Deyişte, soyluluğu bilene; ‘Öğüt versen alalım, halimizi bilelim, HAK YOLU’nu bulalım.’ denende, “Aldım, oldum, bildim.” dedi, YUNUS’um geldi: “Öğüdü vereyim, üç kelime dereyim. Al, ol, bil. Bilmeden alınır mı? Almadan olunur mu? ‘YUNUS’um ters söyledi.’ dersiniz. Almadan olamazsın, olmadan bilemezsin, bilsen de bildim diyemezsin. Çünkü bildikçe, bilgisizliğini görürsün. ‘Çareyi söylesen, bizleri derlesen.’ denir. Gerçek bilindiği anda, bilinmeyene kapı açılır. Çünkü her bilinenin arkasından, bilinmeyen gelir. Öylece yürür yürür. Olmuyorsa bilinmiyor, bilinmiyorsa bulunmuyor. Bulunmayan kapı zorlanmaz. Ayağına toz alma, ağacın gölgesinde bekle. Bildiğine öğrendiğini ekle. ‘Gerçek aranır mı?’ dersen; gerçek, inandığındır. Her kulun inandığı, kendi ölçüsünde gerçek yerini bulur. Koşuya çıkan atın eğerine iğne koyarsan, at gerçeğe değil, senin inandığına gider mi? Asla. Sadece olduğu yörede döner.”

“Al ile dal ile cümle kulu GÜL ile.” dedi, YUNUS’um geldi: “Rahmet alsa sel ile, hava gelse yel ile, hep beraber yol ile. Buluştuk, sevabını bölüştük, selamlaştık, kalıştık.” dedi yürüdü.

“Alan aldı mı, bilen oldu mu, seven buldu mu? Daha önce dedik. Al, ol, bil. Gül ile bülbülü bir alsan, sen öyle dilediğin içindir. AŞK’a geldikte, bülbül öttükte; ne gülün duyduğu, ne bülbülün doyduğu görülür. Sende O’nu bildiğimi ben söylerim. Bende O’nu gördüysen, ‘Ben.’ dediğimdendir. Ne O’nu, ne beni çözemezsin; kendini bilmedikçe, var olanı görmedikçe. Gel gelesiye, sev veresiye, AŞK ile ölesiye. YA ALLAH!” dedi YUNUS’um yürüdü. 

Uyulduğu gibi yerinde bulur, sözü YUNUS’um alır: “Rengi renge katsan, karışanı kenara atsan, sözünden bir hece tutsan; gene de sen kârdasın. Nar renginden mi, denginden mi sevilir? ‘Ne demek?.’ dendi. Çokta bire varır, alanın elinde kalır. Dediğim elbet bilmece değil. Ne var ki, nar misali açılmaya gelir. Meyvayı aldığın gibi görürsün, sözü bildiğin gibi verirsin. Sözün vergisinde, uymanı duymanı dilerim. Kime değil cümleye. Hürmet denilen ne sana ne bana. Sadece O’ndan gelene, O’ndan verene. ‘Seveni seveyim.’ dersen, bileni nereye attın? ‘Göreni seveyim.’ dersen, duyanı nereden kattın. Olmayanın görgüsüne, vermeyenin kaygısını katma. Olmayan vermeyenden değil, vermeyen almayandan değil. Çemberi bulalar, el ele vereler, yüzü yüzde göreler.” dedi, YUNUS’um yürüdü.

“Genişlik yönde değil, sende olsun.” dedi, gelenlerden YUNUS’um söz aldı: “El etekte, bal petekte oldukça sevgiye; diz toprakta, saz yaprakta oldukça saygıya örnektir. ‘Saz yaprakta nasıl olur?’ dendi. Sazın tazeliğini göresin, yaprağını düresin, yağ ile karasın, nasr oluşta bilesin.” dedi yürüdü.

“Söz alayım, sohbete gireyim, dördü dörde böleyim, dörtte dördü bulayım, dönüşün mayasına katılayım. Gönülün katıldığı bilinir, ‘ALLAH’ım hayırdır.’ denilir. YAZAN O’dur.” dedi, YUNUS’um yürüdü. 

“Yumuşak yolu bildik, cümlesine niyaz ettik, yokuşu düze kattık, dünyayı sattık.” dedi, YUNUS’um sözden sözü aldı: “Almayı bilmeyeni, olmaktan duymayanı, vermeyi dilemeyeni; yola verir misin denir? Denilende, sözün bizden sorulduğu sanılır. Senden benden değil, verilen elbet O’ndan. Sen beni bildin, ben seni buldum. Umulduğu gibi değil, yazıldığı gibi.” dedi, YUNUS’um yürüdü. “Geçtiğim her yolda O’nu sordum, sorduğum her kulda O’nu gördüm.” dedi, YUNUS’um söz aldı: “Kaadir olan O’dur, kader ben. Bindiğim attan düşersem; benden mi, KAADİR OLAN’ın beni gördüğünden mi? ‘Asmaya tutunsana.’ dediler, beni korumaya çalıştılar. ‘Neden?’ dedim, ‘Kimden?’ diye sordum. Kozunu oynama, yazını düzene koymaya çalışma. O zaten düzeninde, kalemi YAZAN’ında. Kemerini yerine koymazsan, şikayetçi olursun. ‘Köprü.’ denilir ahiretten sorulur; geçmenin güçlüğünden korkulur. Seni geçirecek köprü, sevgindir. ‘Kime?’ denilir. Sevginin şekilde, renkte, olumda tarifi yoktur. Hata aramadıkça sevgin çoğalır.” dedi, YUNUS’um sözü verdi. 

“Gül ile bülbülün aşkına, düşme kainatta şaşkına.” dedi YUNUS’um söze girdi: “Yağ ile aldığın, zeytin diye bildiğin; senin, benim, cümlenin, havadaki kuşların yediğidir dersem, yemiyenden sormazsın. Ne var ki tuzsuz da olmazsın. ‘Aşacağım.’ diyenin aşmaması varid değildir. ALLAH’ım gönlüne koymazsa, murad değildir. EYVALLAH. Cumanın özelliği, kulunun güzelliğindendir. ‘Nasıl?’ dendi. Cümle kulu cumada denendi. Elbet  her günün değeri YARATAN’dandır. Ne var ki cumayı kulu bezetir. AMİR olan O’dur. Her olay EMRİ’nde, kulunun yazılan ömründe. ‘Kahır nedir?’ dendi. ‘Muradım.’ dediğin, olumsuz bulduğundur. Yazan O oldukta, olumsuzluk sendedir. Öyle oldukta kahır, O’ndan değil sendendir. ‘Ölüm kahır değil midir?’ dersen; ‘Doğdum, yaşıyorum, öleceğim.’ dedikte, gelişi-dönüşü bildikte; kahır senden olmaz mı? Aldatan yok. ‘Deniz boyu gidelim, sahilde YUNUS’u bulalım.’ dersen; gider gider bulamazsın, sorar sorar alamazsın. Gönlünü yokla, gördüğün YUNUS mudur? ‘Değil!’ dersen, yanılmış olursun.” 

