Kuşak belde, kaşık elde, gönül halde görülür, her gününe HAK’tan hayır örülür. ‘ALLAH’ım.’ diyesiniz, Güneş’ten aldığınızı gölgede olana veresiniz. Hava, Güneş, su, BİR’liğe; RAHMETİ, gürlüğe götürür. Elden ayaktan bilen, kendini HAKK’a bağlayandır; oluşan, güzel güne kavuşandır. El ayak, düzene. Gür geleni, YAZAN görür. Gözden ayrı, bedenden BİR’liğe düşen, konuk değil. Kendini ayrıya yer vermeden, ‘Düzene geldim.’ diyesin, ÖZ’ünden aldığın gibi kalasın. Az yeme, çok içme. Sayfada okunana, her günde dokunana; gönülden katlanasın, ALLAH’ıma emanet olasın. KORUYAN ALLAH’ım, düzenini verir. Gönlünde gölge kalmasın, duman sana yol vermesin; açıktan aldın, açıktan buldun, açıkta kalasın. Açıktan maksat; gölgesizlik. ALLAH’ıma emanet olasın, kendine değil. Hepimiz beraberiz, beraber ele alırız. Altın gümüş eldedir, yolumuz geldiğimiz günden sizdedir. ‘ALLAH. ALLAH.’ diyelim, AŞK adına dönelim. 

(Kainatın yaratılış sırrı nedir? Gayret ve niyet de O’ndan ise, kullarının yaratılışının ana nedeni nedir?) Bundan şundan gelmedik, ‘Düzen aykırı.’ demedik; güzel ile çirkini ayırmadık, selam ile kulluğuna talip olduk. O’ndan geldik, O’ndan bildik, öylece O’nu bulduk. O nerde? Ben, beni bildiğim yerde; ben, seni sildiğim günde; ben O’na erdiğim yönde. (Yani 365 yönde, değil mi?) EYVALLAH. Olumun, varlığa denktir. O’ndan her zerren payını alır, AŞK’ına senden sana katılır. (Talip olmak bizim irademizde değil mi?) Her kulu yerini bilse, rehbere gerek kalmaz. (Sır mı?) Konuk gelse yuvana, şahin olsa yoluna; ‘Uymaz.’ mı dersin,  yoksa ALLAH’ımdan uydursun mu beklersin? Elbet ALLAH’ım niyet ettirir, çünkü her zerrende O var. (O halde neyiz, niçin yaratıldık?) Mahzene girmezse, üzüm suyu sirke olur. Sır olan sırda kalır. (DÖRT ER’e verilecek sır mı?) Ayağından başına alacaksın; ne var ki, kendin bilecek, kendinde kalacaksın. Çünkü, bilinen, arayana verilemez, her zerresiyle katılmayan çözülemez, çözülene anlatmak gerekmez. Olumunu, olduğu gibi niyazına kat. Niyazını cümle için et. Her canı, her niyazında an.

Kapalı her kapıda, görülen her yapıda, göze batan hata olur, gerektiği yerde üzerine alçı vurulur, tuğlası yontulur, yeter ki bacası tütenden olsun. Ateşi yakan kendini bilsin. Her satır BİLEN’den yazılıdır, her sahife ‘Kulu muyum?’ diyenden okunur, okuduğun halde dokunur. Halim kullukta ise, örtü koyduğum her olay açılır, sefere çıkan yolcuya çıkın verelir, doyasıya değil bitesiye yenilir. Mümin kulu her olayda ağlarsa, amade olduğu gündedir. Ağlamaktan maksat dert yanmak değil, YAZAN ile kaynaşmaktır. Çözeni elimdedir, gezeni dilimde, bilenin gönlünde. Günün yorumu dersin, sepette kalanı söylersin. Sepette kalan, sana vermez, söze söz katana, niyazın ses vermez. Ayağın yemenide olsa, dünya sana dar gelse, yazında gelişen gönlünde oluşan asla silinmez. Kapılır açık sana. Aldığın kadar vediğin, her sahifeyi ‘Kulu...’ diye okuduğun görülür. Açılan kapıda gördüğün, YUNUS ile sorduğundur. Elbet MEVLANA. Ağaç altına otur, gönlünde sevgini götür. Göreceksin, her satırı çözeceksin. Kazan kaynasa bile, sen tatlı aşı kaynatacaksın. Oruca değil, konuğa yer veriniz. Oruç, gerçek yargıyı bulabilmek için tutulur, konuk ile her dilenen paylaşılır. Onun için, konuğun var ise sevabın daha büyüktür. Konuktan maksat, sende olanı paylaşmak. Konuk eğitmenin de sevabı büyüktür. Paylaşmanın ölçeği yoktur. Aldığın işaret, dilediğindir, dilediğinin sesidir. Kapıların açık olduğunu söyledik. Her olayı hal eyledik, her güzeli yol eyledik. GÜL’ü dedik, çiçeklerin hepsini sevdik. ‘Seven ile buluşalım, her kulu ile oluşalım’ dersin. Elele verelim, sabır ile çalışalım. 

Kapılar hep açılır, dilenende geçilir, yazılanda göçülür. Cümlenize selam olsun. Her alan, kendini ‘KULU’yum.’ desin. Konuyu aça-aça, akan suyu geçe-geçe geldik, günde yerini alan her kuluna, selam ile katıl dedik. Açılan her kapı, HAKK’ın KAPISI’dır. ‘Geçemezsem?’ denilmesin. Kapıya talip olan, adımını o yöne getiren, elbet kapıdan geçecektir. Yanılma olmasın; kulunun haline yön, kulunca verilmesin. Komşuya bakmazsan, komşudan sorulduğun gün, yüzüne örtü mü koyacaksın? “ Kendim kendimi bilmezsem, ‘Kuluyum yolumu aldım.’ demezsem, başkasına diyecek sözümüz kalmaz.” dediler, kayguyu kendinden uzak tuttular. Yapıya almadan gittiğin olmaz, yapıya katmadan kaldığın olmaz. Kim olursan ol; yapıdan hem alırsın, hem verirsin; çalanda dahi, HAKK’ın tecellisini bulursun; senden alır, gine de sana verir. (Ne verir?) Soyunduğu halini. Yapıya gelen bilir. Her alış veriş maddi manevi birbirini eşitler, geçici halde çeşitler. Kumun her tanesi, toza adını verir, birlikte çölleri meydana getirir. Alacak verecek, her zahmette birbirini eşitleyecektir. Götüren, getirir. (Cennete göçenler, Renksiz Alem’dekilerin durumunu gördükleri halde, huzurlu mudurlar, nasıl huzur içinde olabilirler?’ şeklindeki konuşmalarımıza bilgi verebilir misiniz?) Noktaya daha gelmedik, sözü edilene gülmedik; güldüğümüz, yoldan yolu ayırandır. Yol, asla ayrı değildir. ALLAH’ıma emanet olunuz. (a kardeşimizin sorusuna yanıt verecek misiniz?) Sorulan soruyu verdik. (s. için söz var mi?) YEMEN’den gelen her söz, YEMEN’den gayret verir. Kapalı olan her kapı, kulunun talip olduğu günde açılır. Elbet söz ile talep değil. Öz ile, haz ile, gönül ile, göz ile. Her kulu, talip olduğu halde YEMEN’den gelen cevaba açılır, öylece söze geçilir. Olmak olmamak, kuldan değil, HAK’tan gelen EMİR ile yerini bulur. Kement atmak, atı tutmak değil, tuttuktan sonra bakmaktır önemli olan. Bakmaya bakmamaya ALLAH’ım karar verir, bakacağı O görür. (Yukardaki satırlarda ‘dedi, dediler’ i kim dedi?) YUNUS’um, yol arkadaşı ile konuştu, konuşturdu. (Adı belli mi Efendim?) Adı gerekse, verilirdi. Çöpten ele aldığın, dal diye toprağa diktiğin, gün gelir ağaç olur, daha önce dediğimiz gibi, dilerse ALLAH’ım can verir. Sorulan YUNUS’umdur, sarılan cümleniz. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Dilenen günde, cümleniz aynı halde kalsın. Kapılar açıktır geçelim, el ile elden tutalım. ‘Ben sana vereyim.’ demeden, birbirimizi eşitleyelim. Hiç bir kulu diğer kulundan HAK HUZURU’nda ayrı değildir. Üstünlük hakkına sahip olamaz kimse. ‘Az bildik çok aldık.’ diyelim, her kulu ile içtiğimiz suda dahi ortak hali görelim. Ortak hal; ‘Kapıya geldik, HAK ile halk olduk, halk ile birbirimizi bulduk.’ diyelim; ne eziklik duyalım, ne gurur ile gark olalım. HAK’tan halka, halk ile HAKK’a.



 Her bileni 
bilmeyenle bir ettik.
 Attığın her adım
 ALLAH’ıma götürür. 
Güzel olmayan söz
 dilde kalmaz. 
ALLAH’ım yazdığını okutur, 
her kuluna dokutur, 
senden sana söyletir, 
bilmeyeni ağlatır.

 Her sabah 
O’ndan geldiğini düşün. ‘ALLAH’ım. SEN’in ile SEN’den geldiğimi, 
SEN’in ile dünyada olduğumu,
 SEN’den aldığım ile dolduğumu gördüm.
 Bilmeyen SEN’dendir, 
SANA havale ettim. Gördüğüne inandığım, 
sabrına sığındığım.
 Suyun aktığı yerden aldığım 
gerçeğin aynasında 
yolumun açıldığı günden, kayguya kapıldığım güne kadar, 
gayreti sildiğim kanısındayım. İnandığım SEN’sin,
 güvendiğim SEN’den gelen. 
SEN bilirsin, 
kaygumu SEN silersin.’

 DOST elden geçmez, 
DOST’u sileni
 gölgesi seçmez. 
Sayfada okunan, kayguyu
 silmeyi denediğin halde, ‘Elden tutmaz.’ dediğindir. Elden asla bırakmaz.
 Aykırı gelen gününü bekler. ALLAH’ım düzene uymayanı düzeltir. 
Korkuyu sildiğin gün, 
açık olanı göreceksin. ALLAH’ıma havale et.
 Olacaktan gelecekten
 sorumlu değilsin. Korkun, sorumluluktandır. 
Gölgeden sıyrıldığın, 
hakkı ile HAKK’ı bulduğun günden beri, 
her adımında 
HAK’tan İZİN olduğunu bilesin, 
ER kuluna verilen haldesin. Sabırdan aldığın nasip ile;
 dağılanı toplayacak, 
geçen günde olanı katlayacaksın. ‘Suçlu muyum?’ deme.
 Her satır yazıdandır, 
her olan düzendendir.
 Sen değil, 
sana ters gelirler. 
Açık verelim. 
Söz sözü silecek, 
kulu hayır olana gülecek. 
Sorumlusu sen değilsin, 
kayguyu silesin. 
DOST KAPISI’na çivi çakılırsa, 
çeker atarsın. 
DOST KAPISI, HAK KAPISI’dır. 
DOST KAPISI’na çivi çakana,
 ALLAH’ım körlük verir. ALLAH’ıma havale edelim,
 olanı görelim. 
Elbet yönünü bulur.
 Ne var ki,
 aldığı yerden 
böldüğü yere kadar, 
her zerresi ile hesap verir. Elbet verecek. 
Verecek bulacak. 
Aykırı geleni ALLAH’ıma havale et. ‘Hataya düştüm mü?’ demeden. ‘HAKK’ın ELİ elimdir,
 DOST yapısı benimdir,
 HAKK’ın dili sözümdür.’ de göreceksin, bulduğun ile kayguyu sileceksin.

 Selam. Selam. Selam.



Kapılara bakanlar, demde düzeni oluşturur; selam cümlenizi buluşturur. ‘Kapılar nedir?’ dendi. Kul gözünde ‘senin kapım, benim kapım.’ denilir, gerçekte hepsi de HAK KAPISI’dır. ‘Andım SEN’i bilerek, sevgimi cümleye bölerek, geldiğim halde kalarak.’ diyelim, her hatadan ALLAH’ımdan af dileyelim. ‘Olursa verir, severse görür’ diyene de ki: ‘Oldurur, her hal ile gördürür.’ Bilen sensin, görecek senin ile; sevecek, senden gelse de. Ayrı ağaç bulursan, gölgesinde kalırsan; gördüğünü değil, uyduğunu bilirsin, sağında solunda olan ile anılırsın. Elin her kulun sırtında ise yakınsın, dilin her kulun sırrında ise uzaksın. (Sırrından murat, sırrını tutmamak mı, yani gıybet etmek mi?) EYVALLAH. Sen senin ile O’ndan olduğun gibi, her kulu da kendinden kendine bulur, kendi ile yoluna gelir. HAK sırrını sana bana değil cümleye verir, cümle O’nu görürse. Her sözün sırrını kendinde ara, ‘Göremedim?’ dersen, bekle. Konunun açığında her kulu vardır, açık değil ise imtihana kadardır. ‘Almadım’ diyene de ki: ‘Aymayı bilirsen, yapıya gelirsen, alınan sende kalır.’ Yol bizden sorulursa, ‘Yürüdük.’ deriz; sizden sorulursa, ‘Niyetlendik.’ dersiniz. Atalım örtüyü, tutalım tartıyı, bilelim artıyı. Göz-göz açılır, kul sözü ile seçilir. Gelmeyen, her rengin verdiğini, her kulunda renklerin yapıcı olduğu hali gördüğünü açar. Bileni CAN ayırmaz, göreni cam örtmez, seveni kaygu dürtmez. Diyelim ki; ‘Kaygu de benden, yargı da.’ kulluğumu bilesiye kadar, güzelliği olduğu gibi göresiye kadar. CAN senindir, kan sende; yol senindir, AŞK sende. Gönül benim kapıma, gönlüm senin kapına, getirir de götürür de, ağacına gölge verir, toprağına oturtur da. Gel beraber olalım, gel birlikte bulalım, oldu isek, gölgesine kilim serelim. Diyelim ki; ‘Az da alsak, çok veririz, çünkü YARATAN’ın hazinesini görürüz.’ Dediysem ‘Gelmedin?’ deme bana ‘Sevmedin.’ HAK verdi gözüm gördü, dilim cümleye yaydı. Elbet dil de buldurur, sevemezse soldurur. Öyle oldukta kulu uzakta kalır. ALLAH’ıma emanet olunuz. Her satıra başlarken, ALLAH’ımı ve RESULÜ’nü anınız. ALLAH’a ısmarladık. (13 Ocak 1982 tarihinde, Niğde ili Aksaray ilçesi üzerinde, gökyüzünde renkli ışıklar saçarak geçen parlak gök cismi hakkında bilgi verir misiniz?) Kopma değil, geçmedir, seçme değil, düzenden ayrı kalan, seferini tamamlayan. (Dünyadan gönderilenlerden o zaman?) Ayağını çekip, kendi halinde bırakılan. ALLAH’a ısmarladık. (Makina mı bedensiz varlık mı?) EYVALLAH. (Süper güçler birbirinin uydularını yok ediyor, onlardan birinin sonucu) EYVALLAH.

(‘YA ALLAH BİSMİLLAH.’ ne anlama gelmektedir. ‘Kapıyı açmak için, eşikten atlamak lazımdır.’ der Hz. MEVLANA. Eşikten atlamak için, kapının açılması öncelik almaz mı?) Kuşak aldık takalım, kainata gönül gözü ile bakalım, güzel hali yolumuzca çekelim. ‘YA ALLAH.’ dedikte, YARATAN GÜCÜ’nden, YAŞATAN yerine, GÖZETEN diyelim. Yaşatmak, yaratılıştandır. Yaratılmış isen yaşarsın. Az ile çok senden değil, O’ndandır. ‘Yarattın, ADIN ile yaşat.’ dedikte, gözetildiğin açıktır. Asla kulunu bırakmaz. Yol bizden geçmez, biz yolu geçeriz. Yol bizi seçmez. HAK ile BİR oldukta, yollar birbirine eklendik te; yolu sözü geçersin, AŞK ateşine düşersin. Yanmak değil, sinmektir; sönmek değil, küllenmektir. Ne deryadan atılırsın, ne deryaya katılırsın. Geldiğin yerden varacağın hali düşün. ‘Sayfa açık bilelim, her yazılanı okuyalım.’ derseniz, ‘Günü gününe dokuyalım.’ derim. Suyu aldım akandan, çiçeği sevdim kokandan, ateş gördüm yakandan. Dedim ki: ‘Her yaratılan, kendi varlığını korur.’ Korumak, kulluğun ve yaratılmışlığın asıl görevidir. ALLAH’ım düzenine uydursun, olduğu hali kuluna göstersin. (Bulunduğu andaki hali mi?) EYVALLAH. Kulun kendi hali elbet. 

