O elbet sende.
Ne var ki, sen O’nda değilsin.
O sende olsa;
ne nasip kaygusuna düşer,
ne olaya çözüm arardın.
Bilirdin ki her olayı çözecek,
sadece O’dur.


Ben O’ndan mıyım,
yoksa O’nda mıyım?
O’ndan idim,
O’na geldim.
Sen de O’ndansın,
O’na geleceksin.


ALLAH'ım sizlerle,
sizler de ALLAH'ım ile olun.
İSA


Seni bilirsen O'nu bulursun,
sevgini nerden aldığını öylece çözersin.
O'ndan geldik, O'ndan aldığımız ile olduk,
O'nun SEVGİSİ ile bulduk.


Her attığın adımda;
O'ndan olduğunu düşün,
O'ndan geldiğini,
O'na gideceğini düşün!
'O'nda değil miyim?' dersen,
kendini bulmuş olursun.


Kendini, kendine harcama!
Sen, senden sorumlusun.


Sen O'ndan,
ben O'ndan,
ayrılık neden?


ALLAH'ım her kulunu bir sever,
her kulu da bir sevsin.
Kendini aynada,
cümleyi aynıda bulsun!
Baktığın yerde,
'Kainat budur!' desin.


Seni seversem,
sana değil kendime hizmettir.


‘GÜZEL, ne güzel verdiğin.
GÜZEL, ne güzel gösterdiğin.
GÜZEL, ne güzel bana yazdığın’ dedik,
HAK YOLU’nda kendimizi bulduk
ALİ


O senin ile senden değil,
sen O'nun ile O'ndansın.


Seyrine daldığın her olay
sana senden geleni verir.
'Nedir?' dendi:
Sen ben O'ndan geldik,
O'ndan bileceğiz;
güzelliği sevdik,
hoş gelmeyeni sileceğiz.


Sende şekil, bende renk, bizde ahenk vardır.
(Sözlü tebliğin açıklaması.) EYVALLAH!
Sen ben olmazsa, biz yoktur.
Sözün verildiği günde,
her PEYGAMBER kendine değil,
kendinde olanı anlatır.
Ahlak; yolun yönün tek götürücüsüdür.
Geldik verdik, seni beni sildik,
bizde en güzeli bulduk.
Neden sen, neden ben?
Seni bilmezsem, beni anlatamam;
sensiz bensiz, bizi bulamam.
Olay budur.


MUSA'da sen,
İSA'da ben,
MUHAMMED'de biz varız!


O'ndan isem mutluyum,
O'nunla isem kutluyum.


'HAK'tan!' diye diye HAK olacağız,
   'O'ndan!' diye diye O'nu bulacağız


Bundan şundan gelmedik,
‘Düzen aykırı!’ demedik;
güzel ile çirkini ayırmadık,
selam ile kulluğuna talip olduk.
O’ndan geldik, O’ndan bildik,
öylece O’nu bulduk.
O nerde?
Ben, beni bildiğim yerde;
ben, seni sildiğim günde;
ben O’na erdiğim yönde.


YUNUS, MERYEM, DURGUT hepsi bir oldu,
su başında duruldu, elden ele uruldu,
her gönül birbirine sarıldı, tek karara varıldı:
O’nun ile O’ndan O’na.


ÖZ’ünde O var,
sözünde O olsun;
gözünde O var,
gönlüne O dolsun.


‘Senden seni arayan kimdir?’ denilir.
Seni sana VEREN’dir!
YUNUS

 YARATAN senden seni alır,
sana KENDİNİ bildirir.


Her yerde BİR’dir,
her kulda VARDIR,
her kula YAR’dır.


“...‘ALLAH’ım,
her an benimlesin
SENİN ile olayım,
SEN’den gelen ile dolayım!’ ”
dedi, YUNUS’um


  Beden sende kaldıkça,
sen kendini buldukça
yoğun yükünü atarsın.


Düşündüm durdum:
Ne kökte, ne gökte.
O bende, bilgimdedir!
HACI BAYRAM   YUNUS


Dört mevsimi bilirsen,
üç öğünde bulursan,
her güzele talib olursan;
seni sende bileceksin,
seni bende, beni O’nda bulacaksın.


Olayları sen bulamazsın,
olaylar seni bulur.
YUNUS


Kul BİR’liğe-ER’liğe
O’nun ADI’na bürünmezse,
O’nun hali ile görünmezse;
ne yoldadır, ne GÜL’de!
PİR SULTAN ABDAL


“Kafes SENİN,
nefes SENİN,
heves benim mi?
Gönül SENİN,
güzel SENİN,
çirkin benim mi?
Ne yarattı isen SEN’den,
sadece ÖZ’ümde olan bilgi benden.
Doğuş odur;
ÖZ’ümde olan bilgiyi bulmak.
Bulduğum an SEN’den geleni,
SEN’de kalanı;
ÖZ ile gözde düğümleneni bilmek
bana aittir.”
dedi, PİR SULTAN ABDAL
her öğütle bir nefese talip oldu.


“...DOST verir, sen O’nu bilirsen;
DOST seni bulur, kendinde olanı görürsen!”
dedi, YUNUS’um
elden ele aldığın nasibine güldü,
selamladı yürüdü.


Sen senden sorumlu isen,
ALLAH’ım cümleden sorumludur!

ALLAH BİR’dir, BİR’dedir!
Seven kulu, O’ndadır!


YARATAN O, yapı da kapı da O,
kendinden kendine dönersen gine O!


KUR’AN sende,
sen de KUR’AN’dasın.