“Aldım doyasıya, sevdim ölesiye.” dedi, YUNUS’um söze girdi: “Güçlü olayım, devirde bulayım diyene de ki: O’na dayan. Kaçanın kovalayanı vardır. Yoksa kaçmaz. Duranın sözünde, yürüyenin izinde bulduğuna uy. Giydiğinde değil, gördüğünde ara.” 

“Ayağım götürür giderim, çoban oldum davarım güderim.” dedi, YUNUS’um geldi: “Derya senin, derya benim, derya cümlenin. Kuyu; yolda gidenin, yoluna denk gelenin. ‘Alamam.’ dersen, miyyarın vermeye uysun, VEREN seni duysun.”

“Sal ile çıksam yola, yolunda versem mola.” dedi, YUNUS’um sözü aldı: “Renk sizin, denk bizim olsa; ahengi bulamazdık, her hale uyamazdık, alana veremezdik. Sen bende, ben sende, cümlemiz O’nda. Bildik uyduk, her uyanı çağırdık. Cümlenize selam olsun.”

YUNUS’um söze geldi, yolunda düze güldü. “Yerimiz YUVA’dadır, yolumuz cümlededir. Gönüller bir oldukta, olamaz orda burda. AŞK kadehi doldukta, sarhoşa sunuldukta, ALLAH’ım anıldıkta; sen ben siliniriz, ayrıldıkta bölünürüz. Konut gelenedir, gününü soranadır, olayı yoranadır. Konut dilemedik, konuk olduğumuzdan. Gerçek ne seni ne beni korkutur; eğer biliyorsak, bildiğimize uyuyorsak. Günün yorumu geçicidir, her gelen göçücüdür. Aşmayı dilersen, koşmayı öğren. Aydan günün yorumu sorulsa, ‘Ben yöreme uyarım.’ der. Yöresini sorsalar, ‘Alanlar kadar.’ der. Olukta duran, solukta gider. Eylem, töreye göre değil, yöreye göre olmalı. ‘Neden?’ denilir. Değişmeyen yöredir. Töre, gelişmeye mahkumdur. Güneşin verdiği vardığıncadır, kainatı sardığıncadır. Örümceğin yapısı, incedir kapısı, tozdandır örtüsü, özdendir katkısı. ‘Yaptığının nedir faydası?’ dersiniz. Asmaya ağ kursa, genişliği nedir? Gerçeği gelende değil, kendinde gör. Her kulun yapısı, gerçeğin ta kendisidir. ‘Bedenin aldığı, gönüle verdiği nedir?’ derseniz; güneşin vergisine tabidir. Elbet açacağız. Ağızdan dile, dilden mideye, baştan ayağa alınan nedir? Bedeni diri tutan. Elbet CAN. CAN, yaşayan beden demektir. RUH değil. Gizli olan; yaşayan değil, yaşadığı halde bilinmeyendir. Sorgunun dört yönü vardır elbet. ‘Kıyamette olan sorgu nedir?’ denilir. ‘CAN, CANAN, CANDAN, CANIM!’ dedin mi? Bu dördünü bildin mi? CAN, sen; CANAN, senin olan; CANDAN, seni bilen; CANIM, senden olan. Bunları bildi isen, dördünü böldü isen, ‘Dördü bende.’ dedi isen; sorgu seni korkutmasın. CAN senin, CANAN’a uydu isen; CANIM, senden vereni bildi isen; CANDAN, sevdin, olandan aldı isen. Aynayı çevirelim, bedeni devirelim; göreceğimiz gerçek yüzümüzdür. Beden gerçeğe açık ise, yerini bulmuş vazifesini yapmıştır. ‘Gerçeğe nasıl açılır?’ dendi. Bedenin hizmeti budur. İkiden birine uymak. Öğünmek varken dövünürsen, hata benim olmaz elbet. ‘Neden yediğim, neden giydiğim?’ dersen, her hücre vazifesini aksamadan görür. Yediğini mideye verir, giydiğin senin eserindir. Yediğini öğütürsün, giydiğini eğitirsin. Aslında eğitilen, giydiğin değil kendin olursun. ALLAH’ıma emanet olunuz. (Bir can soru sorar.) Günün yorumu ölçüye vurulmaz, ölçü ile varılmaz.

