(Dünya yeni bir olay karşısında. Bugün bilim, domuzun genler sisteminde kediye ait olan genlerin de bulunduğunu ortaya koymuş bulunmaktadır. Bu buluş ve onun sonuçları hakkında, YÜCE MAKAM'dan bize bazı açıklamalar yapılabilir mi?) Aynayı dilediniz, gördünüz söylediniz, yoldan açalım diye söz aradınız. Selam ile geldik, yumuşak yoldan verdik. YM. Yerde olan gökte arar, gökte rahmet yere bakar. Seferde durulur, sanılmasın karışır. 'Genişlik.' dedik daha önce verdik. Olayın oluşu değil, olaydan çıkan neticeye rol denir. 'Netice nedir?' dendi. 'Gelişen değil, değişen nedir?' diye soruldu. Evet. Gelişen, değişene rol verir. Kundak açıldığı gün netice açık alınır. Alışan gördüğü gibi alsın, duyduğu gibi değil. Ayran yerini yoğurda vermez, yoğurttan olduğu halde. Oluşan gelişenden değil, değişenden sanılır. Değişen nedir? VEREN değiştirmediyse, gören nerden yer alır? Olum, aykırı değil. Oluşum, yayılandan gelir. 'Yayılan nedir?' denir. Çoğalması gereken. Domuz, değişimini kediye bağlarsa, kedi haline ağlarsa, kul bilimden beklerse, bilimi ilme eklerse; 'Şahlar.' diye bağıracak, bağırdıkta duyuracak, duyurdukta hem kendine hem duyurduklarına yerini bulduracak. Sözün bağlantısı elbet güzel. Ayıran doyuran bilir, arayana buldurur. Sohbeti hoş bulduk, 'Bilenin bilmeyene verdiği.' dedik. Yayılan geçici değil. Seçilen yerini bildirir. Elbet gelişin değerini buldurur, çiçekten çiçeğe naklini nasıl gördürür? Ayranı misal verdik. Naklini sorana de ki, böcekten alanı bilmez misin? Yazan bilmez, çizen çözmez. Öyle oldukta, gelenden şüpheye düşülmez. Sizlerin var olduğunuzu bildiğiniz kadar, bizler de varız, var olacağız. Birlikte bulduk, birliğe gidenle beraber olacağız. 'Çevreden mi, çehreden mi gelirsiniz?' dendi. Çevreyi dünyada bıraktık, çehreyi dileyene sattık. Aldığımız kadar veririz, yedi yönde dünyayı çeviririz. Doyumsuzluk nedir? Yolunu bulma, yenini kendinden sıyırma. Danışılan dumansızlıktır. Dumansızlık, amansızlıktır. 'Amansızlık nedir?' dendi. Tevekkül olmak, O'ndan geleni bilmek. Anılanın durağı, yerini bulduğu gün gerçekleşir. 'Yamaya ne hacet, yenisini alayım.' diyene de ki: Yenisini alacaksan, eskisini yama da alamayana ver. Genden açılan, yönde saçılan fikirlerdir. Elbet olumludur. Olumsuzluk YAZILAN'da yoktur. 'Netice?' dendi. Alaşımlar kaynaşma kaidesine bağlıdır. Yeşeren çiçekte katılaşan yaprak, alaşıma sırt çevirendir. Katılık dokuyu yayılmadan korur. Geçirilen günün sayılandan olduğu bilinsin. YM. Ayağımız yoksa, kaynağımız var; dilimiz yoksa, elimiz var, cümle ile olan gönlümüz var. Yok olan, var olana gelir mi? Bilmediğini verir mi? Gönüller hoşnut olsun, bağlantı cümle ile kurulsun. 'Nasıl?' denilmesin.  Gerçekten dokuya geçildi; harç olan karışıldı. Ördük, öreceğiz; cümleyi aynı çatıda göreceğiz. Günümüz; yerini bilenlerin olacak. Yerini bilenler, bulana uyacak. 'Bulan kim?' dendi. 'ÇÖZ!' diye veren, elini bağlayan. Güzel günde verdik, sözü beşte bulduk. Beşin üçüne sorduk: Güne kadar, aldığın ile verdiğin denk midir? 'EYVALLAH' diyelim, sözümüz ÖZ'ümüz birdir bilelim. Aldık verdik, emanet tumadık. Şükür diyelim. Yolun vergisi, algısı kadardır. Açıklık; günden yarına, yarından öbür güne görülür. Mutluluk cümleniz ile olsun. Çünkü, verilen; günden güne bağlantı ile örülür. Günden sonra verilecek, gönlünüzce açılır. Sağır yerini açıklığa, kör yerini seçikliğe verir. YM. Yorulduğu gibi. Selamet 'ALLAH'ım SEN'den.' diyendedir. YM. 

 
(19 Aralık 1975 tarihli derste, YAHYA EFENDİ HARETLERİ'nin: "Keçeyi kuma seren, rahat oturandır. Taşa serersen, kucağında taşıdığına özenendir. Yanılma yok! Taşa niye oturursun? 'Yerde kalmayayım, kumun verdiğinden gözü yormayayım.' diye." Bu kısım anlaşılmadığından, şifahi olarak YÜCE MAKAM'dan bilgi rica edildi.)
Dağda meyveli, çölde meyvesiz ağaç gösterdi. Kumda yetişen ağacın meyvesi olmaz, sadece gövdesi olur. Maddeye yöneldikte, dağdaki taştaki ağacın meyvesini alıyorsunuz. Kumda alırsın, taşta verirsin. Kumda, çevreyi sararsın. Keçeni serdikte, her gelene uyarsın, alana verirsin, VEREN'den alırsın. Alış veriş olduğu için, kucağında taşıdığın bir şey olmaz. Toprak: Çokluk, Taş ise: Teklik. Gözü yoran: Bilmiyenin, kainata sorduğu. Bilen sormaz, bilmiyen sarmaz. (Emanet nedir?) Bilmiyene vereceği. Taşa oturan, emaneti elinde taşıyandır. (Hani madde dendi, hep manadan söylendi?) Bilen manayı tarar, bilmeyen maddeden arar. Bilmese de maddeden yürüse, gine neticeyi bulur. (Netice nedir) Herkes nasiblenir. Herkes kendi yerinde bir daire çizer, olduğu yerde döner döner, genişler. Maddeden çıkıncaya kadar döner.

  Candan CANAN'dan, koştuk her yandan. Söz ile aldık, ÖZ ile bulduk, cümle ile bir olduk. Aldık alanlarla, süzdük bilenlerle, döndük kalanlarla. Sevinen alanlardır, bulunan anılanlar. Selam olsun cümleye. 'Alıyor mu?' denilenin sorgusu yersiz. Almaya gelirler, gönüllerle bir olurlar. 'Selam olsun.' dediler, niyaza hoşnut oldular. 'Kâl.' denilenin yargısına düşülmez. Gelenden sorulanın sözünü daha önce verdik. Hep bir olacağız dedik. 'Gölgeyi bilmedim, dileneni buldum.' dedi, selamını bildirdi. (Aynur mu?) EYVALLAH. Oluğun yeri elbet suya denktir. Yolsuzu aradınsa, yolluyu buldunsa gösterendendir. Yol bilene sorulur, gösterilmez. 'Gerçeğin dışında olan kimdir?' denilir. Gelişe ağız büken, dönüşe taşlar dökendir. 'Çoktan BİR olur mu?' denilir. Cemaat; ALLAH dedikte BİR'dedir, dünyaya döndükte çoğalır. 'Dert nedir?' denir. Dünyanın dönüşünü beğenmeyendedir. Daha önce verdik, söz ile dedik, özde bağladık. Kar aklıkta lekesiz iner. Kimi ağacı süsler, kimi akan suda erir, geldiği gibi döner. Kimi kendini toprakta bulur, toprak ile hemhal olur, çamurla karılır. Kar kirlendi denilir. Kar kirlendi dendikte; hata toprakta mı, karda mı, yoksa karanda mı? Ne toprakta, ne karda, ne karanda; karın kaderini dürende. 'Hata mı?' dendi. Hatasızlık O'nda. Rahmet gelmezse, kar inmezse; toprak ne verir. 'Dengi dengini bulsun, her kula nasip olsun.' denir. Dengine düşüren kim? Nasibi olduran kim? Kimlik; kulun adında, her soranın ardında. Gidene gel der, dönene selam eder. Darda kalan döner mi. 'Dost elini ver.' der mi? Dese darda kalmazdı, cümle ile kendini bölmezdi. 'Aradık bulacağız, gelişte beraber olacağız.' diyenlere sözüm. Her an sizlerle ÖZ'üm, bakan ile gözüm, tutan ile elim. Elbet HAK'tandır. HAKK'ı bilene bilmeyene el verene. 'Çözümümüz hatalı mı?' denilenin yeniyi eskiyi almadığı, söylenilene uymadığı denmesin. YARATAN, gönüllere aldığınca koyar. Yoğurt sütle, şarap üzümle olur. Sütten yoğurt ta sütlaç ta yersin. Nasıl pişirirsen onu alırsın. Onun için, 'Yorumda hata var mı?' demeyelim. Gün gelir yoğurt yapar ayran içeriz, serinler serinleriz. Kimi gün sıcak süt içeriz, katmadan. Kimi gün sütlaç yaparız tadı ile yeriz. 'Hangisi daha güzel?' der miyiz? Unutulmasın; bağdan da hem sirke oluşur, hem pekmez, hem de şarap. Öyle ise, olanı olduğu gibi, alanı bildiği gibi bilelim, öylesine EYVALLAH diyelim. ALLAH'a emanet olunuz. ALLAH'a niyaz ile, niyet ile varınız. 'Niyette ne var?' diyene sözüm. Duyanın aldığı, 'O bende.' dediğidir. O bende diyeni hatalı bulma, 'sen O'ndasın.' deme. 'O, bende.' diyen, gönlünü dünyaya yayandır; 'Ben O'nda.' diyen, dünyayı topa sayandır.  Sonsuz ne top ile ne toprak ile sayılır, dünya kulu ile bilinir, kul dünya ile oluşur. Güzellik; oluşuma uymaktır, oluşarak bulmaktır. Yerini mi bilmedi YUNUS'um? Döndü durdu. Bileydi olduğu yerde mi kalırdı? Dönüş, her kuluna nasiptir, yerini bilse de. Geliş, er kula nasiptir, yönünü bulmasa da. 'Yer nedir, yön nedir?' dendi. Geliş perdeleniştir, yerini bilemezsin. Dönüş, bedenden sıyrılıştır. Ne var ki, vazife alanın kuluna vereceği yönü, almadıkça bilemez. Daha önce soruldu: 'Gelenler, tüm sırları bilir mi, her olanı görür mü? 'O'ndan oluş, sırlarını biliş değildir. Ufku geniştir, sırrı değil. Mertebe denilen odur. Dağda yukarı attığın her adım, sana daha geniş görüntü verir. Ruhlar hafifledikçe yükselir yükselir. Elbet en yüksekte olan diğerlerini görür. ALLAH'ımdan aldığı kadar verir amma, cümle sırlarını değil. Sırlar, sır oldukta alınır. Güneş, her doğuşta görülür. Ne yıldızlar, ne ay, ne de güneş kendi sırrını bilir. Kul kendini bildi mi? Yaratılış sırrını buldu mu? Halbuki KİTAB'ı eline verildi; 'Senin sırrın!' denildi. 'Oku bilesin, oku çözesin, oku çizesin.' dendi. (İkra?) EYVALLAH. Hala ne bilindi, ne çözüldü, ne çizildi. Kıyamete kadar okunur, bilindiği anda çözülür, çözüldüğü anda çizilir. İşte ona kıyamet denilir. KUR'AN'ın sırrı odur. KUR'AN da sırdır. Oku, oku, oku. 'Hangi dilde okusam?' denir. Hangi dilde çözersen. Hummalı olmadık, 'Olmayın.' dedik. 'Kader bilinmediyse, olana uyulsun.' dedik. (Yeni doğan bir kız çocuğu için ad istenir.) 'Adını ne verelim?' diyene söyleyelim. 'Kerrâ' olsun, anamın adı anılsın.

YM, yeniyi sildi isek, eskiye uydu isek; eski aldığımız, yeni verdiğimizdir. Aşılmayan dağ yoktur, yolu göze aldıkta, 'Rüya değil.' dedikte. 'Niyet, düşünce.' denir, düşündüğüm sende kalır, hakikat her an yerini bulur. Oluşun nedir? Ne devşirdiğin, ne taşıdığındır. Yumurtadan civcivin çıkışı oluşumdur, çiçeğin meyvaya dönüşü oluşumdur Amma, yumurtanın gelişi, çiçeğin açışı oluşum değil, verişimdir. Oluşum; kainatın her zerresinin kendi ile gelişidir. Güvenilen tek varlık YEREN'dir, ve verdiğini bilendir. 'Kâl nedir?' dendi, daha önce soruldu. Dönüştüğü an'dır. Doğuşa uyduk, oluşa dönüştüğü an; kâl'acağımız, ayılacağımız andır. O anda 'Kâl.' denildikte, ne güzel anda olduğumuzu bilsek. 'Olmuyor.' dediğin her olay olumsuzluğa gider. 'Günüm ne güzel, yarınım daha güzel olur.' de ki oluma uyasın. Su ile oluk dendi, yorum yoruma dayandı. Oluk, benden alan nakleden. Günümüz niyet günüdür, yolumuz kıymet yoludur. Gıybetten uzak kalalım, kendimizi kendimiz bulalım. Ağacın verdiği elbet kulun beklediğidir. Güzel gördüm, güzeli serdim, güzellikte buldum. 'Dal.' dedim meyvayı sordum, 'Hal.' dedim kulunu sardım, yürüye yürüye yolu yarıladım. Döndüm baktım, geldiğim gibi kalmışım, miyyarımı yürümeden almışım. YUNUS kendini bilmez, kendini halktan bölmez, gelenle kalmaz, çoklukta teke helva karmaz. Çokluk, halk içinde halkı bilmeyenlerdir. Çokluk, çarkı dönerken öğütüleni bilmeyenlerdir. Yerim yârimdir, yönüm kârımdır; buldu isem. Yaprak yaprağa eşit olmaz, eşit olsa çeşit olmaz. 'Alamam.' diyene de ki: Görürüm O'ndan verdiği kadar, duyarım O'ndan dediği kadar. El eli tutmazsa, göz göze bakmazsa, YÂR sesi almazsa; kul köle olur, selameti kölelikte sanır. Dağ dağa yol vermez, neden? Değişmediğinden. Yerini buldukta, hizmete vardıkta; sen yol olursun, gelene sırtını verirsin. 'Duyan, gören nedir?' denir. Duyan, yok olanı alan demek değildir. OMAR der ki: "Her aldığını veremezsin, duymayana." Duvarı aşamayan, duymayı bilmez. Duymaktan maksat; çiçeğin verdiği, rüzgarın getirdiği değildir. Duymak; alabilmek yeteneğine sahip olmaktır. Neyi? Kainatta olan, var ila var olacağı belirten, değişmeyen yorumları iletebilen kulu, duyabilendir. Duyduğunu alır, bildiğini iletir. Çünkü duyguda şekil yoktur. Halbuki, iletilebilen, kalıp ile anlatılandır. 'Nasıl?' denildi. Çiçeği diyelim. Çiçekten duyulan anlatılır mı? Sadece görülen anlatılır, rengi şekli boyu. Görüntü, yerden sayılır; geyik misali sevgi ile sarılır. Sorunun cevabını verelim. Rüyayı görenin, yerini soranın sohbeti dağınık olur. Rüya bedenin dışında olur; ruhun yerini aradığı görülür. 'Her rüya mı?' dendi. Değil elbet. Kulun rüyası, niyetine-niyazına uyar. 'Nasıl?' denilir. Ermiş kulunun rüyası, ERENLER'in sofrasıdır; kalmış kulun rüyası, ömrünün sahrasıdır. Günün yorumunu rüyaya bağlayanın, yumuşak yoldan uzak kaldığı görülür. 'Neden?' dendi. Çünkü yorum, gören gözün, duyan kulağın marifeti olur, ehil dilden dökülür. 'Olmaz.' denmesin. Güneşin görüldüğü rüyada, 'Yorum' diyen, dilde günün hayrını söyler. Ne var ki, her gün hayırdır. Güneşin vergisi, kainatın sergisidir. Öyle oldukta yorum, özbaşına olmaz. Özbaşı; aynaya bakan ÖZ'ünü gören, ne var ki çözüme varamayandır. Özbaşı dendikte, kendi kendine bakıştır. Halbuki güneş cümleye aynı hız, aynı haz ile bakar. Öyle oldukta, yorum cümle içindir. Yeniye yol alır. 'Güneşin.' dedik, dağdan söz edelim, cümleye yol açtığını görelim. Genişliğe açıldıkta ruhun yerini bulduğu görülür, kuluna öyle gösterilir. ÖZ diyelim, rüyayı bağlayalım. Rüya; duyanın görenin yorumunda hakikat olur, bilmeyenin yorumunda karanlık kalır. Onun için denir: 'Gördüğün sende kalsın.' 'Şeytani rüya nedir?' denildi. Dendiği gibi, kulun niyeti diyetine eşittir; gördüğü rüya elbet ona karşıttır. Ne var ki, daha önce dedik. Kul, kendi bulamayacağı yolda yardımcısı gelir; niyaz ile ruhuna yardımcı olmaya çalışır. Orada görülen rüya, rahmanidir.

Geldik niyaz ile, verdik söz ile, alasınız ÖZ ile. Cümle ile BİR olasınız, BİRLİK’te bulasınız. Niyaz, ne oldurur, ne buldurur. Ne var ki, ALLAH’ıma vardırır. ‘Varmaz mıyım?’ deme, hep berabersiniz. Hoş görün, hoş olun. Hoş görmek, hoş olmak için sevmek gerek. Hal ile dil ile sevmek. Sevgi her an anılır, fakat hal ile dil ile olsun. Namaz ve oruç ile bulunmaz ALLAH’ım. ALLAH’ıma giden yol, gönüldür elbet. Her kulun gönlünü bilemezsin. ‘Ne ile varır ALLAHıma?’ deme, gönül ile. ALLAH’ıma emanet olun, HAK ile BİR olun. Soru yok artık. Sabır gerek, sabır.