Kulluk haline geldik, gölgeyi bilerek sildik, her olaya ‘Hayır.’ dedik güldük. Cümlenize selam olsun. ‘Geldik aldık, aldık bildik, bile-bile olduk.’ diyelim, seyrine gönül katından katılalım. Yaprak-yaprak oluştu, dalda çiçek doluştu. Meyveyi bekleyenler, kuyuya yol açtılar. ‘Bayram gelse.’ diyenler, yerden yolu bekleyenler; elbet sözü alacak, el kapıda, ayak toprakta olacak. Yanılma yok. Şahit, görene denir. Yerini bilene ALLAH’ım düzen verir. Açalım geçelim, dolalım taşalım, -aldığımız günden, verdiğimiz halden- her adımı ‘Yaklaştık.’ diye paylaşalım. Gelmeyi dileyene de ki: ‘Yaprak her ağaca kan verir, Güneş her yaratılana can verir. Öyle ise, nerde olsa HAK’tan alırız, bildi isek, O’nun ile kalırız.’ O her yerdedir, O her kuldadır, O her yoldadır. Açalım geçelim, yeter ki birbirimizi kulu diye seçelim, hatalı diye değil. Hataları örtelim. Kullar birbirinin hatalarının örtüsü olur. Mana, maddeyi silersen gölgesiz kalır. Maddeyi silmek, vergiden kaçmak değildir. Verilenin EMRİ’nden olduğunu bilmek, olduğu gibi sevmekle yerini bulur. YUNUS’um elden aldı, elde bulduğu ile kaldı, gelse gelmese güldü.  

Kucak dolusu sevgi ile geldik, koşuya giyinen her kulunu gördük. ‘Yandım.’ demeden seven, ‘Kandım.’ demeden gülen, her gördüğü ile BİR olan kullarına “Selam.” dedi, MERYEM sözü aldı: .  ‘Ayakta olunuz.’ dedik, gönüllerde kaynayan AŞK’ı söyledik. Olan gibi, veren de sevinir. Bilen kulu bilmeyene el verir. Gönül açık ise, NURU’nu görür. ‘Parlak.’ denilen odur. ‘Kapalı kapıyı açamıyorum.’ diyene de ki: ‘Elini uzattığın yetmez, halini de gözet, niyaz ile dileğinden söz et.’ Senden değil YÜCE’dendir, seheri bulan sildiği gecedendir. Aydın gün seni bekler, her anını sana ekler. Sohbet gönüllerden gelen akım ile beslenir, nerde olursa olsun dilden dile süslenir. Yerde olsa topraktan, havada olsa aydan yıldızdan, deryada olsa balıktan sazdan söz edilir, sohbet öyle açılır. Kement attı isen, dilediğini tutarsın, dilersen elinde olanı satarsın, yapını öylece bildiğin hale katarsın. Günün yorumu yeterli gelmezse, gelene çevir. Her kul kaybını değil kazancını düşünsün. Elbet mana. Kesilen her ağacın eşyası dile gelir, kimi yapıda kimi kapıda kalır. Sanma düzeni sen verdin. Sen olanı halde gördün. Sayfalar okundukça, her günü yaşandıkça, güzel çirkin denilir, örtü geldikte, her geçen savunulur. Kavak uzayıp gider, çınar dolayıp gider. ‘Olsun olmasın deme, ağacın şeklini sorma. ‘Yosun olsa’ deyiver, sarmaşık ile dertleşiver. Görmese de duyarlıdır, HAK ADI’na ayarlıdır. Gamdan uzak kalalım, dört gün dört gece silelim. Geçmiş örtülü, gelecek saklı. Öyle ise günümüzü bilelim, olmayacağa gönül koymayalım. Sevgi HAKK’a dönüşürse gerçektir. (Ağacın cinsi belli midir?) Ağacın her çeşidi dedik, sarmaşığı dahi verdik 

Korkuyu silmeden kendini bulamazsın, kapıyı açmadan eşikten geçemezsin. Her yelken açtığında, her yaprak düştüğünde, O’ndan izin gelir de öylece yerini bulur. Katılan, gönülden atılandır. MEYDAN diledik geldik, her sayfayı satır-satır okuduk. Soğuk suya atılan, sıcak suya katılan, aradığı her günde, kendinden kendini bulur. Her kul senin ile benim ile yoğrulur. Aşacağız her zoru, geçeceğiz karlı dağı, diyeceğiz ki ‘Dilenen HAK YOLU’dur. Ödenen yazılmayanı dilemek.’ ‘Ne demek?’ dendi: Yazılmayanı dilersen, kendinden ödeyeceğin vardır. ‘ALLAH’ım YAZDIĞIN’a uydum.’ dersen, yaşadığın her gün kardır. Senden benden geçmeyen, gönül yolunda olumsuzu seçmeyendir. Evden uzak olanın yolunu soranlara ‘Selam olsun.’ dediler, YAHYA’dan selam getirdiler. Dağılanı açalım, taneler döküldü ise toplayalım. Her tane birbirini tamamlar, güzeli bütünde tanımlar. ‘ÖZ’üm SANA açıktır, bana da açılsın ALLAH’ım’ diyelim, kendimizde olan cevheri bulalım, bulmaktan maksat, gönlümüze dönüşü bilelim. Hani gittin aradın, çiçekleri taradın, böcekleri kovaladın ya. Gördün bildin, öyle ise dön kendine. Kendinde olan O’ndan sana gelendir, O’ndan sende kalandır, O’ndan senin olandır. Sen O’na döneceksin, istesen istemesen döndürüleceksin. ‘CAN SENİN ile.’ dediğin, gerçeğin örtüsüdür. ‘İle’yi kaldır, gerçeği gör. O zaman kaygu duyduğun CAN’ın senin değil O’nun olduğunu göreceksin. ‘Soğuk su nedir?’ denildi. Verdiğimiz onun cevabıdır. (Dört gün dört geceye yardımcı mı olacak?) MEYDAN dileyen her kulundur. Sen ben demeden, iyi kötü seçmeden, güzel çirkin kaçmadan ‘MEYDAN cümlemizin.’ diyeceksiniz, her kulu ile RAHMETİ’ni tadacaksınız. Açılan her konu, yapıya eklenir. ‘DOST olduk, DOST kaldık.’ deyiniz, soğuk sudan aldığınız gibi, sıcak suyu da biliniz. Her kapıda dursan, bir kapıda kalsan, açılanda sadece O vardır. Dört gece sayana söz verir, ÖZ’de olanı gösterir. 

Kervan yola dizilir, kum ayağın altında ezilir; her yolda gidene, her davar güdene YARDIMCI gönderilir. Cümlenize selam olsun, kumu tane-tane bilenden ALLAH’ım razı gelsin. Selamın ilettim, YUNUS’um ile YUVA’yı yol ettim, bileni bilmeyeni kul ettim, her sohbette YUVA’nın aşına tuz ektim. ‘Bilen bilmeyen kul değil mi?’ denilir, nasıl kul ettiğim sorulur: Her yaratılmış insan kuldur, elbet bilirse, ‘Kuluyum’’ diye kendini görürse, kendi ile kendini bulursa. ’Kul ettim.’ denilen, gördüğümü söylediğimdir. Bilse bilmese kulluğunu bulacak, kulluğu ile övünecek. ALLAH’ım ondan razı olsun ki, ‘Kuluyum.’ dedi, kulluğunu dünyada tasdik etti. Her var olan, yaratılandır, kul değildir. Kul sadece insandır. Her yaratılan, kulu içindir. Kulluk; yaratılan varlık değil. Yaratılan varlığın yerine her gün yenisi gelir. Kul bir defa gelir, bir defa döner. ÖZ denilen gerçeğe dönülendir. Kul kendi ÖZ’ünü değil, kendinde olan ÖZ’ü bulur. (Kendi ÖZ’ü nedir?) Kendi ÖZ’ü CAN’dır, kendindeki ÖZ RUH. Yapısı CAN ile yoğurulur, RUH ile diridir. (CAN’ın da yerine yenisi gelir mi?) Sekaratta olan hastanın sadece CAN’ı vardır. (RUH’u uçup gidiyor mu?) RUH’u yerini aramaktadır, yerini bulduğu an CAN da çekilir. (Her zaman RUH yerini arar mı?) Kaynak yorumsuz kalsın. (Neden kalsın?) Söylenilen yoruma verilmesin kayguya yol açar. (Diğer canlara bu tebliği iletelim mi?) Hayır dedik ya. Yaprak yerde kalırsa rengi yeşil olursa ölü müdür diri midir? Dalından koptu ise, elbet ölüdür kuruyasıya kadar. ‘Kendini bilenden.’ demedik, kendini bilmediği andan itibaren. (Sekaratta mı?) ‘Kopuk kopuk verilir ‘ denilmesin. Her verilen belli bir düzenin yaprağıdır. Her biri bir araya geldikte, bir kitabı oluşturur. Konular tek-tek, ne var ki esas bir bütündür. İnsan kendi bedenini de ararsa, mide kalp ciğerler böbrek hepsi ayrı-ayrı. Esasta bir bütündür. Asıl olan bütüne yön verendir. (Bütüne yön veren nedir?) Gönül. Yani RUH’u ile kafasının yani aklının bütünleştiği mantık süzgecinden geçtiği, AŞK’ın oluştuğu kabıdır. RUH ne verir ne alır? Yemin ederim ki; bilendir ,bildirendir, almaktan öte dilendiği kadar verendir. Aklını kör etme. (Biz dilediğimiz kadar mı verir?) RUH dilediği kadar. (Kime veriyor?) Kapalı kalan RUH’a. Açın örtünüzü, görün kendinizi. Seher vakti sen bensin, ben de sen. Konuk değil asılda olansın. Akıl değil, asıl olansın. Akıl sende değil sende olandadır. Müyesser eylediği her kulu, saf ve duru kalmıştır, seyrinde kendini bulmuştur. Saymayı yeterli bulursan, söğütte otur düşün. Gamda kendini boğma, kaygu ile RUH’unu perdeleme. (Saymaktan kasıt nedir?) gönül kabına döktüğün AŞK’ı günlere bölme. O bir bütündür zamana sığmayan. ‘Sayma’ dediğimiz odur. (Altı günde bir, bir saat tefekkür etmemizi söylemiştiniz) Dilersen altı ayda otur. (Altı günde bir oluşu alışkanlık için o zaman) EYVALLAH. (Neyin alışkanlığı?) Oturma. Kendimi O’ndan aldım, kendimi O’ndan saydım, düşündüm ki, aldığımdan saydığımdan değil, asıldan geldim, geldiğimi bildim sadece. (RUH’un mekanı var mı?) RUH’un mekanına dünyada olan kanar, AŞIK olan kabına yanar. Ne mekan ne zaman RUH’u bağlamaz, yerden kesildi ise ayak AŞKI dağlamaz, kulluk bitti ise yolluk eylemez. (Kulluk sadece insana ait?) EYVALLAH. YUNUS MERYEM DURGUT hepsi bir oldu, su başında duruldu, elden ele uruldu, her gönül birbirine sarıldı, tek karara varıldı: O’nun ile O’ndan O’na. 

(MUHİDDİN-İ ARABİ hazretlerinin resmini vermesini diliyoruz. YUVA’ya yeni gelen bir canın ulusunu YÜCE ALEM’den diliyoruz. Gözlerinden yoksun olan n kuluna YÜCE ALEM’in bir önerisi var mıdır?) 
‘Konular hep yüzeyde, genişleyen toplum düzeyde.’ denilir. Koşuya başlayan her koşucu başladığı yere döndüğünde ‘Aynı yerdeyim’ derse de, devrini düşündüğü an kazandığı yarıştan haz duyar. Cümlenize selam olsun. Gelenler sevenlerin selamını alsın. Yerimiz değişmedi. Günümüz bilindiği kadar alışanın  ulaştığı yerde doğruyu bulur. (Aydan alan derya mıdır?) Geceyi sorarsan, ay ile aydınlanırsın, Güneş’i sorarsan geceni de aydın görürsün. (Tam teslimiyet değil midir bu?) EYVALLAH. ÖZ’ünde olandan gönlüne dolandan ayrıda kalmayasın, senden seni asla ayrı görmeyesin. Gerçek sendedir, senin bilginde. Kervan gidenin götürenidir, SAHİP gelenin bekleyenidir. Senden sana ulaşan, bilginde gelişendir. ‘Sudan geldik suya döneceğiz’ sözü odur. Bilgindeki gelişme seni sana buldurur, kaynağında buluşturur. Suda gelişen değil buluşan vardır. Suyu buluşturan varlığında olan bilgidir. Dağdan yerden dolaşır, deryaya öylece ulaşır. Gelişen bilginizdir. Gözden sözü açarsan söz ile gerçeği seçersen de ki: ‘Gölgeyi sildim, var olanı ALLAH’ımın İZNİ ile gönlüme aldım.’ Selam olsun cümlenize, selam olsun cümlenizden. El ayak doğruya gelsin, gönüller en güzeli bulsun. 

Ayaktayız bildiğimiz günden, ayaktayız uyduğumuz günden, ‘Ayakta olunuz.’ dedik, uymayı denediğiniz kadar. Gün-gün geçilir, yol gönül açıldıkta seçilir, her adım dilenene götürür. Olmayı dilediğin gün arayış başladı, uymayı bildiğin gün kaydına düştü. Halde oluş, yolda buluş vardır. Değişen düzen senden alıp götürmez, her olayın belli yönü vardır. ‘Asayiş yerindeyse kulu huzur duyacak’ denilir. Asayiş yerden mi gökten mi beklenir? Senden seni bilmezsem, benden sana vermezsem, ondaki yamayı görmezsem elbet asayişi bozandan biri olurum. ‘Buluşmaktan maksat nedir?’ denilir. Ezelden geldik, ebedde BİR olacağız, cümlemiz buluşacağız. (‘İnşallah.’ denilir) EYVALLAH. (Göçte mi, kıyamette mi?) Yaprak düştüğünde değil toprağa karıştığında toprak sayılır. Ağacın gölgesine cümlemiz katılalım, kuru yaprak misali toprağa atılalım, kurudukça dağılıp toprakta eriyelim, birlikte BİR’den bilip sadece toprak diye anılalım. Aşağı inemem yüceldi isem, tadını bulamam olduğum yerde kaldı isem. ‘Bilmenin formülü nedir?’ denilir. Ağacın altında otur düşün. ‘Ben neden geldim? Ne olacağım? Dünyaya gelişten ne bulacağım?’ O zaman DOST kapını çalar, gönlüne AŞKI ile dolar. Sen O’nun kapısını çal ki, AŞK odunun kuru-kuru yanmasın, bir alevden sonra sönmesin. Yerden gökten verdiğimiz, her kulu ile BİR olduğumuz O’ndandır. Beden, RUH’un verdiği ile gün-gün yansıma yapar. Her an değil. Asılda her an da olabilir, ne var ki, kulun nefis kapısı kapanırsa çevresinde oluşan yoğun yansıma açık görülür. (Aura’dan söz ediyorlar) EYVALLAH.

(19 Şubat 1982 tarihli tebliğde MUHİDDİN-İ ARABİ Hazretleri ‘elden ayaktan kalma, seçilen olur.’ demişti. Bu cümlenin anlamı nedir? Meditasyon nedir, tefekkür ile arasındaki fark nedir? 19 Şubat 1982 tarihli tebliğde KAYGUSUZ ABDAL ‘Destiler dola-dola, kazları yola-yola.’ demektedir. Kazları yolmaktan murat nedir? YÜCE ALEM’den f kulunun ULU’sunu diliyoruz.) Kapıların açığında buluşuruz, her olayı düzeninde konuşuruz, HAK ADI’na her zerremiz ile çalışırız. Cümlenize selam olsun. ‘Açılan her kapı her kuluna mıdır?’ denilir. Kulu kapıya geldi ise elbet. Kulu yapıya katıldı ise, kapıyı bilir eşikte durur. Konuya geldi isek, kazdan sözü açtı isek, yolmaktan değil, çağırmak yola davettir. Kazdan maksat kınanan değil, yola bakan, düzenli olup sadece kendi toplumuna uyan demektir halbuki. Var olan, kuluyum diyen her varlık, her toplumda kendini uyum ile birleştirendir. Var olan, her yaratılandır. Kulunun kulluğu, her yaratılan ile sağlıklı birliği bulmaktır, yani her toplumun yaşantısında kendisine düşen hizmeti yapmaktır. Gerçek açıktır dediğimizde, yalnız sen bana ben sana hizmette değil, her anını var olana hizmette görmek. Dört duvar örtmez çatısı olmazsa, çatı örtmez duvarlar örülmezse. Olumuna niyazdayız örülenin, olumunda niyazdayız örtülenin. Her nokta birbirinde buluşur, kainat noktada birleşir, her kulu çeşit-çeşit söyleşir, bir noktada çatışır. ALLAH ADI BİR’den BİR’e oluşturur, ne var ki her biri kainatta dolaştırır. Olacaksın, bulacaksın, döneceksin. Ne düşene yanalım, ne düşersin diye kanalım. ALLAH BİR’dir, BİRLİĞİ’nde yaratıldık, yorumsuz kaldığımız günde dahi gözetildik. Eşsiz güzelliğinde çirkine yer verdik, RAHMAN olan ADI ile şımartıldık. Dönüşümüz O’ndan O’nadır, sevgimiz sadece O’na. Aynayı eline aldığında göreceğin, elden bıraktığında sildiğin nedir? Sadece hayal. Hakikat; silinmeyen, bölünmeyen, yalnızlık bulunmayan, ben sen diye ayırmayan. Gerçekteyiz, gerçektesiniz. Yanılma yok. Gerçekteyiz dediğimiz, RUHLAR’ın birliğidir. Gerçektesiniz dediğimiz, bedenleriniz dahilinde oluştadır. Gönülden yorumlandığı gibi, aynı halde. Güneşe baktım da sıcağı düşündüm, aydan aldığımda, karanlığa katlandım. Isınan ben miyim, ısıtan güneş mi? Dönenden aldığım kadar, dönene uyduğum da gerçektir. Demek ki, güneş bana verdiğini gine benden alıyor, öyle ise her yaratılan birbiri ile tamamlanıyor. (Beşinci elemanın niteliğinden söz etmek olası mıdır?) Her sözden aldığınızı, gönülden uyduğunuzu satır-satır alınız, halinize bakınız. Olumunda uyana selam deyiniz, yani uyumda olan halinizi selamlayınız. Evet kendi kendinizi. (Bu oluşta çam ağacının hikmeti var mı?) ‘Her ağaç görevdedir.’ dedik, daha önce verdik. 