“Yol yolu getirir, yol kulu götürür.” dedi, YUNUS’um sözü aldı: “GÜL’ün Adı’na sen gönül koydun. GÜL’ün Yolu’nda HAK ADI’nı duydun. Duya duya ömrünce doydun. ‘Almazsam?’ diyene de ki: ‘Alamayan, kul değildir; veremeyen, sel değildir.’ Rüya kula murad vermez. Ne var ki, gerçeği saklamaz. ‘Gerçek nedir?’ diyenin sorusu, soruya karşı gelir. EYVALLAH. Yalan gördün mü? Soruya verdim. Gerçeğin karşısı, elbet yalandır. Ne var ki yalan denen, dünyada kalandır. Daha önce verdik. Dünya döner durur, kul öğütür. Hem eğitir, hem öğütür. Az gelse çok verse, günün yorumu dursa; yol yola vermezdi. Az verdi, çok diletti, dileyene eletti. Diledik sorduk O’ndan, aradık gördük O’ndan. Taşa vurdu isek, demedik ‘Senden’. Gine de bildik, ‘ALLAH’ım SENİN.’ dedik. CAN senin, yön senin, oldu isem hal senin. Ummayı denemedim, sönmeyi dilemedim, demeyin ‘Dünyada kalamadım’. Sevilen kalır, sevildiği kadar anılır. Orda burda haldeyiz, güzel kolda yoldayız, her hal ile kuldayız. Alan aldığı kadar, seven bildiği kadar. Gelenin yargısı, olmasın kaygusu. ‘Olumsuzluk bende.’ demesin, kendine yargı vurmasın. Aldığın gibi. Alan  bilir, niyazında bulur, YUNUS ile hemhal olur. Niyazın ötesini bilmeyen, ‘Nerde başlayım, nerde durayım?’ diyen. Kayguya yer yok, dilediğin yerden başla. Çerçeve, dünyaya ölçü vuranadır. EYVALLAH! Ayna sana değil, sen aynaya eğil. YUNUS’um! Cumayı perşembeden ayırmam, salıya çarşambayı kayırmam, geceye gündüze ölçü vurmam. YUNUS’um! YUNUS bedende, YUNUS nedende asla olmadı. YUNUS gidende, YUNUS güdende hata bulmadı. Aç olanın aşına, tok olanın yoldaşına çare aramadı. Neden? VEREN’i bildiğinden. VEREN’in sevgisi çoktur, VEREN’in ayrısı yoktur. Aç, gönülden doyar; tok, gönülden koyar. Asayı eline aldı, İSA yoluna girdi, aç ile toku buldu. Gine de ALLAH’ımın dediği gibi oldu. Yol yolcunundur, yürüdükçe. ‘Niyazım olsun, bana da versin.’ diyene sözüm. Gedik açtı, dağdan geçti, gemide her aranılanı seçti. Yuyanı sordum, adını verdim. NUH. Karşımızda olanın. Dağıtılan eğitilmez. Derlemeyi deneyelim, ‘Eğit beni.’ diyeni, gönül yoluna çağıralım, her kulunu HAK ADI’na yoğuralım. ‘Seni, beni.’ demeyelim, zengin fakir gözetmeyelim, adına söz etmeyelim. Yarattığı O’nundur, gözettiği O’nundur. Zengin fakir ayırmaz, güzel çirkin kayırmaz, ‘HAK.’ dersek yolundayız, her kulun kolundayız, sağında solundayız, önünde ardındayız. Omuz, aldığınca yük kaldırır, alamadığı günde eğilir. Eğildikte hata eğilende değil, omuza ağır yük verendedir. Yükü önce kendin kaldır. Kaldırabildiğini kaldırabilene yükle. Bekleme eğilsin. Eğildiği, eğitildiği değildir. Unutma ki, eğiten de O, öğüten de O. Sen senden sorumlusun, ben benden. İşte gerçek budur. Cümlenize selam olsun.” 

“Soğuk suda arınmaz, cemiyette kul yerinmez. Az verenden yerinmez. Yolumuz budur kaçılmaz.” dedi, YUNUS’um sözü EYYUB’a verdi:

“Dağ yolu aşanındır, bağ yolu koşanın, derya geçenin, hava göçenin.”

“Elmalar yenme ile bitmez, yolumuz düşünceden öte gitmez.” 

“Yol senin, yön benim, son cümlenin.” dedi YUNUS’um söze girdi. “Niyetin olduğu yerde, son geçerli değildir.” “Dal dalı ezmez, eren yanlız gezmez, gölgesini silmez, cümleyi bölmez, asla yanlız kalmaz, ağır sözü almaz, ne olursa olsun solmaz. Aldığı-verdiği sadece O’ndandır, danıştığı O’dur.” “Olanı bilmek, her kişiye nasiptir; olmadan uymak, er kişiye nasiptir.”

“Alemin aleme verdiği, bir söze bağlanır. Bir sözü alamazsan, YAR diye ağlanır.” dedi YUNUS’um.

“Suyunu akandan al, gönlüne bakana ver.” dedi YUNUS’um söze girdi: “Zeytin dalda, gül elde, gönül güzelde olsun, olaylar HAKK’a kalsın, camın örttüğünü güneş aydınlatsın. Cemden CAN’a gideceğiz, cümlede O’nu bulacağız, AŞK’ımıza düşeceğiz. Elbet murad alacağız. Güya gelmez dediler, YUNUS vermez dediler, perde gerisinde söylediler söylediler. Söyleyen bilseydi, YARİMİZ’i bulsaydı, gönüllere girseydi. Girmezse ne olacak? Gönlümüz gene O’nda kalacak. Sevmese de sevilecek, görmese de verilecek, alasıya derilecek, ancak öyle dirilecek. Dirilmekten maksat, uyanacak.” 

“Yeniyi yerden, eskiyi serden sakınma. Genişlik sende olsun, kainat cümleyi sarsın. ‘Yerimi.’ diyenin çizdiği, dileğince olsun.” YUNUS’um söz alır, gönlü sizlerde kalır. “Yumuşak yoldan geldim, gelende hayreti gördüm. ‘Sen nerde, ben kimde?’ diyene, ‘Anda, O’nda.’ dedim.”

“Niyaz diledim HAK’tan, yol aradım halktan.” dedi YUNUS’um söze girdi: “‘Aradın da ne buldun?’ denir. Aramazsan bulamaz mıydın, benliğimi görmez miydin? Ben beni elbet görürdüm. Ne var ki, sen beni bilmezdin, YUNUS diye anmazdın. Gezdikçe; adım yazdım, toprağa tohum serptim. Yerimi alan var mı? Postumu soran var mı? Yok elbet. Çünkü ne yerim, ne postum olmadı, gönlümde yaprak solmadı.” 

“Kül’li iradem yanar tutuşur, cüz’i iradem arar koşuşur. İdrakte ancak ikisi buluşur. Beden ile RUH, ancak o zaman kavuşur. Aynayı eline al dedik, kendini bulmanı söyledik. Sözümüz zümreye değil cümleyedir. Ayna, RUH ile bedeni bir eder, göreni PİR eder. Alemin olan kuldur, buluşu birliği verişi. Kim baksa, nerden baksa baktığı gibi gösterişidir. Ancak aynaya baktığın zaman hatanı düzeltebilirsin. Gerçeği geçen gün ile olduğun günü karşılaştırdıkta görürsün. YM. Elbet görür. Aslına dönmeyi, yanmayı-yakmayı, her damla ile bir olup, geldiği yere dönüşü diler, diletir. Elbet. EYVALLAH. Aynaya götürür seni, yaptığı o kadardır 

“Alasıya, veresiye, dünyaya geliş göresiye.” dedi, YUNUS’um geldi. “YUNUS oluşum anılışımdan değil, açtığım-geçtiğim gedikten. Bağda üzüm aradım, dağda gözüm taradım. Söz edeni yolunda buldum. Elinden elimi diledim, ‘Alsan terimden, bilsen serimden.’ dedi, verdi-veresiye. Şam’da niyet sorana, ‘Yolda alırsın.’ dedi. Yerini, gelende bulursun; gerçeğe kendini, uydum diye görürsün.” “Olaylar olmasa, kul kendini bulmazdı.”