 
  Güzel, göze bakar; güzel, gönülde ateş yakar. Ağaç olgun meyvayı döker. Sarı gül, denenmeye; pembe gül, donanmaya; kırmızı, sevilmeye; beyaz övülmeye denk gelir. Gerçek, kökten bulunur. Sulanırsa dallanır, dallanırsa hallenir, çiçeklenir, döllenir. Sahipsiz olan var mı? Yardımsız kalan var mı? Al ile beyaz gülü tuttum, rengine sarıyı kattım. Güzel dedim, gerçeği gördüm, güzelde günümün huzurunu buldum. MEVLÂNA'yım. Sözü aldım, soruyu gördüm. 'Beş olduk nedir?' dendi, dörtten gayrısı soruldu. Dört bilinen, beş aranandır. 'Aranan nedir?' dendi. Aramayan var mıdır? Dört dedik, çizgi verdik, dörde beşi ekledik. 'Elinde mi? deniyor, sözü benden soruyor. Arayan lie aranan nedir? Olmayan aranmaz, aranmayan bulunmaz. İşte beş odur. Dört, bilen, beş arayan. Dört her verileni bilir, beş sadece dördü bilir. Onlara arar, aradığını verir. Ne var ki, verdiğini değil, sadece onları bilir. Ona da hâzır denir. 'Açalım.' denildi. 'Öğrenelim, bilelim, ilmini senden alalım.' denildi. Dörtten beşe geçilende, 'Yanılandan mı?' diye düşünüldü. Dördün yerini elbet beş alamaz. Ne var ki dört, kendi halinde çatıyı örtemez. (Beş çatıyı örten midir?) YM. Günün yorumu, gemiye konan yük gibidir. Kimi açılır, kimi geçilir. Açılan seçilendir, geçilen gecikse de, gittiği limanda açılır. Kapalı kalan olmaz, ağaç misali yapraksız kalmaz. Günümüz gelenimiz hayra bilinsin, el ele bulunsun. Dileğiniz, dağınık düzen niyazınızca yerini bulsun. Salınmayan gelin sevilmez, denenmeyen damat övülmez. Suçu ne olursa olsun, kul dövülmez. Sevelim salınmasa da, sevelim denenmese de, af edelim suçu örtülmese de. Günümüzün önemi budur, ömrümüzün dönemi budur. Kulunu birbirine bildirecek O'dur. O senin, O benim, O cümlenin. Cümle O'nun. Yeni, aldığındır; yeni, yazdığındır; yeni, geçitli geçitsiz çözdüğündür. Niyazın verdiği, kulun vardığıdır. Vardırmayana. Niyazda hata senindir. Ödünç niyaz olmaz. Niyaza dururken önce tamamen boşal. Düşün, 'Sevgim her düşündüğüme yeter mi? Yoksa araya kin katar mı?' Öyle oldukta, bomboş niyaza durdukta, elbet niyazın seni dilediğin yere vardırır. Boşluktan maksat sevgisizlik değildir. İyi kötü düşüncedir. ALLAH'ıma emanet olunuz. Ne olursa olsun, kim gelirse gelsin seviniz seviniz, hata görmeden seviniz.

  Yeni'ye hal sorulsa; 'Yoluma.' der, geçeni olan ile süzer. Ayağını örtemezsen, örtünü değil halini değiştir. Gelenin sözünde, olayın gerçeği bilinir; ne aşınır, ne taşınır. Aydan sorulsa, 'Gerçek var mı?' denilse; gerçeği YARATAN var. Düşenin derdi kendinde, düştüğü yerde değil. Gölün verdiği gölge, alanın gördüğü ayna. Göle bakarsan verir. Atın  eyerine yük verilir, 'Taşıyan attır.' denilir. Ayağını örtüne denk koy dediğim odur. Al yemeni elinde, hal denenin dilinde; tatlı söylenir, tatlı dinlenir. Okuyan her kulda ilim görülür. Ne var ki, her okuyan alim değildir. Yorum, ağaç misali her mevsimde yeşerir. Eklenen bilgidir, beklenen görgü, aranan vergi, dilenen sergi. 'Hepsi bende olaydı, kuluna verileydi.' denir. Sende bende sayılmaz, olmayanda diz dövülmez. Görgü, gözde olana; vergi, söze gelene. Sen, dilde sargıyı bulasın, gönlün ile kainatı sarasın. Sardı sarasıya, döndü varasıya, sevdi ölesiye, yolunu cümleye veresiye. Aklın olduğu, mantığın çizdiği yerde; hata sadece kendine zarar verir. Çünkü akıl, mantığı doğruya götürür. Doğru, kula kimseye zarar vermemeyi öğretir. 'Nasıl?' denildi, açık olsun dilendi. Akıl nedir? Çerçeveyi çizebilen, mantık yoluna çevirebilen. 'Mantık nedir? dendi. Aklın süzgeci. Genişliği soruldu, misal denildi. Elbet aklın hududu kul bilgisince çizilmemiştir. Her yöne dönebilen akıl, mantık çizgisine ulaşamaz. Çünkü yargıda birleşemez. Akılda önde gelen, olayların yargısıdır, iyi kötü kaygusudur. Aklı tek yönde besleyen, olaylarla bağlantı kurabilendir, mantığı ile olayları süzebilendir. Öyle oldukta, verdiği aldığına denktir, kulun kul ile muhabbeti kainata ahenktir. Sevgi gönülleri besler, sevgi kainatı süsler. 'Aldım alacağımı, bildim vereceğimi.' denmesin. Alacağın bitmez. Öyle oldukta, vereceğin yeter mi? Ayağını dedin, yolunu sordun, her soranda ilim aradın. İlim sonsuzdur, alabilene. 'Ay ile yıldız, gök yüzünde yanlız.' denmesin. YUNUS'um der ki: 'Ay mı sende, sen mi ayda olursun?' Olanı yakında görürsün. Gören gözüm ben, söyleyen dil, akan suyum ben, sende huyum ben. 'Nasıl?' denilir. Yol arayan halimi bilir, yerimi sormasa da gönlüme uyar. Öyle oldukta, 'Benden.' dedikte; 'Benim.' dedim, olmaz mı? 'Gelen bahar.' denilir, gece seher beklenir. Beklemesen olmaz mı? Baharı bekleyen, geleceğin yazı kışı olduğunu bilmez mi? Geleceği bile bile, yazı kışı göre göre, gine de bahar beklenir. 'Yerimiz nerde?' diye sorana de ki: Kulun gönlünde. Ver dolasıya. Danışılan yolu bulur, geçitte sanılmasın yanlız kalır. 'Eşitlik nerde?' diyene, yaprağı misal ver. Ağaç dolasıya yaprağa bürünür. Hiç eğildiği görüldü mü? Meyvayı aldıkta, gününü buldukta dalını eyer, gücünü böler. Yol aldık, güne geldik, cümle ile el ele verdik, selameti elden ele gördük. Bağıntı bölüme gelmez, bölen sevgiyi bilmez, bilmezse VEREN'e uymaz. Uymayan selameti bulsun, ALLAH'ım bileni buldursun. Sohbet, sofra misali; ne devamlı yenilir, ne yemekten kaçılır. Öğün gelecek, kulu öğüt olacak. Olumsuzluk, çizenden değil; bağımsızlık çözenden değil. 'Aldım, aldığım gibi verdim.' diyorsan, taşsız toprak bulmuşsun, ektiğini biçmişsin derim. Ayyaş olanın görgüsü, bağdaki üzümün ezgisidir. Sevmişsen üzümü, bilirsin yazını; bekleme tozunu, arama yozunu. Yeniyi 'Yoz.' diyene de ki: Eskiyi tez bilsen, görgüyü oraya versen; yeni seni siler. 'Eski, bilgim; yeni, görgüm.' de. Ne eskiyi sil, ne yeniyi böl. Bağla, bul. EYVALLAH diyelim, ayda halini görelim, SAMANYOLU'nu çizelim, görgüyü kalemde çözelim. Verdik. Dileyen olur, gün gelir anılır.

 
(Filipin adalarında bıçaksız ameliyat yapılmakta. Türkiye'de de yapılabilir mi?) Huzuru dilersen, yerinde ararsın; gönlünü, hayır diye tararsın. Hiç bir olay tesadüfe uygun değildir. Yer değiştirenin sözü sel ile gitmez, güne yunan kaygı katmaz. Yunan paklanandır. HAK SÖZÜ ile HAK'lanandır. Gitmeyen gelmez, yazılan bozulmaz. Verdim geçende, uygun haberi bekle. Günün değeri niyazına uydurandadır. Niyazın edilişi yazıya uyandandır. Daha önce dedim, ALLAH'ım niyetimizi yazımıza uydursun, niyazımızı öyle bildirsin. Daha önce verdim. Adadan, adanın büyüğünden gelecek haberi alırsın, uygun yola koyulursun. Dördü dörtte verdik, dörtte biri gösterik. Şah ile değil, şeh ile olacak. Almayan, dönüşte 'Güzel.'  diyecek. Selamımız veresiniz, yazıyı öyle gönderesiniz. ALLAH'ım izin verdikte, yerden yeri açarsın. İzin vermedi ise, nasıl adım açarsın? Eline el alan, gözünü yerden alır, derdini yelden sıyırır. Yazılan, ne elden, ne dilden; sadece gönülden. Gönül yola koyuldukta, kul hakikate ayıldıkta; ne ilaç, ne güllaç gerekir. Gönül gönüle bağlar. Daha önce dedik, halka halkaya eklenir, nerde olsa beklenir; olacağa hata nasıl yüklenir? Olumsuzluk yok. Oluma yol alır. Gönüller bir oldukta, yolun ne sözü kalır? Gün doğuşa şafak denir, taze pişmiş ekmek yenir. Her kul günde kendini koştu sanır. YUNUS olumsuza söz etmez, sözün tatlısına eskiyi katmaz, yemeyenin yiyeceğine bakmaz. 'Teke helva karmaz.' denende, 'Helvayı kaşık olsa da ben de karsam.' demez, paylaşmadan edemez. Dördün sözünü ettik, özünü gösterdik. Dağda dolanan, gönlünde hallenen, NURU ile nurlanan, elini gözden ayırmayan. (Filipinlerdeki, dağda yaşayan Dörtten biri mi?) Evet. Göz nurdur, O'nun haliyle hallenen PİR'dir. LOKMAN der ki: "Göz ile el alan, gönlünü nurlandırandır." Ne var ki, göz yumuşak yolda verir. Göz, kendini bilmeyeni, eline 'Koz aldım.' diye  sevineni; dağdan taştan aşırır, suyu varsa taşırır. Hem taşırır, hem düşürür. 'Ağızdan söz aldım.' dersin; ben de sana 'Yazılanı okudum.' derim. El vereceksin. Dört dedik, dördün duvarını örmeye vazife aldık. Dördün çatısı örüldükte, el eli bulmuş olur demedik mi? Akıl danışman, mantık delişmen olursa, dengeyi dörtler kurar. Ağacın dikti isen, suyunu döktü isen meyvesini bekle. Aklın ermediği yerde, HAKK'ın ELİ olduğunu bil. Gemiyi dümensiz alamazsın, denize girdikte kıyıda dalamazsın. 'Git derine.' dedik. Yazılmadı ise, dilesen de boğulamazsın. 'Olumsuzluk yok.' dedik. 'Dilediğin HAK.' dedik. YAZAN, bozmaz.  Genişlik duranda değil, açılandadır. Yeni'yi verdik, 'Eskiyi geç.' dedik. 'Almazsam.' deme. Sen de denilenin yazıldığı gibi olduğunu bilesin. YM. diyelim, sözü tatlı ile bağlıyalım. Bal sevene bal verelim, 'Hal' diyene yol gösterelim. Şahin dağda uçar mı, gölge görse kaçar mı. Hem uçar, hem kaçar. Ne var ki, uçtuğunu gören kaçtığını bilmez. Kartal, yuvasını ağaca kurmaz. Çünkü ağaç kartala yer vermez. Neden? Ağaç barındırandır, güvendiren değil. Gerçeği kim bulur, nerden bilir? Gerçek; olandır, KİTABA YAZILAN'dır. Yazıldığı gibi okuyan gerçeği bilir. 'Kim bilir?' dersen. 'YAZAN.' dedik. RESULU yazıldığı gibi okuyan. 'Yazıldığı gibi nasıl okunur, nasıl bilinir?' dendi. KUR'AN'ı aldı, YAZI'yı bildi, kainatı buldu, kulu ile hemhal oldu. Dörtten dördü aldık, çatı diye verdik. Duvarını sizler ile öreriz. (Bu dört kişi KUR'AN'ın bazı kısımlarını, diğer insanlara nazaran daha mı açıklayıp anlıyabiliyorlar?) KUR'AN'ı nasıl böleriz? Elbet bilenden, kainatı bulandan. 'Sayıları çok mu?' dersin, duvarı örenlerin. Dünün günü geçildi, gelen güne açıldı. 'Dünyanın çatısı kimdir?' denildi. RESULÜ. (Resim verilir) Çatının DÖRT MELEĞİ. Açılan pencereler, PEYGAMBERLER. 'Kapısı?' diyene de ki: Her dileyenin gönlü. Kapı, HAKK'ındır, yapısının olduğu gibi. (Türkiyede DÖRT KUTUP'tan biri varmış. Yardım eder misiniz?) Dağın yücesine, koyunun hecesine, ineğin hücresine, sütün katresine nokta koydukta bulacaksın. 'Nerde aradım, nerde buldum.' diye güleceksin. Yerini bilmek, bulmak değildir; çağrıldığın an yürümektir. Gülersin, geçersin; dönüşte gördüğünü bulmazsan şaşarsın. İşte o aradığındır. ALLAH'ım oyunu arayana verir. Ne var ki, önce dolandırır. Candan cana EYVALLAH. Candan sana EYVALLAH. ALLAH'ıma emanet olunuz. Sözümün alınmadığı, kuldan kula bölünmediği vaki midir? Gönlün huzurda, vurduğun hazırda ise yol kulundur. Ağaca danışan söz ile vermez, dalını meyva olmadan eğmez. Ne var ki, kamışa ne dersen alırsın, aldığın gibi verirsin. 'Uğraşam mı, bulsam mı?' diyene verdik. Olayları tesadüf demeyin. ALLAH'a ısmarladık. De ki: Yaprak idim dökülmedim, HAK YOLU'ndan açılmadım, selam ondan benim dilimden, MEVLÂNA CELÂLEDDİN-i RUMİ. Asil ruh aslına döner.

 
Aslımız BİR'den, ÖZ'ümüz VAROLANDAN. Geldik kaygumuzu gördük, oluşumuza öykü söyledik. Gelişe demedim. El elden tutarsa, kalemi kağıdı atarsa, her olayı 'Hayır.' diye örterse; namaza giden yobazın sorusunu dahi siler. Alacağım, böleceğim, cümle ile göreceğim. Güneş misali. Ne zengin, ne fakir, ne aç, ne sefil. Hangi dinden olsa, yeter ki kulluğunu bilse. Geliş öyle olmalı, gidiş gelişe uymalı. Çokluk bölünmeğe değil, BİR'liğe gitmeli. BİR'lir, dirlik ile oluşur; oluşan BİR'liğe sevgi doluşur. Binayı oluşturan nedir? 'Taş, toprak.' denir. Elbet. Ne var ki, beton onu pekiştirir. Öğüt, olumsuzluğa elbet yol vermez, yolun gidişinde kaygu görülmez. 'Olacaksa, evet dense.' diyenin, olmayacağa inanmadığı görülür. Ayran almayı deneyen, yoğurdu istemese de düşünür. Aşağı düşenin ayağına ağrı girerse, elbet neden demez. Düşmeden ağrıyanın sorgusu olur. Ne var ki, geçenin, 'Olamaz.' dendiğinde, geçeceği düşünülür. Aykırılık yok. Geçemez denen, geçecektir. Sözüm budur. YM. Gölgeyi bulanlar, 'Oh ne güzel.' diyenler, güneşi tanıyanlardır. Güneşten yanmasa, gölgenin değerini bilmez. Gelmeyi diledi, söz ile verdi, NEYZEN yürüdü. Kuşku ömrün karanlık günüdür. Silelim, sözümüzü öyle bağlayalım, ayyaş olanın haline değil, havaline bakalım. 

Günümüz olumludur, gönlümüz dolumludur. 'Dünyanın derdi bitmez, günümüz dertsiz geçmez.' demesin. 'Yerimiz darda değil, gönlümüz korda değil.' deyin, sevince el açın. Aydın günün eşiğinde, dilenen olayın peşindesiniz. Konu yerindedir. Kumun elendiği yerde, dilek yazılanadır. Dardayım demeyin, gelen günün yargısına düşmeyin. Doğuştan hazırdır, dağıtan nazırdır, dizilen nezirdir. Yazı düzeni. 'Dizilen muntazam dizilmiştir, aykırılık yok.' demek. DOST deyiniz, her halde olana el veriniz; DOST deyiniz, arkasını dönse bile selamlayınız; DOST deyiniz, söze söz katsa bile elini öpünüz. Katreden bulunuz, katreden bölünüz. Bin defa tövbe etsen; kalbini kırdığın affetmezse, sevabına sayılmaz. Gidilen yoldan, kırılan kalble bulunmaz. Damarında akan kanda, sayısı çok olanın sözü geçer; sunulan sohbet te öyledir.
Koğuk barındırır, fırtına yerindirir. Olumsuzlukta dahi, oluma götüren vardır. Koğuk ağacın oyuk halidir, fırtınada değeri barındırandır. Dost dedik oğula el verdik. Dostluk ömür boyudur, kesintisi yok, güneşin vergisi misali. Araya bulut girse dahi, güneş gine vericidir, kulunu görücüdür. 'Güneyden?' dersin, sorarsın. Dumansız olduğun gün göreceğin, 'ALLAH'ım SANA şükür!' diyeceğindir. Sağdan uyku beklenir, sola kaygu eklenir. Cenk değil, dünyanın düzeni, oyuncak misali çözülmez. Danışan, doğuştan kumun elendiği yerden geldiği bilinen; dağınık düzeni toplayacak, dalgalı deniz durulacak. Çevreyi duyana versen, güzelliği bilende bulacaksın. Sevgiyi bilen; olana uyandır, yazıyı kendine maledendir. Askerden olumsuzluk beklenmez. 'Olumsuzluk sende yok!' dedik ya. Ne var ki, doğuştan güne kadar elendiğini bilmez. Dert asla deme! Olaylara göz at, nerde yalnız kaldın? Öyle oldukta, 'DOST ELİ bende.' dedikte; neyi dert diyelim? Yolumuz el ele, gönlümüz GÜL'den GÜL'e. Sevdik seveceğiz, sevdik öveceğiz, hatalı görsek bile hatayı örteceğiz. 