Kuş sesi yoldan gelir, her sözü geleni bildirir. Selam olsun, kuşun sesinden her kulu kendine geleni bilsin. ‘Kuş sesi nedir?’ denilir. Seyyar yolcu gidiş gelişi bilir, konakladığı her yurttan söz getirir. Aldığım alacağım, bildiğime ekleyeceğim, günüme göre katlayacağımdır. s doluyu alsın, aldığı kadar bulsun, görevine sahip çıksın. Sözü bağlayıcı, gönlü ekleyicidir. Daha önce dedik, görevini ‘a’ diye verdik. Kayıtta öyle kaldı, a ile okundu, öylece dokundu. Seherde alamazsa, seferde yoruma düşsün, aldığına verdiğine kendi de şaşsın. Ayağına eline, gönüldeki DOST’una selamımız olsun. Yoruma gelen konu, bildiğiniz halde kalsın, olduğu gibi okunsun. (f’nin hazırladığı yazı mı?) EYVALLAH. Herkes bilsin, yorum asla. Gelenin, gerçeği verdiği bilinir. RESULÜ dahi yardımcıdır. (Bu tebliğ teksir edilsin mi?) Üç hafta okunsun, alan gelen bilsin, yazılsın dağıtılsın. Meditasyon bedenin fikri, tefekkür RUH’un zikridir.

Miyyar yerini bulur, güzellik kendini bilme ile olur. Yapıya her gelen, -sayılı güne değil- geldiği günden sahibi denilir. Cümlenize selam olsun, ‘Soylu’ denilen her kulu yapıda yerini alsın, gönüller hoşnut olsun. Sayılan günler gelmiştir; ‘Hazırız.’ diyelim, yumuşak yerde kaygusuz kalalım. Cem ile CAN’a varırız, CANAN’da cümlemiz oluruz, O’nu bildiğimiz günde huzuru buluruz. Demde konuk sayılan, sonuna nokta koyulan her olay, düze gelendir. Sağdan soldan arama, yerden gökten tarama. De ki: ‘Aradığım, an.’ De ki: ‘Gönlüme döndüğüm gün O’nu beni düşlerim, benden beni taşlarım, bağa sorumsuz girersem, taşlayanla başlarım. ‘Nefsimi yenemedim, kulluğu denemedim.’ dersen, kırılacak haldesin. ‘Kırılmak, HAK’tan mı halktan mı?’ denilir. HAKK’ın verdiğini kulu bilmezse, halk ile karşı karşıya kalır, karşılıkta kendini bulur. Unutulmasın, ceviz taş ile kırıldık ta özünü alırsın, en güzeli bulursun. ALLAH’ım dilediği her hali kendimize mal etme gayretini cümlemize bağışlasın. ‘Konuk geldim söz aldım, sözü örtülü buldum.’ diyene de ki: ‘Örtüyü kaldır ki ÖZ’ünü göresin, sözümü bilesin.’ ER’lik sözü alanda, gürlük hizmet verende. ‘Akıl nerde başlar?’ diyene de ki: ‘Beşikte başlar, eşikte biter, sözünü verdi isen ocağın tüter.’ Oluk-oluk akan sular, elbet deryayı bulacaklar. Her damlada nasip arayan, dostunu DOST ile tarayan, görecek ki bir kapıda buluşulur, bir isimde halleşilir. Sonun geldiği gün değil, HAK ile halk olunduğun günü bilmen yeterlidir. Gerçeğe ayna tuttum, aynayı cümle ile birbirine kattım, her DOST adına gönlümü eğittim. Dedim ki: ‘Ben BİR’deyim, BİR’de olalım, BİRLİĞİ ile kalalım.’ Gülene ağlayana nasibini söyleyelim, soğuğa sıcağa el ele girelim. Her damlayı saymadan, her zerreyi soymadan BİLGİSİNİ alamazsın, bilmediğin bilginin bilgesi olamazsın. ER’liğe soyunalım, bilgi ile giyinelim, SABRINA bürünelim, diyelim ki: ‘O’ndan O’nu bulacağız, O’nun ile kendimize döneceğiz, O’nu bildikte, beni sileceğiz.’

Kuşak belde, söz dilde, kul halde sefere gider, gidişte gönülde olanı güder. Cümlenize selam olsun, suyun akışına her kulu katılsın. Her kul birliği arar, ER kul cümleyi tarar. ‘Olsun olmasın’ demiyelim, HAK’tan aldığımızı bilelim. Her sözü aldığımız gibi hazmedelim, ‘Cümleye vereceğiz’ diye azmedelim. Gönülde erlik varsa, dağılanı arar, konuları tarar, birliği erliği halinde kurar. ‘Kapı kapalı.’ derlerse inanma. Senin kapını sen bilirsin. Gönül HAKK’a açıktır her kulunda. O’ndan O’nu bilelim, O’nda O’nu görelim. Diyelim ki: ‘Her zerre O’ndandır, her zerrede ADI mevcuttur.’ Şahit olunuz ki, arıya bal veren çiçek meyve olacaktır, kulunu ağaç olduğunda gölgesinde barındıracaktır. Öyle ise her zerre kulunun emrine HAKK’ın EMRİ ile girecektir. Her zerre, sana bana görevini noktasına kadar yaparsa, kul ÖZ’üne nefsini katarsa, zerreleri hizmette midir? ‘Her zerrem O’nu zikretti’ dediğinde, od olursun, olduğun halde kendinde kendini bulursun. Hal odur. Kaya dokunursan kırılmaz, sakınırsan dağılmaz. Rahmet ile zahmet ile erir erir, kumsalı bulur. Kime kimseye ‘Olmamış. Bilmemiş.’ demiyelim, ham meyveyi dalından koparmayalım. Gün geldikte olur. ‘Kemer belde’ dediğimiz, kulu yolda gördüğümüzdür. Çağrıya uyduysa, ‘RAHMET HAK’tan. ‘ diyelim, nasibine niyazda olalım. Yanılmayın, ‘RAHMET’ dedik, yolda olana söyledik, göç değil. Yolumuz DOST yoludur, YUNUS DOST hallidir. Gönül, postu serdi mi, gitmek dilemez. Konuk yok aramızda. Her kulu sorumludur, aldığı kadar verecek, sevdiği yerde bilecek. Arayan her kulu bulacak, kendinde olanı elbet. ‘Konuk yok.’ dedik. ALLAH’ıma emanet olunuz.

Kuşlar öte-öte gelir, döne-döne bulur, kullar seve-seve olur. Cümlenize selam olsun, HAK ADI’nı her kulu dilinde tesbih etsin. Dosdoğru andığımız gün, biliniz ki, kuşak beldedir. ‘Dosdoğru anmak nasıldır?’ denilir. Çevirmeden gönlünü, devirmeden görgünü, aç gözünden sargını. Ezileni değil eksileni düşünürsen, kendine DOST KAPISI açarsın, her sayfayı bile-bile geçersin. Azdan gerçeği, çoktan her yaratılanı bilirsin. Öyle oldukta dosdoğru andığın, gerçekte kaldığın görülür. O an sende oluşan, senin ile buluşan kabının, yapında oluşturduğu hakikat çemberini aşmış, kendinde bulduğun hale şaşmış olduğun görülür. ‘Gel’ desem gülersin, gelenin görenin O’ndan olduğuna adın ile şahit olursun. Az verdik çok gördük, olumsuz denilen her olayı, oluşan tezgaha serdik. Gördük ki, kulu kulluğa hizmettedir, kulu yolluğa azmettiğindendir. ‘Az yedim az uyudum, gönül ile çıktığım seferden gönül huzuru ile döndüm’ diyene, ‘ALLAH’ım senden RAZI olsun’ dedik. ‘Dayandık ÖZÜNE, güvendik SÖZÜNE, SEN’in ile olduk ALLAH’ım, SEN’den gelen ile dolduk ALLAH’ım, SENİN YOLUNA geldik, SENİ bulduk ALLAH’ım’ diyelim, her niyazımızda cümleye katılalım. Kuşların ötüşüne, kış dedik bitişine, yazda sözü bağladık, cümleden sözü bekledik. Her kulu azdan çoktan demesin, görevini asla askıya almasın. Askı, göreve değil, kendine kalır. Dediğimiz her söz, gün-gün okunur, dokunur, açılan tezgahta sizlerden gelecek beklenir. Göç değil görev. Almayı dilediğimiz her sözü, ALLAH’ımın izni ile alır, EMRİ ile sizlere iletiriz. Ne bir söz eksik, ne bir söz fazla. ALLAH’ıma emanet olunuz, her söz HAKK’ın HİKMETİ’ndendir biliniz.

Kumdan adım alanın, deryaya yürüdüğü bilinir. Kuşaktan gelişen sorulur. Selam olsun, konuya DOST KAPISI’ndan bakılsın. Gelen giden çalışır, alan bilen alışır. Kamuya değil, kendinden kendine dönülür. Yeri göğü taramadan, yerini hiç aramadan, öldüğü günde, bildiği yönde buldu. Ne derinde ne serinde, gününe yapıcı değil, gönlüne kapıcı oldu. Kendini değil, kendinden geleni duydu. Çağrıya azalan değil, çoğalan sevgisi ile katıldı. Kemikten geçmeyen kovukta kalmaz, düzeni bilmeyen konuyu yormaz. ÖZ’den anılan, serden verilen asla geri dönülmez. Daldı yolun düzüne, uydu günün sözüne. ‘Selam.’ dese, yerini bildirse, ‘ALLAH’ım.’ dersiniz, gönülden aynı yola katılırsınız.  

‘Kafes kapalı.’ derler, kafeste verileni yerler. ‘Kavuşsam açlığa, uçuversem boşluğa.’ diyen her kuş, kendinde olana değil, kendinden gelene söz verir, kendini bildiği günde kaydını görür. Cümlenize selam olsun, kafesi değil, kafeste olana doğruyu versin. Her olanı gördüğümüz gerçektir. Yazılanı okuduğumuz kadar, gemiye geldiğimiz, her birinize açık olanı verdiğimiz bilinir. Yapıya çırak değil, usta aranır. Gezdiğim her elde, sezdiğim her dilde söylenir, açık verilen gizli diye saklanır. Sana bana yer veren, gönlünü açık desin, sergiye koyduğunu, adını değiştirmeden söylesin. Yaprakta hizmetin sırrı vardır, dalında AŞKI’nın koru vardır. Kor olalım, kendimizi yaprak misali hizmette görelim. Sarı yaprak yerdedir, yeşil yaprak dalda, meyvesi halde. Almayı bildi mi, ‘Yaprak, verse vermese’ dedi mi, görevimizde yaprağı alalım, yaprak misali olalım. Masal demedik, gerçeği verdik. Açın, açık olun. ALLAH’ımdan geleni, gerçek diye bilin.

(Akıl hastası olan bir kulunun şifasını YÜCE ALEM’den diliyoruz)
Koştuk geldik YUVA’ya, ‘Güzel.’ dedik havaya. ALLAH’ım RAZI olsun, her rahmet sizleri bulsun. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Kapıların açıldığı günden, her kulu gelişe uysun. ALLAH’ıma emanet olunuz. LOKMAN’a sorulan soruya. Demet-demet yediği, ‘Yetmedi ALLAH’ım ‘ dediği bilinir. Duran değil, genişleyen yerde gözün açıldığı görülür. ALLAH’ıma niyaz ediniz topluca. Seyreden durmaz, kahreden görmez. Kahrı silelim, ‘Derman.’ diyelim. 

HAK SOFRASI açılır, yolumuz dilenen yerden geçilir. Selam olsun, gayrıya el veren, yoruma dileğince katılsın. Yakın gelen değil, kendini bilen bildiği halde görünendir. Seçilen, VEREN’in verdiği halde olması gereklidir. Konuya açık girdik, yoldan yolu gösterdik. ‘Yoğun çalışalım’ denilende, gölgeyi değil halkayı seçeni söyledik.

‘Kapalı her kapı açılır’ dedik. Yerden göğe cümlenizi selamladık. Her kapıda duralım, dizi yere vuralım, kendimizi görelim. Cümlemize diyelim: Selam olsun erlere, selam olsun yumuşak hale gelenlere, selam olsun her zerreye. Ak oldu yollar, güneş buldu haller. Yerden aldık, cümlemiz sizler ile olduk. Aklandı kainat, paklandı her zerre; el verdi cümlemiz, gönüldeki sırra. Oluk, akanı bekler; -güzele söz edersen- odun, yakanı bekler. Seç elinde olanı, seç gönülde kalanı, geç gölgeyi vereni. Ak yazı kara yazı, söyler kulu bazı-bazı. Ne yerimiz karadır, ne dilimiz yaradır, ne vergimiz paradır. Kanal gelir aka-aka, kulu gelir baka-baka; ne verirsen aça toka, nasibince alır, kendi dilinde olanı bilir. Her yaprak söyleşir, dalında titreşir. DOST olmuşsak her zerreye, SESİ’ni kulunun her zerresi alır. Gelişin değerini, buluş arttırır; kulunu, varışta bulduğu tarttırır. Yol verdim, akan suya ‘Sel’ dedim; gerçek aşık olana, ‘Gözde yaşı sil.’ dedim. Yumuşak hale geldik, YUNUS’u yolda gördük: “Saya-saya alacak, soya-soya bulacak” dedi, her çiçeğe ip bağladı. “Neden yerini vermez? Neden dalında durmaz?” diye, köküne direk koydu. At ile dolaştım, sofraya ulaştım. ‘Kal’ dediler, her dileyenle söyleştim. Elim elde olacak, güzel hali bulacak, yoğurt versen yiyecek. (Resim verilir: HAZRETİ MEVLANA) Alacağım vereceğim, cümlenizi niyazda göreceğim. Resim dilenene geldim, adım ile verdim. MEVLANA. Çerağ yaktık, ayakta baktık. Selam olsun, her gelenin selamı sizlerde kalsın.

(n: Bizim evin karşısında şehit evliya denilen bir yatır var. YÜCE ALEM, yatırın kesin yerini belirtirse, etrafını çevirip koruma altına almak istiyoruz) Kuyuya taş atmadık, kapalı kapıya bakmadık, elde olanı dökmedik. Geldik verdik, kumda iz vereni gördük. Cümlenize selam olsun, yanan ocakta, tüten bacada, her bilen kendini bulsun. ‘Ağlayan, tez bulur’ diyene de ki: ‘Eğleyen tez görür.’ Her kitaba baktığım, her satırda gördüğüm, geçen günden güne kadar okuduğum; dokuyana gelmez mi, O’ndan O’nu bilmez mi? Almayı dilediniz, yaprak-yaprak okudunuz; güne kadar dokuduğunuzu giyin artık. Maya sendedir, bendeki gibi; kainat gönüldedir, KİTAP’taki gibi. Ne dağı devirdik, ne denizi çevirdik, ne toprağı kavurduk; her yaratılanı olduğu gibi olduğu yerde gördük. Olay budur. O ocağı dilersen, verdiğimizdir; o sıcağı dilersen, YARATAN’ı verdikleri ile bil. Sergide olanı gör, ÖZ’üne ‘Nerdeyim?’ diye sor; öylece, düşüncende kendi cennetini kur. YARATAN, senden seni alır, sana KENDİNİ bildirir. HAK ile BİR’liği kurduk, HAK ADI’na helvayı kardık, HAK ADI’na cümlenize sorduk: ‘Giydiğin fistan, okuduğun destan, seni nerden nereye getirdi?’ Bana değil; her kul kendine ölçü vursun, kat ettiği yolu kendi kendine görsün. Desin ki: ‘YUNUS misali odun mu taşıdım? MUSA gibi deniz mi aştım? PİR SULTAN ABDAL gibi yollara mı düştüm? Akan suları mı geçtim?’ Okudum yazdım, söz aldım gezdim; yolun en güzelini ‘Düz.’ diye seçtim; yan gelse ayağım, olaya şaştım. Yol ehline ceza mı gerekir? Hal ehline, eza mı  yaraşır? Eğer eza ceza dersek, adımıza kulluk mu yaraşır? Almayı vermeyi kolayından denedik, ‘Olduğumuz yerde, bildiğimiz günde verelim.’ dedik. Her birimiz aşalım dağlardan, koşalım yollardan; her karanlık gördüğümüz yerde duralım, aldığımız ateş ile, vardığımız her yeri aydınlatalım. Gölgeyi bilmeden Güneş’i aramazsın. ‘Kor nedir?’ diyene. ALLAH’ım, PEYGAMBERLERİ ile, yarattığı her kuluna; KENDİNDEN var ettiği, PEYGAMBERLERİ ile yer ettiği ocak ve koru-yani ALLAH BİLGİSİ’ni- RESULLERİ’ni kab ederek sizlere bildirir. RESULÜ, elbet ocağın tamamıdır; her biri orda bütünleşir, her kulu ordan aldığı ile sakinleşir. Aldığımız verdiğimiz o ocaktandır. ‘Yapıya geliniz.’ dedik, her sohbette söyledik. ‘Alalım; durmadan alalım.’ diyenlere dahi, yudum-yudum verdik. YUNUS’um der ki:  “ Ocağa ateş ol da gir. Ateşi tutamazsın; ne var ki, ondan da ayrı kalamazsın. Verdiğimiz kıvılcım ile, alev alev yanacak, kor olup ocağa geleceksiniz; yana-yana, döne-döne bulacak, yoğun katıldığınız her seferde bir seheri anacaksınız. Yetmiş bin sefer bir sehere girerse, kul kendince kendini silerse; meydan kuma dönüşür. ‘Kement atılan gün’, gönülden katılan gündür. Günümüz aydın olsun, gönülde açılan kapılar, her kulunun nasibine gelsin. Gözümüz sözümüz, cümleniz ile ÖZ’ümüz BİR olsun, birlikte kalsın. Gülen ile ağlayan, sadece O’nu ansın.