“Ayaktan başa baksan, yerden geldim sanırsın; baştan ayağa baksan, gökten indim sanırsın ya. Nerden geldim bilirsin. Ne yerden, ne gökten. Gelişim sadece HAK’tan, OL diyenden, defterimi elime verenden. Danışılan yolundadır, oğulun hali dilinde. EYVALLAH.”

“Yerim nerede olsa, HAKK’adır gönlüm.” dedi YUNUS’um söze nokta koydu. 

" 'Ayağın yok gelmeye, dilin yok söylemeye.' dediler, YUNUS olduğumdan şüpheye düştüler. Yazan söyler, çizen çözer diye akıl koydular."

(Bu sohbet, uçak kazasında ölen hostes Aynus Sürücü''nün mevlüdünden hemen sonra alınmıştır.) "Düş gördüm, hayra yordum, karı toprağa serdim."dedi, YUNUS'um söze girdi: " 'YUNUS düş görür müsün orada, uykuya varır mısın?' diyene sözüm. Düş deyenin sözüdür, düş bilenin gözüdür, düş uyuyanın özüdür. 'Ben görürsem veririm, ben varırsam eririm.' dedim dünya günümde. Karda olaydım erirdim, suya dönüp verirdim. Karda dala dönüştüm, suya varıp kaynaştım. Dünya halim bu benim. Ateşe düşüp tutuştum, kömür olup sürtüştüm, niyaz ile eriştim, geldim sizlerle buluştum."

"Gölde balık avlasam, ateş yakıp tavlasam."dedi, YUNUS'um sözü aldı: "Gölün yüzünde ay var, güzel yüzünde yay var. Kaşın olduğu yerde, gözün sildiği yönde, aranan bilinen var." "İlim bilimdir, bilen alimdir, gören halimdir, susan selimdir." "Yerim ÖZ'de, yazım sözde."dedi YUNUS'um resmini vermeğe niyet kurdu. (Resim verilir.) "Niyazım, AŞK'ım, sunduğum meşkim. Dünya sevgimin AŞK'a dönüştüğü, kul sevgisinin AŞK kadehine doluştuğu verilir, ömrüm orada örnek serilir. İsim silinir, cisim gömülür, AŞK'ım sadece ÖZ'de kalır. Resim odur. İsim cisim yok. ÖZ'üm, ÖZ'den aldığım var, ÖZ'de kaldığım var."

" 'Ekin ektim, ot biçtim, tarlayı taşlı seçtim.' diyene de ki: Ekini ekecek el; taşı taramaz mı, taşsız toprak aramaz mı, arasa bulamaz mı? "dedi, YUNUS'um sözü aldı: "Ek aradım fistana, söz ekledim destana. Öne gittim, arkaya baktım. Gelenin yoluna gönlümü koydum. 'Gönlün elma mı yola koyarsın; kuluna yolunda AŞK'ı sunarsın?' dedi, yol arkadaşım sordu. Dedim: Elma olsa, ağacı kadar verir, sonunda bitti denir." "Söze ne hacet, ALLAH'ım görmez mi?"dedi YUNUS'um söze girdi: "Elbet görür, kulunu korur. Ne var ki, kuluna niyaz sevabı yazar. EYVALLAH."

" 'Sen O'nu bilir misin, yaptığını görür müsün?' diyene sözüm, dağınık değil ÖZ'üm. Dar geçitte kalmadım, 'Versem.' deyip dalmadım. Günümü O'ndan bildim, yarınımı umdum."

"Az azdan alınırsa, paylaşılmış olur. Az çoktan alınırsa, HİMMETİ'nden bilinir. 'Kaide bu mudur?' denirse; azdan da alsan, çoktan da, nasibindir. Amade olanın ayağında yol kısa bulunur. Neden? Her olanı güzel gördüğünden. Aydın gören açık gider, karamsar olan göçük gider. 'Gökte bulut var, sel gelirse?' deme. 'Yaprak oynar, yel eserse.' deme. Ne sel götürür, ne yel getirir. Gönlünü aydın tutan, ömründe güzel günü arttırır. Unutulmasın, çobanı eyleyen ne kavalı ne kuzuları. Sadece okuduğu güzel yazılarıdır. Kainatın güzelliği yazılandan değil mi? Aynayı eline alsan, güldüğün an baksan; elbet hoşnut olursun. Öyle oldukta, niye her an her olaya gülmezsin? 'Ağlayanın yanında gülünür mü?' dersin. Ağlayanın elini tutmayı vazife bildikte; yeni'yi bilmiş olmaz mısın? Öyle oldukta gülene gülmez misin? Yol; aydın kuluna yazı, muğmin kuluna kazıdır. Rüya, yorgun oldukta YUNUS misali yolda geçer. 'Nasıl?' denilir. Kul yorgun ise rüyada durmadan yürüdüğünü görür. 'Niyete uyandan mı?' dendi. Daha önce dedim; uykuda ruh bedenden ayrılır amma tamamen kopmaz. İşte yorgun kul, gidişi dahi bilebilir. Elbet aykırı değil. Sabah çıksan ayaza, ezan sorsan yobaza, der ki: 'Kulağını aç, nasibin yok, yolumdan geç.' Sanki, kulun nasibi kuldan sorulur."der YUNUS'um sözü bağlar. 

"Ekin tarlası geçtim, tarlada çiçek seçtim. Açılan güllerini gördükte, her olayda kendime uyanı sevdim."dedi, YUNUS'um söze girdi: "Çiçeğin seçildiği, gönülde açıldığı, bilenin özüne göre değil, gözüne göredir. Attan beklediğini kuzudan alır mısın? Atın hizmeti var diye, kuzuyu hor görür müsün? Doğuşa göz atalım, olmuşa elimizi uzatalım, geldik gideceğiz diye kendimizi eğitelim. Eğilmeyi bilelim. HAK YOLU'nda, hak olana gönlümüzü açalım. 'AŞK olanda, dilesen dilemesen açılır.' denildi. Elbet açılır. Ne var ki her olaya EYVALLAH denildikte. Geceyi karanlık demeyelim. 'Aydınlığa uyduk, karanlıktan çok sevdik.' dersen; bedenin zahmetini dinlendiren gece değil mi? 'Görüntü oyalar mı?' denir. Güğümden söz etmeyiz. 'Göreyim.' diyene söyleriz. Görgü, eğitildikte verilir, kulunun yolu öyle sarılır. 'Selam.' diyene, selamını aldığımız bildirilir. Cümleden aldık, ilettik. Günün özelliğine diyeceğini soranın selamı iletildi. Dayanılır, dolanılır, her olayda görüldüğü gibi durulur."dedi, günün değerine göz attı. 