'Olumsuzluk güzel değil.' diyene de ki: Olumlu olan, olumsuz gelen; nerden, kimden? Dumansız gönülde dumanlı sorun olmaz, gölgede kalan güneşten şikayet etmez. Geldiniz vereceğiz, sordunuz açacağız, dolanık geleni çözeceğiz. 'Neden?' denilen her olay, kuluna göre değer ölçüsü alır. Asıl olan olaya vurulan ölçü değildir. 'Nasıl?' denilir. Olaylar kuluna göre değişir. Kimi, 'Ekinim var.' der yağmur bekler; kimi 'Sergim var.' der, güneşe bakar. Olay yerine göre terstir. Düşünülen de öyle; yazılandan değil. Kainat ne senin, ne benim için değil, cümle içindir. Geleceğini elbet biliriz. Çünkü yönünü görürüz. 'Aldığım nerden?' dersen; geleni sana değil, kendini yönüne çevir. Aradığın güzellik oradadır. Gölün ötesi elbet topraktır. Geçit bulan gider, geçit olmayanda, gölün etrafında döner. Danışılan, ölçünün ötesinde. Genişlik yer alacak. Doğuştan aldın. Desti nedir? Kaderin kastı. 'Döner dururum, doğuşa yanarım.' diyen olanın kaderini değiştireceğini zanneden. Danışıldığı gibi bildi, adını yeni verdi. ABDULLAH denilir, öyle anılır. Derdini söylerse, derman bulunur sanır. Derdin verildiği, dermanın görüldüğü, her olanın YÜCE'den yazıldığı bilinsin. Sözümüz böylece sohbete bağlansın. Gecenin karanlığı, sabahın aydınlığını hatırlatır. Öyle oldukta, gönüller dumansız kalır. Çevreyi bağladık mı? Gönlünü dağladık mı, dönüşe ağladık mı? 'Yoğun olayda karışıklık vardır.' diyene de ki: Olayı veren karışıklığı çözer, kulun kaderini çizer. Ocak yanmadan nasıl tüter? Denilmesin, gün günden beter. Sayanın saygısı sevene eşittir. Sevgi TEK'liğe karşıttır. Çokluk ayrılığı değil, beraberliği gösterir. Çiçeğin tanesi mi güzeldir, demeti mi? Tanede şekil, demette birleşim güzeldir. Hele bahçeye girdi isen. Yaratılış orda, güzelden güzeldir. 'Ne bahçeye girebildim, ne çiçeği derebildim, ne güzellik görebildim.' dersen; ayrılıktan uzak kal derim. 'Ayrılık nedir?' dendi. Bilmeyen, görmeyen, yaradılışa uymayan; ayrılıktadır derim. Gözden nazar alınır, dilden sohbet edilir. Duyana doğuştan verilir. Ayrılıkta olanın bulacağı odur. Gönülden katılırım. (Resim verilir) YM. diyelim, danışılanı verelim. Yeterince dolmadan, 'HAK.' diyenden almadan; yolun gidişi olmaz, dumansız kalmadan vermez. ABDULLAH denilir, gelene verilir. 'Nerden, kim?' denildi. Şam'dan bilinir, orda anılır. Doğuşu dört yüz yıl erken. Günden evvel gerçeği bilmek, katkıyı dilemek yersiz değil elbet. Ne var ki, her gelen verene uyar. 'Sakinliği neden?' dendi. Saki oldu sundu, yeniyi gördü döndü, ALLAH'ıma emanet etti.

 
(YUNUS EMRE'nin ölüm yıldönümü sebebiyle yapılan anma sohbetinden sonra) Hoş gördük diyelim, selamları paylaşalım. Ne giden, ne dönen var. 'Geldik.' dedikte, buluştuğumuz anı söyleriz, gölgede güneşi veririz. Selam dedik selamı sizlerle paylaştık. Soranın hatasıdır, kula gelecek günden; yoranın atâsıdır, elbet verecek yönden. Güneşi örtemezsin, gecesi olmadıkça; geceyi itemezsin, saati dolmadıkça. Duman seni aratır, yardımcıya kollatır. Güle sorsan derdin var mı? Doyumsuzluk der. Ya dikenin nedir dersen, uyumsuzluk der. 'Uyumsuzluk VEREN'den mi?' dersen, 'Asla! Yerenden.' der. Sarıyı yoruma versen, yumuşaklıkta kalır. 'Gör, kör değilsen; duy, sağır değilsen.' diyene de ki: Ne kör görmekten kalır, ne sağır duymaktan; gönlünü verdiyse, seveni sardıysa. Seven kim? Sevilen kim? SEVEN YARATIR, sevilene aratır. Dile geldim, dilden verdim. Göze girdim, oradan gördüm. Eli aldım, elden yazdım. Gönülleri petek misali gezdim. 'Arı mısın gezersin, doğan güne açarsın?' diyene dedim ki: 'Veresiye sözüm yok. Arıya veren de, gönle giren de O'dur. ÖZ'den aldıysan, sözde bulursun.' Döne döne yönüm aradım, sararan yaprakta gönül taradım. 'Can' diyen her kulda CANAN'ı buldum. Onlarda gördüm, gördüm de oldum. 'Olanın değeri nedir?' dersen; bulduğudur. Cebin delik olmasın, delik cebe dolmasın. Duyan, seni kendi olduğundan ayrı görmesin. 'YAR! YAR!' diye koşanın, 'Ver, ver.' diye bulduğu, doğuşa döndüğüdür. 'Doğuşa dönüş nedir?' dendi. Doğuş bilişe beşiktir, doğuş buluşa eşiktir. 'Dolaşan bulur mu?' dersen; dolaşan da, dalaşan da bulur. 'Dalaşan nedir?' diyene de ki: Dalaşmak, döğüşmek değildir, söyleşmektir. Dal dilinde, hal dilinde, göl yolunda, gök ilminde dalaşmaktan murad; halleşmektir. 'Kainat güzel, söyleşen güzel; çirkin nereden gelir?' diyene de ki: Genişliği olmayandan. Genişliği olmayan sorulur. Dar çerçeveden baktıkta, sadece baktığın yeri görürsün, oradan ölçü verirsin. Özelliğinden bilmedikçe, güzelliği göremezsin. Her yaratılanın özü ve şekli vardır. Kapı şekil, öz ağaçtır. Seçmediğin ağaçtan yaptığın kapıya çirkin dersin. Dar görüş odur. 'Her asıl olanın şekli var mıdır?' dersen; asalet şekilden isim alır. Ne var ki, ne isim alırsa alsın, her hali ile asılda kalır. Duyan gelsin, soran bilsin, yuyan kimdir görsün. Aydın gece aydan bilinir. Gönül yandıkta, candan görülür. Serap çölde bilinir, çölde gönül eğilir. Güğüm dolu olaydı, kulu öyle bulaydı, hayret deyip kalaydı; ne yol, ne yolcu, ne han, ne de hancı gerekirdi. 'Derde deva soralım, nerden arayıp bulalım?' diyene de ki: Derdi verenden ara, soran yardan yol ara. 'Aradım bulamadım.' derse, dert odur işte. YAR sende, sen nerde? 'Ver!' diye düştük derde. Verir, her dileyene. Ne var ki, verdiğine dert demeyene. Dert, derdin aynasıdır, şifa derdin oynaşıdır. Unutulmasın, nasib her dileyenedir, elbet mana nasibi. Kasvet sizi bulmasın, hasret sizde kalmasın. El eli buldukta, göz göze geldikte, 'Selam YAR'dan.' dendikte; elde olmayana da niyaza varın, el vermeyeni de beraberliğe çağırın. Dost eli yakmaz, dost dili yıkmaz. Dost eli ile dikilen ağacı sökmez; ne fırtına, ne sel. Güzel O'dur. Güzel O'nu bilen, güzel O'ndan geleni seven, güzel sevmeyi bilmeyene öğreten. Öğreti dil ile olmaz, hal iledir. Aşılması güç değil. Aşacağın yol seni asla yanlız bırakmaz. Gel, gör, yeşil çimene kilimi ser. Ne taş, ne diken bulunur söken; asıldır kulda köken. 'Esrar perdesi örüldü, araya ip gerildi.' diyene de ki: Ne perde bizde, ne görgü sizde. Yanılmayın, hata denmedi, asla açılmayacak perdeden verilmedi. Ne var ki, her olay gün gün açılır; öylece günden güne geçilir. Gelecek, meraka yol açar. Umulan nedir, neredendir? Bilsen de çözemezsin yaşamadığın günü; görsen de geçemezsin, söylenilen yönü. Ancak, günü gelecek, günde yön sizin olacak. Yazılan sizindir, çizilmez. Ne var ki, günü gelmeden çözülmez. Günümüzü bilelim, her hale şükredelim.

 
Ye yudum yudum, sözüme uydum, diledim geldim, günün yorumuna yol verdim. Sorun, senden yeniyi sormaz; olumsuz denilen yerde, kumun yolu görülmez; açılan kapıya perde gerilmez. Saydığın her kulda, uyduğun her yolda; O'nu bilesin, O'nu göresin. Sebep sormazsın, Neden demezsin. Ne geçenden, ne kaçandan sorumlu değilsin. 'YAZI'ya uydum, öyle bildim.' dediğin an, olanı güzel görürsün. Açılan kapıyı sorarsın. Daha önce dedim; 'Perde gerilmez.' Kaygıyı, O'nu bilmeyende ara! Dara, mana girmez; kul yazılanı bilse, olana kaygu etmez; nasibinde somun olan, sepet satmaz. 'Gerçeği bilsem yeter' diyenin bilmediği, gününün kayguya girdiğidir. Unutulmasın, kayguyu da kul yaratır. Göğün ölçüsü, gözünün gerçeğidir. Doğuşa uydun, oluşa yol aradın, duruşta niye kayguya düştün? Aymayı bilsem deme. Kendine malettiğin her olay, aslında yazındandır. Öyle oldukta, aymayı bilsem demek yersiz. Elinde üç taş kaldı, 'Hangisi koz olsun?' dersin. Koz; elinde olandır, dilinde olan değil, yolunda olan hiç değil. Zor dediğin, gelende güç değil. 'Göç var mı?' dersin, yok! Yazıya bakılır. VEREN'in İZNİ ile söylenir. 'Göçten kasıt nedir?' dendi. Söyledim, koz elinde olandır. Günün yorumuna verilecek, oya misali işlenecek. 'Aynayı eime verdin, gönlümü yoluna koydun; elimi aldın, sonra da bırakıverdin.' dersin. Elini alan, bırakmaz! Yamayı gerekli yere diker, gönlüne meyden döker. 'Mahzun oldum, ayrı kaldım.' dediğinde; dilediğinin yanında olduğunu bilesin, aradığını bulasın, kucağındaki taşı dökesin. 'Yumuşak yol alamam, duman görsem bölemem.' dersin. Her olayın HAK'tan olduğunu söylemez misin, uymayı denemez misin? Öyle oldukta olaylara taş mı diyelim? Elinde olan, geçici değil kayıtlıdır. Olumsuz dersin. 'Oya misali işlenir.' dedim. 'Geçici olan her gölgeyi, yeniyi mi gördüm?' deme. Geyik dilden değil, gönülden verendir. 'Gezici olan, o mudur?' dersin. Değil. Görgü; ya yerinde, ya derindedir. 'O mudur?' dersen, değil! 'Aydın olan günüm, nasibime bağlandığım gündür.' dersin. Nasibin çözülmedi ki. Yanımızda olana, asmadan sorana. Sert zeminden kaçma, Ne olacak deyip gocunma. Varlık yokluğa eşittir, günler çeşit çeşittir. Dün bugüne uymaz, bugün yarını bilmez, kul kayguyu silmez. 'Güneş'e denk vakitteyiz.' de, yeniyi öyle ara. 'Bohça aldım düzeyim, olacağı göreyim, alacağa vereyim, sonsuza gönül koyayım.' dersin. Sahibsiz kul var mıdır? Müsterih olasın, 'SAHİBİM YÜCE'dir!' diyesin. Suyun özelliğini, yolun güzelliğini verdik bilirsin. 'Dört duvar yol vermez!' deme. ALLAH'ım, dört duvarın içinde de kulu iledir. Soğuk denen günde sıcağı özlersin, sıcak gelen günde buza el atarsın. Senin benim olandır, benim sana gelendir, gece gündüz verendir, cümle ile dürendir, sofrasını serendir, yediğini aldığını cümle ile paylaşandır, elbet sahibi değil SAHİBİ'ne hizmette olandır. Unutulmasın, her yaratılan hizmettedir. Yumuşak yolun, yeniye bağlantısı. Olumunda özellik, özellikte güzellik görülür, adı öyle verilir. Yazdık verdik, sahifeleri doldurduk; silip attın mı, dönüp yattın mı? Vergimiz daimdir dünya gününüzde. 'Aşmadık' dediğin köprüyü, yersiz mi buldun? Yorgan örtmeye, odun yakmaya gereklidir. Gerekli olan her yol, kuluna açıktır. Olumsuzluk, bizden gelmez; 'Olmuyor' denilen yazıldı ise, kapalı kalmaz. Daha önce verdim, aynı deferde. Yazda kışı, kışta yazı söylersin, geçen günde sahifeyi açarsın.

 
Güzeli gazele benzettiniz. Yorumu; gönüllere uyana değil, sürüme benzetene verdiniz. (12 Mart 1976 tarihli sohbette geçen 'Dört' ve 'Beş' deyimleri ile ilgili canlar tarafından yapılan sohbet üzerine) Cümlenize selam olsun. Gelen alsın, alan sevsin, gerçeğe uyana ALLAH'ım niyet ettirsin. 'Dört nedir?' diyelim mi? Ağacı kökten alalım mı? Dördün yorumu kainatın durumuna denktir. Bildim diyen, sevendir; gördüm diyen, uyandır; uydum diyen, arayandır; oldum diyen, dört'ü kendinde bulandır. Dört'ü kendinde bulan, elbet beşi arayandır. Beş, öyle oldukta, aranandır? 'Aranan nedir?' dendi. Aranan, kainatın dört'ü, dört'ün oldurduğu ölümsüzlük. Olumum neye eşittir? Dört'ü aşmağa, beş'e ulaşmağa. 'Beş'in verdiği,  bilmediği nedir?' dendi. Bilmeyen, beş değil dört'tür. Bildiğini kendinden sanır, beş'ten aldığından habersizdir. Aymayı bildiysek, duymayı öğrendi isek 'Beş, yerimizdir.' deriz. 'Duyun, görün, uyun.' dediğim odur.  Gösteren, yeni'yi buldurur. 'Yeni de nedir?' dendi. EYVALLAH. Yeni, diktiğimiz ağaç, olumludur. Ayyaş olanın dahi desteği olmaz mı? Başını ağaca dayamaz mı? 'Almadığımız açılsın, açılamayandan nasıl geçilsin?' dersiniz. El elde, gül dalda, sohbet bizde oldukta; açılmayanın yolu olur mu? (Dört, dört hal mi?) Olayları dahi öyle görmez misiniz? Sabah, öğle, akşam, gece. Yaz, kış, ilkbahar, sonbahar. Kainattan örnek alınız dedim ya. Her varolanın dört hali vardır. Dört halin bittiği yerde beş'e ulaştığı görülür. Can CANAN öyle buluşur. GÜL'ün verdiği, dört hali ile gösterdiği, ömürden göçe vardığı, göçten sonra dahi kainatı sardığı bilinir. Çatı orada bulunur. 'Şefaat.' denen o'dur. 'Oruç oldum, namaz kıldım, zekat verdim, KABE'ye yüz sürdüm.' dediğin, dört hali ile olduğun, beş ile tamamlandığın, senin bildiğindir. Bilmediğin hali ile hallendin mi? Yol, her kulun niyazıdır. Ne var ki, hal önemlidir. 'CELAL hak mıdır?' dendi. CELAL, SIFAT değil mi? CEMAL, halde olanın, CELAL'den geçenin sıfatıdır. Güzel ne güzeldir, gazel olsa da; güzel ne güzeldir, yere düşse de. Düştüyse bendendir, göçtüyse O'na. Evet. O'ndan O'na. 'O'ndan geldim, geldiğimi bildim, O'na döneceğim.' dediğinde, dört hale uymuş, beş'e dönmüş olursun. 'Halife değil mi?' dendi. Halife hal ile hallenmedi mi? Verdim, her yaratılanın dört hali vardır. Ne var ki, duvarın kimi sarayı, kimi kulübeyi gösterir. Her kulun hali de hallendiği şekildedir. Unutulmasın, hepsinin çatısı örtülür. Yorum yerini buldu. Ne var ki, sahifenin ortasında yeniden durulur, helva ile koruk karmağa çalışılır. Yedekte olan, çevreyi gönlünce aradığını sanır. Ne var ki, asıl olanın yedeğe el verdiği bilinir. 'Yedek nedir?' dendi. El alan, aldığını ileten. (Sabahat Abla mı?) YM. Yedek yerini elbet bilmez. Bilen var mı? Suyun olduğu yerde uymayan görülmez. Çözemediğiniz yorumda kainattan örnekler alınız, öylece çözüme çalışınız. Cesaret nedir? Elbet korkusuzluk. Cesaretin arkasında YÜCE'ye güven vardır. ALLAH'ıma emanet olunuz. Yorumda, önce maddeyi örnek alınız, sonra mana ile oluşturunuz.

 
Yeniyi eskiyi ayırmayız. Yeni eski kul görgüsü, kaderini bilesin HAK örüşü. Ayrıntıya girmeyiz, kulu yönde bölmeyiz. Cümlenize selam olsun. Gelen gönlünde olandan ferah bulsun, ‘Savaş yetti.’ desin, kendini ÖZ’den saysın. ‘Geldim bulmaya, vazifemi almaya’ diye duacı olsun, suyun aktığı yerden alsın, dilediğine selam götürsün, üç ekmeği üç fakire dağıtsın, ‘SOMUNCU’nun soluğu bana gelsin!’ desin, kayguyu silsin, niyazı AYETEL KÜRSİ olsun, dilinden KELİME-i TEVHİD’i düşürmesin, ‘Suda çamur görürüm, çamura nasıl gönül veririm?’ demesin! Su çamuru eğitmezse, değirmen buğdayı öğütmezse; un alamazsın, hamur yoğuramazsın. Her varolan, meyline göre şekil alır. Toprak çamur olur, un hamur olur suyu aldıkta. ‘Çamur muyum, hamur muyum?’ dendi. Ne çamura yerin, ne hamura öğün! Çamur da yerinde, hamur da. Çamur olmasa hamur olmaz.

 
‘Yumuşak yolun yolcusu güzeliği nerde arar?’ dersen; gördüğünde, duyduğunda, aldığında, verdiğinde. Cümleye selam olsun. Nasıl olsun nasıl bulsun? Yerden aranmaz, yoldan taranmaz. Gerçek; olduğu yerde, olduğu gibi. ‘Oynamayan taş başa gelmez.’ diyene de ki: Ya baş taşa gelirse? Olumsuzluk başa vuranda değil, ‘Vurmam.’ diyendedir. Uğraş nerde gerçekleşir? Düzene koyanda. ‘Düzen nasıl konur?’ dendi. Ağacın meyvasını beyenmezsin, aşıya verirsin. Düzenin, odur. Açmayan çiçeğe tomurcuk denir, öyle de sevilir. Ne var ki açılması beklenir. Sözlerimizin yorumu da öyledir. Açamadığını didikleme. Bekle. Nasıl olsa açılır. Akmayan dereye kuraklık gelmiş denir. Şelalenin durduğu görülmez. Vardığı sardığı yerlerin yönü de güzeldir. Seymen, yerini bilir, yolunu yoldaşından alır. Seymen dedik adı ile verdik. Ne dağın ötesine bakar, ne yorumdan çıkıp kulun gönlünü kırar. EYVALLAH diyelim, adını elden, dilden, gönülden sahip çıkan YESEVİ’den verelim: . Ocak, bucak, kucak açanındır. Ocak açılır, bucak açılır, kucak açılır; sevgi öyle saçılır. Darlık, kendini bulmayandadır. Olmuş meyva olalım, dileyenin eline gelelim. Açmadığımız ocak tütmez, açmadığımız bucak yetmez, açmadığımız kucak gölgeyi itmez. Dört dedik yol verdik. ‘YOLU’nda yürü.’ dedik. Yürüyüş hedefe olsun. ‘Sağ mı sol mu?’ denmesin. Verilen çizilendir, çizilen çözülendir. Yerimiz yönümüz verildi. Aldığına uysun, asmayı bağında görsün. ‘Dönüşe uydum.’ diyen gönlünü aydın bilsin. Yoğun çaba yorgun düşürür, sanmayın çömleği pişirir. Güneşin olduğu yerde duman kalmaz. Neden? Ateşe gerek görülmez. Yeni’yi aldık. ‘Yeni gene açıldı.’ diyene sözüm: Yenileme kainatın sırlarındandır. Sorguya verildikte, her açılan sır kapısı arkasında yeni bir kapı görülür. Her açılan yeni’dir, geçilen eski. ‘Dur.’ diyen var mı? Durmasını düşünen var mı? Elmas değerini yerden çıktıktan sonra alır. Yerde iken sadece taştan sayılır. ‘Nimet midir?’ derseniz, kıymettir derim. Oymayı aldıkta,  ele geldikte yerini süsler. ‘Eledik atalım mı, eleği asalım mı?’ derseniz, EYVALLAH derim. c.’dan selam aldık, selam götürdük. Sözümüz dürülsün, c.’a iletilsin. ‘Dört’üm.’ diyene: Ocak yanacak, ilettik, odun ile; suyumuz sunulacak yudum ile. Dağınık düzene girmesin. Ne var ki, asla gönül kırmasın. Olgun meyva misali, gönülden alsın, gönüle aksın. 