 
(Tıp açısından, nedeni anlaşılmamış ve tedavisi önerilemeyen bir ağır işitme rahatsızlığı için ALLAH’tan şifa diliyoruz) Her yerde BİR’dir, her kulda VARDIR, her kula YAR’dır. ‘YA ALLAH.’ diyelim, söze öyle girelim. Selam olsun yerden göğe. Aldık geldik selamı, her gönülde açanı, ‘Bir yol.’ deyip seçeni. ‘YA ALLAH.’ diyelim, gözden sözden ÖZ’den BİR’liğe selam verelim. Sözümüz sohbet gibi oluştu, üç koldan söyleşildi. YUNUS ile PİR SULTAN söyleşerek geldiler, yorumu aralarına aldılar. ‘Açalım, açılalım’ dedim, sözü ÖZ’e bağladım. ‘Örtü nedir?’ denilir. Nerde bilinir? Her kulun örtüsü bedenidir, yoludur, halidir. ‘Bilmez.’ denilir. Gönül hanesine neyle inilir? Zalim yerini sana verse, ‘Almam.’ dersin; seyrini bilmezsen, sözü neylersin? Bilmedim bilmeyeni, görmedim sormayanı. Arayan, her kuludur; tarayan, ER kuludur. Zor, kolaya götürür; ser, sadece tavlayı buldurur. ‘Alamadım.’ demeyin, sadece dinleyin. Dünyayı değil, kainatı. YUNUS misali, siz de kainatın sahibi olursunuz. (Perdenin arkasındaki ÖZ’ü görmek için, perdenin kaldırılmasının gerektiğini kastettiniz değil mi?) EYVALLAH. Anlattığımız, odur. Her yaratılan, senin içindir, yarattığı sonun için. BİR geldik, BİR’de olalım, BİR’liği  BİR’likte bulalım. Ruhumuz O’ndandır. ‘OL’ dediğinden. ‘BUL’ denilen, örtünün altındaki ‘OL.’ dur. Bilmeyi dilersen, benliğini sil; görmeyi dilersen, kimliğini sil; varmayı dilersen, ‘OL.’ dediği halde kal. Meyve çekirdekten oluşur; her mevsim ayrı yaprak, ayrı çiçekte buluşur. Ne var ki kul, bildiği bilmediği, gördüğü görmediği gerçekte, hakikat seferinde dilenen, seherde oluşan her zerreyi kendinde bulur. Evet, ÖZ ile söz BİR’dir, ne pazarı ne pazarlığı vardır. O’nun yarattığısın, ne olursan ol, gözettiğisin. Sana KENDİNİ buldurur, seni zor ile oldurur. Çünkü O’nun GÜCÜ her şeye kâdirdir. Benim ile senin ile, kimini bir dilim somun ile, kimini zaman ile, kimini saman ile, kimini kırbaç ile, kimini sırdaş ile. Olanın oldurucusu O’dur. ‘Olmayandan.’ denilmesin. Her kulu olacaktır, her kulu bulacaktır. ‘Zalim de mi?’ denir, yeniden sorulur. Selim, O’nun kuludur; zalimi kim yarattı? Daha önce dedik, ‘Zulüm, gerçeğin örtüsüdür; selim bilinmez.’ ALLAH’ımdan başka kimse, gönül hanesini göremez. Ölçüye düşmeyelim, örtüyü deşmeyelim. Her kul, kendi örtüsünden sorumludur- istese istemese- zorunludur. Yaprak, yaprağı deşmez, emir gelmeden, yaprak yere düşmez; bilse kul, hiç bir olaya şaşmaz. O, O’nu bilen iledir. O ‘O’ndan.’ diyen iledir. O, her yarattığı iledir. Saydık elin izini, verdik HAKK’ın sözünü. Sorduk, ‘Yozan var mıdır?’; dediler ‘Kazan kar mıdır?’ Kazana su da koysan, kar da koysan, buz da koysan eriyecek, ateş yandıkça kaynayacak. Unutulmasın, sıcak suya kar buz koyarsanız, soğutur; daha sonra hepsi de sıcağa dönüşür. Yerde toprağı; ağaçta yaprağı bilelim, ‘O’ndan geldi, HAK’tır.’ diyelim. Selam ile geldik, ALLAH’ıma emanet edelim. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Dileyen, PİR SULTAN ABDAL’ın selamını alsın. (Bir canın ulusu mu?) EYVALLAH.

Yol açık geldik; sözü dilendiği gibi verdik. Her güzele sorduk: ‘Bildiğine mi, gördüğüne mi uydun; yoksa, YÜCE’den gelen EMRİ mi duydun?’ ‘HAY.’ dedik huydan sıyırdık, çiğ ile pişmişi ayırdık, dileyen her kulu doyurduk. ‘Sen gel, beni bul.’ demedik, ‘Sen, senin ile ol.’ dedik. Gölge kulu ayırır; güneş her yaratılanı doyurur. ‘Seven sevmeyen.’ denmesin, yol üstüne taş konmasın. Seven de O’ndan sevilen de, yedi yerde dövülen de, dört kapıdan kovulan da. DOST sözü edilsin, DOST KAPISI açılsın; gerçek öyle seçilsin. ‘ ‘Cennet Cehennem.’ diyen, haram lokmayı yiyen; sözde, düzeni kuran, kendini bulur mu?’ denilir. Aşmayı dile de gör, kapıda buluş da sor. Gölgeye sığınmazsan, güneşe alışırsın. Cenneti Cehennemi öylece çalışırsın. ‘Nerden, nasıl?’ denilir. Her kulu ile HAK lokması yenilir. Daha önce verdik, ‘Her kulu bulacaktır, vardığı anda idrake erecektir.’ Sen, senin ile gidersen, O’nun doğuşu değil, senin vuslatın olacaktır. Dön bak, geldiğin yere; gör bak, aldığın YAR’a; sor bak, bulduğun köre. O’nun ile olmak, vardığın anda, O’na kavuşmaktır. Konu açık. Soru, ‘Cennet Cehennem mevcut mudur?’ Daha önce dedik, ‘Cennet Cehennem kulun kendindedir.’  Güneşe alış ki, her an Güneş’le olabilesin. Gölge, kavuşmayı geciktirir. O’ndan gelen her söz ÖZ’edir. Güneşin vergisinden söz edene de ki: ‘Dünyada O’nun ile oldu isen, kavuşmada, SAMANYOLU’ndasın, Cennet halindesin. Dünyada O’nun ile değil isen, vardığında dayanamazsın. İşte Cehennem odur. O’nun ile olmak, amma, dayanamamak.’ (Neye dayanamamak?) ‘Kendim.’ demeden konuya girdik, ‘Selam.’ diyen her kulu ile beraber olduk; kimine sorduk, kimini sardık, kiminin bahçesine topluca girdik. Dört ER’den, dört yol soracağım, konuya kapıdan gireceğim. Her sayfayı gönüllerine kazsınlar, her sayfada RESULÜ’nün adını yazsınlar. ‘NAS suresi okuyunuz.’ dedik, daha önce verdik dönen olayı. Doğudan batıya, konuyu daha önce verdik. Okuyunuz, sakındığınız her olayı dokuyunuz. Sadece Dört ER’e değil cümlenize. Aydın günün doğuşuna niyaz ediniz. Gelecek bulut kaygu vermesin, rahmete dönüşür. Doğudan batıya dilenen iletilir. Bağ bozumu değil, bağ düzeninedir. Her kulu açık olsun, her konu açık gelsin; güneş, cümlenizi bir ısıtsın. 

 
Hazır gelen, sohbete hazır olan; geldiği günden bulduğu güne kadar, açıklığa taliptir. Cümlenize selam olsun. ‘Yoğun çalışmadan yoruldum.’ diyen, gölgede kendini bulsun. ‘Ne aradım ne buldum.’ diyene de ki: ‘Ne aradığını değil, nerde bulacağını düşün.. Korkuyu silmeden, kayguyu bölmeden, ‘DOST.’ dediğine dönemeden; yapıya dönemezsin, kapıyı asla bulamazsın.’ (Tekamülün ferdi mi olacağını anlatmak istediniz bu sözünüzle?) Yerde, YAR ile; bazı, zor ile. Merdane alırsam, mertlikte bulursam, dediğin gerçektir. Her kul kendi noksanını kendisi bulur, çoklukta kolaylık olur. BEHLÜL’ün dediğine uyulursa, gözdeki tozun kendi haline çıkması beklenirse, duman silinir. Çevrene bak göreceksin, yakınında olanlar ile kendini bulacaksın. Gördüğün hataları önce kendinden silecek, sonra her olayın yerini zerre dahi olsa asla değiştirilemeyecek halde göreceksin. İşte o zaman kendine dönmüş olacak, ÖZ’ün ile buluşmanın hazzını tadacaksın. Özü şudur sözün: ‘Onun sözü duymaz, bunun gözü görmez, öbürünün eli tutmaz.’ dersen, gönlünü kapalı tutarsın. Varsın o görmesin, bu duymasın, öbürü yesin-yesin doymasın. Sendeki, senin ile oluşur; benliğin, ÖZ’ün ile buluşur; aklın, ruhun ile çalışır. Yerli yerinde. Kulu, kendini kendinde bulur. (‘Almadan vermek.’ denildi. Bu ALLAH’a mahsus değil midir?) Almadan vermek, madde ile manayı değiştirmekten söylendi, ‘Madde almadan mana vermem.’ diyene söylendi. Geçtiğimiz yol, madde yolu değil, mana yoludur. (Ama  insan, ikisini birden bütünleyebilir.) İnsan, kendisi bütündür, maddesi yorumdur. Maddeyi, her kul kendince  yorumlar; manayı ALLAH’ım dilediğince kurar. (Hacca gitmek bile parayla değil mi efendim?) Parayı, kul yorumlar. (Bir can ekler: ‘Hakikatte hacılık, gönül hacılığıdır; orada paraya ihtiyaç yoktur’) EYVALLAH. ‘Farz oldu.’ diyelim, NASİBİ’ne sığınalım. Gözdeki tozu atmayı değil, gözyaşı ile dökmeyi bekleyelim. ‘Çalışmayalım mı?’ denilir: ALLAH’ım, yarattığı her varlığı, birbirine hizmet ile görevlendirmiştir. Göz yaşının akması, yani tozun onu dürtmesi ile olur. Hizmete hizmet, himmete delildir. Hizmete hazır olmak, HİKMETE açık kalmaktır. ‘HİKMETİ’nden sual olmaz.’ denilen, hizmetinize layık olduğunuz yeri bildirilendir. Yaprak-yaprak sayalım, güzelliğe doyalım; dolduğumuz her günde, dileyene verelim. Ben ile sen değil, ÖZ ile buluşalım, HAK ADI’na konuşalım; ‘ALLAH.’ dediğimiz her an, tek noktada BİR’leşelim.
 ‘DOST.’ diyelim, her selamda bir an RESULÜ’ne dönelim; ‘RESUL’ün ile SANA yöneldik ALLAH’ım.’ diyelim. Her selamladığınız kulunun O’ndan geldiğini asla unutmayalım. ALLAH’ıma emanet olunuz. Selam aldınız, RESULÜ ile O’na yöneliniz.

 
‘Huzur ile yerinizi alasınız, kendi halinizle cümleye güzeli gösteresiniz.’ dedik; bekledik olasıya, özledik doyasıya. Asla gizlemedik. Her söz birbirini tamamlar, saymayı deneyen konuyu tanımlar. Gerçeğe, ‘Uymaz.’ derseniz,  ‘Duymayı deneyin’ deriz. Şap ile şeker buluşsa, aldığı ile verdiğini konuşsa; ayrı dilden söylerler, her söyledikleri ile birbirini paylarlar. Umulan değil, ortaya konulandır. Her konuda şap ile şeker gibi ayrı-ayrı söyleşebilirsiniz, noktayı aynı anda koyabiliyor iseniz. (Yalnız Dört ER’le mi ilgili bu söyledikleriniz? ‘Köşelere, temel bilgiyi Dört ER koymalı.’ şeklinde yorum yapmıştık.) EYVALLAH. (‘Dört ER’den yapınıza uyanı bilin.’ cümlesini biraz daha açar mısınız?) Yapıya gerekli olan malzeme; senin ile, onun ile, öbürü ile yerini bulur; kalfa değil , ehline sorulur. ‘Ehil’ denildi, her birinize görev verildi. Oyun değil, aslınız ile oluşturunuz, kapalı gelen her konuyu, bilginiz ile karıştırınız. O zaman gerçek size ayan beyan açılacak. Taş yerdeyse, kenara alalım, ‘Gelen alsın.’ demiyelim. Her yönde O’nu bulalım, ‘Hani, nerde?’ demiyelim. Ne bulursak onu yiyelim, ‘Midem almaz.’ demiyelim. Her olayın başında Dört ER, noktasında da. ALLAH’ıma emanet olunuz. Aldığınız emaneti, noktası ile teslim ediniz. (Kime teslim edelim?) Görevimi aldım, noktası ile teslim ettim. Sizler de aynı görev ile yüklüsünüz. ‘Yapamazsam?’ yok. Yapacaksınız. Aldığınız görevi noksansız teslim edeceksiniz. (Görevi teslim edeceğimiz, SAHİB’e mi?) Elbet. SAHİP’ten başka alacaklı var mı? Mülkü MALİK’ine teslim; RUH’u, HALİK’ine teslim. Yirmi yedilileri tamamlayacağız, gelen güne vereceğiz. (İlk paragraftaki ‘Duymayı deneyin.’ den maksat nedir?) Saymak, SIFATLARI’na yönelmek. (Dolayısıyla duymak da, ZATINA yönelmek değil mi?) EYVALLAH.

Kor olduk kardan geçtik, her soruyu gönülden seçtik. Cümlenize selam olsun, muhabbet, hepinizde birbirini bulsun. Elden dilden verdiğimiz, cümlenizde kayıtsız gördüğümüz, aydın güne açılacak; anda beklenilen, satır-satır eklenilen, sabır hamurunda yoğurulan, elbet yerini bulacak. Yedi görevliler desinler ki: ‘Aldık, verdik mi? Yerini bekleyen görevi satır-satır yaptık mı?’ Altı görevli, kendinden kendine sorsun. Onbir görevli toplansın. Yapıya, kapıya her görevli sahip çıksın. ‘Yirmi yedi görevli tamamlansın’ denilir. Daha önce verdiğimiz a gelecek. (Neyzen mi?) EYVALLAH. a, seyrini bulacak, her satırı aldığı gibi verecek. a ile yoruma katılacak. Kendini silmeden gel, bilgini bölmeden bul. k’ye denileni, yerini açılanı, görgünden ayırma. Beyan ettik sözünü, ayrı tuttuk yazını, ‘Gel gör.’ dedik tozunu. DOST KAPISI’na dursun, çağrıldığı yere varsın, ÖZ’ünü öylece bilsin. Gelecek yerde, bulacak günde, olacak yönde. Yolda bilinir, geldiği gün verilir. ‘Adı nedir?’ denilir ‘Yirmi yedinci kim?’ denilir, her satırda sorulur, ER kişiden anılır: b. Kapı-kapı dolanır, her kulu ile hallenir. Kendine kendin ile bak, kendini kendinde gör, bilgini gönlün ile yoğur; göreceksin, her satır BİR’liğine götürür. (n: ‘YÜCE ALEM’in bildiği bir ‘Duvar’ olayı var. Bu nedir acaba?) Kundak, her kulunun ezgisidir; kuşak, bezgisi; kader, yazgısı. Gün-gün okuyalım, her gün bilgimiz ile gönlümüzü dokuyalım 

Huzur ile verilen, ‘Hazır olduk.’ denilen her olayda güzellik vardır. Cümlenize selam olsun; elden, dilden, yoldan gelenden ALLAH’ım RAZI gelsin. El ile övünülür de, dövünülür de. El ile övünelim, cümlemiz sevinelim. Aldık veresiye, sevdik ölesiye, dedik adımız kalasıya. Kattığınız her damla DOST KAPISI’nı oluşturur, cümlenizi HAK KAPISI’nda buluşturur. Söz, eğitene; toz, öğütene gereklidir. YAR bende, seni sende gördü, seni benden sordu. Diyemem ayrıdayız, diyemem sorgudayız, diyemem kaygudayız. ‘El ele verdik, her zerrede O’nu bulduk, O’na verdik’ diye kendimize döndük. Gölge, seyri silemez; bilen, ayrı kalamaz. Geldik selama durduk, selamı cümleden aldık. ‘Yaprak düzen vereydi, ağaç düzde kalaydı.’ denilir. Ağaç nerde olursa olsun, yeter ki suyunu bulsun. Güzel, söyleyendedir; güzel, dinleyendedir; güzel, O’nun ile O’nu görendedir. Ne ‘Yaya kaldım.?’ diyen kalır, ne ‘Çoktan buldum.’ diyen varır. Kulunun gönlünü sadece ALLAH’ım bilir. ‘Çiçeği dikeceğim, dikeni sökeceğim.’ diyene de ki; ‘Her toprak elenseydi, dillendiğince belenseydi; çiçek-çiçek oluşur, güzel el ele buluşurdu.’ Kapalı kalmaz kapı, yarıda kalmaz yapı. Yer yerini verdiyse, kul planını kurdu ise; ALLAH’ım MALİKİ’dir, her olayın HALİKİ’dir. ‘O’ndan verdik.’ diyelim; tatlı dedik, tatlı yiyelim, ER meydanında erce dönelim. 