(YUNUS EMRE'nin ölüm yıldönümü sebebiyle yapılan anma sohbetinden sonra) "Dağ dağı aşamaz, AŞK olmasa aşıklar buluşamaz."dedi, YUNUS'um söze girdi: "AŞK'ı aşıktan sor, bilmez dedi ise de; aşı kaşıktan ye, yenmez dedi ise de. Daldan aldım ayvayı, kuldan sordum davayı."dedi. "Oldu olacak, toprak taşla dolacak. Günü geçti, danıştım. Toprağa taş gelmedi, temel olup dolmadı. Bilmedim geleceği, görmedim olacağı."dedi. "YUNUS'um veririm, dert diyeni görürüm, her diyen ile eririm. 'Kar mısın ya YUNUS'um?' dediler, beni lafa aldılar. Alsalar dert mi? Yoksa yönümüz dört mü? Adayalım dedik; dediler 'Horozun kart mı?' Her halimi kınadılar. Unutulmasın, açık deliği yamadılar. Yama hatamı örttü, cümlesine sevgim arttı. 'Geçen günün dert idi.' diyene, 'Her dert benim hatamı örttü, öyle oldukta dert mi diyelim, her dert günü ağlayalım?' Bilmezsek ağlarız, bilende eğleniriz, sevgimizi cümle ile bağlarız."dedi, YUNUS'um. "Ananlardan ALLAH'ım RAZI olsun, anılanlardan kalsınlar."dedi, cümlenize nasib diledi. (Resim verilir) "Yemeniye bez oldum, yemenide düz oldum. Yol aradım, toz oldum."dedi YUNUS'um yemenide kendini verdi.

“Umulmadık yörenin, unutulmadık töresi olur; serte sert denildikte, öğütülen yumuşak beklenir. ‘Duygunun öğütülmesi gerekli midir?’ dersiniz. Duygu, varolanın sevgi ölçüsüdür. Seven yermez, seven döğmez; sevgi ile eğitir, sevgi ile öğütür. Aldığımız, bildiğimiz, olduğumuz; bu yöndedir.” 

YM. diyelim, sözü YUNUS’uma verelim: “At ile ot ile gönül yaktık od ile. Gelelim, gelmeyelim demedik. Anıldık verdik, sarıldık sevdik. ‘Dört oldum aldığımı düremedim, ipi gerdim seremedim.’ diyene. Dürersin, serersin; gönülde şüpheyi silersen.”

“Diyar diyar gezdik, her gelende var olanı sezdik.” dedi YUNUS’um selamladı. 

“Denizde gemi, ovada damı, dağda çamı ararsan; buldukta, aradığını unutursun. Yemin, olmayana yer verir; doğru söyleyen yeminden uzak kalır. Günün yorumunu ararsın, gelenden sorarsın. Gelen, suyunu alır gelir sevince yol açar. Olumunu belirten, dünyayı daha bilmiyen.

“Hoş olan sada, gönülden alınır, gönüle akarılır. ‘YAR’ dediğin, yönünün nidaya çevirir. Cümlenize selam olsun, dostluk düşünceden devreye girsin, düzeyi bulsun. Yersiz söz yönünü çevirmez, gönlünü uydurmazsa, dünün sözü güne mesned olur, yarına destek sayılır. Ne var ki, söz yazıya uyarsa. Kaderin yazıldığı, yorum okunduğu gibidir, olan görüldüğü gibi.”

“Döne döne geldim, doğudan batıya kuzeyden güneye baktım durdum. ‘Ne gördün, baktın?’ derseniz; doğuda yatanı, batıda tutanı, güneyde arayanı, kuzeyde yağız ata bineni. ‘Ne demek?’ denmesin, günü gelir yorum kendini verir. Elbet güzeldir, güzelden güzeldir. Gedik doğudan açılır, güneyden geçilir, kuzeyde ‘YA ALLAH!’ denilir, batıda kainatın süsü görülür. Kainatın süsü nedir? Yağız ata eden binilir? Olumunu bilene sorduk. Dedi ki: Müminin sesidir, kainatın süsü. YUNUS oldum, döndüm-döndüm. Süs olsam dile gelirdim, dile getirene yardımcı olurdum. Ona de ki: El ele verelim, beraber dile getirelim. Suyun aktığı yer, batının baktığı yerdir. Suyun aktığı yer, YUNUS’un anıldığı, anıtının dikildiği yerdir. ‘Anıtın nerde ya YUNUS?’ derseniz; anan gönüllerdedir. Beraber dönelim, döne-döne sunalım.” dedi. YUNUS diyesiniz. 

"Kuş kanadı estirir, yalan söze kul astırır."dedi, YUNUS'um geldi: "Yalan ile girdim, yalandan ÖZ'üm sıyırdım. Yalan duyan, yalana uyan; günahını yalancıya ödetendir. 'Yalan dünya, yalan dünya, dolan boşalan dünya.' dediğimiz gün, geldiğimiz bu günü imzalamış olduk. 'Ölmüş YUNUS.' dediler, beni toprağa gömdüler, toprak üstünde durdular, YUNUS diye adımı andılar. Yersiz kaldım durmadım, söze geldim dayanamadım. 'Nasıl geldin?' derseniz; ölümsüzlüğün gerekliliğidir, geliş veriş. Doldu boşaldı, YUNUS baş aldı, güzellik yaktı, gerçeğe baktı, can dedi CANAN'da kaldı. Doğuş, gelişin özüdür; yersiz söz, yalanın çelişidir. 'ALLAH'a yol aldık, yolumuz cümle ile.' deyiniz, cümle ile olunuz! BİR'lik ERLİK’tir, ERLİK dirliktir."dedi, YUNUS'um selamladı. 

“Darıyı ekeyim, buğdayı dökeyim, güzel gördüm bakayım.” dedi YUNUS’um geldi: “Ektiğim döktüğüm sizlere, baktığım bizlere olsun, sevgi gönüllere dolsun. Taş attım suya, dil döktüm kuzuya. Ne su şikayet etti, ne kuzu. Almadı mı sözümü, bilmedi mi sazımı dedim, suyun başında durdum. Görüştü bana, ben ona baktım, suda muhabbet çerağı yaktım. ‘Su ateş almaz, gölge aslına bakmaz.’ diyene; baktığım suda kaldı. Bakasın dedim. O baktı kendini gördü. Ne yaktığını bilmem, çünkü orada kalmam. Bilenin bilmeyenden farkı, uydu isedir.” 