 
Aynayı ele verdik, al da kendini gör dedik. Sahifeyi çevirdik, görendendir dedik, genişliği anlattık. ‘Gerçeği gören nerde?’ denmesin. Her kul açısı nispetinde görür. Olumsuzluk, aramayandadır. Arayıp bulamayan olmaz. Çimenin varlığı renginden, çiçeğin varlığı dengindendir. ‘Dengi nedir?’ derseniz; sarmaşık sarılır, gül derilir. Yeşil rengin murad olduğu söylenir. Yeşilin dengi, MELEKLER’in ahengidir. Onun için, huzur verir. Kulun gönül gözü renkten alır. Mavide uçuculuğu görür. YM. diyelim cümleyi selamlayalım. Çağdan değil çoktan bulunur, TEK’e dönülür. ‘Çokluk her yerde vaki midir?’ denir, çobanın nasıl bulduğu sorulur. Çokluk kulun gönül kavgasıdır, teklik beden yongasıdır. Güneşin olduğu yerde, düzeni bulduğu yerde söz toprağındır, göz yaprağın. Alış kökten, veriş meyvadan. ‘Doğuşun dengi nedir?’ dendi. Doğuş çokluğa dönüştür, dönüşte buluştur. Geceyi açabilir misin, akıl gücün ne kadar üstün olsa? Asayiş senden gelir sanma. Düzeni buldukta, dumansız kaldıkta tekamül; bedenin yapısına hüküm verdirir, kapısına değil. Tekamül bilimdir, İLMİ’ne uygun. İlim nerden gelir, nerde bulur, nerde kalır? Aynayı eline aldıkta, ‘İlimde gördüm.’ der misin? İlim kula buldurur, kulu oldurur, doğuşa götürür. Doğuş; kendini, ÖZ varlığını buluştur. ÖZ dendikte söze yer yok. Dünya sözdedir, dünya gözdedir, dünya bizde değil sizdedir. Biz ÖZ’de, siz sözde. Ne var ki söz ÖZ’e getirir. ‘O’ndan geldik.’ dedikte, VARLIĞI ile varolmuş değil miyiz? O YARATAN, O yarattığını bildiren, KENDİNİ bulduran. Öyle oldukta, ÖZ’e geldikte, neyi bilmek istersiniz? ‘VARSIN, VARLIĞIN’da bütün olayım.’ de, ‘VAROLDUĞUN’u bildiğim kadar kendimi bulayım.’ de. ‘Serden geçti, deryaya ün saldı.’ derlerse, adını söylerler; ‘Gelmiş, uymuş, bulmuş.’ derlerse, ÖZ’ünü bilmiş olurlar. Ne var ki, asıl olan, her kulun kendi ÖZ’ünü bilmesidir. Öyle oldukta, hal le hallenir. Dünyayı dünyaya bırakmak, olayların O’nun iradesinde yol aldığını bilmektir. Öyle oldukta kendine dönmek, yazıya uymaktır. Eski, silinen amma görünmeyendir; yeni, okunan amma çözülmeyendir. ‘Nasıl çözelim?’ derseniz, dünyayı dünyaya bıraktıkta. ‘Öyle ise olamayız, anahtarı bulamayız.’ demeyin. Dedik, arayan bulur. Bulunamayacak nasıl verilir? Aşılan tepenin ardı bilinir, tepeye varmadıkça bulamazsınız. Adım adım gidilir, tepeye varıldıkta ardı kuş misali görülür. O zaman güzel denir, çözülür. Günün yorumunu verdik. Aydan bilmedikte, yıldızdan denmedikte, her olay dumansız görüldükte; yoğun bilgi bunaltır. Güneş verir her alana. Görüşün değeri ölçülmez, çünkü nerden baktığı bilinmez. Daha önce verdik, her gören ağacı aynen anlatmaz. Çünkü aynı yönden görmez. Altında oturan dallarını tarif eder, yukardan bakan yaprağını. Sağdan soldan, her ayrı ayrıdır. Onun için görüşe hata bulmayalım. Görüşte, genişliği olana güzel deyip dar geleni yermeyelim. Uyduğumuz bilinir, adımıza MEVLÂNA denilir. Selam olsun, gönderen yolumuzu bulsun. Aldık, EYVALLAH dedik, cümlesine niyaza durduk. (Niyaz orada da aynı mı?) EYVALLAH.

Yerimiz güzel, yolumuz güzel, sanılmasın sözümüz özel. Gönül açanla, şerden kaçanla, ‘Doğdum bileceğim, gördüm olacağım.’ diyenlerle, el ele verenlerle, cümleden cümleye selam verenlerle beraberiz. Canlar dedik, her canda CANAN’ı gördük. Geldik bulduk, hoşnut olduk. Yerimiz gönüllerde, niyazımız ananlarda. Gölün olduğu yerde derya anılır, deryaya vardıkta ‘YUNUS misali, yolum aydın.’ denilir. Oyun yerine, seyrin YUNUS’a olsun. Seyir nedir? Yol almak. Suyun aktığı yerden alanın, söze uyduğu görülür. Gerçeği olanda görün! Olan nedir? Kulun yaşadığı, zor diye döşendiğidir. ‘ALLAH’ım uymayı nasib kıl bana!’ deyiniz, halde olan ile halleniniz! YM. diyelim, ULU’sunu sorana verelim. YAHYA EFENDİ desin, onu ansın, yardımında bilsin, gönülden sorsun, cevabını alsın. NUH’un, niyazına geldiğini bilirsin, dediğini her olayda görürsün. Suyun aktığı yerden aldın, umduğunu bulursun. ‘Suyum yoluma, DEDE’m koluma.’ dersin. ‘YA ALLAH!’ dedikte, LOKMAN geldikte üç nida alırsın. Gönlüne kaygu koyduğun an, ‘YA AZİZ, YA RAHMAN, YA RAHİM.’ de, dumanının dağıldığını görürsün. ‘Üç nida nedir?’ dedin. Onu günü geldikte alacaksın. Güneşin doğduğu, gönlüne uyduğu, günün ağaç misali seni besliyeceğini düşün! ‘Geçenden mi, kalandan mı; DEDE’m açık söylesin?’ dersin. Gölgeyi sil! Almayı vermeyi bilenin, olumunda hata görülmez; sorumluluk, gönül yargısına düşürmez. Çünkü, sorumluluğunu bilen, hatadan uzak kalır.

Hoş geçen her günü, boş diye bakma.Düşsem yola, girsem hale, görsem yoldan gelenleri. ‘Yel oldum varamadım, sel oldum duramadım’ diyene de ki: ‘Yel varır sel durur, yeter ki gönlünde olanın yerini bil.’ ‘Gönlünde olanın yeri nedir?’ derseniz, sebepler kâbesi. Ne demek dendi. Sebep olayın yörüngesidir. Olumsuzluk kulun kaygusudur. Almaktan uzak kaldığın, yumuşak yola uymayandandır. ‘Çorbayı kaynattım, gel içelim’ diyene ‘Ya nasib’ de. Kundak doğana gereklidir, büyüyene değil. ‘Genç olan ihtiyarı bilmez’ diyene de ki: ‘Bilmeyenden uzak kalırım, sözü söze katana gönül koyarım.’ Yorgan yastığa denk ise, yatağa da eşittir. Çünkü, hazırlayan kulun kendisidir. Dört duvara eşit diye bakma, yeni’ye yön buldukta, olandan olacaktan kula söz etme. ‘YAZAN bilir, kulunu görür de.’ Güneşin ölçüsüne söz edene de ki: ‘Yudum yudum vermedi, bir gün öbür güne uymadı. Öyle oldukta ölçüyü nerden buldun, ısıya nasıl söz ettin? ‘Güneşten maksat nedir?’ dendi. Güneşten maksat, kainatın yöresi. Yörüngesi demedim. Donatılmış kainat nedir? Duyuya yer veren her olay, kainatın yöresine girer. Kainat duyu gözü olan her şeydir. Güneşin görülmedik noktası yoktur. Öyle oldukta, yörenin donatımında olaya uyar. Kör dahi hem görür, hem uyar. Öz yorum, su olan her şeyin yöresini güneş temsil eder. Buğdayı ekersin, suyunu çekersin; güneş oldurur, güneş erdirir. Erdikte, dereyi buğdayın köküne akıtsan erginliğini vermez. Buğday erdikte senindir, her dileyenindir. Kendini siler, tane tane böler. Dost dost diyenden ol ki, DOST’a varasın. Dost dost diyene elini ver ki, DOST’u bulasın. Her eli DOST’tan bil. Sevmeyi arkaya bırak. ‘Seveyim’ de, ‘tutayım’ deme. Demek ki el HAK ELİ’dir, kimde olursa olsun. İster fakir ister zengin. Dost eli dersen dengim, eli elde bulursun, dost diliyle varırsın. ‘Selam’ diyene ‘Selam’ de ki suyunu bulasın, akandan varıp deryaya varasın. Selam kelama götürür, kulu kula bildirir. Ne var ki, ‘Neyini alayım?’ dersen, olmayandan olanı bulursun. Kulun hatası, seni sana buldurur. Varsın ‘Deli’ densin, gönlünde VELİ niyeti olsun. Gerçek; VELİ’yi deli, deliyi VELİ eder. (Demek ki deli ile VELİ bir noktada birleşir) EYVALLAH. Öyle oldukta, kim selam ederse dur, kim dost derse elini ver. Düğmeyi diken mi sevaptadır, yoksa koparan mı? Nasibine düğme vurmaya kalkan, sevaptan nasip almaz. Asmayı deneyin. ‘Üzümünü ben yeyim’ dediğin yıl nasibin kıttır. ‘Asmalar üzüm versin, dostlarım gelsin’ dersin, dedikte düğmeyi koparmış olursun. SULTAN VELED denilir, OĞUL öyle anılır. Sultanlık tac giyenedir, DOST diyene değil. Sultanlık ‘Taht’ diyenedir ‘Baht’ diyene değil.  Bahtım yazılansa, dileyen ben değilim. Yazılan YAR ELİ’nden, okunan HAK DİLİ’nden. Yorumu. Dilenendir. Güzellik, bilinen değil uyulandır. ‘Gemiyi gördüm, gördüm kaçırdım’ deme. Gelecek gemi uzakta değil. Kaçırdığın gemi, nasibin olmayandır. Gelecek gemi, geçecek değil. Sözü söze katma, sözüm yabana atma. ‘Güç oldu’ deyip yatma. Gerçek güne yol açar, yumuşak yoldan geçer. Dost dedik, dostta durduk. El ile gelenin söz diye verenin sözlüğü olduk. VEYSEL’i sordunuz, dostu DOST’ta bildiniz, zahirden aldınız, zuhurda durdunuz. ‘Geç oldu’ demeyin, yazının geleceğe kapı açtığını bilin.

 
MEVLÂNA’yım. Oluşunu bilene, görüşünü sorsan; diyemez, dilde tarif bulamaz. Cenk kime nerde gereklidir? Yangını çıkarana, ormanda gerekli. Denizde yangın çıkamaz. Kuşakta olumsuzluk var ise, hatayı belde arama. Gölde sinek var ise; olumsuzluk gölde değil, yeldedir. Olayları çukurda değil, düze çıkarıp yorum verin. Geldik suyun rengine, sorduk yolun dengine. Yanılma olmasın. Rengi ne, dengi ne? Suyun rengi yüzeyden, yolun dengi düzeyden. Düzlük, gösterir. Gördüğün her eşya sana söz eder. Nasıl dersen, şekil de sözün özüdür. Günün verdiği gecenin serdiğidir. Yargıya varıldıkta, rengine erildikte; yeşil verici, mavi dericidir. Daha önce verdik. MELEKLER NUR olur. ‘Aslı NUR değil mi?’ dendi. Elbet NUR’dur. Ne var ki seçilmiş kuluna kesif olarak görünür. Verici yeşil dedik. CEBRAİL ALEYHİSSELAM’ı verdik. Derici mavi dedik, AZRAİL ALEYHİSSELAM’ı verdik. ‘Daha’ denildi, DÖRDÜ’nden soruldu. Verildiği kadar. Gün gelende onlar da verilecek, elbet görülecek. Kapıda görmeyen yok. Görmek için acelen var mı? Yumuşak yolun sözü de yumuşak olur. Görsen görmesen, anında gelir, anında yürür. Günün sözü nerde başladı nereye geldi. VEREN’in, dünya yorumu topraktır; DEREN’in, gökyüzü. Toprak yeşile, gök maviye eşittir. Her an el ele olur, gönüllere yol verir, gerçeği bilmeyene gösterir. Güneşin yargısı olur mu, gökyüzü sargıya gelir mi, toprağa yama vurulur mu? Toprak yamayı ne yapsın derseniz, yanardağ delik açtığında örtmeyi deneyebilir misiniz? Onun için olaylar, dünyanın değil kainatın düzeni denilsin; düzen, SAHİBİ’ne bırakılsın. Sorulanı daha önce verdik, söze söz katılmasın dedik. ‘Doğruya doğru, yanlışa yanlış demek hata mı?’ derseniz; olacak olmayacak demeyi kendi bulgunuza veriniz. Suni bulut ne kadar yersiz ise, gereksiz yargı da o kadar yersizdir. Gurbet bize el olmaz, su boşansa sel olmaz. Gördük geldik halini, gönüller ayrı kalmaz. El ele vereceğiz, yolda olana yardımcı gideceğiz. ‘Çok yönde yorum gerek.’ derse de, yoruma girdikte, sözü dört köşesinden tuttukta; bohça misali toplar, elde olan ikna eder. Dost diyene, dost çağırana ‘Gurbet.’ dedik. Gidenin olacağı, gelenin bulacağı bilinsin, çevrede selamet görüldüğü alınsın. 

'Geçenden sorgumuz olmasın, gelenden kaygumuz kalmasın!' dedik, niyaza durduk, cümle ile geldik, cümlenizi selamladık. 'Alacağımız vereceğimiz ADI'na olsun, ALLAH'ım aydın gönülde bizleri bulsun!' deyiniz, duacı olunuz! Sahipsiz değiliz kaygu edelim. Ayağımız yoldadır, gönlümüz halde. Gelenlere, niyazın verdiği kadar duacı olunuz. Sorunun yersizi olmaz! Anılanların cümlesi gelir, niyazlara karşı durur. 'Aldık, alacağınız bol olsun.' dediler, duacı oldular. Her kul, andığını geldi bilsin. 'Gelemeyen olmaz mı?' denir. Gecenin olumu böyledir, cümlesi gelir. ALLAH'ım niyazlarımıza kapı açsın, her kulu o kapıdan geçsin, alacakta verecekte YARDIMCI'nız sizlerle olsun! Gönüllerle BİR olan, yollarda ayrılmaz. 'Aşacağımız, neresidir?' denir. Yalandan geçtik. 'Umduğumuz halimiz yetti mi?' dersiniz. Yeten, göç kapısına kadar sürer. 'Nasıl?' dendi. Hal; güne kadar uyulandır, gelene kadar sürer. Yerini bilen yok, elbet dünyanın ölçüsü bu. Altın muradımız. Murad dilek olmaz, oldu ise kulu kalmaz. Cümlemiz, cümlenize sorduk; 'Birbirinizden hoşnut musunuz?' Hoşnutluk getirmek, bir ölçüde helalleşmektir. Helalleşmek, gecenin özünü, kulunun gözünü açar. Helalleşebildiğin kadar, hoşnut olduğundur; hoşnut olduğun kadar, hale uyduğundur. Kendi kendine öyle ölçü vurabilirsin, halime şükür diyebilirsin. Hale şükür, odur. 'Gerçek yerim, DOST'umun gönlünde.' dediğin gün; 'Tahtım sarayım senin olsun, postum gönlünde kalsın.' dersin. Ayyaşın ölçüsü, dertle. 'Derdim olmasa ayyaşlık etmem, ağzıma katmam.' denir, kattığın zehirde aradığın bulunur. Zahirde, zehirde, kahırda, AŞK'ta buldurur. Bulalım hoşnut ederek, bulalım katıksız giderek. Yersiz kalmayız, susuz ölmeyiz, el ele verdik asla şaşmayız. MEVLÂNA'yım söylerim, güzellere güzel, gazellere ÖZ'den derim. Geçitten geçtik, güçlüğü aştık. 'İmtihan yok mu?' denir. 'Doğuştan uydur ALLAH'ım!' dedikte, hale uydukta; imtihanın yeri, yönün ötesinde kalır. 'Nasıl?' denildi. Dersini çalışanın, imtihana ihtiyacı olur mu? Duyulan uyulan nedir, verilen neden?  Güne kadar verdiğimiz, 'Uyunuz, ayınız!' dediğimiz, bundan değil mi? 'Alamayanın, günahı nedir?' derseniz; dileyen her kul alır, hale uydukta görür. Çünkü kulluğun yazısı bellidir. Ol ki, bilesin göresin! 'Ne olayım?' denir. Kul ol, kulluğunu bil! Cümlenizden cümlemiz hoşnutuz, cümleniz de birbirinizden hoşnut olunuz, gönüllere taht kurunuz! Her gönül KABE'dir bilene, 'ALLAH'ım kulu iledir!' diyene. Selam sizlere. ALLAH'ıma emanet olunuz, gönderileni ilettik bilesiniz. "Aldık sevindik, Nur'u ile sarındık." dediler, HAKK'ın RAHMETİ'ni sizin için dilediler.