 Kuyuya attım taşı, toprağa koydum başı; ‘Can.’ dedim, CANAN bildim, cümlenizde gördüm yoldaşı. Yol aldık GÜL’e geldik, bülbüle gülü sorduk; sevgimizi cümleniz üzerine serdik, ‘Gerçeği öyle görsünler’ dedik. Yol alır gelen giden; hal bulur sevgi güden. Kumu yolun bildiysen, DOST’u öyle bulduysan; yaprağı bolda, güzeli halde görürsün, kendinde olana öyle dönersin. Keyfine söz edersen, korkuyu siler, senden benden bilir, BİR’liği böler. Onun için; akarsuyu geçtiğin, duru suyu seçtiğin zaman, sakın suya taş atma; derman dileyen varsa, derdine dert katma. Her kulu eler de beler de. Alanı vereni sorar, olacağa döner. Bakmadığın çiçek, senden geleni siler. Baktığın çiçek, senden geleni hıfzeder, yayınlar. (Akımın yeri dolar mı efendim bunun?) Kement atılan atı tutarsan, senindir; tutmazsan, doğanın. Çiçeği seversen, senden gelen her titreşimi hıfzeder. ‘Sevmezsem ne olur?’ denilir: Çiçek, doğanın olur, kendine kendinden verir. Ne güzel olaydır ki, senin sevgini nakletsin. Kapalı kalmadı kapı, yarıda kalmadı yapı. Birliği kurduk bilenlerle, sevgiyi bulduk bölenlerle, düzeni bulacağız kalanlarla.” dedi, ALİ selamını cümlenize iletti. Her kapı DOST’a götürür, aradığın post değilse. Her DOST, HAKK’ı buldurur, kendinden kendine döndüyse. ALLAH’ıma emanet, cümlesine selamet. Gölden aldığın balık, bil ki yarattı HALİK. Birden bine saysan da, benliğini soysan da; sır olan sende kalır, bildi isen, Güneş’e yönelir. Almak, her kula verasetten gelir; vermek, ER kula ferasetten gelir. Bilelim aldığımızı, sevelim her gördüğümüzü. Yerden göğe sevinelim, ‘Kırmızıda, AŞK’ın doruğu var.’ diyelim. ALLAH’ıma emanet olunuz. Yemeniyi giydik biliniz, tozu da toprağı da sevinizi. 

Kurak değil yapımız, kapanmadı kapımız. ‘Eşsiz yaratan, bildiğini öğreten, gördüğünü yönelten, geceleri aydınlatan, yerden gökten kendinden kendine dönen döndüren ALLAH’ım; SEN’in ile SENİ bulduk, SEN’in ile SEN’de olduk, SEN’in ile SANA gelelim. Her bir zerrede SENİ bilelim.’ Selam olsun cümlenize, selam olsun cümlesine. ‘Kainat BİR’de, kainat zorda.’ diyene de ki: ‘Her olay, yazıldığı gibi oluşur; kader, yazılan ile buluşur. Yeri göğü YARATAN, cümle halkı GÖZETEN, görücüyü KENDİ seçer. (Görücü kim?) RESULÜ. “YERLERİ GÖKLERİ O’NUN İLE OLUŞTURDUM. CÜMLE YARATILMIŞI, O’NUN İLE BULUŞTURDUM.” DİYEN ALLAH’ım, ADI ile Adı’nı birleyen ALLAH’ım, “GÖZÜM O’NUN İLE, SÖZÜM O’NUN İLE CÜMLENİZİ BİR’LER.” DEDİ. (Nuru’ndan oluşumuzu mu?) EYVALLAH. ‘Kavak yüksek varamadım, bağı buldum deremedim, her güzeli sevdim ama çirkin diye saramadım’ diyene de ki: ‘Güzel her zerrede oluşur, sevsen her zerren O’nun ile buluşur’ Katıldık akan suya, atıldık esen yele, sarıldık koşan kula. Bir gün alırım diye değil, her an bulurum diye. Ne YUNUS ne MEVLANA, ne İSA ne YUŞA birbirine eklenmez, her biri ayrı kapıdan beklenmez; ne var ki, RESULÜ ile denklenmez. ‘BİR’sin ALLAH’ım.’ diyelim, BİR’liğini bildiren ile BİR’liğimizi bulalım. RESULÜ’nün Nefesi’nden verdiğini, nefesimiz ile alalım. ‘Nefesinden verdiği nedir?’ denilir: Günün her anı, nefesin olduğu halde yaşar; nefes yettiği anda, dünya seni boşar. Nefes, geldiği gibi, RESULÜ’nün Nefesi’ne katılır. Onun için seçilmiştir RESULÜ. ‘Doğduk SANA ELHAMDÜLİLLAH, doyduk buna ELHAMDÜLİLLAH. -Bu, dünyadır-. DOST aradık, DOST olduk; geldik SANA ELHAMDÜLİLLAH.’ Dört duvarı BİR’ledi, HAKK’ı için terledi, halkı için gürledi; almayı bildiği kadar, verdi, verdi. “O.” dedi. O’nun yüzü güneşe benzer, o’nun huyu nefese benzer. Kement attı isek taya, arayalım bulalım kaya, oturup düşünelim: ‘Neymiş? Ne olmuş? Nerde kalmış?’ bilelim. YUNUS ile söyleştik, ALİ ile sözleştik, geldik burda buluştuk. “Her kapıyı açarsan, şaşkına dönüşürsün; bilir bilmez konuşursun, uyar uymaz çatışırsın. Yeniye ‘Olmaz..’ diyen, meyveyi ham yiyendir. Yeniyi ele aldı, elinde hamur oldu; yerden bulduğu ile gönlüne . kurdu. Kapıya el vurduysan, çiçeğe ‘Gül.’ dediysen; bekle Güneş’i alsın, kendini öylece bulsun. ‘Ayrıya varayım, her kapıya sorayım.’ diyene sözümüz, senden gelmez, cümlede kalmaz. Ayrı-ayrı dönmez, yaktığın ateşin sönmez. Dağılanı topla, eğilene ekle, olacağı bekle. Her kulu HAKK’adır. ‘Eyledim gönlümü viran, HAK’tan bekledim her an’ diyene de ki: ‘Senin de benim de aldığım BİR’dir; cümlenin bulduğu HAK’tır. Ne özel gelen alır, ne ‘Güzel.’ denen bulur. Her kulu kendini BİR’lese, gayrıya gönlünü verir. Her zerre O’ndandır, O’nun ile alırsan; her zerre O’ndandır, kendini bilirsen; her zerrede sen varsın, kendini BİR’lersen.  RUH, senliği benliği siler. RUH aleminde kadın erkek yoktur. Göçtüğün anda, O’nun olan her zerrede, BİR’liğin yüceliğini idrak edeceksin. İdrak ettiğin an, aldığın gibi bulduğunu güdeceksin. Uzun günün bittiğinde, güzel günü güttüğünde, umduğuna kavuşursun. Buradaki buraya, oradaki oraya aittir. Bilinmeyen, yerini bilinene verir. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Uymayı denediğiniz günde, ALLAH’ım yardımınıza gelsin. ALLAH’a ısmarladık. Esmerse ‘Yeri?’ denilir, güneşe öyle bakılır, kement, yerini bulursa atılır. ‘Söz.’ diyene de ki: ‘Dün ile bu gün birdir, yarın da bir olacak. Erden aldığın erden bulacak. Eğriye dönmedi, doğruda kalacak, geldiği yere dönecek. 

 
Konuk geldik yuvaya, ‘Güzel.’ dedik havaya. Selam olsun cümlenize. Yaprak-yaprak oluştuk, güzel ile buluştuk. Yapıya söz edene, kapıya göz atana; ‘Gelsin alsın, sevsin bulsun’ diye niyaza durduk. Açan sensin kapıyı; KIR’AN ALLAH’ımın. ‘Bilsem, bilmesem.’ deme, kayguyu aş edip yeme, dostluğa gölge verme; ER, kapını çalarsa, ‘Bugün kalmadı’ deme. ‘ER kimdir?’ denilir: Bilen bilmeyen, seven sevmeyen, her halini HAK’tan alıp halka ileten. ‘Gözüm gördü, bileceğim; gönlüm sevdi, alacağım’ diyene de ki: ‘Gözün gördüğüne değil, defterin yazdığına uyulur, RESULÜ’nden gelen nefes duyulur.’ Aç kalmak değil, aç ile beraber olmaktır. DOST KAPISI’na geldik, HAKK’ın DİVANI’na durduk; yapıya her gelene, İZİNDEN verdiği gibi uyduk. ‘Çamaşır yuğacağım, dizine koyacağım’ diyene sözüm. Dünü günü ayırma, kazanı asla devirme, günü gelmeden yaprağı çevirme. ‘Düz olsa yollar bana, geleceğim DOST SANA.’ dediğin güne ALLAH’ım RAZI olsun. Her gelen, sevildiğini bilsin. Elbet HAKK’ın SEVGİSİ’dir. Yolun düzüne değil, DOST’un SÖZÜ’ne gelesin. DOST sana yolu düz eder, aşa tuz katar. ‘Aşım pişti yiyemedim, yedim-yedim doyamadım’ diyene de ki: ‘Kaşığını düz tutma, düz aşı almaz. Kaşığım oyuk ise, kulu aç kalmaz.’ ‘Alacağım, bileceğim, çağırırsan geleceğim’ diyene sözüm: Gönülden katıldık ya. Sohbete atıldık ya. BİR’liği cümle  ile bulduk ya. Binalar güne bağlar, gönüller O’na ağlar. ‘Gel.’ diyene geliriz, sözü HAKK’a bağlarız. Eylem, O’nun ADINA ise; beklediğin sanadır. Eylemden maksat, ‘Yol ver ALLAH’ım.’ dersen, önce yol hazırlığı yaparsın; fistanını, destanını yola göre hazırlarsın. ‘Kuma adım atacağım, dileyen her kula suyumu katacağım’ dersin. ALLAH’ım yardımcın olsun. Kapı-kapı gezmezsen de olur, su dileyen her kulu, seni bulur. Kendinden kendine döndüğün gün, seni beni sildiğin gündür. ÖZ’üne çağırıyor. Gözünden sildiğin kadar gönlüne koyduğun an, ne çevre sana, ne sen çevreye borçlu kalma. Yoğurt verdik yiyene, ‘Şifa nerden?’ diyene. Bal ile çevirelim, kement gelse açılalım. Gidene söz edilmesin, kalemden soruya düşülmesin. Suyunu alan uysun; ‘Yetti.’ denilene değil, ‘Doldu.’ denildiği an alsın. Her duvarın kapısı vardır, aransın, asla duvardan aşılmasın. Her kulu, dilediği yere ulaşacaktır. Her kulu, talip olduğu mekanda buluşacaktır. Geldik söze, durduk düze, sorduk size GÜLÜ’nü GÜLİZAR’ını. Ne gül gülizarsız olur, ne kul gül açmazsa GÜLİZAR’ı bulur. Bilgi, kabını arar. Yorum, yerden göğe açıktır. Her kulun kabı elbet bir değildir; ne var ki, meşrebi de bir değildir. Kimi kab su kabıdır, kimi aş, kimi taş, kimi kuş. Her biri gereklidir. Değer ölçüsü olmayan kullarınca elbet. ‘Dağdan yürüttüm yolum, bilesin kalmadı halim’ diyenin sözünde sitem görülür. Unutulmasın, kumaş ne emekle örülür, emeğince değer bulur.

Ey yolun yolcusu, gönlüne kolcu oldun mu; aldığın ile verdiğini, kendinden kendine sordun mu? Cümlenize selam olsun. Her bilenin, bilmiyen ile kapısı açılsın. 

 
‘SEN’den geldik, SANA döneceğiz; SEN’in ile oldur ALLAH’ım. SEN’den geldik, SANA döneceğiz; SENİ buldur ALLAH’ım. SEN’den geldik, SANA döneceğiz; SEN’in ile doldur ALLAH’ım.’ (ç: O alemde mi, bu alemde mi bulmamız?) Alemler RABB’indir, dünya kabın. Elbet bulacağındır, dolacağındır, ‘GEL.’ dediği günde döneceğindir. (ç: Neden ‘ALLAH’ demedi de ‘RAB’ dedi acaba?) Niyazımız odur ki, MUHAMMED ile oluşalım, O’nun ile buluşalım. Soruda gelişen, ‘OM’ diye söyleşilen, ‘O’ ve ‘MUHAMMED’dir. Ağacın verdiği O’dur, O’ndandır, O’nun iledir. Asla kayguya düşmeyelim. Dört dediğimiz, ER’lik görevine atadığımız, her biri ile gönül bağına düğüm konsun dediğimiz gerçektir. Düğümden kayan, kaygu etmesin; gün gelir, yeni görevde kendini bulur. ( z: Düğümden maksat nedir?) Verilen görevin yükünü kaldıramayan. (f: Bu yanıt, düğümden kaymanın yanıtı) ‘Atadığımız günde bilmiyor mu idiniz?’ denilir, ‘kayacak olanı?’ Gelmiş, olmuş ve gelecek bilinir; çünkü yazılıdır. ER’lik; söylenemeyecek kadar büyük, yaşandığında ulaşılacak yakınlıktadır. Düğümden kayan, yaklaşılacak anda, hizmete katılmayandır. Öyle ise, görevi devreder. (z: Geçici bir süre için?) Değil. Yeni göreve verilinceye kadar. (ç: Dört ER görevi dışında değil mi?) EYVALLAH.  Elbet biliyor idik; geçtiği günün hizmetini verdi. Aynı görevi, yeni görevli yürütecek. (s: 16 nisan 1982 tarihli tebliğde Hz. ALİ, Dört ER’e yerden göğe niyaza duracağım; ne var ki, hizmetten kalanın yerine Dördüncü ER’i vereceğim” demişti) EYVALLAH. 

Kundak almadan, yeri bilmeden söz edilmez. Az diyene, çok katılmaz. El ele vereceğiz, güzeli göreceğiz. Her ocak düzene açılır, her kucak bilerek seçilir. Namert olandan ümitsiz isen, kaçılır. Ümitsizliğe, asla düşmeyiz. Gönlümüzde HAK vardır, geçersiz taşmayız. Gülen ile olacağız, seven ile bulacağız. Konuk olana değil, YUVA’yı bilene her sahifeyi açacağız. Kayguya yer vermeyelim. ‘ALLAH’ım SANA havale ettim.’ deyiniz; her adımı O’nun ile atınız. Göreceksiniz her adım, sizi hayra götürecek; taşı topraktan ayıracak. Göz ile erdiğin, gönül ile gördüğün seni asla yanıltmaz. Kana-kana içeceğiz, ‘Ne güzel ayran.’ diyeceğiz. Elimiz ile dokuduk, elbet sırtımıza giyeceğiz. Niyazımız DOST dilinde. Kapı-kapı dolaşma, it ile dalaşma. O’nu niyazında bul. Dert diye asla söyleşme. Sana kapanan kapı . Yorumda hata olmasın. Açık verelim; namert gelene mezar olacak; konuk dediğin, elini ateşte gördüğün. Durma sözün yozunda, bilme yozun sazında; ne sazda ne sözde, ALLAH’ım bildirir kozda. Koz, eline gelecek. Koşuya giden her at birinci gelmez. Atı ot ile beslersen, emeğin gülmez. Yol yerini bileni götürür, bilmeyeni saptırır. Kendine O’nun ile olduğunu inandır, o zaman huzura kavuşacaksın. Diyeceksin ki: ‘ALLAH’ım asla hak olanı haksıza bırakmaz. GÖRENDİR, BİLENDİR, SABRINA GÜVENENDİR. Soyluyu soysuzdan AYIRANDIR.’ Konu budur: soylu kulunu soysuz ile bir etmez. ‘Soylu kulunun hakkını yiyim’ diyeni PİR etmez; asla, yanına YARDIMCI katmaz. Güçlü olan sensin. ‘Nasıl? Nerde?’ denilmesin, beklenilsin görülsün. Söz ile olmayana ÖZ ile gireriz. ÖZ ile bilmezse, YARDIMCI göndeririz. ‘ALLAH’ diyen kuluna, HAK bildirir yoluna. Güneş misali varacak, elde olanı dilde  dürecek. Dost değil ise, DOST’u bilmez. ‘Kanun yanında mı?’ dersen, elbet kanında, canında, teninde. Madem yaratılansın, elbet gözetilen olursun. EYVALLAH. Günde sözünü aldığın, ‘Düzene uyar’ dediğin konuyu, görüşe ver. ‘Kapı kapı dolaşma.’ dedik, daha önce verdik. Yaprak açılmadan, sözü düşülmez; gelecek olana asla şaşılmaz. Engin deniz, aklı çekerse de bedeni taşımaz. Soluk aldığın kadar, vereceğini bil. ÖZ’ün aldığı kadar, göreceğini bil. Huzur yettiği kadar varacağını bil. Geç olanı, güçleme. ALLAH’ıma emanet olasın. Sözünü bildiğin yerde, düzene uymayı dene. El gönülde değil, üzende kalsın. Yerini bildiğin kadar, yönüne uyarsın. ALLAH’ıma emanet olunuz. ALLAH’a ısmarladık. Ağaç meyvesini verdi, elbet toplayacak. Sözünü ÖZ’ünü gözünü HAKK’a bağlasın 

 Katı geldi sözümüz, HAK’tan verdi ÖZ’ümüz, dünyayı gördü gözümüz. Benden sana değil, her olay O’ndan O’nadır. Hizmet verildi ise, alınmaz; verilen asla silinmez. Çevreyi dolanan, ‘Gelen, gülen.’ diye salınan, gördüğünü silemez. Aldım verdim, her olayda hizmet ile himmetin beraber olduğunu gördüm. ‘Yol bizim.’ diyelim, her zerrede kendimizden olanı düşünelim, her zerrede O’nun BİRLİĞİ’ni bulalım. Sorgusuz kalalım, beklenilen günde değil, EMREDİLEN günde sözümüzü verelim. ‘ç’nin görevi nedir?’ denilir: Döne-döne buldu, olduğu hale uydu; seçtiği görevde değil, seçildiği göreve getirildi. (ç bu 41 görevliden biri idi) Her görevi mukaddes bilelim, ‘Senden benden.’ demeden seyri görelim. Seyirden maksat, oluşum yıldızların bulduğu düzen misali. Seyir ile görmek, aynı değildir. Seyir, gelip geçen.