(Hora adlı geminin Ege Denizi’ndeki araştırmaları ile ilgili.) “Yeğdir olmasa da gölgede seyran, öyle de böyle de olacak devran.” “Kul kula dövüşte. HAK çatana değil, çatılana YARDIMCI’dır.” 

"Gel gelenle, söyle diyenle."dedi, YUNUS'um söze girdi: "Ağaç dalını eğse, yaprağı yere değse; ne yaprak ne toprak şikayetçi olur. Yaprak toprağa düşse, düştüğü yeri örtse; ne ağaç, ne yaprak şikayetçi olur. Olsa olsa kul söyler. Kendi söyler, kendi dinler. Yoğurt sütün katılmışı, safra kulun atılmışı. Kul kulu bilmeli, kul kulu bulmalı. Bilmeli bulmalı ki sevmeli. Sevenden selamet sevene, sevende keramet sevilene."

"Yudum yudum içdik, 'YAR!' diye coştuk."dedi, YUNUS'um sözü adı: 
"Kumun yolu düzdür, kışın sonu yazdır. Sözün verdiği, gönülün aldığı kadardır; gönülün aldığı, cümleye verdiği kadardır. Sebep arayan, VEREN'e uymıyandır. Yerden alan, yere verir. Bağını bakarsan, meyvesini alırsın. Menekşeyi severim, tevazuu çok diye. YUNUS'um, severim; dağdaki çiçeği, ovadaki böceği, kainattaki gerçeği. Sabahı severim, görüşüm uzar diye; geceyi severim tefekkür artar diye. Gündüz gördüğümü gece yaşarım, öyle oldukta karanlığa niye gönül koyarım? Yaprakta toprakta O'nu görsen, çiçekte böcekte O'nu sevsen, her gördüğünde O'nu övsen; 'Uyandansın!' derim. YUNUS'um anda gelirim, YUVA'da ananlarla beraber olurum. Var olanı andığınız, niyaza vardığınız görülür, 'ALLAH'ım RAZI olsun.' denilir. Neyden aldın, neyzeni bildin; meyden aldın, sakiyi sordun; niyaza, 'Yerim gönüldendir.' diye uydun. Niyazın bol olsun.  El ele verrdik, 'YUNUS adımız.' dedik, şafakta geldik gördük. AŞK'ın ölçüsü olmaz, ölçüsüz kalsa da taşmaz. Doğuşun kurak olsa da, gelişim verimine uyar. 'Nasıl?' denilir. Öyle toprak olur ki verimi kıt görülür; ne var ki, toprağı bilenin elinde değerini bulur. 'Toprak verimli değil!' dersen, zahire baktığın anlaşılır. Her zaman söyleriz; gördüğünüze değil vereceğiniz ölçü. Verimsiz olan toprağın, özünü ara! Mürşid onun için aranır. Toprağın dışında yokluk görülürse, içini ara! Ne madenler toprağın içindedir. Eğirdik yoğurduk bu güne getirdik. ALLAH'ım cümleden RAZI olsun. Elbet sana söyleriz. Dayandığın YÜCE olsun, gönül yolun böyle kalsın. Dumansız ömür olacak, YUNUS'um yeniden gelecek, aldığını verecek. Nazan CANAN ile BİR olur, nazlanır; ne nazan, ne CANAN şikayet eder. Suyun aktığı yerde, elbet denilir her olana kader. Yerimiz yolumuz kadere uyar, seven kulu sırtını HAKK'a dayar. Sevdik cümleyi ölesiye, seveceğiz, sevdikçe yükseleceğiz. Sevgi kulun kanadıdır. Niyazımız bol olsun, ALLAH'ım gerçeği gönüllere akıtsın. 'Yumuşak yol, cümlemizin.' demesin, gümüş saçlı yerimiz ayrılmasın. Gönül verdik olmayız, bilenden görendeniz yanılmayız; şahı tahtından, çobanı bahtından sorumlu tutmayız. Cümlenize selam olsun, YUNUS geldi, aldığını versin: Gençliğimizi aldık, olgunluğumuzu verdik, 'Selam olsun!' dedik. ALLAH'ım, selamı bol olanlardan RAZI olsun. Cümlenize hayır gelsin, kaygular silinsin, dar geçit yok bilinsin."

“Ateş oldum yandım, alevine kandım. Kömür oldum dondum. Kıvılcım aldım, yanmayı öyle bildim. İçin için yandım, kor oldum, küle döndüm. Kül oldum rüzgarla savruldum. Her tozuma ad koydular, adıma YUNUS dediler. Okudular, bildiler. Uyanlar, eridiler. Saf saf olup geldiler geldiler. Ne buldular? Bulduğumuz HAK’tır bizim. Yaktığımız, yokluğun çubuğu. ‘YA ALLAH!’ dedikte, AŞK ile yola girdikte; yokluk yoldaşımız, varlık haldeşimiz olur. (Varlık HAK mıdır?) O’nun SIFATLARI. Ayyaş, döner dolaşır, şarap ile halleşir. Miyarı bağdır onun. Aşık, yanar tutuşur, miyarı dağdır onun. Bülbül yaylada, sülün ovada, martı deryada yoldaş bulur. Ne martı dağda kalır, ne bülbül deryaya uzanır. Aşkları ayrı mıdır?” “Cümle anılanlar aldı destanı, ‘Yatır’ denilenler giydi fistanı. Akın akın dünyaya RAHMET verirler, HAKK’ın RAHMETİ’ni çiçek misali serperler. Güzellik odur ki; alandan olasılar, yerini veren ile bulasılar.”

"YUNUS diye anıldım, andığım gibi buldum; yol açana, sevgi saçana, 'Güzellik sen!' dedim. Verecek, verdiğine sevinecek. Oyadan söz ederse, ona de ki: YUNUS'tan yol alana, 'Dereyi yol bilmesin, nehirden alır; dağdaki kuştan sormasın, bülbülden duyar. Kayguyu silsin!"