YUVA'mız halimiz, yolumuz cümlemiz, DOST deriz, DOST ile yolumuza gideriz. Selam olsun, gönüller dolsun, cevher arayan bulsun. Şahit, gördüğüne şehadet eder. Almayacağın görgüyü, söze katma! 'Yerden YAR'dan geçmem, zorda arayı açmam.' diyene de ki: 'Ne zora verdim, ne YAR'dan ayırdım, gürleyen gökyüzünden rahmet bekledim.' 'Oruç olayım, sofrayı bekleyim.' diyen orucunu kendi için tutar. Aynayı yüzüne tut, 'Gördüğün, baktığındır, gibidir.' de. Aşamayacağın suya dalma! 'Olmuyor!f' dendiği yerde, olumsuzluk niyettedir. Ektiğin bostan, yazdığın destana mesnet olmaz. OSMAN der ki: "Mesnet, YAZAN'dandır, söz edenden değil." Mimar çizdiğini bilir, duvarcı ördüğünü, çiftçi ektiğini. Buğday ekti ise kavak beklemez, söğüt dikti ise bostan beklemez. Yolcu yola çıktı ise, İZNİ'ndendir! Kavak boyundan övünmez, çiçek rengine güvenmez. Vergiyi O'ndan biliriz, İZİN olmayan yerde kalırız. Günün gecesi yormaz, güzellik yoruma gelmez. Çiçeği neden severiz, dikenini yereriz? Yamayı dilediğin, 'Örtü vurayım.' dediğin, elbet HAK'tandır. Yorumu alındığı gibi. Çevreyi silemezsin, 'Yerimi alayım!' desen kaderini bölemezsin. Yerini bilendenim, halini görendenim. Orman görülse, 'Ne güzel' denilse, 'Yaprağı döküldükte?' denir. Gördüğüne uy, umduğuna değil. Ormana güzel demeyen, olanı silmeye çalışandır. Yaprağının döküleceğini bahane eder. Kavağın uzunu, almayın kulun yozunu. Ayağını uzatmazsa, gelen günden söz etmezse; o kula 'Yozmuş.' denir. Ayağını uzatmak, yola düşmektir. HAK YOLU'nda; gelen güne gidilir, gelen günden beklenir, gelen günde görülür. 'Gelen güne söz etme!' denen, 'Gelen günde dünya halini sorma.' denendir. Yozmuş kul bilmiş, ne var ki bile bile yoldan ayağını çekmiş. Yeniyi aldık, gelen güne müjde verdik. Gelen günün sözü değil mi? Ceylan dağda, ceylan bağda, ceylan yuvada olsun, SAHİBİ'ni bilen gelsin. Aşacağımız köprü, yorumdan uzak kalır. Her yorumda olumun özelliğini veririz, her olayda güzelliğini görürüz. 'Yerimi kollayım, bohçamı düreyim.' diyene de ki; 'Düzeni-sereni geçtim, yazıya uydum. Yolum düzde, gönlüm sazda, dilenen alınız kozda. Selamet verdim, kaygusuz kaldım.' Gönülden yandığı gibi yerini bilesin. Sana. 'Çiçeğe konduğu gibi kelebeği görürüm, açtığım kapıya gerçeği sorarım. Ne eşik aşınır, ne aşım dökülür. Doğuşa uyduğum gibiyim.' de, oymayı gönlüne dile. Dörtte aradığın dörde bölünecek, her yönde biri görülecek. Verilen değil. Ayranın içildiği, yere tohum saçıldığı, gölgenin batıya döndüğü yerde; gerçeğin, günün yorumu olduğu bilinecek. Günün yorumunda yersiz olan sen değilsin. Günün yorumunu yumuşak değil diyen, sahilde dağdan söz eden. Yorum nerde açılır, nerden geçilir? Kayguya yer yok! Şahit arama, HAK bilir. Yersizlik, YÜCE'nin yazmayı kula verdiğidir. Çölde yolu kendin çözersin, aradığın kadar gezersin, yazıyı kendin mi yazmış olursun? Çözeceğin düğümü düşün, önce 'ALLAH'ım!' de, sonra ele al. Göreceksin, 'Çözümü uydu.' diyeceksin, örgüyü ele alacaksın. Aynayı aldığın gibi yerine koy, baktığın gibi gör. Ayrıyı gayrıyı çevreye verir, kayguyu gönlünden alır. Açamadığın bohçayı derd deme, ver gitsin. Gedik aşanın, şarab içenin, selamet 'ALLAH'ım!' diyenindir. ALLAH'ıma emanet olunuz. Verdik, vardık. Yumuşak yerden alsın, taşı taşa versin, 'Kum öyle olur.' desin, ayırdığı yerde dursun, 'Yudum yudum alsam yeter mi?' demesin, danıştığı yerde dumanı görmesin, yanaştığı yerde kilimi sermesin, 'YAZAN'a uydum, gelen günün hayrına inandım.' desin, yetersiz değil aşmayı denemesin, olduğu yerde olduğu gibi kalsın! ALLAH'ıma emanet olunuz. Gerçekten uzak durulmasın, 'Gölgeye Güneş gelsin.' denilmesin, ayranın sütten yapıldığı bilinsin. Sorusuz kalasın, sorguya kendinde değil olaydan bilesin, yargıya kul adına düşmeyesin, açık gölde sinekten şikayetçi olmayasın, akan suda çöpün derdine düşmeyesin, deryada dalgaya derd demeyesin! Hepsi olacaktır, olanı gören bulacaktır. 'Cümlenizden hoşnutuz.' dedik, kulunu ayırmadık. Selam diyenin selamına gönüllerle katıldık.

Gökyüzü rengini gelişten verir, kulları dengini sevgiden bulur. Cümlenize selam olsun, gerçeği arayan bulsun. Sıyırdığın her olayda seyirci arama. Gemiyi gördü isen fırtınayı bahane etme. Yeni’yi YEMEN’de değil gönlünde ara. ‘Ordan geldiği gibi kalsın.’ dersen, uyumunu bulmuş olursun, hayır ile dolmuş olursun. Her dal köküne bağlıdır. Ne var ki, her dalında verimi bir değildir. Hata dalda mı, ağaçta mı, kökte mi, toprakta mı? Toprak verdi ise ağaç alır. Dalın alma gücü uyumuna göredir. ‘Uyumu nasıl?’ derseniz, güneşe baktığı yerdir. ‘CELAL ile CEMAL aynı verimde midir?’ denildiği bilinir. Her olayın oluşumunu görmek gereklidir. Rahmet yel ile geldikte savurur, sel ile geldikte süpürür, aheste geldikte köküne indirir. Ne var ki hepsi de rahmettir. Yele sele kapılan, kökü olmayandır, ayağın yere basmayandır, sırtını YÜCE’ye dayamayandır. ‘Her sırtını dayayan güçlü müdür?’ dersen, gücü maddeden sıyırmışsan ‘Elbet.’ derim. ‘Genişlik kadere kapı mıdır?’ denir. Aynen derim. ‘Ne sözde genişlik?’ dendi. Yuyan oldum, gönüllerde olanı gördüm. Sofranın genişliği gerçeğin, sofranın genişliği niyazın ölçüsüdür. Almayı dilediğin, dönüşten yorumu sildiğin hayırdır. Mercan denizi hatırlatır. Güzellik renkleri ölçüde buldurur. Yanılma yok. ‘Olan yazımdır.’ deyiniz, olduğu gibi güzel bulunuz. Yerini aradığın, yalnız görüntüyü verir, niyetten uzak kalır. Gerdiğin ipte serdiğin görülür. Ağaçtan baktıkta, ‘Uygun.’ denilir. ‘Yarattım.’ dediğin niyetindir, olay değildir. Yaratmak kula değer değil. ‘Göç var mı?’ dersen yok derim. Cemiyet, çizmeye değil çözmeye değerdir. Denenmedik olaya yol ara. Göreceksin, kapı kapı götürecek, her kapıda yarattığı kulunu gözettiğine şahit olunacak. Karşımızda olana dedim, kapıdan kapıyı sorana. Öğündüğün görülenden değil, ‘Elim çizecek, dilim çözecek.’ dediğindir. ‘Elim neyi çizer?’ denir. ‘Kaderim.’ dediğin, ona uyduğunu. Gerçeğin dışına değil öz yapısına girdiğinde, dilden çözmüş olursun. ‘Yumuşak yolumu aldım, EYVALLAH dedim.’ diyeceksin, yerini öyle bulacaksın. Çizemediğin nedir? Kaderin. ‘Ona uydum.’ dediğin an, çözmüş olursun. Örnek olacaksın. ‘Nerde?’ denir. YAZAN’ın ÖZÜ’nde, kulunun gözünde. Aşmayı yeminde değil zeminde dene. Aman demeden bekle. YM. Aşımız sofraya konur, her yiyenindir, meydan her girenindir. ‘Nerden alayım, nerde kalayım?’ diyenin sorgusu, aldığı kaldığı yerden değil, bulduğu yerden dönecek. ‘YAR ELİ, YAR DİLİ olayım, O’nun BİRLİĞİ’ni bulayım.’ dendiği gün, yükünden sıyrıldığın gündür. ‘Çevreyi işledim, güzeli düşledim.’ diyenin sözü. Gecenin dönüştüğü, sabaha eriştiği bilinsin. ‘Yerimde serimde yumak düğüm oldu, düğüm elimde kaldı.’ demesin. YM. Değil. Karşısında olanın. Niyazın yeri boldur, güzel olan haldir. Kalana yol sorma, gidene diken verme. Dumansız olmayı dene. De ki: ‘Aynayı elime aldım, kendi yüzüm gördüm.’ ‘Nasıl gördün?’ derseniz, baktığım gibi. Günün yorumunu geleceğe bağlama. Gelecek, sana bağlı değil. Her an yenidir. Gelecek, yeniden yeni. Çözmeğe çalıştığın gelecek olmasın. Güzel bekle, güzel bul. Girmeyin darlığa, bilin VARLIK’ı. ‘Almak bizden uzak.’ demeyin, almaya tamah etmeyin. ‘Neden?’ denir. Aldığın almadığın O’ndandır, senden değil, O’nun YAZISI’ndandır, gayretinden değil. ‘Olmayacak mı?’ demeyin. Olacak. Ne var ki, önce bulut gelecek, sonra rahmet inecek. Öyle ise, bulut dert mi? Durmak vermez yürüyün, sormak yetmez arayın. Kim denir, resim sorulur. OSMAN adı anılır. EYVALLAH. Yol soranın, ‘Nerden?’ diyenin, uykuda olanın. YM. ALLAH’ıma emanet olunuz, aldığınızı biliniz. Suyun aktığı yerde susuzluk sözü olmaz. Alan kul susuz kalmaz. ‘Boş geldim, boş döndüm.’ diyebilir misin? Almadı isen dökülenden şikayet edebilir misin? Sorulan, kaynağın ötesidir, içinde değil dışında kalandır. Yönünü buldukta başka yön sorulsa, içe değil dışa dönük olur. Yanılma yok. ‘Aldım şükür.’ diyesin, gönlünü aydın bilesin. Akan suya kova ile su katılmaz, katılan katreden sayılmaz. Ne kadar alsan, akan su eksilmez. ‘Olduğum gibi kalayım, kaldığım gibi bulayım.’ de. Niyazı öyle olsun. ALLAH’ım cümleden razı olsun.

 
Niyaza geldim, niyazda buldum, niyazda gördüm. Yeni’ye yol alanı, eskiden gün soranı selamladım. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun, yorumdan söze doğru varılsın. Almadığın olmaz verilenden, kumunun elendiğinden. Günün gölgesi olmaz, elini açtıkta ‘ALLAH’ım.’ dedikte. Günün özü kulun sözüne uysun, her kulu O’nu ÖZ’ünde duysun. Duysun bilsin ki, O sende, O bende; duysun görsün ki, O, O’nu her bilende. Bilende de, bölende de, gölgeye sığınıp uyuyanda da. ‘HAY.’ dedik uyuyanın haline yandık. ‘Gün günü uykuda geçirir mi?’ dedik. Çiçek açtığı gibi, meyva erdiği gibi. ‘Ne demek?’ denir. Çiçek gururu, meyve edebi özüne maleder. Her çiçek göğe doğru açar, meyva oldukta yere eğilir. Çiçek gibi açalım, meyva gibi tavazua geçelim. Açılacak gönüldür. Görünüyor. Gemiyi almak, yerini bilmek, yolunu kesmek dileyen. Dileyenle değiliz. Almayı dilmek almak değildir. Gemiyi miğfere aldık, kalkan misali çevreyi sardık. MEYDAN, dileyenin. HAY ADI’na, yudum yudum sunduk. Yeşil rengin yayıldığı bilinsin. Kainat, aydın olanların, tanınsın. Aydın olmak kalem ile defter ile değil; dost bilmek, dost saymak, dost sevmek iledir. Elbet dost olmazsan sevemezsin, sevmezsen sayamazsın. Din devran değildir, soydan gelmez, GÜL’den gelir. Bilene huydan gelir, sevene halden gelir. Doymazsan, ‘Gençlik yolum.’ der misin, yorumda ayrıya uyar mısın? Günün getirdiği değil, dünün getirdiğidir. ‘Gemiye yol var mı?’ dersiniz. Gemi yolda, dönüş halde, güç kolda, göç batıda. Ne kaçan tutulur, ne batan kurtulur. Meraka yer yok. Günümüz hayıra kapı açar. Gönüller ferah olsun. Dileyen sözüme ‘Söz’ desin. Gücünün üstüne gücü kimden alır? Sözü, dediği yerde kalır. 
 

Anda geldik O'nda gördük. Yerimiz gönüllerde, yönümüz gönüllere. Anıldığımız anda yolumuz yolunuzda. Selam olsun, cümlede ADI anılsın.
Gerçek anılan, gönülden duyulandır. Eğledik özledik, anılan aranılan, ayların sultanı denilen güne geldik. Selam olsun. 'Ayağım götürse, gönlümü arıtsa.' diyenlerin ALLAH'ım YARDIMCI'sı olsun. Aradığım nedir dedin mi, kendi kendine sordun mu? 'Enel HAK.' denen odur ki; her yaratılan O'ndan O'na, andan ana. Aydın günün güneşi, yakar kulda ateşi. Sanma güneş ayrı yakar, her kuluna aynı bakar. Yumuşak yol alınız dediğimizde, 'o gün' vardır. 'O gün' kula dünya dardır. 'O gün' nedir? Kulun kendini bildiği, YÜCE'nin AFFI' ile sildiği gün, kul için 'o gün'dür. 'Nasıl bilelim, nerde duralım?' demeyin. Her güne 'o gün' diye bakalım. Gölgeye yer vermedik gönlümüzde, gerçeği silmedik ömrümüzde. Daha önce verdik, 'Seçilen kullarındansınız.' dedik. Kaderi yazan O'dur, şüpheye yer yok. Gerçeği bildi isek, yargıyı sildi isek; verdiğine şükredelim. Yoruma gerek yok. Açık yazdık. Çünkü, 'YAZ.' diyene uyduk. Olduğumuz makam, olmayana var demez. Seçilen, vazifeye layık görülendir. 'Kim?' denmesin, ayrıya düşmesin. Sebepler, bizden değil O'ndan. 'Sevabımız günahımızı örtsün.' deyiniz, her açılan gün öyle niyaz ediniz. Günde verdiğimiz, cümlenize saydığımız vazife zorlu gelmesin. Ne var ki, LAYIK GÖREN'e layık olmaya çalışılsın. Günde cümlenize vazife yükümü verildi. (Bu vazife nedir?) Elbet verilecek. Yarım gün kendin için çalıştı isen, yarım gün cümleye çalışacaksın. Beden vermezse dil ile, dil vermezse yol ile, yol vermezse hal ile. Göreceksin, çözeceksin, düğümleri açacaksın. Birinize değil, YUVA'nın yolunu alan, 'Yol ALLAH'ım.' diyenlerin cümlesine dedik. Genişlik, umduğunuzdan tez açılır. AŞK odur ki; 'Aldık aldık vereceğim, göreceğim, beraber olacağım.' diyesin. Teklik ile değil, çok ile tek olup bulasın. Ayırmadan sevesin, 'Seven ayırmaz.' diyesin. Evet güne kadar size verdik, günden sonra sizlerle vereceğiz, sözlerle yayacağız. Daha önce verdik, sevgi bulaşıcıdır yayılır yayılır. Beraber bunu yapacağız. Sevmeyene, 'Sevmesen de gel.' diyeceğiz. Darda zorda görürsek genişliği göstereceğiz. Genişlik nedir?  Ne darda olanı, ne zorda kalanı elbet sen kurtaramazsın. Her olanın O'ndan geldiğini, O'nun göreceğini söylersin, yolunu O'na bağlarsın, genişliği öyle gösterebilirsin. Ağaç fidan dikilir, köküne suyu dökülür, dalı budağı görülür, meyvası öyle beklenir. Gündeki olumumuz budur. Fidan olup dikildiniz, meyvaya yol aldınız. 'Silkilip döküldünüz.' diyemem.Vereceğiniz her meyva birer fidan olabilir. Günün her açıldığında, unutmayın niyaz edin. 'ALLAH'ım sevabım günahımı örtsün.' Geçici değil verilen. Meyhane bize açık, güneş açık, yol açık. 'Neden?' diyene de ki: 'Aradım buldum, bulduğuma uydum, şükür ALLAH'ım dedim.' 'Yeter mi?' diyene de ki: 'Bulduğum uydurdu, HAK YOLU'na götürdü. Yetmez mi?' Ne var ki, gündeki yükün, geçenden ağırdır. ALLAH'ım kuluna kaldıramayacağı yükü yüklemez. Yüklediyse, yardımcısız bırakmaz. Şüphesiz atılalım, HAK KERVANI'na katılalım. 'Ana, baba' diyene, yerine HAK, serine HAK, yoluna HAK SEVGİSİ katana; ALLAH'ım yorumu kendinden verir. Yanılmayın, yorumu kendinden verir denildikte, görülenin çözüldüğü demektir. Yoruma uymadan, açık görüldüğü, açık serildiği söylenir. Yorumu kendinden verir, odur. YM. 'Açılacak kapılar.' demiştik, daha önce vermiştik. Gemiyi gemiye bağlamazsın, ne var ki gemiden gemiye el sallarsın. İp ile değil gönül ile bağlansın. Seymen seyrine daldı, umduğu yerde durdu. Kar ile balı kardı, güzelliği öyle gördü. 'Suyun başına gelse, geldiği günde görse.' diyene de ki: 'Gören gelmese de görür, ören yerinde bulur.' Sağlık yerinde olsun, hale olduğu gibi uysun. (Kime?) Alan bilir. Dar sokak denilmesin, ham meyva yenilmesin, kul yolunda yanılmasın. Şarap testiye, ney besteye yer versin. 'Doğuş günde mi?' derseniz, 'Buluş.' derim, 'Uyuş.' derim. Danışılanın yeri, cümlede yolu olsun, üç hale uysun. 'Üç hal nedir?' dendi. 'Aldım, aldığıma uydum.' diyesin, 'Uydum, aldığımı verdim.' diyesin, 'Aldım, uydum, verdim, her hali sevdim.' diyesin. Öyle oldukta dönüş sana olmaz, seven kalmaz. ALLAH'ım kulunu mükafatlandırdı ise, hataya düşmediği için, layık olduğundan mükafatlandırır. Öyle oldukta, 'Vazifeden beni alır mı?' demek yersiz. Eğer verileni yapmadı isen, vazife almadığındandır. Cümlenizi kutlarız, dumansız yol dumansız hal dileriz. ALLAH'ıma emanet olunuz. Selamını getirdik. Ayet'ten kulunu ayırandan sıyırdık. 'Dumansızlık.' dedik. 'Ayet'ten kulunu ayıran nedir?' dendi. 'Hangi Ayet?' diye soruldu. Ayet-el-Kürsi kulun yoludur, kulun halidir. Her anı, her yanı onun ile doludur. Onun için ayrı kalmayalım.

