir, meyve olur, dökülür, kök yerinde kalır.
Ağaç, kul nesline benzer.”
ADEM geldi selam verdi.
“YUVA’nın damında,
odanın camında, GARİB’in gözünde oldum.
Niyazına, niyazım ile katıldım.
Yuyunca her kulu bulursun, gördüğün her yolu bilirsin.
‘Kaftanı sırtına aldın mı,
dünyayı tek mi buldun?’ diyenlere sözüm.
Dünyaya tek gelmedim.
ZATI’nda olduğumu bilerek geldim,
SIFATI’na gülerek katıldım.”
ZATI’nı bildikte;
TEKLİK değil, kül olduğunu görürsün.
TEKLİK, O’dur.
Kül olmak, ZATI ile SIFATLARI’nda birleşmek.
MUSA sarayı terk etti,
İSA kainatta noktayı buldu.
HAZRETİ MUHAMMED;
çölü yol etti, kumu bir etti,
ADEM’den bugüne ALEM’i bağlattı.
Yolumuz hep birdir, ADEM’den bu yana,
‘ALLAH’ım!’ dedikte.
Kainat; ADEM’den bu yana,
gelmiş göçmüş cümle kulların sayısı kadar sır saklar.
Her doğan kul ile, yeni bir sır doğar.
Onun için, kainatın sırrı çözülemez.
ER kişinin eli bükülemez
Men edilen meyvenin verdiği,
kulun gönlündedir koyduğu.
ADEM’de bildik, HAVVA’da duyduk,
HAZRETİ MUHAMMED’e uyduk, cümleyi selamladık.
YUNUS’un dili ile, ADEM’in dölü ile.
HAZRETİ MUHAMMED’in Şefaati, cümlenizden dilenir.
Yerden sorulur, yönden bilinir.
'Yedi yönden.' denilende, yedi kattan sözü alınır.
ADEM'den gelişir, RESULÜ'nde oluşur,
gününüzde buluşur.