“Selam!” dedi YUNUS’um geldi. “Toz ettim, söz attım, seveni sevene kattım, sevgide güzeli tattım. Gemiyi yol için, deryayı hal için alandanız. ‘Soyumuz?’ diyene, katı hüküm verene de ki: ‘Soy seni huy beni sarar, ganimet dünyada kulu yorar.’ ‘Az mı güzel, çok mu?’ denilir. Güzel olan uyulandır, verdiğine kanılandır. En güzeli, dost ile paylaşılandır. Bağda üzüm, yolda gözüm, çaldı sazım. Ne sen dedin, ne ben duydum, halini halimde buldum. Çeşme suya yol olur, yolunu kula bağlar. Gideceğe geleceğe, güzel güne uyacağa selam olsun.”

“Yudum yudum içenin, içip kendinden geçenin, dilediği HAK’tır. Güzellik; olanda bulanda, yoruma verende. Olumu seyyide benzer, yeniye yön alır, sorulan selam verir.” Danıştım suyun aktığı yere, denildi ki: “Alacağı, yerini dolduracağıdır. Dumanı silsin, niyazımı yerden gökten göndersin, anında bana ulaştığından şüphesi olmasın, ALLAH’ım RAZI olsun. ‘Muradım?’ dediğini, dilediğimi sorduğunu, anında aldım. Yerden göğe ALLAH’ım RAZI olsun. Onur şeref, dünya meyvesi. Varlığını süslesin, mekanı cennet, mertebesi yüksek olsun.” dedi, dileğini dilediğinde topladı. “Yanında yardımında olanları unutmasın!” dedi. YEDİ KIZLAR yardımında, TELLİ HAZRETLERİ muradında. “Dumanını silsin, kendi yolunu kendi yürüsün; ‘Aramadı!’ dediğini, onurundan uzak tutsun.” dedi. “Selamım iletilsin, huzur içindeyim bilinsin, bol bol yemiş dağıtılsın. Yemişten maksat; yazın taze, kışın kuru olsun.” YM denilir, umulan her yerde olunur. Anıldığı yerdedir. Söz YUNUS’tan gelir: “Aydın olasın, YAR ile dolasın, niyazda kalasın, vardıkta bulasın buluşasın. Dileğin, niyaz ile niyetine gelişir; elbet, HAK YOLU’nda niyaz oluşur.” 

“Güzellik; duyandadır, görendedir. Gelişten bildik, bilen ile bilmeyeni ayırana gönül koyduk.” dedi, YUNUS’um sözü aldı: “Hal ile verenin zordan korkusu olmaz. Dil ile verenin yoldan korkusu olmaz. Vergiye düştük, her olayı deştik, koşan ile koştuk, duran ile coştuk, selameti gönülden gönüle akmakta bulduk. Üç gün alışana, yedi gün çalışana, kırk gün uyuşana, elli iki gün karışana verilir. Günler öyle sayılır. ‘Bilmece verdi, kendi bildi, kendi gördü.’ denilir. Bilmece değil, olayın düzüdür, göçenin gözüdür. Alışan, göçe alışır; çalışan, yediye hazır olur. Kırk, elli iki hazırlığın son safhasıdır, ve yerini buluştur. Anda yerini bulmaz mı denilir. Yerinden maksat makamıdır. Duyuş görüşe denk gelmezse, vergiye serilmez, kaydı defterden silinmez. Daha önce verdim. Vergim madde ölçüsüne göredir. Defter nedir derseniz; kaderin çizdiği, kulunun dünya gününde çözdüğüdür, yahut ta çözdüm dediğidir. Doğuştan niyetini aldığı, niyetini sepete koyduğudur. Yağmur; gökyüzünden her damlası aynı düşer. Ne var ki düştüğü yerde şekil alır. Deryaya düşen deryada kaybolur, göle düşen gölle bir olur, toprağa düşen, toprağın canını besleyendir. Toprağı besleyip, çiçek ile süsleyendir. Kulun göçü de öyledir. Yerini bulur, yerini orada değil elbet, burada oluşturur. (Orası dediğiniz dünya mı?) Madde, dünya hali. Demet demet gül aldık, GÜLÜ’nü elde gördük. Güzeli ondan bildik. Çiğdemi öyle sevdik. Papatyaya gönül verdik. Her gördüğümüzü, gördüğümüz yerde sevdik. Güzelin ölçüsü olmaz, güzel ölçüye sığmaz. Yeniyi bilen yolundan şaşmaz. Yolumuz davet yolu değildir, dileyenin yoludur. Eleyenden değiliz.” dedi YUNUS’um selamladı. 

“Ya elim, ya ayağım; ayakta kaldı canım.” dedi YUNUS’um söze girdi: “Sahil yolu açılır, seve seve geçilir. Selam andığımıza, selam andığınıza. ‘Orada mı, burada mı?’ denilen; oyuna gülünendir, gelmeyi her an dileyendir.” 

“Yedim aşımı, çattım kaşımı, buldum taşımı.” dedi, YUNUS’um geldi:
“ ‘Aşım yedin, neden kaşını eğdin?’ denilir. Doğuşun nedenine uydum. Elbet dünya günümde yediğim bitti, katığım yetti dedim, gelecek öğünü düşündüm. Ya aç kalırsam? Taşı ele alışım, belki bir kuş buluşum olur diye. Açlık AŞK’a döndükte, AŞK’ı gönle koyduk ta; ne düş ne taş gerekti, ne de YUNUS aç kaldı. Doluyu eline aldı, gelen gidene tuttu. Nardan elini çekti, YAR’dan nasibi yetti. Yolumuz öyle gitti, bacamız böyle tüttü. Odun aldık düzünden, cümle sevdik tezinden, alacaklı olduk YARİN SÖZÜ’nden. Dediler ‘Nasip, TABDUK dizinden.’ Geçtik dünya bezinden, aldık CANAN hazzından. Geyik yerini verdi, aslan postunu serdi, ceylan yüzünü sürdü, ağaç ipini gerdi, cümle birbirini gördü, seveni sevmeyeni birbirini kardı. Sanmayın bu olanlar YUNUS’u yordu. Ne bilen dedi, bilmeyen sordu; ne bilen geldi, ne bilmeyen döndü. Her alan yandı, mayayı benden sandı.” 