Niyaz ile geldiniz, aymayı ‘Uymaktır’ dediniz, selameti öyle buldunuz. Selam olsun, cümle de uysun. Aymayı bilmeyenden sorgunuz yok. Suyun akışı, görene uyanadır. Akışın aksine gelene, söz kuldan gelmez. ‘Güzellik’ denildi, uyandan söz edildi. Dilinden dininden olumuna aldığı, HAKK’ın ‘OL’ dediğidir. Daha önce verdim, zorlama olmaz dedim. Uyan gelir, niyazınca olur, ayağının götürdüğü yere gider. ‘Ayağımın götürdüğü yer neresi?’ derseniz; arayıp bulduğu, gönlünü koyduğu, elele verdiği yere götürür. Gününden aradığı, ‘Aşk var olsa, bende dolsa’ der, olanın getirdiğini bilmez. Dal ile toprak, gül ile yaprak nasıl ayırı kalmazsa, gönül bağı olanlar, aynı yolda gidenler de ayrı kalmaz. Sorumsuzluk, bilimsizlikten, yorumsuzluk, görümsüzlükten. Her alan bilir mi? Ağacı diken ile söken bir midir? Dumansız kalınız, yoruma yer vermeyiniz. Asmayı diken, üzümünü bekler, üzümünü aldıkta, niyetine ekler. Üzümünü kimi pekmez kimi sirke yapar. Ne pekmez yapana, ne sirkeye bırakana söz yok. Sancak açılsa, yürüyüşe yol verse, gidene EYVALLAH deriz. Yolun alanın sorgusu karanlıktan gelmez. Çoklukta yol veren, yanılmaz. Açılan kapıdan sahipsiz geçilmez. Sözünü dilinden aldın, gönlüne YAHYA’yı koydun. Selam ile geldi, “Sözüm onun olsun” dedi, selamladı yürüdü. Yanımızda olanın sorusu: Yoldan yorum almaz, sargıyı kendinde bulmaz. Değişen ne olaylar, ne dolaylar, sadece gördüğün.

Huyumuz suyumuz gönlümüze denk, cümle ile kuruldu ahenk. Sevmeyi denedik, denedik öğrendik; görgüyü öğrendiğimizde bulduk. Cümlenize selam olsun, her anan bulsun, kainat SAHİBİ ile bilinsin. Olandan, geçmeye gerek yok! Suyun aktığı yerde sevginin getirdiği, elbet hoşgörüdür. Ne var ki asla 'Birbirine denk' denilemez, her sevende hoş görülemez. Kulu, sevgi ve hoşgörü tamamlar. Amma, ne sevgi hoşgörüyü, ne hoşgörü sevgiyi getirmez, ayrı ayrı meziyetlerdir. Her ikisini bünyesine alan kul, kulluğun kademelerine göz kırpan kuldur. 'Neden bakan değil?' denilir. Çünkü, an gelir, hoşgörüyü gerektiren yerde kul nadan olur. Onun için göz kırpar dedik. Doğrudan bakan ölmeden ölendir. Ayvayı gören sertliğini düşünür, unutulmasın yedikte midenin kirecini öğütür. (Midenin kireci ne demek?) Midenin kireci, taşlaşması, hassasiyetini kaybetmesi. (Aç karnına mı yenecek?) Nasıl dilenirse. Yoluna taş koyana, taşı alıp fırlatma, kenara çek, yoluna devam et. Çünkü attığın taşı yeniden ele alır, sana fırlatır. 'Yumuşak yolum ALLAH'ım!' diyen, her olayda YUNUS misali hatayı kendine alandır. Hatayı kendine almakla elbet hatalı olmazsın, ALLAH'ımın vergisinden kalmazsın. 'Sahibim!' dediğin yerde, SAHİBİN olanı unutma! MEYDAN senin, yol senin, dilediğin yön senin. DOST aradın DOST buldun, cümle ile BİR oldun. 'YA ALLAH!' de, çağırana uy! 'Çağıran yok?' dersen, yanılmış olursun. Sorguyu sen diledin ben verdim, 'El ele verelim gidelim, çağrıya uyalım!' dedim. (Bir çağıran var mı?) Niyaza durulsun, yüz Ayet-el Kürsi okunsun, 'ALLAH'ım doğruya yönelt!' denilsin; aymayı bilen öylece görülsün, sebep sorulmasın. Daha önce dendiği gibi, 'YUNUS misali, hatalara sahib çıkılsın!' Daha önce verdim; 'Ziyaretine gittiğine uysun!' dedim. Geldiği yerde adı anılır. Yeminden uzak durulsun! Misafir, uyduğu gün sevilir, uymazsa yerilir. Onun için, gidilen yerde, yerini yönünü bilmeli! Yük vermemeli, kul kendinden önce kulları düşünmeli! 'Kendim sevabımı yapayım, açık olan her kapıyı kapayım.' dersen, ben'de kalırsın. Onun için, sevabında cümleyi gönlüne al ki, yolun açılsın. 'Benim sevabıma, neden başkası ortak gelsin?' demeyin! Çünkü sevab, paylaşıldığı kadar büyür. Gidelim HAK ADI'na elimiz verelim, vermiyene 'EYVALLAH.' diyelim, sözü HAKK'a bırakalım. Aynayı ele aldıkta gördüğün, baktığın yüzündür. Nasıl bakarsan, öyle görürsün. NURU'na sahib oldukta, baktıkça erirsin. Şekil heykele gereklidir, kul şekilden uzaktır. 'Nasıl?' denilir. Kulun şekli, günden güne uymaz, maddi ve manevi uymaz. 'Nasıl?' denilir. Doğdukta bebek, büyür ve ihtiyar olur. Demek ki beden de bir şekle bağlı değildir. Öyle oldukta, katı kalıba yer vermek, kulu ne eğitir ne öğütür. 'Kuyuya ses verdim, sesimi geri aldım.' dersin. Sadece ses vermek yetmez, kovayı da suya indir. Elbet boş gelmez, sesi alan sözü yerinde bulmaz. Kaderin çizdiği, kulun her gün çözdüğü bilinir, gün güne uyulur, 'HASAN BASRİ' denilir. 

Yolumuz cümleniz ile, gönlümüz kainat ile doludur. Selam olsun, almayı dileyen her kul alacağını blisin. Yumuşak yol, yerini bilenin; yumuşak gönül, yolunu bulanın. Cümlemiz BİR olduk, geldik buluştuk. Sözümüz açıklıktadır. Gerçeğin verildiği, umulanın öğüldüğü; dünya halindedir, dünya halinde kendini bilendedir. ‘Yeniye adım attık, yenide tadı bulduk.’ dersiniz. EYVALLAH. Aynayı günde değil, ele dün verdik, günde görüntüyü sorduk. Alandansın, verenden oldun mu? Verdi isen, verdiğine uydun mu? Kendine soracaksın, karara varacaksın. ‘Ne yumuşak yol verdi, şimdi niye sorguya daldı?’ denilir. Sorgu HAK’tandır, yol bizden. Yemeniyi giydik, cümle ile yola girdik, sorgumuzda boyun eğdik. ‘ALLAH’ım SEN’den aldık, SENİ dileyene verdik.’ dedik. EYVALLAH diyelim, cümlemiz müsterih olalım. Kaygu bizlere değil. ‘Bizler denen kimdir?’  denildi. Siz biz beraberiz, bizler oluruz. Güzellik odur ki, ben sen değil biz diyelim. ‘YA ALLAH’ diyelim  saf saf yürüyelim, YEDİ’yi yerinde bulalım. “Aşamayan gelmez, aramayan sormaz.” dedi, YEDİLER selam verdi. Adları biline niyaz ile anıla. (Yedi kızlar mı?) Değil. (YEDİ UYURLAR mı?) EYVALLAH. Uğrağın yolunda cümlenin dilinde, aranılan yönünde. Geldiler, gördüler, sevdiler, döndüler. “ ‘UYUYAN’ denildi, buluşumuz soruldu. Uykudan değil, bilişten olundu. Almayı bilenin, görgüyü açanın; bulduğu gibi olduk. Olduğumuz yerde kaldık, yediyi isim aldık.” Olmayan olandan alır. ‘Olanın bitmez mi?’ denilmesin. Budandıkça taze filizler verir, alındıkça beslenir. Dağ dağı beslemez. Ne var ki su suyu besler. Hem suyu besler, hem toprağı süsler. Gedik yok aramızda. Açıklık bizde. Gediği aştık, düz yola ulaştık. Yemini çoktan geçtik. Olmayan, almayı bilse bilmese, öğrenmeyi deneyecek. Sorulur: ‘Umduğumuzu sevdik, sev denileni geçtik denilen nedir?’ Umulan yolumuza gelmez, uyulandan olalım. Ummak, kendine yer ayırmaktır. ‘Yürüyüp geçtiğimiz kimdir?’ denilir. ‘YA ALLAH!’ diyelim, söze öyle girelim. Sevmeyi dilediğimiz kimdir? Şekil değil. Sevmek dilenmez, sevilir. Seveceğini aramak hayal etmektir. Hayalinde olanı değil, gözünde kulağında, teninde yönünde ne varsa sev. ‘Ayağım götürmez, dilim bitirmez’ dersen; olduğun yeri düşün, orada olanı sev. ‘Hata bulmayım mı, ikaz etmeyim mi?’ dersiniz. Hata, şekilde bulunmaz; fikir de değil. (Hata fikirde mi vardır?) EYVALLAH. Şekil YARATAN’da, fikir yaratılanda. Yaratılan her an hataya düşebilir, YARATAN asla. Güzellik; fikir yorumunda dahi kırmadan, kırılmadan söze girebilmededir; överek düzeni gösterebilmededir. MEVLÂNA’yım! Sevmeyi OMAR’dan aldım, RESULÜ’nden bildim, ALİ’den gördüm, OSMAN’dan dürdüm, EBUBEKİR’den yumak misali sardım. Kuşak misali, belden bele sarıldım, sanılmasın yoruldum. Her hal ile yoğruldum, AŞKI ile kavruldum. ‘YA ALLAH!’ dedim, selama durdum, SALAVAT getirdim. YUNUS’um ile anıldım. Anılandan olunuz, cümle ile bulunuz. Toz misali savrulup, kül gibi buluşunuz. Ateşe kucak açıp, sırasında ateşe örtü olunuz. Gayelerimiz hep bir. Adım adım gideceğiz, gelecek günde altıncıyı vereceğiz. Söz ile vereceğiz, ÖZ ile göstereceğiz. Selam olsun, gelecek bilinsin. 

Yeniye yol aldık, yolun düzüne vardık; cümle ile BİR olduk, selama durduk; 'YAR! YAR!' diyen her kulu, gönülden andık.

Yumuşak yolun yolcusu. Yemeniyi giydik, 'HAY' dedik, HAK YOLU'na girdik, olanı O'ndan bildik. YAZAN O, GÖZETEN O, gönlünü GÜL ile bezeten O. Yolumuz BİR'dir, gönlümüz BİR. Yumağı saracağız, düğümleri beraber çözeceğiz. Gerçek kulluk; olanı O'ndan bilmek, gelene O'ndan diye uymak! Daha önce verdik. Şaşmıyan, yanılmayan yerdeyiz. Şüphesiz kaldın, gönüller hoşnut. 'YA ALLAH!' diyeceğiz, yerimizi bileceğiz, KUR'AN'a uyacağız! Verilmiyene göz koymayız! 'ALLAH!' dedik BİR olduk, HAK YOLU'nda PİR olduk. Uyanın elinden tutarız. 'Beraber olduk!' deriz. 'Yakın gelerim!' dersin, öyledir. Ne var ki, gönüller her an beraber! Geçeni silelim, geçmiş diye gülelim; gelen günümüz aydın, 'Şükür ALLAH'ım' diyelim. Gönül zenginliği, yeniye yol açar. Mutluluk, gönüldedir. 'Cumaya hayır yazar, gönülden konuşuruz, beraber halleşiriz!' dedik ya! Şefaat dedik, RESULÜ'ne güvendik; sırtımızı, 'ALLAH'ım!' dedik, GÜCÜ'ne dayandık. YARATAN, YAŞATAN, GÖZETEN. ALLAH'ım. Beraberiz, beraber olacağız, her olayda ALLAH'ımın vergisini bileceğiz. 

Yuyan olduk, dünden bu güne geldik. Cümlenize selam dedik, kayıtta, olandan kelam verdik. ZATI’na varmaya, dünyadan niyet kurduk, SIFATLARI’yla sıfatlandık. Gelişimiz, elbet layık kullarına; verişimiz, dileyen her kula. ‘Layık olmayan var mı?’ denir. ‘Bilenle bilmeyen bir olur mu?’ sözünde bu düğüm çözülür. Veren, layık olan; alan, layık olmasına çalışandır, çalışılandır. Elbet karşılıklı. ‘Almayan nasıl olur?’ denir. ALLAH’ımın GÜCÜ. Her kuluna buldurmağa, her kulunu oldurmaya yeter. Öğreten, öğrenendir; öğretilen, öğrenmeye niyet edendir. MEVLÂNA’yım! ÖMER’in dediğinde, dünya günümü gördüğünde; AŞK beni sardı, ŞEMS ile kardı. ŞEMS’i aldı, MEVLÂNA kaldı. Niyetim; OMAR’ın AŞK’ına bürünmek, RESULÜ’nün dizinde sürünmek oldu. Sürünmekten maksat; secdeye varmak, AŞK’ımı YÜCE’ye eliyle sunmak. “Elim üzerinizde, AŞK’ınızı vasıtasız sununuz.” dedi, RESULÜ selamladı. Cümleniza selam olsun, AŞK’ınız vasıtasız iletilsin. Aydan alan, yıldızı bilen; Güneşi nasıl inkar eder? Elbet GÜNEŞ’i kainat bir gün görecek. Gördükte, kayıtsız şartsız uyacak. Doğu batı o gün bir olacak. Martı, bütün denizlerde kanat açar. Sakin de olsa, fırtına da gelse uçar uçar, susuz yerden kaçar. Açacak gülleri cümle bağların, açılacak yolları cümle dağların. Vadiler getirecek ovaya şenlik, kainatta görülecek alenen dirlik düzenlik. Daha önce verdik: Mutlusunuz, kutlusunuz. Alandan oldunuz, vermeğe vazifelisiniz. Vazife elbet zorludur. Ne var ki, geçen gününüz kârlıdır. Dağıtın. ‘Budanan yol verir.’ denilen odur. (Yatırlar denilen, bütün yatırlar mı yoksa yedi yatırlar mı?) Cümle. ‘YEDİ UYURLAR anılsın niyaza verilsin.’ dediğimiz; YEDİLER verdiğinde, kulları aldığında yazılan odur ki, gün kısa gelir verilen kolaylı olur. ‘Anılsınlar’ dediğimiz odur; ‘Aransınlar’ demedik.  ‘YUVA’sında olduğumuz’ dedik, açık verdik. YEDİ’ye verilen nedir? Danıştık, YEDİ’yle halleştik. Manayı bildiğince, konuya girdiğince versin. ‘Yanılır mıyım?’ demesin. Yanılana verilmez. Sözcü anılır, ‘Oğul’ denilir. Selam olsun, yedinci YEDİ’den alsın. Verilecek elbet. Daha önce verdik. Vazifeli; yanlız onbir değil. Onbir verildikten öte. yedi diye seçilecek. Yediler seçildikte,  kırkbir kula vazife bölünecek. Elbet, gittikçe çoğa gidilecek. Büyüdükçe, vazifeli de çoğalacak.

 
YEMEN'den yol dileyen, çimenden muradını soran, güzel ile olgunu yerinde bulanların yanındayız. Yerimiz gönüllerde. YUNUS'um söz diler, "YUVA'nın özünde, kulunun sözündeyiz." der. 'Kum ile oynadım, dünyayı yerinde saymadım.' desem, yersiz. Kum ile oynanmaz, dünya sayılmazsa bilinmez. Dar yerde durmadım, bol fistan giymedim, duman alıp dönmedim. Genişlik; olana uyulanda, her gelene duyulanadır. Gerçeği silemezsin, yerinde bölemezsin. Göreceğin, bileceğin; yeni'ye uymak, olduğu gibi almak olacak. Gurur; kendini bilmeyende, yöreye uymayandadır. Dost; bildiğini satar, bilmediğini atar. 'Olacağım nedir?' dersin. Olduğun olacağa denktir; her olay kula ahenktir. Geçtikte hecelersin, olanda gecelersin. Geceyi gündüze ekle, gün doğar diye bekle. Dört'ü alırsın, dört'ü elliye bölersin. 'Olmaz, olamaz' diye derdi derde katarsın. Her olayı yerinde say. Olacak, gelecek yuvana dert vermesin. Her olay yerinde kendi kendini bölsün. Daha önce dedim. Dört'ü elli'ye bölme. 'Dört nedir?' dersin. Akıla taktığın, her günün gecesinde bölmeye çalıştığın. Daha önce söz ile verdik, niyazın dört yönünü gösterdik. Niyazın dört yönü şudur: Dil ile, beden ile, gönül ile, AŞK ile niyaz. Dil ile; kulunun gönlünü hoş etmedir. Beden ile; namaz kılma, beden ile kuluna yardımcı olma. Gönül ile; sevme, her kuluna her yarattığına aynı sevgiyi verebilme. AŞK; her şeyin üzerinde, ALLAH'ıma edilen niyazdır. Üçünü bilmeden, yerine bölmeden dört'e geçemezsin. Her olayı önce madde ile yorumlayın derim. Sofraya oturdukta önce baklava yersen, olacağı bilirsin. Öyle oldukta, bir daha sofraya geldikte, önce çorba içersin, en son tatlıyı alırsın. Olay budur. Sevgini AŞK ile karıştırdın, her olayı AŞK ile yarıştırdın. 'Sevgi bulaşıcıdır.' dedim, gerçeği öyle verdim. Kul sevgi ile oluşur, kainat ile buluşur, cümle ile halleşir, öylece AŞK ateşi ile tutuşur. Aşık demez, AŞK'ını sergiye komaz. Bunu daha önce dedim, sergilenen sevgidir. Yanılandan değiliz. Yarını, bugüne bağlama. Demir dövülür, kızgın alevde tavına gelir. Demirin ödevi, aldığı şekildedir. Senin de 'Yandım' dediğin günler, tava geldiğin, şekil aldığın günlerdir. Günde şeklini buldun, aldığın şekline uydun. Elbet vazifeye ün beklersin. Yanlış değil, ün isimdir; aldığın şeklin ismi. Deryada, geminin yedek çıpası. Madde ile verdik, manayı siz bulun. Geminin yerinde, sayısında değişmeyen eşyası. Gönülleri hoş tutun, olayları boş tutun. Olan, olacaktır; yanılan, bulacaktır. Yumuşak yol yürüyen, 'ALLAH'ım, her olay SEN'in BİLGİN'dedir.' diyen, YUNUS'um misali TABDUK'a dönecektir, nasibini orda bilecektir. Dedik ya. Yumuşak yol yürüyen, her hali HAK'tan bilen cümle. YUNUS'um TABDUK'a döndükte; bilmedi mi, YUNUS olduğunu almadı mı? Unutulmasın, yanındakiler de geminin esas çapalarıdır. 'Nasıl?' denir. Geceyi hazırlayan, üçler'i, araya alan kimdir? 'Niyet ettik, geldik.' denilir. Gelişiniz; unutulmasın, gün gelip verilecek, adınız vazifeliler arasına yazılacak. Yedi'lerden, EYVALLAH. Ne var ki; sözü günü gelende edilir. Geminin esas yedi unsuru vardır: Direği, dümeni, motoru, çıpası, pervanesi, bacası. Niyet dilersen, 'altıda kaldı.' dersen yanılrsın; radarını unutursun. Geminin yükü çoktur; halatı, teknesi, çekmesi vardır. Ne var ki, yediye uymazsa, ne durur, ne döner. Almayı dilediğin, 'Yeniye uysun.' dediğin yerini bulur, her kulu hoşnut olur. ALLAH'ıma emanet olunuz. Vazifeyi tez biliniz.