(Yazdığım kitabın konusu hakkında bilgi rica ediyorum. Kısa paragrafları birleştirmek zor oluyor. Önce bu konuda tartışalım lütfen) 
Kapı-kapı dolaşmadık, olumsuza halleşmedik. Alıştık danıştık, her konuda buluştuk. Selam olsun. HAK ADI’na gelen, sözü sözden ayırandan ALLAH’ım RAZI gelsin. Her konu birbirine eşit değil denirse de, tamamı bittiğinde, konular yettiğinde, birbirine bağlı olduğu görülür, her konu ayrı ayrı örülür. Nasıl ki, bedeni ayrı, kolu ayrı, yakayı ayrı örersin; diktiğinde bütündür; adını da koyarsın, ‘kazak’ dersin. Verilen de odur. DOST KAPISI’ndasın, şüphesiz katıldın. DOST YAPISI’ndasın, sorumsuz atıldın. Sorumsuzdan maksat; ‘Neden? Nasıl?’ demeden, ‘Ne olurum?’ diye kaygu etmeden. ALLAH’ım RAZI  olsun, her kulu şüphesiz kalsın. ‘Üç öğüt alayım, sorgusuz kalayım’ dersin. O’na sığınmadan satıra başlama. Satırın sonunu da, O’nun ADI ille bağla. Bağla ki, yeniden başladığında düğüm kalmasın. Bilen bilmeyen tarafından düğüm çözülmesin. Her konuyu KIR’AN’dan ara; ona bağlı değil ise, yani konu ona aykırı ise, geç. Kişileri, olumsuz diye nitelendirdiğinden seç. Mükemmel dediğini geç. Mükemmel dediğin, zaten eseri ile bilinir. Kötü örnek, kulu iyiye götürür. Konuyu ağaç misali alasın. Kökünden dalına, çiçeğinden meyvesine. Her öğüt, özel kişilerde yerini bulur. Ayağından başına korunduğunu unutma. Kendine demediğin müddetçe; alışın seni dilediğinden çok besler. Her konuda, kendinden ötesine dönüksün. Öyle kaldığın müddetçe de olağanüstü alışların olacağını düşün. Alıp inanmadığın günler, görüp şüpheye düştüğün anlar; ele el verdik, elinde gül gördük. Adın ile RESULÜ’ne ilettik. Denildi ki: ‘Her günün gecesi, adıma gelsin. Adım ile anacak,  HAK ADI’na bulacak. O zaman, her satır YAR’dan olacak. Günleri, zoru silecek. Ömrün, onu hizmet diye; buğday tarlasını sürecek. Hizmeti elbet genişler. Buğday değirmene gidecek, unu fırında hallolacak. Her kulu, dilese dilemese, karnım doysun diye nasıl ekmek alırsa, senden aldığı ile, gönlü doyacak. Verdik ölçüsünü, biten bitecek. Ne var ki, onun bittiği yerde, yenisi başlayacak. Kayguya yer yok. Huzur, bundan sonra başlayacak.’  ‘EYVALLAH.’  dedi, RESULÜ cümle aleme Selamı’nı iletti. RESULÜ HAK ADI’na hizmettedir. Hizmette olanlar ile irtibatını hiç kesmez. O seninledir, senin de o’nun ile olmanı diler. Kement attığın günde, sana ‘Olayı bağlayacaksın’ dedik. Mevsim yerini verir. Kar toprağı örterse, ‘Bitti’ diyeceğiz. (Birinci kitabımın bitişi mi?) Evet. Senden aldığımızı YUNUS’um ile söyleştik. Gördük ki yıl bitmeden, (Senenin sonunda mı?) Evet, MEVLÂNA’nın anıldığı günlerde. Güzellik oluşur, sözler güzellikte buluşur. Elbet güzeldir. Güzeldir güzel gelir. Her yerini bilen, cümleyi bulur. Aldık verdik göreceğiz. Konuktan aldığını, konutta değerlendir. ALLAH’ıma emanet olasın. ALLAH’a ısmarladık. Düzen oluşturulur. Daha önce verdiğimiz her olayda; düzenden okuduğumuzu bildirdik. Kitap, daha önce biter. Planda değişen olmaz. Suyun akışına, kaygusuz kendini bırak. Hiçbir olayda yanlış yoktur. 

‘Kucak.’ dedik, sevgiye örnek aldık, deryada sohbete daldık. Eğilene sorduk, dileyene sunduk; dedik ki: ‘Güzele göz veren, YOLUNDA hizmete erendir.’ Cümlenize selam olsun. Her gözde, kul kendini bulsun; az ile çoğu birbirine katsın, ‘Uyumsuz.’ dediğini gönülden atsın. Kapılar asla kapanmaz, ‘DOST.’ diyebiliyor isen; gönüller kapanmaz, güzele çirkine yer ayırabiliyor isen. Meydan, bizdedir; güzel, sizde; ölüm, sözde; dayandığın, ÖZ’de; gördüğün, gözde. Hep O’nun BİRLİĞİ’ne dayandık; dağılanı gördüğümüz an, ‘Gaflet.’ diyenle uyandık. Demde gözün oluştuğu, HAMZA ile oğulun buluştuğu yerde. (HAMZA BABA’da mı?) EYVALLAH. Ateş.’ diyen dillerin, selam alan gönüllerin, DOST KAPISI’na vardıkları görülür; ‘MEYDAN’ denilen yerde, sohbetimiz kurulur. ‘Gel gidelim’ diyenle, ‘Gör gezeni’ diyenin arasında; bilen ve uyan farkı vardır. ‘Aştım ‘Güzel’ diyeni, gördüm HAC fistanı giyeni, uzun olmaz yozanı. Toz gelmedi gözüme, yoz gülmedi sözüme, kapılar kapanmadı yüzüme’ dedi MEVLANA, ‘MEYDAN ne zaman?’ diyene konuyu açıkladı. ‘DOST DOST.’ dedi isek, sohbeti sohbet eri ile söyleşti isek, ‘Varmaya koyulduk.’ derim. Köprü yerindedir, her seyre gelen alabiliyor ise yorumdadır. Ne gönül koyanın,  ne gönülde kaygu kırıntısı bırakanın; DOST KAPISI’nda aldığını vereceği beklenmez, bildiğine bilmediği eklenmez. Her görevli, önce kendi gurubu ile toplansın, yorum değil yorumlardan aldığı ile nasıl çalışacağına karar alsın. Desin ki: ‘Aldım aldım; ne gördüm, kime verdim?’ Sen ben dedikçe, bildiğine boğuldun. Daha sonra, her guruptan bir sözcü toplansın, alınan kararları değerlendirsin. Konu sizlerindir, söz bağlantısı değil. Alınan, ne topraktır, ne yaprak. -‘Konuk gelenin kaygusu yersizdir’ deyiniz- Çevreyi aldık ele, cümle ile vardık GÜL’e; selamın ilettik, ‘Sohbeti hallettik’ dedik. Ne Yazanın adına dönerler, ne görenin sözünü alırlar, aynı döngü içinde kalırlar. Denildi ki: ‘Çevreyi genişletin. (Bundan maksat nedir?) Yetersiz gelen, ortadan alınıp çevreye dağıtılandır. Yol açılır, her yol çevreyi daha genişletir.’ ALLAH’ıma emanet olunuz. (Sübyan nedir?) ‘Kement atılmış.’ denilendir. (Sübyan olayına karşı bir dua var mı?) SALAT-I MÜNCİYE (Hamileye mi, çocuk düşürenlere mi okumak gerekir?) ‘Yazılan; okumayı bilmiyen.’ demektir. (Nasıl?) Olacağı olmayacağı ALLAH’ım YAZAR; ne kement atılır, ne atılan tutulur; sadece, inandığın hakikate okuduğun SALAVAT götürür. (y’ye okuyayım mı?) Evet. (13 yaşından itibaren mi?) On üç yaşına kadar, on üç bin SALAVAT. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. İçtiği sudan kendine uyanı bulsun. 

Konuk gelen her kula, ALLAH’ımı bildiren her yola; başımız koyduk, imanımız ile uyduk. Cümlenize selam olsun. ‘Gördük.’ diyen her kulu, seyrini öylece bulsun. Kapalı kapı kalmaz bize, kapalı örtü uymaz söze. ‘Doyduk.’ dedik geldik, cümlenize hayır diledik, bağda oluşan ile dalda erişeni birbirine ekledik; ‘Her sözü, her satırı bulacaklar’ dedik bekledik. Satır-satır okuyana, halini okuduğu ile dokuyana selam olsun dedik. Demde kaynayan kazan, elbet bilinir YAZAN; olsa olmasa düzeni bozan, kumda buluşur danışan oluşan. Alalım verelim, her kulda niyazı görelim; yere kilim serelim, ‘Ne aldık? Ne verdik?’ soralım. (25.5.1982 tarihli Dört ER tebliğinde HAZRETİ MEVLANA, ‘Görevimi aldım, noktası ile teslim ettim. Sizler de aynı görev ile yüklüsünüz.’ demektedir. Bu konuyu biraz daha açmanızı diliyoruz) Konuya girdiğimiz, her konuyu ördüğümüz, bilinen gerçektir. ALLAH’ım vermeden gelmeyiz; görevimiz bitmeden dönmeyiz; kulunun yargısı ile olmayız. Her konuyu VEREN’den alır, dileyene iletiriz. Her kulunun aldığı, verdiği bulduğu, noktası ile ALLAH’ımın bilgisindedir. Ne var ki ararsa, kulunun ilgisindedir. Elbet kul ararsa. ALLAH’ım her an her kulu ile beraberdir. ÖZ’dedir, sözdedir, gözdedir; kul kulluğunu bilirse ilgisindedir. ÖZ’ledik, gözledik, sözledik; gönlümüzü O’nun ile BİR’ledik, BİR’liğine talip olduk. ‘SEN’in ile SENİ bulalım ALLAH’ım. Her an SEN’in ile olalım ALLAH’ım’ dedik, niyaza durduk; SEVGİSİ ile helvayı kardık, sohbeti kurduk. Cümlenize selam olsun. 

Yerden göğe oluşan, adım ile gelişen; sözü ÖZ’e bağladı, nağme dedi ağladı. Cümlenize selam olsun, her sepet SAHİBİMİZ dileğince dolsun. Gelen ile bileni birledik, her konuda derledik; akan su ile gürledik; selamına uyduk, her adımı saydık. Meydan açıldı, seyre gelen seçildi; koşuya açılan tay misali. Kapalı kapıyı zorlama, ‘Kapadı.’ diye, kapıcıyı horlama. Yoğun alışa gelen, aydın olanı bilendir. Görgüye selam verdik, seven ile sofra kurduk. Her kulunu, zengin fakir demeden sardık. El el üstüne, gönül ser üstüne. Mendil aldım elime, suyu dileyene sorayım dedim. ‘Mendil olmaz.’ dediler, elime tası verdiler. İçsem suyu bitene, döksem dedim tutana; ne alana, ne satana; bahçemde güller bitene, nefes verdim tütene. Azdan çoğa alındım, sazı buldum salındım. Soluk alıp verenle, dünya hali dürenle; gayrete büründüm, sağdan soldan gerindim. Diyorlarsa ‘Yalandır.’ diyelim ki ‘Geldiğim gibi dönesiye kadar, doğduğum gerçek kader. Öldüğüm, gerçeğin noktası; her kul bildiğinin hastası, bildiğine uyarsa, aklı onun ustası.’ Gözüm sende, gönlüm O’nda. Dilden dile gezdiren, gözü nur ile bildiren, her zerrede bulduran ALLAH’ıma şükürler olsun. Dizden bükemediğin bilinir, göz ile dahi namaz kılınır. Asla gönül koymadık. Kaygudan uzak kalalım. Bildiğin halde, olduğun günde, andığın yerdeyim. Zaman senden geçer, beni seçer. Mana her yerde vardır. Madde, yerine göre derde devadır. ‘Gösteri.’ denilenden uzak kaldığın, konuk gelen ile yakın olduğum bilinir. Her sepete niyazımız vardır. Komşu komşuyu bilmezse, dünyası dardır. Koruyan ALLAH’ım gönüllerde bilinir, gönüller O’nun  AŞKI ile beslenir. ‘MEVLÂNA’nın sohbeti ile soframız süslenir.’ diyene, ALLAH’ımız RAZI olsun diyelim, her niyazı cümle ile birleyelim. Kaşık aldım sofraya ocakta aş pişerken, tozu toprağı sildim çevrede kar düşerken. Her olayı bağladım, dedim: DOST KAPISI toplayacak, her sohbeti kutlayacak; gelen alan bilecek, bile bile bulacak. ‘Bulmadan bilinir mi?’ denilir: Bilmek, her kulun yaradılışındadır; bulmak, ER kulun arayışındadır. Her yaratılan, ALLAH’ımın varlığını bilir. EYVALLAH. Geçmişe bağlanan, gelecekte çözülür. Her  satır, SAHİBİNDEN gelen izin ile bilinir. Göz göze selam vermese dahi, gözden göze selam alınır. ‘Ne demek?’ denilir: Sağ gözün sol gözünü görmez; karşında olanın gözünden, selam almadan geçilmez. ‘Hayra yönelik mi?’ denilen, elbet yazılan yazıyı kulun gücü bozamaz, sayfaları dilediğince düzemez. ‘HAY’ diyelim, HAK ile diri kalalım. ALLAH’ıma emanet olunuz. Gelişe niyet kuruldu, nefesimiz ile semaya varıldı.