“Yol aldım yozmadım, neden deyip  bozmadım, YUNUS oldum sezmedim, el kuyusu kazmadım. Buz dedim üşüyene kucak açtım, tuz dedim aşına ocak açtım. Taşlı yolu güzel diye geçtim. Güzel çirkin, tatlı acı diyene şaştım. ‘Nedir dileğin, kimdir belleğin? Danışılan yolluğun, uyuşulan halliğin.’ dediler, benden  sordular. Sakiye uydum elinden aldım, şakiyi duydum halimi buldum. Yerimi göçümde gördüm, ‘YAR’ diye secdeye vardım. Kor olup dünyada yanan, kar misali döne döne bulan, gayrısını gönülle paylaşan; göçte andan ana yerini bulur, halini görür. Nasibimiz olsun dersiniz. Elbet olur. Kul sorgusuz kaldıkta , sorgusuz bulur. Günün yorumunu dileyene sözüm. (Deprem olayı mı?) EYVALLAH. ‘Günahlarından mı?’ denilir, yorum dilendiğince yapılır. Ne günahı ne sevabı. Sadece yazılan. Günün sevabına eklenen nedir? Acının paylaşıldığı. Deryanın yerini gönüller alır mı, kulunun sevabı kula kalır mı? Ben benden, sen senden sorumlusun. Ne var ki, ben senin sevabın için görevliyim. Güçlük yok. Sadece duyabilmektir, ağacı oyabilmektir. Senden sehpa istersem, yaptığın banadır, işlediğin sana. ‘Nasıl?’ denildi. Tahtanın altına dört ayak koyarsan sehpadır, oyar da koyarsan yine sehpadır. Benim için aynı, senin için özelliktir. Özellik, güzelliktir. Sohbetimizi sehpa misali özellikle geliştirirsek güzelliktir. ‘Güzellikten uzak mı?’ denildi. Unutulmasın, her sohbetimiz işlenildi, işlenildi. ‘El ele, el güle, gül gönüle, hal ehile.’ denmesin. Versin delile. Yerini alan bilir, yerini soran değil. AŞK’a düşen bilir. Yaprağı yapraktan ayırma, ‘sararan yaprak dökülür’ deme. Geyik misali, ormanın yöresine uy, töresine uydum de, bil. ‘Sevdim sevildim, yerimi öyle buldum.’ dersen artanı görmezsin. ‘Vazifemiz var mı?’ denildi, olaydan soru arandı. ‘Yok.’ denilirse duymaktan uzak mı kalınır? Meyvayı olduran, tadını verdiren; elbet ALLAH’ımdır. Ne var ki toplayan kulu. Öyle ise, her olay, kulun vazifesindendir. ‘Yetişmeyi bilemezsem’ demeyin. İşte o zaman, ALLAH’ıma niyaz edin. ‘ALLAH’ım, hizmetinden bana da nasip kıl.’ Olumsuz yol olmaz, niyaza kapı kapanmaz, gümüş toprağa karışmaz, altın asla çamura bulaşmaz. Aynayı hep bir ele aldık, cümlemiz bir olduk, sizlere parlak yüzünü gösterdik. (Ayna neyi temsil ediyor?) Olanı olduğu gibi, yaratılanı gördüğü gibi, cümleyi sevdiği gibi gösteren nedir? Ayna. ‘Canımız dilediği için mi?’ denildi. CANAN CAN’ın niyazına gönderdi. CAN’lar BİR olsun, güzeli beraber görsün. Niyazları olumludur, gönülleri dolumludur, halleri bulmasa da bulmaya yolumludur.”

YUNUS’um söz diler, gönülden sorana der: “O’dur bilen, O’dur gören, O’dur kulunun kaderini çizen. O’ndan geldik, döneceğiz, elbet olaylara güleceğiz. Mah ile Şah’tan YAR YOLU’nu soracağız. ‘Mah nedir, Şah kimdir?’ denilir. Mah; gelişten dönüşe aydın gönülle bakan. Şah; gönüllerde çerağ yakar. Mah alan, Şah veren. Güneş ile ay. Manaya verirsen; RESULÜ ile, miracını bilen EHLİBEYT’i. Günümüz onlardan ışık alır, gecemiz onlarla aydınlanır. ‘Yeniyi.’ dediğimiz odur. ‘Kuş uçumu örnek olsa, kulu havaya yükselse.’ denilenden Yeni’ye geldik. YUNUS olduğumuz, dünyada durduğumuz günlerde, kuş uçumu rüya idi.” 

“YUNUS dedim söze geldim, söz ile dize geldim. Gecenizi kutladım. Andınız, cümleden aldınız. Gönül bağından gülleri derdiniz. Geçeni boş ipe serdiniz. Geçeni sildik, gelene güldük. ‘Anılan gecede, doğuşun verilir.’ dedik, sevileni kutladık. ‘Sevilen kim?’ denilen, elbet MEVLÂNA. Daha önce verilir, MEVLÂNA’dan sözü gelir. ‘Çiçekte böcekte şekil görülür, halde sevilir.’ denilir. MEVLÂNA’da şekil ile gördünüz, halinde sevgiye döndünüz. Günde AŞK’a dönüştünüz. Olay budur. Hal, yol götürür, AŞK döndürür. Yanılma yok, dönüş O’nadır. Ne var ki, dönüşte soyunuş vardır, her olaydan sıyrılış vardır. Varlığımız O’ndandır, O’nun EMRİ’ndendir. Varlığımıza gönül koydunuz, BİR’liğimize uyunuz.” 

“ ‘Miyyar kulun kendinde.’ dedik daha önce verdik. Yol alan gelir, perdeyi açan görür. Gönül gözü, silinde bilinir.” dedi, YUNUS’um sözü aldı: “AŞK ile meşk ile gönül yandı, dünya söndürdü. Yandırdı söndürdü öylece buldurdu. Meyhane sarhoş ile dolar boşalır, yeniden dolar. Hep içen, duvarı deler. Namazın saati belli, niyazın vakti dolu. Dalan dolandır, ‘Bildim.’ diyen yalandır. Çiçek açar solandır. AŞK’a düşen kalandır. (Baki olan mı?) EYVALLAH. Meydan bulan, ‘Daim.’ diyen, ’YA ALLAH!’ dedikte, kainat gönüle doldukta; kalandansın, sağ ile solu, yol ile hali, birbirine dürendensin. ‘Geldim döneceğim, görmezsem ne bileceğim?’ deme. Gördüğün her olay sana dur der. orada nokta koyar. Durmayı bilemezsen, gördüğünü çözemezsen; düzene değil, yozana uyduğundandır. ‘Yozan kim?’ deme. Her diktiğin ağaç dilediğin meyveyi vermez. Öyle ağaca aşı gereklidir. Dayandığın ağacın aşısı, dünden yapılıdır. Niyaz; geçmişten geleceğe olsun, cümleyi alsın, cümleye varsın.”