Niyazın olduğu, gönüllerin dolduğu gündeyiz. Cümlenize selam olsun, 'Rafa kaldırdım.' diyen elini rafa atsın. Olumsuzluk, duyandan gelir. Sahile vuran dalga deryayı boşaltmaz, kumun elendiği yerde kul yolsuz kalmaz. Ağaç olanın yaprağına gönül versen, çiçeği sorar. Meyvesi bol ağaca gönül versen, meyvesi bittikte ağacı siler misin? Sevenden olalım, böleni almayalım. 'Nereye almayalım?' denir. Almayacağımız, bölücü halidir. Elden alalım, dilden bilelim, yoldan bulalım, sunduğumuzu cümle ile paylaşalım. Gerçeği sorarsan, verileni ararsan, meyvenin olmuşunu bekle. Danışıldığı gibi. Almayı dilediğin, 'Görebilsem!' dediğin, göreceğin olmuşuna bakar. Yerden dilersin, halden sorarsın, gedik aşmadan nasıl görürsün? Oluyor denen, aşılan gediklerdir. Yeşil rengi bilir misin? Olumsuz dediğinde, verdiğini ölçer misin? 'Gedik nasıl aşılır?' denir. Sorusuz kaldıkta, her hale uydukta. Siyah ile beyaza, yeşil ile sarıya, rengin dengi dedikte, gedikleri aştığını görürsün. 'Her gördüğüm örtüyü kaldırayım, altında ne var göreyim.' dersen, sadece vakit geçirmiş olursun. Örtülü olanı geç, açık olan sana yeter. 'Örtü, neden?' dedikte; halden sıyrılır, meyle dönersin. 'Meyil nedir?' dendi. Hal, uyum; meyil, duyumdur; duyumdan maksat, halden şekle dönümdür. Oymayı diledik, geldiğimiz günden verdik, o gediği çoktan geçtik. Günümüz hale dönüşedir. Onun için örtüler şekilde kalanlara açılsın, hale uyanlarla gedik açılsın. 'Geç mi olacak? Görüş, nerde yerini bulacak?' denir. Konuk, 'Derdim var!' derse; ev sahibi, yerini yoldakine verir. Danışılan öyledir. 'Ayağıma gelsin!' dersen, derdine ortak olacağını da düşün. Genişlik, duvara gelinceye kadardır. Duvar, genişliğin sınırıdır. 'Nerde olacağım, olduğumu nasıl bileceğim?' diyene. Yerini, sınıra geldikte görürsün. Sınır; gediğe geliştir, olaya dalıştır. Genişliğe yer ver! Darlık sana vermez, niyet ettiğin ipi germez, kul gelecekten olanı sormaz. Sorusuz kaldıkça, her güne açık bakarsın, sorunu açık gönülle görürsün. Kayguya yer yok, yumak sarılır.

Cümlenize selam olsun. Selam her sorana gelsin, sorulandan alsın, günümüz hayır ile açılsın, gücümüz gayretin ötesine getirsin. Yedinci’yi verdik, cümle ile hemhal olduk. Niyazımız; her alanın verenden olduğunu görmek. Yaprak dağılmaz, dalı eğilmez. Gövdesi güçlü olan ağaç fırtına ile yıkılmaz. Doğuşu bilendeniz. Oluş; VEREN’den alıştır, alışa uyuştur. Her dem ADI’nı ansak, ‘ADIN’dan varacağız.’ desek, uymayı silmiş oluruz. ADI’nı anmak, uyanın yorumunda olsun. Geceyi gören, ‘Karanlık.’ diyen, gönlündeki NUR’dan ışık alsın. Niyazın olduğu yerdeyiz, kulunun sorduğu yöndeyiz. ‘Nasıl oluyor?’ denir, yazımız sorulur. Akımın verildiği, aynı yönde buluştuğu, her uyana veriştiği bilinsin. Sohbette her olan, uyandandır. Verici elbet bir. Tek elden, tek koldan. ‘Yedek yok mu?’ denir. Radyonu açtığın an dinlediğin, gönlüne uyandır. Gönlüne umayanı çevirirsin. YUVA’da verişimiz odur. Elbet istasyon tek değil. ‘Deneyen var mı?’ dendi. Deneyen, istasyona giren değildir. ‘Nisbet nedir?’ dendi, ölçü dünyaya göre soruldu. Elbet verdiğimiz örnek te öyle. Verişimiz, seyahat ötesidir. Seyahat ötesi; gidilemeyecek uzaklık, görülemeyecek uzaklık. Dağından bağından, suyundan havasından var olan her şeyinden bilgi, görgü duygu alınan istasyon. ‘Gedik görgüyü keser mi?’ denilmesin, aşılmaya niyet kurulsun. El ele, cümle ile yoğun çalışacağız. Attan yol dilesek dağları aşarız, sulardan yol dilesek köprüleri kurarız. Denenen değil mi? Gölgeyi dilemedik; almadıkça, güneşi bilmedikçe. Gölge nedir? Güneş ile kaynaşan, ışık ile oynaşan kulun barınağı. YEDİ’ye yol soran, UYURLAR’ın yolunu arayan, güneşin vergisinde güzelliği bilendir. Güneşin güzelliği bilinir. Önüne bulut geldikte, nasıl ‘Çirkin.’ diye yerilir? Önüne bulut gelse de güneş gine güzeldir, bulut ta güzel. Rahmeti bilendeniz, zahmeti olsa bile, toprağa dolsa bile. ‘Doğuş.’ dedik, daha önce verdik. Doğuşun durağı yoktur, varışın olduğu gibi. Varışın, YUNUS’un sözünde olduğu gibi. ‘Gelişin yeri belli değil.’ denirse de, herkes olduğu yerde, olduğu gibi. Ne var ki, oluşu oradan öte gider. Bulduğu an, vardığı andır. Doğuşun sınırı yoktur, varış tektir. MEVLANA’yım. OSMAN’ın sözünde, cümlenin ÖZ’ünde olan vardır. Dönük olanın dünyası geçicidir. Elbet her kul göçücüdür. Sağan, koyunu besler, yününü süsler, yeniyi bekler. Oyun denirse de, gaflet yorumdadır. Oyunu bilen, gelişe uyan, gelişin gayesini arayıp bulan, ‘Oyundayım.’ der, olduğuna uyar. Daha önce YUNUS’um verdi. ‘Yel ile, sel ile gelirim.’ dedi. Öyle oldukta rahmete neden söz edildi. Gemiye dost gerekli, sevene post gerekli. ‘Dünyaya geldik, ne gördük ne bulduk?’ denilmesin. Her gördüğün, ilmek ilmek ördüğündür; gece gündüz, aydını karanlığa kattığındır, dumanı gönüle attığındır. ‘Geldi isem yazıya uyacağım.’ deyiniz, mermeri yerinde kullanınız. Duyulan her sözü olduğu gibi alınız, dilediğiniz gibi değil. Dert oyalar, dermanı buldukta. Yukarı bakan maviyi bulandır, yıldızları sayandır. ‘Değeri nedir?’ dendi. Sadece, doğuşu biliştir derim. Toprak verir, gösterir, sever, sevdirir. Renk onda, cenk onda, ahenk onda. Öyle ise onunla hemhal olalım, onda bilelim, öyle gökyüzüne bakalım. Bakalım diyelim ki, ‘Sen sadece dağılanı toplayansın.’ MEVLÂNA'yım. Güç ile göç, toprak ile göğü birleştirir, arada olan kulu halleştirir. Miyyar odur ki, kul sadece alır, alır, alır. Yerden gökten alır. Alır da ne verir? İşte en güzeli onun verdiğidir; gönlünü. Gönlünü verenin mutluluğu cümleyi sarsın, verenden etsin. Danışılan oluşur, düğümün çözüldüğü görülür. Elde olanı atma, acı geleni tatma. Sırtını dönse bile, ‘Hatasızlık ALLAH’ımındır.’ de. (Kime dendi?) Karşımızda olanın. 

Yeminden uzak kaldık, HAK YOLU’nda olduk, selam dedik geldik. Gelenden sorandan, hayıra yorandan, ALLAH’ım RAZI olsun. (s.s’nin rüyası için) Duyuşu, ayna misali oldu. ‘Nedir?’ denir. Kulağına ses geldi sandı. Verilen, ayna misali idi. Nasıl dünya günü sesini alırsın, göçenin sesi ayna misali kulağın içinde kalır, gün gün aksetti sanılır. Demir perde açılsın, niyaz edip geçilsin, SAHİB OLAN bilinsin. Yorumun edildiği gibi, gerçek görüldüğü gibidir. (   ) Sayının önemi yok. Gönülden andığın günlerdir. Yandığın küllensin, yumuşak yol senin olsun, niyazın yerini bulsun. 

 
Selam olsun, cümle bilsin. Geldik verdik, her dileyenle BİR olduk. ‘Neredeyim?’ dedik, sorguya verdik. ‘Gönüllerde.’ denilir, öyle anılır. Elbet gönüllerde. Ne var ki, dünya halinde olana. Vazifede; verdiğimiz hal değil mi, dediğimiz yol değil mi? Attığımız her adım, dediğimiz her söz, dilenen yere gitmez mi? Burada öten bülbül, batıya gittik te ötmez mi? Yol, dileyenin. Daha önce verdik, postumuzu YUVA’ya serdik. Aranılan nedir? Daha önce verdiğimiz o değil midir? ‘Yürüyüp geçtiniz.’ denende, sözümüz öyle bağlanır. Sahip olduğun gönlündür. Gezdirdiğin, döndürdüğün gönüldür. Aradığın yerde temeli atılır. El ele vereceğiz, duvarı öreceğiz, öten bülbüle orada ses vereceğiz. ‘Kaygular silinsin.’ dedik, daha önce verdik; altıncı olan ile gönülden halleştik. Gemiye el sallarız, aynı deryada yol alırız dedik ya. ‘Açılacak kapılar.’ demiştik, daha önce vermiştik. Gemiyi gemiye bağlamazsın; ne var ki, gemiden gemiye el sallarsın. İp ile değil, gönül ile bağlasın. Altıncıyı verdik. Yayan giden yorulmasın, yanlış anlayan darılmasın. Söz verdik, ‘Yolumuz senin.’ dedik. ‘EYVALLAH.’ desin, sohbete katılsın. Ateş yandıkta, yanıp köz oldukta, kül ile örtüldükte; yaktığına değil, kaynattığına isim verir. Daha önce verdik, ‘Kapımız o yöne açılır.’ dedik. ‘Niye demediniz. yazılanı söylemediniz?’  Aldığını verdiniz mi dedim. Verdiğinize uydunuz mu? ‘Açıldı’ dedim. Gönülden anıldık, anıldığımız an çağırdık, YUVA’nın yolunu gösterdik. MEVLÂNA’yım. Günün uyumu böyle. ‘Çağırdığını duymadım.’ deme. Merdiven seni yukarı çıkarır; yukarısı seni çağırdığındandır. Merdiven sana yol olur. Olmasa, aklın sadece yukarıda kalır, günde olduğun gibi. Merdiven gösterdik, adım adım çık dedik. Sevdiğin kadar sevilirsin. Şüphesiz. Gönlündekini söyle, her sorana. Söyle ki; sana uyanı götürürsün. ‘Kundağım sarılsın, kucağa verilsin.’ der, benden himmet bekler. Minnet bizden, himmet her dileyene. Serçeyi gören ALLAH, karıncayı veren ALLAH, seni beni görmez mi? Dilersek, vermez mi? ‘Can’ dedik, candan olduk, el ile eli bulduk. ‘Şefaat Ya RESULÜ.’ dedik, o’nun Hikmeti’nden aldık. ‘Neyi aldık?’ denilir. Selamı bizlerde, Kelamı HZ. ALİ’de. Niyazımız, şifadan soran ile, şifayı hayra yoran ile. Yerimiz yönümüz ayrı değil. Dümensiz gemi değiliz. ‘ALLAH’ım’ de, O’na sığın. Ne gelirse gelsin, ne dilerse söylesin, yolundan şaşma. Verdiğin senin değil, cümlenin, her dileyenin. Niyaz ile başla, niyaz ile bitir. Gönlüne verenin adını andına getirir. YM. Derdin gamın olduğu yerde, sohbet az gelir. Derde gama sohbet tuz gelir. Diyebildiğin kadar, sesini verebildiğin kadar. Sildiğin her şüphe seni bir adım öne atar, şüphesizlerin arasına katar. YM ‘Gideceğim yerde göreceğim nedir?’ deme; gitmeden hükme varma. ‘Yazıldı ise giderim, gitti isem hayır bulurum.’ de, kendine hakikati göster. ‘Niyazım olmuyor, bana yetmiyor.’ deme. Niyazın için niyaza dur. ALLAH’ım olmayacağın niyazını ettirmez. Etti isem, olacağından şüpheye düşmem. ‘Aradığım nedir?’ deyiniz, önce kendinize sorunuz. Gün ile dünü yorunuz. Dün olan bu güne gelmez; bugün yarına vermez. Uyum odur ki; günü günde verebilesin, günde verdiğine yarın da uyabilesin. KUR’AN’I KERİM misali. Verdiğini, dün bugün, yarın aynen alırsın; aldığın gibi uyarsın. Sohbette öyle oldukta, kulu şal misali sardıkta, uymayan kalmaz. Daha önce dedik; fikirde ayrılık olsa da, şekil hep birdir. Yeniye selam verdik, YUVA’ya gel dedik. Geldi, diledi, verdik. Yenmeyi bilirse, şüpheden sıyrılırsa; huzur onun iledir. Resim verildi, ‘YA ALLAH!’ denildi. YEMEN’de değil, toprağa düştüğü yerde anıldı, oraya KERBELA denildi. YM. Yardımcısı olduğunu bilsin. ALLAH’ıma emanet olunuz. Kainat; ‘OL’ denildiği yerde, olduğunu biliniz. HAK ADI’na geldik, HAK ADI’na verdik. Şüpheleri siliniz. Mürşit sorulur. Verdiğimiz nedir, nerdendir? (  ) EYVALLAH.

Daha önce söz ile verdik, niyazın dört yönünü gösterdik. Niyazın dört yönü şudur: Dil ile, beden ile, gönül ile, aşk ile. Niyaz: Dil ile, kulunun gönlünü hoş etmedir. Beden ile, namaz kılma. Beden ile kuluna yardımcı olma. Gönül ile, sevme, her kuluna her yarattığına aynı sevgiye verebilme. Aşk, her şeyin üzerinde ALLAH’ıma edilen niyazdır. Üçünü bilmeden, yerine bölmeden, dörde geçemezsin. Her olayı önce madde ile yorumlayın derim. Sofraya oturdukta önce baklava yersen, olacağı bilirsin. Öyle oldukta, bir daha sofraya geldikte, önce çorba içersin, en son tatlıyı alırsın. ‘Sevgi bulaşıcıdır’ dedim, gerçeği öyle verdim. Kul sevgi ile oluşur, kainat ile buluşur, cümle ile halleşir, öylece aşk ateşi ile tutuşur. Aşık demez, aşkını sergiye koymaz. Bunu daha önce dedim. Sergilenen sevgidir.

(Dünyamızdan göçen varlıkların arkasından, göçlerinin 7, 40, 52’nci günlerinde anılmaları için bazı dinsel törenler yapmaktayız. Bu belirli günlerin göçen varlıklar yönünden taşıdığı bir anlam var mıdır?)  Günümüz hayır ile, gönlümüz cümle ile dolsun. ‘Yerimiz nasibinize yazılsın.’ dedik duacı olduk. Yanımız, yönümüz, gönlümüz dolu olsun. Olmuşun sözü gelsin. ‘Olmuş kim?’ denirse, kim olursa olsun her yol birdir, her yol veren PİR’dir. Aldı isen, gönlün kordur. (Sözden murat nedir?) Halin, niyetin. YM. (Kırk, elli iki, diye bazı rakamlar verildi. Orada da bizdeki gibi bir zaman kavramı var mı?) Dedim ya, dünya ölçüsü ile verilir Anda hesap görülür. MEVLÂNA’yım. Halden hale yürüdük, etek fistan sürüdük, gelenin gidenin yoluna durduk. Her geçene sorduk. ‘Gönül var, verelim mi?’ Her gülene soralım mı? Bilen bilmeyen gelsin, gönülden nasip alsın. Alsın, dilerse elden ele sunsun. Dünya yolu birdir. Sorana gönül boldur. (Amerika’daki bir sevgi gurubundan bir mektup gelir. Mektup hakkında alınan sohbet.) Ona de ki: Elbet köprü kurulacak, ekmek elden ele dolaşacak, VAROLAN bilinecek, olumsuzluk silinecek. Sevginin üzerinden bütün tozlar silinecek. Bölünen mühür birleşecek. BİR’lik, gürlük ile dolar. Şüpheyi silsinler, uymayana asla yalan demesinler. Yalan denilen güne uymayabilir. Gelene örnektir. Aralarındaki sözcü, aramıza katılandır. (a.c, altıncı vazifeli.) Dağılanı toplayandır. Düzde gider, söze uyar, gönülden gönüle yol kurar. Doğuşu ‘köşe’ derler, yerimizi öyle söylerler. Bağlandık çözülmez, eklendik bükülmez, sergilendik satılmaz. ‘Sergilenen nedir?’ dendi. Sevgimizi sergiledik. Sevgi getiren, sevgi götürür. Sergimizde her an sevgi doludur, halimiz yoludur. Sevelim, sevilelim. Sevgide her şeyi bulalım. ALLAH’ıma emanet olunuz. Oldunuz, bulunuz. 

Gözde sözde verilir, yerinden sayfa açılır, yoğun çalışan ile yolda çatışanın yorumuna düşülür. ‘Ekmek aldım peynir yok, otu aldım yağı yok.’ diyenin danışacağı kimdir? Elbet yağı peyniri olan, almayı bilendir. Ne var ki vermeyi bilmeyendir. Geçtik sözü açtık ÖZ’ü. Selam olsun dedik cümlenize, niyaza durun diye nefes verdik. ‘Doğuşu aldık, öylece kaldık.’ denilmesin. Denenmiş her yorum yerini alandandır. ‘Yanıldık.’ dediğiniz yerde, sadece üç nefes sessiz kalınız, kendinize dönünüz. Yorumun açıldığını göreceksiniz. Ayranda, soluk veren kolaylık görülür, sohbetimiz öylece açılır. ‘Uzun yolda’ dediğiniz, gönülden andığınız; olduğunuz yerde, andığınız anda sohbete girecek. ‘Çözümü nasıl olur, nerde düğüm görülür?’ denilenin sohbetini verecek. MEVLÂNA’yım. ‘Kucak dolusu selam getirdik.’ diyenden, cümleye sözünü verenden, oyma misali yazı getirdik. ‘Ocağın başı nedir?’ denilir. YM. Sohbetimiz. Ağaç ağaca el verirse orman denilir. Ekin bir tarlaya toplanırsa harman denilir. Kahramanlar oynaşırsa, seymen denilir. Cümlemiz kaynaşırsa bayram edilir. ALLAH’ıma emanet olunuz. Bayrama hazır geliniz. (Beraber mi göçeceğiz?) Güzellik; göçmeden bayrama girmek, bayramı beraberlikte bilmek. Yeşeren her dalda, ötüşen her kuşta, kainatın süsünü görmek. Gayen tozunu dahi incitmemek olmalı. Yanılma yok. ‘Toza el sürmeyelim mi?’ diyene sözüm. Aldığın tozu hırs ile yaparsan, kıracağın seni incitir. Yerimiz, yönümüz gönüllerde, gelişimiz dilendiğimiz anda. Cümlenize selam olsun.