Gölgeler silinmedi, hayaller bölünmedi, yenide bilinmedi; göz gördü, yeminden uzak kalandan sorulmadı. Ne dargınlık, ne kırgınlık, ne yorgunluk; sadece alanda yılgınlık. Sen sana göz etmesen, ben bana göz atmasam, uyum yenide görülür; ne ayrıya ne gayrıya yer verilir. Yirmi yedi görevliden soru gelir. Aldığını vermeden, saymayı bilmeden VEREN’in yerini göremezsin, verse de aldığına uyamazsın. ‘Yoğun çalışma’ dedik, her sohbette verdik. Her köşe birbirine destek olur, her taş bütünde BİR’liği bulur. Taşı toprağı ayırırsan, kireci suyu kayırırsan, bütünü bölmüş olursun. Bina dediğinde; taşı toprağı ile, ocağı bacası ile, masası iskemlesi ile tamamlarsın; ‘YUVAMIZ’ dediğinde, tozunu dahi tanımlarsın. Önce bütünü bilelim, sonra zerreleri bölelim. Yirmi yedinci görevli, b; yirmi altıncı hekim g. Kaçıncıda değil, görev üstlenenindir. Daha önce dedik, ‘Görevini bildireceğiz.’ DOST KAPISI’nda diz büktü, yerden ayağını sevgi ile kaldıracağız. DOST vardığı yeri bilendir; ‘DOST’ diyeni bildirendir. Sohbetleri yeniden okuyunuz, halinizde dokuyunuz. Asla kapımız kapanmaz. Kumdan aldık, YEMEN’den verdik. Yerimiz yolumuz HAK’tandır, tıkanmaz. O’nu bilen, tozdan çamurdan sakınmaz; ‘Kimden geldi?’ diye etrafına bakınmaz. Her kul kendine dönsün, kendinden gelene eğilsin. Desin ki, ‘Ben beni bilseydim, ben sende bulsaydım; O’nda BİRLİK’e katılırdım, yoluna DOST ile atılırdım.’ YUVA’mız, kul sözüne değil, HAK SÖZÜ’ne açıktır. Sohbetimiz, gün gelende bildirilir, elbet geçicidir. (k: Olumsuz yok mudur?) ‘Olumsuzluk kimdedir?’ denilir: Olumsuzluk; ne VEREN’de, ne alanda, ne iletende. Olumsuzluk, ‘Sende bende.’ diyendedir. Az yiyelim, az uyuyalım, az diyelim; çok sevelim, çok sevelim, çok sevelim. Bildiğimizi sandığımız her konuyu tekrar okuyalım, halimiz ile dokuyalım. Tohumu toprağa vermeden, elleriz belleriz, süreriz sararız. Umduğumuzu almamız için, ektiğimizi biçeceğiz. Önce bakacağız, sonra güleceğiz. Sürmediğin topraktan ekin bekleme. ‘Tokum’ dediğin her konu, özründen dolayıdır. Hiç bir konu kulunu doyurmaz. Ham meyve yenmez, olmayan söz denmez. Çiçeği suladı isen solmaz. Eğitim; bildiğini sandığın her konuyu yeniden gözden geçirmek, kendin içtiğin kadar her dileyene içirmektir. Selam olsun cümlenize, selam gelsin cümlemize. Daha önce dedik: ‘Genişleyeceğiz.’ Her birinizin görevi, genişledikçe gerçek yolunu bulduracak. Balona çizdiğin resim, üfürdükçe belginleşir; meyve, gün geçtikçe olgunlaşır. Kapalı her kapı, uyduğunda açılır. Kement atmakta değil, tutmakta hüner vardır. ALLAH’ım cümlenize sayfaları açsın. Her kulu, bildiği halde uyuma geçsin. Yeriniz bildiğine uyanlarla güzeldir; yeriniz, her zerresi ile duyanlarla özeldir. Gayret, cümlenizde olsun. Selamına her katılan RESULÜ’nün Şefaati’ni bulsun. Engin deniz görülür, yolumuz bilenlerle örülür. Her sayfada, HAKK’ın RAHMETİ vardır; zahmetine katlanırsa, kuluna kârdır.

(sorular: 1. Ben canlara, RESULÜ’nün (S.A.S) başkanlığında sizlerin YUVA olarak üzerimize kanat gerip her türlü şerden koruduğunuzu, bunun aksinin, durumumuzu çok basit bir oyalanma olarak ortaya koyacağını bildirmekteyim. Yanılgım var mı? 2. Zikir ve dualarımızla okuduğumuz ayetlerin, ALLAH’a ulaşmasındaki mekanizma nasıldır? Kelimeler direkt mi varıyor, yoksa belli şifreler halinde mi ulaşıyor? 3. 27’lerin santral oluşu, dağıtım merkezi mi, yoksa üreten kaynak mı anlamındadır? Eğer üretense, neyi ve nasıl üretecek? 4. Tebliğlerden, bütün sistemin kökeninde zerrenin sırrının yattığını sezdim. Sır verilirse, cümle insanlığa açacağım.) 
Her günüm, dört yönüm, ALLAH’ımdan gelen ile ALLAH’ıma varanadır. Güzel gün, O’ndan geleni soranadır. YA ALLAH diyelim, cümlenizi RESULÜ Adı’na selamlayalım. ‘Kalkın’ dedik hizmete, halka olun himmete; geçmiş değil gelecek saranladır; HAKK’ın YOLU bildiğine uyanladır; bilen ile varanladır. ‘Kapılar yoklansın’ dedik, her kuluna söyledik. Hizmeti sizlerle birlikte yürütelim diye ALLAH’ımdan EMİR aldık; ÜRETEN’i sizlerle bağladık. Elbet dağıtan olacaksınız. ‘Üreten kim?’ denilir. GARİP. Sözden aşalım, hizmete koşalım. Doydum diyene aş vermezsin, yoruldum diyene taş vermezsin. Köşeye yer veren ile el ele olunuz. (Altılar mı?) EYVALLAH. Dört yönde selvi misali boy ile durunuz. Çınar misali genişleyiniz. (GARİB’in ürettiği mesaj mı, sevgi akımı mı?)  Elbet sevgi akımı. Mesaja da dökülen o değil mi? Her konu, kendini olay yerinde açar. ‘Alacağım’ dediğini değil, dağıtacağın malzeme seni zengin eder. YUVA’mız her olayın çözüldüğü mekandır. VARLIĞIMIZ O’nun emrettiği makamdır. Asıl olan mekana ve zamana bağlı kalmayandır. Mekanımız, her dileyene açıktır. Açık geleni güne kadar aldınız; aldığınız ile doldunuz; vermeye mecbursunuz. Emir bizden değil ALLAH’ımın verdiğindendir. Eğer, aldığınızı vermezseniz, yüküne katlanamayacak ağırlık sizleri bekler. Çünkü, yüklendiğiniz akım dağılmadıkça, olduğu yerde, olduğu binayı sarsar. ‘Günüm yeterli değil, işim biterli değil’ diye kendinde olanı kendinde bırakırsan, ALLAH yardımcın olsun. ‘Her kapı yoklansın’ dediğimiz, gönül kapılarıdır. Altılar, köşeleri bulsunlar, size iletsinler. Görev bölümü yapılsın. Çocuklar, hastalar, yaşlılar, mahkumlar, yerini kaybetmişler yani yoksullar. Yoksuldan maksat yaşantısı sana bana uymayan değil, sana bana duyurmayandır. Yerden aldığını, kulunu bilmediğini söyleyenle beraber olunuz; yani inanmayan denilir. İnanmayana dahi sevgi ile veriniz. Altılar köşeyi bulurlar, 27 görevli çalışmayı tespit eder, yöntemini kurar, yönetime getirir. 41 görevliye iletilir. Plan, 27’lerin görevidir. (27’lerin içinde z’nin ve benim görevim nedir?) 27 görevliden birisi eğitmendir, planı yöneten olacak. ü, görevliler gurubunun sözcüsü. MEVLANA’yım ben, daha önce dedim, YUVA’nın sözcüsü olduğunu söyledim, ‘gurup’ denilen odur. GARİB’in yanında. Azdan çoktan değil, sayfada olanın, satırda okunanın gerçeğidir. Konuk gelen ile ilgilenecek olanlar da altılar’dır. Batışa baktığında güneşin rengi nasıl RUH’unu sayha-sayha yayıyorsa, doğuşta da güneş, gökyüzüne yayılır. Demek ki olaylar, zerreler haline gelişen her oluşun, aykırı bir yönü yoktur. ‘Zerreler nasıl yayılır?’ denildi. Gönül kapın açıldığı an, güzelliğe sevgi ile saçıldığı an, zerreler birbirinden çözülür. O anda, bilgine görgü çizilir. (Kendiliğinden mi efendim?) Bütünü bilirsen, zerreyi bölebilirsin. Örneği, güneş ile verdik; güneşin batışına öyle bir zevk ve huşu ile kapılırsın ki, kendini kendinden böler, kainat ile birler, dersin ki ‘görmeyen körler’. Sevgi, binbir düğüme çözgü, seversen her zerreyi ALLAH’ıma övgü, kendinden kendine özgü. Halkayı anda tamamlarsın. (O zaman, matematiksel bir çabaya gerek yok değil mi?) EYVALLAH. Makam, mekanı gösterir; mekan, kulları buldurur; buluş, kulu kula bildirir. Bildiğin an, kendi makamına ermiş olursun. MAKAM MEKAN ZAMAN. Çoğu çıkarırsan AN’da buluşursun. Mekan kendine alışmandır, kendin ile tanışmandır. (Kişiye mi veriliyor?) Değil. Mekandan maksat YUVA’dır. Çünkü orada tanışmaya niyet kurduk; orada alışmaya çalıştık; oluşana, buluşana karıştık. Onun için YUVA’mız hem koruyucu, hem de konuk gelenlere konut oldu. Kapılara özen gösterelim; konumuzu -olduğu kadar- ciddiye alalım; almayanın halinden yerimizi bilelim. Açığa gerek yok. Olaylar açıktır. Her cümle gerçeğe uyar; bilen, uykuda dahi duyar. Ömre ömür katan nedir? Zaman değil elbet, samandır. (Saman yumuşaklıktır) EYVALLAH. Bekleyendir. Yamalı giysek yeridir, gözünü açsak yoludur. Her kulu ALLAH’ımın kuludur. Bilelim sevelim; hali ne olursa olsun birlikte kalalım. (v’nin görevi nedir?) Gönülden uyduğunu, aklı duymaz. Günü gelir kendini bulur. Birlikte kalınız dedik, yani ALLAH’ımın yarattığı olarak biliniz. ALLAH’a ısmarladık. (Sözcü olarak benim görevim nedir?) Açılan güne sözcülük etmek için, elbet gün-gün sohbetlere, toplantılara katılıp gurubun dahi sözcülüğünü etmek. Uymaz denileni, uyumlu hale getirip topluluğa katmak. Seherde oluşanı, seferde buluşana eklemek. Sorumluluk gayrıdan edinilip, ayrı-ayrı sarmak. Çözüm her kulun kafesini bilip içindeki kuş ile haşır neşir olması. Kafes çok yeni çok eski olabilir. Hatta telleri ellere batabilir. Görevimiz kafesi atmak değil, teli batma halinden çıkarmaktır. Her söz kulun ÖZ’ünü bildirir. Kimine kainatı buldurur, kimine dostunu böldürür, kiminde birliği öldürür. YUVA’da güne kadar aldığımız, cümlenize verdiğimiz, destana fistana değil gülistana girelim dediğimizdir. Gülistana girişte her gülün birbirinden güzel olduğunu görürsünüz. Kendinizi ve kendinizden başka her kulu, ayrı-ayrı güller olarak görünüz. Bilmeyen kullarına, gülleri seriniz. YUNUS’um ile geldik, onun ile verdik, cümlenizi sevgi ile sardık. (f’nin görevi ne olacak?) Konuk değil dedik, daha önce verdik. Satırlarda aldığı, görev diye bildiği açıktır. Umduğu günde, bildiği yönde hizmetine devam etsin. Kaldığı yerde sorumluluk onun iledir; amma o kendine aldığını kendinden gayrıya bırakır. Az ile çoğu birleyelim, yüksekte gürleyelim. Olumsuzluk yoktur, uyumsuzluk silinir. (n’nin ayın ikiye bölünmesiyle ilgili GARİB’e aktardığı bir rüyası ile ilgili) Görüşte ay ikiye bölünür, sefere delildir. ALLAH’ıma emanet olunuz. (Uyanıkken gördüğüm, halkalı, derinliği olan ay ne anlama geliyor acaba?) Düzende, her yaratılanın tekliği. Kendinden kendine bildiren olay. Kulun da yaratılışında tek kaldığı an olur, her yaratılan, o anı bilir. Görüşe açık gelen, birden biri bölendir. Bütünün, ayrı görüntüsü. Gökyüzünde ay, güneş, yıldızlar, bütün gibi görülür, bilinir; gökyüzünde resim gibi görülür. Görüntü veren, buut değiştirirse, özellik meydana getirir.

Huzur sizinle olsun, yuvanız yavru sesi ile dolsun. Eğmeyi değil, yenmeyi deneyin usunuz ile. Olayların nedeni. (Bu belirtiler geçirdiği kaza ile mi ilgili?) Değil. Bedendeki madeni, yerinde değil. ‘Kuma ayak koysun’ dedik. Yerinde yorum yapılsın, geçici olana bakılsın, hekimin dediğinde adım-adım yürünsün. Çaresi HAK’tandır. Sebebini sorsan da bilemezsin. (Hangi maden eksik?) ‘Hekimin yolunda git’ dedik. (Gelen fazla akım mı acaba yapıyor bunu?) Akımın menfi geleni, bedeni sarsar. Yavruda menfi akım yok. ‘Kundak’ dedik, çok önce verdik. Kundak açılacak yoludur, güzel seçilecek halidir, kayguyu silsin günüdür. Her kulu denenir geçici olan ile. Yaprak olsa meyveyi örter, ÖZ’den sözden aldığın seni dürter. Kendi ÖZ’üne bakasın, niyazına hayır diye mum yakasın. (HAMZA BABA’ya mı?) EYVALLAH, türbe. (Sadaka vermek, horoz kesmek, olayların önüne geçmez değil mi?) Yazının sözüne değil, gönlüne ferahlık verir, niyaz kaygudan kurtarır. Elindeki sepeti bırak. Her taşı alır sepete koyarsın. Kendinde olanı, cümleye vereceğini düşün. Örmeyi dilediğin duvar eşittedir, varmayı dilediğin yön eşiktedir, varmayı dilediğin yön eşiktedir. Kumun elendiğinde yumak düğümsüz, DOST KAPISI kaygusuz. Her haber usunda çeşitlenir, gönlünde eşitlenir. Kayguyu silesin, olumsuz dediğin olayın açacağı kapıyı bilesin. Olacağı bildirecek. ALLAH’ıma emanet olunuz. Hakikat. Her gördüğün mana büyüğü, hakikatin kendisidir. LAİLAHE. Daha önce verdik, her kulun YARDIMCISI vardır, ne var ki YARDIMCI, ALLAH’ına yöneldiği anda hizmetini yapabilir. Kul ALLAH’ıma yönelmezse, ALLAH’ım YARDIMCI’sı ile arasına perde gerer. ALLAH’ım sizlerden RAZI olsun, her lokmaya YARDIMCI katsın; sebepsiz uçmayan kuş, kanadını yuvalarınızda çırpsın. Yumuşak olalım, her olaya gülelim; amaç hakikat ise, öfke aracına binmeyelim. Gönlündeki cümle duyguya gülesin, kemâlatın yerine niyazına KAMER SURESİ’ni alasın. 

Hazır olan her kulu, bulacak elbet yolu. Yerden gökten alacak, Yeniye adım atacak. Selam olsun; kayguya düşen, dolu bardağı elden ele alsın. Güzel olan her varlık, düşe gelen her darlık, kayguyu silsin. Konuk değil, görgüde olan, kendinde kendini bulduran. ‘YA ALLAH.’ dediğin gün, oruca durduğun gün, altın gümüşü sildiğin gün; geldik durduk yuvaya, baktık dumanlı havaya, ‘Selam.’ dedik cümleye. DOST KAPISI’nı açtığın gün, han kapısını seçtiğin gündür. Silenden değil, bölene gönül koyduğunu gördük. Böleni, böldüğü ile bırakalım. Üç gece KEVSER SURESİ’ni bin defa okuyalım, suya üfleyelim, ‘YOLUNA.’ diyelim, dökelim. –yola dökelim- Böldüğünü toplayacak, bildiğini katlayacak; zaman, elbet bilinmeyeni paklayacak. HACI BAYRAM niyazını alır, her seherde yuvana gelir; konuk değil, SAHİBİ’nden EMİR alır. SAHİBİ elbet ALLAH’ımdır. YUNUS ile geldik, yuvayı selamette bulduk. ALLAH’ım RAZI olsun, her niyaz, anında yerini bulsun. Yolun adına değil, gönülden kattığına bakalım. Her yol YÜCE’ye götürür, kul kendini bulduğu günde seferi bitirir. ‘Kendini bulmak nedir?’ denildi: Kendini tanı ki, O’nu bulasın, kendini tanı ki, VERDİĞİNİ bilesin, her zerreye niyazını katasın. YUNUS’um günde bildi, her dalda O’nu gördü, yaprağa ÖZ’ünü sordu. Yaprak dedi ki: ‘Gözdedir, gönül bilirse düzdedir.’ Diz vurdum yere durdum, ağacın kökünü gördüm. ‘ÖZ bende değil, toprağı verendedir; ezelden bildik, ebede gidendedir.’ Düşündüm durdum: Ne kökte, ne gökte. O bende, bilgimdedir.” Dağılan her zerre, bütünde toplaşır; öylece gerçek, bilen ile bütünleşir. YUNUS’um, yuvanın gayretine katılır. Her olayın çözümü açıktır. Bekleyen ile gerçeği bulursun. ‘Bekleyen kim?’ denilir: ‘Ocak yaktım gelesin, beni yuvamda bulasın.’ diyen. Dört duvar, örtenedir; çatısı bilene, güzel günü görene. Asla yıkılmaz, sıvası dökülse de. Dönen ile değil, uyuma gelen ile söyleşilir. ‘Yol.’ dediğin, güzeldir; ‘Hal?’ dersen, her kula özeldir. Her kulunun hali kendine aittir. Ağaca aşı vurursa, çeşitte değişir, kök aynıdır. Yuvaya havaya, YUNUS verdi, açık girdi konuya. Yuvaya verdik, gönülden geleni uyduk. Her gün ansın, yanında bilsin. YUNUS’um dedik. 

Her gününüz güzele açılır, güzel bilen ile seçilir. Cümlenize selam olsun, yumuşak yol sizlere yön versin. Her adım sayılıdır, düzene uysa uymasa; her kulu sorumludur, kayguyu silse silmese. Bilen, bölene denk olmaz elbet; ne var ki, hiçbir kulu O’nun sevgisinden mahrum kalmaz. Her kuluna verilir, yaratılan sevilir; güçlük olsa kul bulsa, HAK ADINA getirir. DOST diye anacağız, yoluna duracağız, ‘Selam sana.’ diyeceğiz, HAMZA DOST’u bildireceğiz. Adım-adım yürüdüğün, sayfayı alıp okuduğun günde bulacaksın. Kendi ÖZ’üne kendin selam vereceksin. Aymayı eline alan, elinde bulduğunu kendinde bilene. SELAMI’na talib olalım. Asuman. Ağaç kökünden oluşur, her yaprak dalında buluşur, kulu bile bile gelişir. Bilinen nedir? O’nun verdiği, kulun kendinde gördüğü. ‘Bilenden değilim.’ denilmesin, bildiğiniz toprağa gömülmesin. Salih olan her kulu, SAHİB’ini bilendir, SAHİBİ’nden gelene, olsa olmasa gülendir. El ele olacağız, gönül birliğinde bulacağız, her zordan döneceğiz. ‘YAR.’ dedik bile-bile, ‘Zor.’ dedik güle-güle. Kar yağsa yola, -kaygu etme- her halde gireceğiz kola. Günlerin en güzeli, kulunun kendini bulduğu gündür; yolların en güzeli, kulunun uyduğu gündür. Aç değil de tok isem, cümleye döneceğim; cümle ile yönelip, ‘ALLAH’ım ’ diyeceğim. ‘Soyundum güzele.’ diyene sözüm: Eli elde bilecek, ÖZ’ü yönde bulacak, birden bire dönecek, yandığı günden beri sildiği konuları yeniden düşünecek. Gönlünü bıraktı yerine. Sözünü verelim: Yorumda kendinden uzak kalmasın, ‘Az aldım, çok verdim.’ demesin. Aradığı her an yanındadır. Kaybına değil, kaydına sevinsin. Onun, ‘Kaybettim.’ dediği. Kayıtta kaynakta olandır, huzuru sevgi ile bulandır. ‘Sevdim bildiğim kadar, övdüm gördüğüm kadar, buldum dolduğum kadar.’ dedi, selamını iletti. (Selamını kim iletti?) Yavrusu. Ağlamasın, dayansın, bulacağı ile övünsün. Dolu bardak elindedir, MEVLÂNA’nın sözü gönlündedir. Her satır bizden size. Sevginiz kainata yayılsın. ALLAH’ım nasibinizi var olanla bir etsin, VARLIĞINDA kutlasın. Döne-döne oluşan, her zerrede buluşan kullarına, cümlemizin selamı iletilir 

Kuş yolunu bilirse, yola gönlünü verirse, arayan her kula izini gösterir. Cümlenize selam olsun. Verdiğimiz, bizden değil, YÜCE’den; her kulunu ayırırız geceden. Saçını tarayan ile yolunu arayan BİR’liği bulacaktır, aldığı ile verdiği kendine dönecektir. Ocağı aşına pişsin diye-diye hazırlarsın, külde kalsın diye değil. Ne var ki, pişse de pişmese de, yanan ateş kül olur; yaratılışı bilen kul olur. ALLAH’ıma emanet olunuz. RESULÜ’nün Bilgilerini, her toplandığınız günde okuyup benliğinize tabediniz. Yoldan sorduğun. Gümüş ile altını birler, su misali gürler. Bayramdan gelendendir. KAYGUSUZ yolunu bağladı. Komşuya geleni komşu beğlerdi. Yolsuz kalan değil, yolu gönlüne bağlayan vardır. Selam olsun ona. Uzak yolda olana. 

Huzur ile dolasın, HAK KAPISI’nda kalasın, yolu öyle bulasın. ‘Gayret.’ dedik daha önce verdik. Niyaza duruldu, üç HAMZA’dan soruldu: Olay düzendendir, kalem YAZAN’dan; komşu değil, gelen kayıttandır. Seyirde niyaz ile yerini alan; ayazda üşümez, kapalı denilen kapıda asla beklemez. (Bir can ekler: ‘TANRI yazdıysa, soğuk da olsa, sıcak da olsa, zarar görmez.) EYVALLAH. MEYDAN DOST ADI’na kuruldu, DOST ile hayır helvası karıldı, sayfa gelene açıldı. (Bir can ekler: ‘Konuk değil kalıcı.’) EYVALLAH. Gönüller hoşnut olsun, kaygu dumanı sizlerden uzak kalsın. Bozuk denilen, doğuştan, demde olana değil, su ile gidenedir. (Ne demek?) Aldığın ilaç su ile gitti. Yapıyı ALLAH’ım korur. Güller gönlünde açacak, her yönde arılar kelebekler uçacak, her dert dediğin senden geçecek. Doğana selam verelim, komşu değil denilene. Çoğa bağlanır, demde kaygu ile gönül dağlanır. Kayguyu silelim, her gününü gelen gün ile birleyelim, günün yorumunu yarına ekleyelim. Diyelim ki; ‘Her olay, güzeledir.’ Aydın günde manisiz gelecek. Komşu değil. Yorgunluk asla yok. Değişen hava güzeldir. (Bir can ekler: ‘Oda havalandırmak ve temiz havaya çıkmak) EYVALLAH. Yamayı elinde bilesin, -(Yama nedir?) YARDIMCI’n- yediğini günden güne sayasın. Balık, yaprak marul, yayma et. (Biftek bonfile mi?) EYVALLAH. Beyin, su, yemekte tereyağı-zeytin yağ. Mümin olan bilir, kendinde olanı görür. ‘Bildiğim, kayguyu sildiğimdir’ diyesin, ALLAH’ıma emanet edesin. Her gün, ‘Çok iyiyim, bu gün dünden iyiyim’ diyeceksin. Çünkü gerçek odur. Yumuşak gelene kayıtta yazılanı biliriz, ALLAH’ıma havale ettiğin her olayda en güzeli görürüz. Yamayı verdik. Şikayetin geçtiği zaman bırak. Mümin yolun kuludur. Yoğurt ye, bol domates. (Turgutlu’ya ziyaret soruldu) Hayır. Niyazını gönder. Doyasıya alacağın, DOST KAPISI’nda güleceğin açıktır. Olumsuz hiç bir hale düşmeyesin. Nane ile anasonu ihmal etme. 

Kumun elendiği, kuşağın belendiği bilinir. Kuşak: demde soyun getirdiğidir. Manaya yönelen konuda, yazılan verilir. Kendinde oluşanı değil, kuşakta gelişeni bilirsin. Cümlenize selam olsun. Sergiye geleni, ALLAH’ım koruyandandır. Sahib olacağın değil, yaratılan her varlık YÜCE’nindir. DOST KAPISI’nda oluştun, DOST ile buluştun, kayguyu silesin. ‘Kopuk kopuk verilir, düzende öyle derilir’ diyene sözümüz. Verilen; okunandır, ne var ki kulun bilgisinde dokunandır. Üç ağaç saydık, bileni üç halde soyduk. Görünen, gönülden yerini alandır. ‘Sahib olacağım.’ dediğin konuda eline alacaksın, ne var ki ‘SAHİB’i ALLAH’ımdır.’ diyeceksin. Deride geçerli olmayabilir, ama bünyede geçerlidir. (Daha açık der misiniz?) Demde arıza yok. Kuşakta yerini alır. Deride önce yerleşen. Koruyucu. Dağılandır. ALLAH’ım düzenini KENDİ kurar, gerekirse KENDİ yazdığı gibi bozar. Kulunun sözü yetersizdir. ‘O’ndan.’ diyelim, O’ndan geleni kaygusuz bekleyelim. Magnezyum denilende, şüpheyi silelim. (Yani magnezyum eksiği mi?) EYVALLAH Balıktan alacağını da verdik. (Kalsiyum da noksan mı acaba?) Balık dedik ya. Suyu bol alasın, her saat iki üç bardak su içesin. Yediğinde bulacak. ‘Hekime havale edin.’ dedik, daha önce verdik. On beş gün sonunda yapılan tetkikte, arazın giderildiği görülür. Su ile, aldığın yayılır. Kendine kendinden daha yakın OLAN’ı düşün. (Yani ALLAH’ı mı?) EYVALLAH. O’nun emaneti sende oldukça, O’nun ile niyazın daim kalsın. (Kuşaktan gelenden murad nedir?) KEVSER SURESİ’ni okuyunuz, orada bulursunuz. Sen de KEVSER SURESİ’ni  her gün bir tesbih okuyasın. (33 mü 99 mu?) Doksandokuz. Uyum yorumunun yapıldığı günde, ALLAH’ım hekim dahil sizlere mana kapılarını açsın. (Yani bizim uyduğumuz söyleniyor?) ALLAH’ımın verdiğine uymak yorumunu hekim dahil sizlerde gördük, ‘ALLAH’ım RAZI olsun’ dedik. (Çocuğun sağlıksız olma hali; kader içinde mi, yoksa kuşaktan gelme hali midir?) EYVALLAH. Daha önce verdik. Doğum, evlenme, ölüm, kaderin değişmeyen çizgisidir. Her satır noktası ile yazılıdır, bozmak kulun elinde değildir. Niyette ölçü vardır. (TANRI, yazdığını bozar mı? Yazının başında öyle anladık) ‘Yazdığını bozar’ demedim. Sana, düz veya eğri gelebilir. ‘Eğriyi düzelt ALLAH’ım’ der niyaz edersin, düzeldiği zaman niyazından dolayı düzeldi sanırsın. Her olay noktalanır. MEYDAN kapıların açıktır, geçelim, cümle ile uyumu seçelim. ALLAH’ımdan gelene EYVALLAH dediğimiz gün, düzene uyduğumuz gündür. 

Konakladık bu yerde, şifa dedik her derde. Ne oldu, ne geldi, güne kadar ne kaldı sende? Cümlenize selam olsun, kumdan deryaya her kulu adım atsın. Kapalı kapıyı açtığın günde, alacağın sana gelir. Seçilene değil, saçılana gönül koyarsın. Gerçeği bildiğini almaktan sakındığını düşünene de ki: ‘Kamara değil gönül ölçüsüdür, yara değil dökülenin alçısıdır.’ ‘Olamaz.’ diyene sözüm. Günün yorumunda, yanımızda olana söyleriz, çağrıda olana eğriyi sileriz, doğruya geleni cümlemiz severiz. Senden düzeni sorana de ki: ‘Kendimi düzenden ayıramam, ak olanın yanında yeşili koruyamam, sebepsiz uçar diye kuşun kanadını kıramam, kırana el veremem, düzen benden bekliyor ise asla ayrı duramam.’ Konuşan diline, dolaşan dizine güvenir; akıl mantığı çalıştırıyor ise, düzende her kulu yerini bulur. Sahibiz ona buna, sahibiz direğine; yarına sahip olamayız, çünkü olacağı bilemeyiz. ‘Direğine sahibiz.’ denilen; yazılan sahifede okunulandır, okunmayana sahip olunamaz. DOST diye geldik söze, selam dedik cümlenize, nokta koyduk kaygunuza. ‘At aldım, ot yoldum’ diyene de ki: Sana, güldüm diyene sen de gülesin; toprakta gülü göresin. Her yaprağı okunur, kökü bilgi ile dokunur; sorunun değerinde, adının eğerinde andığın bulunur, sanma gül alınırsa yolunur. Sözden sazdan eğilen, günden güne dağılan, topraktaki gül misali baharda açılacak, güzel ne güzel diye seçilecek. Ayrı değil hep beraberiz, soydan gelen ile. Sayfayı çevirdi mi, kolayı devirdi mi; güçlüğü yenecek, DOST ile postuna kuş misali konacaksın. Komşu komşuyu arar, DOST cümlesini sarar. Bildiğin günde gelse, YAHYA konuyu verse, yapısına itiraz etmeden sarar. (YAHYA EFENDİ) Yolunuz bellidir, kulunuz hallidir, kulluğunuz gönüllüdür. Çevir denilene değil, doyur denilene uyalım, kahır etmeden sefere yönelelim. Komşuya değil konuya değer verirsen, her kulu yerini alır. ALLAH’ıma emanet olunuz, içtiğiniz suda O’nu bulunuz. Deyiniz ki: ‘SANA SEN’in ile yöneldik, yolumuzu YOLUN diye belledik, geleni gideni kolladık, bilmem diyeni yolladık.’ Yollamaktan maksat kovmak değil, yolunu göstermek. Dağlar aşına-aşına kumu getirir, denizler taşına-taşına kumu götürür, kulu düşüne-düşüne tasayı bitirir. 

Küçük büyük her kulu, sever HAKK’a giden yolu. Cümlenize selam olsun, buluşma değil konuşmaya düzen versin. Buluşma her andır, konuşma verici ile alacağın düzdedir. Dağları aştık, güzeli gören ile olaylara şaştık. Geçenden geldik, ‘YA ALLAH.’ dedik söze girdik. Her düğüm açılacak, söze öyle geçilecek. Gölgeyi bilen, kendini bölendir. Demde, RESULÜ ile gönül bağına girdik, o’ndan geleni şüphesiz aldık. Selamet hali ile hallenmede bulduk. O’na selam olsun, o’ndan gelen selam gönüllerinize dolsun. Cümlemiz şahidiz ki, var edilen varlıklarsınız. ‘DOST’ denilen yaratılmışlarsınız. Aydın olan gönüller ile ‘Bilge’ denilen dünya kulu, er geç dönecektir kendinden kendine. ‘Doydum.’ diyene sofrayı açsan gülmez, ‘Aldım.’ diyene nasibini saçsan bilmez. El elden ayrılmadan, ezelden ebede bildiğimizi verelim. ALLAH’ım cümlenizden razı olsun, silinen her nefis artığından, toprak dahi arınsın. ALLAH’ıma emanet  olunuz. Her konuda BİRLİK’e gelinmese dahi, sözde kaldığına inanılsın. Gönüller BİR’dir, BİR’dedir; konular zordur, zordadır; ne var ki, aydın kullar yardımda kârdadır. Her adımla gerçeği adımlarsın, huydan geleni ‘HAY.’ dersin yudumlarsın. Niyaz ile başladığın her yol, gerçektir. ‘YA ALLAH.’ diyelim, SAHİBİ’ne yönelelim.

(soru 1: 27’ler olarak çalışmaya başladık; doğru yolda mıyız? Eleştirir misiniz? Soru 2: ‘Verme’de, canların takıntısı var: ‘Madde mi, mana mı?.’ derler? Siz ne dersiniz? Soru 3: 41’lerin sayıları ve çalışmaları hakkında bizi aydınlatır mısınız?) Konduk geldik YUVA’ya. Yapısı sevgiden oluşur, cümle kulları sevgi ile buluşur. Selam olsun cümlenize. Selam olsun gecemize. Yapıları gördük RESULÜ’ne gönüllerden erdik, selam ile cümlenizi sardık. Sizler adına RESULÜ’ne sorduk: Olgularını sergiledik, hoşnut musunuz? Denildi ki: ‘Sonsuzluk kadar.’ Altın tepsi güzellenir, dilenen sergide özellenir. Ayağına post gelse, DOST, gününü müjdelese; saygıyı asla vermezler, sevgide esirgemezler. Dilenen halle hallendikleri bilinir, RAHMETİ’ne erdikleri bellenir. ‘Canlar.’ dedik, CAN ile CANAN’ı BİR’ledik. Ak ile karaya söz etmeyene, gönüldeki kaynağa gölge düşürmeyene HAMZA DOST selam getirir, cümlenizden o’na iletir. (Rüyamdaki kitabın anlamı nedir?) Niyaz edelim, sözü silelim, yargıya düşenlere söz ve satır kaygu verir. HAKK’ın RIZASI o değildir. ALLAH’ım yarattığı güzeli sergiler, yargıya düşeni sorgular. Sergiyi sevgi ile verebiliyor isek, hatadan uzağız. ALLAH’ıma emanet olunuz. (Öyle ise, madde mana değişmez ‘verme’de; yeter ki sevgi olsun değil mi?)  

Kuşlara baktım, yolumu diye sevdim. Selam olsun, yolunu bilen her kulu dileyeni bulsun, giydiği fistan yeşile uysun. Yeşili olsun; gözünü, ÖZ’ünü korur. SALAVAT oku, umulandan güzeldir. Kahve alasın, her gün bir fincan içesin, ayağına sıcak kum koyasın. Yün de giysen olur. Komşuya ders vermeye değil, komşudan ders almaya bakasın, her gün akşam elma yiyesin. Elmayı bal ile yersen daha güzeldir, sıkıntını alır. Hayırdır, YAZILAN her satır hayradır. DOST eline gelenin, ‘GANİ.’ diye gülenin; sevgisine göz attık, geleni söz ettik. Gönlünden geçeni, aklından seçeni bildireni düşün. GANİ diye geldi. Gölgeni silesin diye, gün gelsin nasibin yol versin diye yanına yuvana geldi. Orduya yön veren, dayandığı yerde olur, senden aldığını sana getirir. Sevgini. ALLAH’ıma emanet olunuz. Selamımız iletilsin. Diyesin ki; ‘Eli tozdan arınsın, DOST dediği her kapı ona açılsın.’ Her olaya düzen diye bakar, ALLAH’ım gözünü NUR’dan ayırmasın. 

Kumaş aldım elime, gönül verdim GÜLÜ’ne. Selam olsun, GÜLÜ’nü bilen kendinde kainatı bulsun. Kendine yöneldi isen, aldığın elindedir; kayguya düştü isen, bildiğin dilindedir. Korku almadan gelen, kaygu bilmeden silen MERKEZ’im ile kainatı zerrelere bölen. Gelişe gülüşe sohbet açarız, her kulu gönülden seçeriz.