Kucak dolusu selam ile geldik, seven ile bir olduk. Yeni’yi gönüle koyduk, olumunda çiçeğin dengini gördük. Atacağınız her adımda, yutacağınız her yudumda YARATAN’ı anınız. ‘Olumsuzluk yoktur.’ deyip, huzuru bulunuz. ‘Dengini bulanın ahengi olur.’ denmesin. Denk görmediğini, renginden sevmeye çalış. Rengini bulamazsan ÖZ’üne gir, ÖZ’ünde gör. O zaman; ne denge, ne ahenge söz edilmez, uymadı diye gönül koyulmaz. Uymayanı ALLAH’ım yazmaz. Güdene çoban dersin, çatana yaban dersin. Yemeni giyen her çoban, sürüsünü götürür. Ayağına güvenen yolunu uzatır. Yemeyen açlıktan göçmez, uymayan yolundan geçmez. ‘Geçtiği nedir?’ dersen, güzelliği görmeyişi. Görse görmese meyden alacak, elbet bir gün görecek. Sildiğin taşta lekeyi diler misin? Elbet dilemezsin. Gene de ‘Leke olmasın diye basmayım.’ demezsin. Güzellik; hem övmede hem dövmede eşitliğe uymak. Dövmeden maksat vurmak değildir. Vurmak, asla hale uymaz. Ne var ki, dövmenin değeri, düzeni buldurmaya gereklidir; düzen manasında. Görgüyü gelenekten bekleme, cemiyetin yargısına uy. Gelenek, her çevrenin kendi ölçülerinde kayıt bulur. Soyut gelenek, somut kuralı çiğneyemez. YARATAN asla yargıda kuluna danışmaz. Çünkü her kulun ölçüsü hiçbirinden şaşmaz. O’na havale et, düşünme gayrısını. Nay ile nefes veren, gayreti naydan bildi. Her olay kulun kendi yeteneğidir, katılandan değil. Çamura maya salsan, maya kaybolur. Hamura maya salsan, hamur ile kalbolur. Çamur toprağın mayasıdır, AŞK kulun. Sende olmayan mayayı almaz. Elbet oluşum mayadan değil. Ne var ki doluşana maya gerek. Çayırda güzeli nerden bilirsin? Elbet yeşilden. Sahilde güzeli maviden bulursun. Her renkte gönlünce güzele uyarsın. Eylemin uyduğunca dengini bulursun. ‘Gayretin yeri nedir?’ denilir. Niyettir derim. Dağın gidişine niyet kurarsın, varışına değil. Eyilmedik baş dize getirmez. Dağılmadık taş gözü açtırmaz. Akan her suda gemi yürümez. ‘Elbet akan suda yürümez.’ diyene sözüm. Akan sudan maksat nehir değildir. Denizin aktığını bilen var mı? ‘Nasıl?’ denilir. Med cezir ne ile çözülür. Nehirler nerden alır nereye getirir. Denizin görünmedik kuyularını bilenden misiniz? Suların kanallara aktığını görenden misiniz? Onun için; gözün gördüğü senindir. Gayretini niyetini uydursun, yazılanı buldursun. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. MEVLÂNA’yım. ‘Geldim!’ dersem, ‘Gittin mi?’ denilir. Sözüm, yol misali sorulur, yoruma verilir. YUNUS’um niyazına geldi, ‘Elim elinde.’ dedi yürüdü. “Elbet gönüller aktığınca buluşur, andığınca halleşir. Seyrini günün yorumuna verme. Güzeli doğuştan bildin, yargıyı YÜCE’ye havale ettin.” dedi, OMAR olumunda dengini gördü. Elinde, YAR’dan aldığı görülür, el ele verilir. Yemeyen doymaz, gezmeyen görmez, sevmeyen bilmez. Yedik, gezdik, sevdik ELHAMDÜRİLLAH. Sevdik, saydık, sardık ELHAMDÜRİLLAH. Yemeyeni gördük, gezmeyeni sevdik, sevmeyeni sardık ELHAMDÜRİLLAH. Sayalım gazelleri, duralım bakalım. Güzelliği öyle dahi görelim. ‘Verdim ALLAH’ım, serdim ALLAH’ım, gördüm ALLAH’ım. Görmeyenden etme bizi, sevmeyenden etme bizi ALLAH’ım.’ diyelim, düzende hata bulmayalım. ALLAH’ıma emanet olasınız. Her olay ALLAH’ımın düzenidir bilesiniz. Güzel gördükçe, daha güzeli bulasınız.

(Van yöresindeki depremden sonra alınan sohbet) Yumuşak yol dileyen her kul, olandan olduranı bilsin, öyle yürüsün. ‘Göçün yeri güç mü?’ diyene sözüm. Yer yerinden oynadıysa, güçlükten değil, geçit öyle yol verdiğindendir, kul kadere söz ettiğindendir. Cümlenize selam olsun, olana gönüller HAK’tan diye uysun. ‘HAK verdi, HAK sildi, olandan olanı böldü.’ diyelim, sabır selamet dileyelim. Gayretin sohbette sözü edildi, ‘Olana gayret boştur.’ denildi. ‘Yoğun çalışanın yorumda payı olmaz mı?’ derseniz; her kul olduğu yerde, olacağı kadar payını alır. Sorguyu yazıdan değil görüşten bilelim, konuyu öyle sofraya getirelim. Her çeşit aş sofraya konur, ne var ki her kul sevdiği aşa el uzatır. Onun için yorum, zevk ölçüsü diye alınır. Neticede her kul midesini doldurur. ‘Somut örnek?’ denildi, örneği arandı. Mideye gidene güzel dersen, sevdiğini yedin derim; sadece doyumluk aldı isen, mideni doldurmuş olursun. Netice bünyede elbet değişmez, sadece zevkte değişir. ‘Sözün gelişi nereden?’ denildi. OSMAN der ki: “Dinden verdik, dilden sorduk. Alan, ELHAMDÜRİLLAH dedi; ezberleyen, ‘Yağını aldım posası kalsın.’ dedi. Alımın ne ezberi, ne posası, ne yağı olur; alanın gönlünde perçinlenir” ‘Ne demek?’ dendi, niyaz konuşuldu. Aldığını halinden ver, dilinden değil. Gerçeği olandan gör, olduranı yerinde bil. ‘Yedik ELHAMDÜRİLLAH, gelecek öğüne hazırım.’ dersen; gününü saate bölmüş olursun, ömrünü pulla kayda koymuş olursun. ‘Ne yapalım öyleyse?’ denir. Yediğini yemeyen ile paylaş. ‘Dönük yerini nasıl bulur?’ denildi, elbette göçten soruldu. Aynayı çevirip bulur, çevirdiği yerde kendini görür. ‘O da elli ikide yerini alır mı?’ denildi. Elbet alır. Kendini bulduğu yerde, kendine ölçü verdiği yerde. ’Bedenin yükü neden RUH’a yüklenir?’ denildi. Gelişin nedeni, RUH sürer bedeni. Akan suya kapılırsa, ‘Nasıl, Neden?’ aranırsa; her an kulun geriye attığı adımdır. ALLAH’ım “HER ADIM İLERİYE.” der kuluna. Şahit istemez, yemin gerekmez. Olan olduğu yerde, niyeti böldüğü yerde görür, yerini orada noktalar. Sevgi ‘Neden?’leri siler, noktaları böler. Demlenen her olay, kulun yerine yönüne nasip kapısıdır, işlenmiş yapısıdır. Her uyan ile, her duyan ile, her seven ile beraberim. Denizden yol soran, karayı arayandır. Sahile yol bulan, gemiye talip olandır. Her talip olana, elimiz gönlümüz açıktır. AŞK noktamızdır. Söz onda başlar, onun ile son bulur. Kul, AŞK ile yön bulur. AŞK’ımız noktamız olsun, sorgumuz noktada kaybolsun. Her kul, cümle ile kalbolsun, kini nefreti silsin, ‘Ölüm, RUH’tan başka istemez.’ desin. Ölüm, göç değil midir? Ne var ki, bu göçte bavulunda götürdüğün, işlediğin hayır ve şerdir. Nasıl ki seyahatinde bavulunu kendin açar, temizi kirliyi kendin ayırırsın; göçte de öyledir. EYVALLAH. 

Yeni’yi vermeyi, yumuşak yola sermeyi, geldiğimiz günden denedik. Gönüllerde olanı, güzel ile dolanı gördük. ‘Somut örnek’ denilir. Her olaydan dileklere göre mana aranır. Olan kesindir. Olan olur. Yazılan görülür. Ömür öyle sürülür. ‘Cerrah keser mi, yuyan küser mi?’ denilirse, olaylarda manasız yoruma düşülür. Gereken, gerektiği günde olur. Olumsuzluk; dilekten doğana değil, yazıya uyana, gereği görülenedir. Sahipsiz olan yoktur. ‘Derman  kimden?’ denilirse, hataya düşülür. YARATAN yönetir. Miyyar niyettendir. (Bizim ölçülerimiz mi?) EYVALLAH. ‘Bulundu’ denilen, olmayan değil, yumuşak yol bilen, ‘HAK gözümü açtı.’ diyendir. Aynayı eline, güzeli gönlüne al. Dumansız kalan, ‘Amansız’ demez. Demir ateşten korkmaz, ateş odundan ürkmez. Güç, dayananındır. Yoğurt sütün ekşisi. ‘Yenik kaldım.’ diyen kulun eksisidir. Doğuşu yolda değil halde görelim, sahifeyi satır satır okuyalım. Tezgahı serdikte, bezi dokuyalım. ‘Merhale’ dedikte, yola gönül koydukta; gönül kırmaktan sakınalım. Doyuran, doyduğunu bilmeli. Yürüten, verdiğini görmeli. Yollar yumuşak gelir; gönüller BİR oldukta, her hale uydukta. Soluk almayı bildiğiniz kadar, YÜCE’yi anmayı deneyiniz. 

(Televizyonda Şeb-i Arus’un seyredilmesinden sonra)
 Gönüller doldu, alemler BİR oldu. Güneşin verdiğine, kainatın serdiğine, cümlemiz şahit oldu. Olandan gelenden, BİR’liği bulandan, ALLAH’ım RAZI olsun. Güneşin verdiği, kainatın serdiği nedir? Güneş görenin, kainat bilenedir. Duvarı ören, ördüğünü bilendir. Ördüren, böldürendir duvar. Kundağın, ölçüdür. Bedenin örtüsü, elbet kundak. Görenin ölçüsü; duvarın ardında bilinir, gönül gözü öyle anılır. Yokluk varlığın özüdür. Varlık yokluğun gözüdür. Gören çözer, duyan çizer. Kalem elde, söz dilde, yumuşak yol halde. Söz olduk dile geldik, biz iken dize geldik. Suya döküldük, söze geldik. Cümle ile göz olduk, gönüllere dolduk. Göç denilir gedik aranır, bir karış toprakta sanılır. Yerden gökten var olan anılır, oruca öyle niyet kurulur. Ânımız, adımıza değil. YAR denilen; her yaprakta çiçekte böcekte görülen, sevilen sevilendir. Yaprakta çiçekte aradık, aradığımızı bulduk mu? Bulduğumuzu sevdik mi? Şekilde görülür, halde öğülür, yolda sevilir. Kahır neye? Şeklin uymıyanı, gönlünü duymıyanı mıdır. Adasak, öder miyiz? Ödesek ‘Yeter!’ der miyiz? Cümlenize selam olsun. ‘YAR.’ diyen her kul, zor denilin her yol; cümleyi dileğine kavuştursun. ‘Ayağımız yok gelmeğe, yoluna yolcu durmaya.’ diyene de ki: Yolun zoru, kulun seri değildir. (Ser baş manasına mı?) EYVALLAH! Serde zor olmaz; niyet kurdukta ‘ALLAH’ım SEN’inleyim?’ dedikte. ‘Alemden alemi bulduk, alemleri gördük. Her parlayan yıldızı saydık. Aydan aldık, Güneş’ten bulduk’ dedik, SAMANYOLU’nu saydık. ‘Denilen bize uyar mı?’ diyene sözüm. Dünya hali, yoğurur kulu. ‘Of!’ demezsen, sahifeyi yırtmaya çalışmazsan, suyun akışından, bulutun bakışından şikayetçi olmazsan; ölçünü alırsın, SAMANYOLU’nu bulursun. Yolunu bilenin, ‘Taşı, toprağı.’ demesi, elbet kendi hatasıdır. DOST dediğin, dostluğunu bekler. Verenden beklersin, aldığını kime eklersin? ‘MEVLÂNA söze geldi, cümle ile buğza geldi.’ dersiniz. Elbet sitem hakkımızdır, yaptı isek. ‘Neden?.’ denilir. Gönlümüz, cümle ile SAMANYOLU’nda buluşmak diler. Miyar kulun kendindedir, kendinden sorulacaktır. Kaderin çizildiği gerçektir, doğuştan ölüşe dek. ‘Niyetim, niyazıma denk.’ dersen, kendini avutmuş olursun. Sözün bağını, yolundan koparmış olursun. Niyaz, alabildiğinedir. Öyle oldukta, niyetin yolundur. İşte kulun miyarı budur. Niyet ile diyet uymalı. Niyaz; gönüllerde dolasıya, cümle ile BİR olasıya kadar edilmeli. Cümle ile BİR olmak, söylendi anlatıldı. Sen beni, bende, Ahmet’te, Mehmet’te görebiliyorsan. Sen seni, zengin ile fakir ile bir tutabiliyorsan, cümle ile BİR olmuşsun derim. Doğuşum bu gün benim, oluşum bu gün benim, dönüşüm bu gün benim. Sizin ile cümleye gelişim, kalemi ele verişim, kayguyu gönülden silişim. Satır satır okuyunuz, ‘YAR YAR’ diye çağırınız. ‘MEVLÂNA, YUNUS.’ deyip andığınız, kalem kağıtta bildiğiniz. Postumuzu kurduk biz. Düzü verdik, söze gönülden girdik biz. Gönül alemde, el kalemde, güzel dilinde, AŞK cümlenin miyarında. Selam dedik yerden göğe cümleyi selamladık. Selamda selameti bulduk. Çizenden, çizdirenden, ALLAH’ım RAZI olsun. YUNUS elinden tuttu, “MEVLÂNA size gelsin.” dedi. 

 
Yol verdik gelene, el verdik gülene, gönül verdik GÜLÜ’ne, cümlenize selam olsun, HAY ADI dillerde söylensin. Dost denilsin, her kulu anılsın. Her kulunda HAK ADI görülsün. Duman yolda olmasın, şüphe kulda kalmasın. yanan AŞKI sönmesin. ALLAH ADI anmadan dönmesin. ’Dönüş nedir?’ dendi. Sema. ‘Coştum yanarım, AŞKI ile dönerim.’ dedikte; dünyayı silenden olasın, gönüle cümleyi alasın. Yolum budur bilesin. Açacağın ocak, tüteceğin bucaktır. Açacağın kucak, bulacağın dost yuvasıdır. MEVLÂNA’yım bildiğin gibi. Gönlüne aldığın gibi. Andığın an beraberim. AŞK’a düşüp döndüğün gibi. Andığın an beraber döneriz, beraber yanar, beraber yandırırız. ‘Katma! Katılma! Uyma!’ diyenlere, ‘Niyaz sana erken.’ diye söz edenlere. Niyaz; dilendiği zaman başlar, zamanı mekanı yoktur. ‘Hayrihi ve şerrihi’ dendiği, günün yorumundadır. ‘Hayrı bildik, şer gördürme.’ demektir. ‘Cemaat uyar mı?’ dersin. Gönül rabıtası HAK’la haklandıkta, sen cemaate uyarsın. Varsın cemaat sana uymasın. Niyaz, benden sana olsun. AŞK ile döndükte; benden bilesin, benden bulasın. Niyazın budur çünkü. Nasihat bilenindir, ‘Sözün dilerim.’ diyenedir. Güzellik, her olana uyandadır. Gidene davet gerekir, davet üç defa tekrarlanır. İcabet etmeyenin günahı sevabı kendinedir. Dağınık düzene katılanın gönlü hoş olsun. Niyazı aydın gönlüne, niyetini olumlu kıldırsın. Yorum sohbetin temelidir. Ne var ki her yorum, kulun özel emelidir. Nidaya cevabımız, ‘YA ALLAH!’ demek olsun, gideni dönenden etsin. Sahib oldu isek SIFATI’na, mutlu kuluyuz diyelim başı yere eğelim. Alacağın yorgan, boyunu örtmeli. Kul aldığı bilgiyi dilenen yola serpmeli. Şahit arama dönecek için. Çoğu getirdi azı götürdü; taşı yola yatırdı. Getirdiği kadar götürecek, taşı yoldan temizleyecek. 'Nasihat?' diyenin, gönlü hoş olsun, YAR ELİ’ni elinde bilsin. YAR ADI’nı dilinden düşürmesin. Sahife her açıldıkta okunur, dağınık düzen günün sonunda yerini bulur. ALLAH’ıma emanet olunuz. Niyaz gönlünde olsun. Hata, ne kulda, ne yolda, ne de yazıdadır. Yazılan görülür. Daha önce verdim, yorum, gönüldeki emelince çözülür. Güzde beklediğin yazda yorulur, güneşte kavrulur güze savrulur. Selam gönderenden ALLAH’ım razı olsun, selamımız dosta iletilsin. Gelen dönecek, selamımız iletilecek. Misal masal ile verilmez, kul sakal ile yerilmez. AŞK olmadan varılmaz. Dayandıkta düşmekten korkulmaz. Misafir DOST’tandır, dost olur. Doğruya uyar, doğruda bulur. Selamımız alınır, sevabınız getirilir. Cümlenize dilendiği kadar selam. Dağdan taştan dert alma, kendini dertte görme. Bal ile ağuyu karma. Ne söz denirse densin durma. ‘Aldım yolumu bildim halimi.’ de. DOST’ta dostu buldum, kendi kendimi bildim. ALLAH’ıma emanet olasınız. Andığını; yudum yudum içti, aramadan seçti, ‘Yol’ dedi yola düştü, ‘Hal’ dedi, halden doğruya geçti. ‘Uymaz, duymaz’ denmesin. Kaderine razı olan, ‘ALLAH’ım SEN’dendir.’  diyendir. Niyazını O’nun ADI’na, O’na varmaya çalışan ol. Daha önce verdim; görmeye değil, niyazınız varmaya olsun. Ayağına başına, DOST ELİ değsin sırtına diyelim, yolunun yoldaşı olana niyaz edelim. ‘Ablam?’ dedin sordun, suyunu eline verdim. Selamını aldım.