nefsini öldüren; rahatı bulur.


Nefsi silmek, ALLAH’ı bilmekle kaimdir.
ALLAH’ını bilirsin,
yarınına niye şüpheyle bakarsın?


En büyük düşman nefistir.
Bildiğiniz düşman kula kötülük etmez,
dünya malını talan eder, yapılanı yakar,
ölen bir şey kaybetmez.
Nefis mücadelesi en büyük savaştır!


‘Zor’ dersiniz,
kendinizi zora karşı sözde korursunuz.
Koruduğunuz, kör nefsiniz.


elbet her kul, YUNUS’tur MEVLÂNA’dır.
Yaratılışta eksiklik olmaz.
Kul nefsi ile o VERGİ’yi harcarsa,
elbet uzak kalır.
Yoksa, RESULÜ’nden
ve PEYGAMBERLERİ’nden başka,
kullarında özellik olamaz.
Harcayan ile harcamayanın yolu,
aynı kalmaz.


Sahibi olduğumuz nefsimiz,
mantığa uysa, her kulu duysa;
kulu kulla ölçmezdi.


Meyveyi her yiyen, aynı tadı mı alır?
Asmayı VEREN’le, şarabı alan ne düşünür?
Asmayı VEREN, kulunun nasibini düşünür;
şarabı alan, kendi nefsini.
Senden önce,
O'ndan GELEN’i düşünebiliyor musun?
Söylenen, alanın gücüne göredir.
Her söz bir mana içindir.
Ne var ki alan, kendi nefsine göre yorumlar.
Dediğim şudur.
Kul önce CAN demezse, kendi kazanır.
CAN, cümle ile aziz olur, CANAN’ı öyle bulur.


‘Güç gelen neden?’ derseniz;
için kaynarken ‘Hayır,
nefsime değil mantığıma uyacağım.’ dersen;
ilk savaşı kendi nefsinde,
dış savaşı cemiyet içinde kazanırsın.
Yoksa aklına geldiği gibi,
nefsine kapılıp savaşa katılırsan;
kaybedersin,
sertliğin cezasını görürsün.


Yol, yumağı götürür,
dilediği yeri buldurur;
nefsini hayatından çıkardığın gün.
Nefis; sadece kendini içine aldığın gün,
dünyada kaldığın gündür.
Sen nefsine hükmettiğin gün,
ahireti bulduğun gündür.


Masayı bağlamayız, kör nefse harcamayız.


ALLAH’ım, kulunu NUR ile yaratır.
Kul vardır, NUR üstüne NUR katar;
kul vardır, NUR’unu nefsi ile harcar.


ALLAH’ımın kulu olman,
NURU’na ermendir.
Ne var ki, ALLAH’ımın eren kulları,
NURU’nu gönlünde saklayan kullarıdır.
Nefsi ile harcamaz.


Nefis ile nefesi ayıralım;
nefeste tevazu, nefiste bereket arayalım.


Her kul, haramı da helali de kendi yaratır.
ALLAH’ım
“HER OLAYIN AŞIRI OLANINDAN SAKININ.”
der, verişine ölçü vurmaz.
‘İki yüz elli gram üzüm ye,
gerisini yeme haramdır.’ demez.
Amma sen, kendini ölçüye vurursan,
‘Benim ölçüm bu kadardır.’ dersen;
ondan ötesi haramdır.
Aşını yedin, ‘Şükür’ dedin;
baklava gördün, ‘Daha olsun’ dedin;
orası, haramdır.
Midenin alışına uyacaksın,
bünyenin alışına uyacaksın,
nefsinin alışına uyacaksın.
Uymadığın, haramdır.


Dünya senin iken,
ondan bir parça almak fakirlik;
NUR ile yaratılmış iken,
onu nefis ile harcamak hakirliktir.


Nefsin.
Zaten şeytan ruhuna, asla tesir edemez.
Anlatalım; RUH sadece ALLAH’ımın NURU’dur.
Onda hiçbir katık yoktur.
Nefis, beden yapısındadır,
mantığına bağlıdır.
Mantığını RUH’unun ölçüsüne uydur ki,
nefsini çiğnemiş olasın.


Fistanına kuşak bağlamazsan düşer,
nefsine kuşak takmazsan seni utandırır.
Nefse hakimiyet.


Her bedende nefis,
iyi ve kötü dediği ile savaşacaktır.


Kainat; AŞK’ınızı oldursun,
nefsinizi soldursun, benliğinizi kaldırsın
YUNUS


Her gönüle aynı ateş verilir,
ne var ki kulun nefsi ile harcanır.


Korkuyu silmek, nefsi yenmektir.


Gören gözün, elbet O’dur.
Bedenin açık penceresidir.
Kapama ki görebilesin.
‘Neyle kapayım, nasıl açayım?’ dersen;
nefsin kapar, mantığın açar.


Gönül mengenesi, nefsin vergisidir.
Nefsini terbiyeden yoksun bırakan,
mengenede kalandır.


Kulun hatası odur ki, her yükü nefsine verir.
Nefsini yok etmek kolay mıdır?
Öyle ise yok etmeye değil
olduğu halde olduğunu unutmaya çalışmak.


Kaygu ne zaman gereklidir?
Kul hakkını yersen, gönlünü nefsine harcatırsan.


Öfke, sadece nefsin isyanıdır.
Nefse isyan hakkı tanımayınız.
Arının bütün meziyetlerine rağmen sevilmeyişi,
nefsini acı ile koruyuşudur.
Unutulmasın ki;
arının mantığı olsa, iğnesini kullanmazdı.


mantığını nefsin ile başıboş bırakma.


Nefsim imtihanımı verdi,
benim bedenimi sıyırdı.
Neden? Mantığıma uymayandan.
‘Mümin kıldım nefsimi,
sıyırdım kafesimi.’ dendikte;
RUH’umu hür yola verdim,
verdiğim an vardım.
YUNUS


Yenini dar yapma, gönlünü dumana atma,
nefsini maddeye satma.


Kayıtsız kalalım nefsimize.


Güç olan, nefsini dara getirendir.


Gönül haz ile nefsi mağlub eder.


Senden sorumlu, senin bedenindir;
bedenin sorgusuna, nefsin hakemindir.


“...Koy bedeni kenara, at nefsini çınara.
Çınar nefsini neylesin, karga gelsin peylesin.
Dolaştırsın saklasın,
o dahi kendine yakıştırmasın.”
dedi YUNUS’um


Kulun kainata isyanı, nefsi ile cengidir.


Dost bil her kulunu,
beğenmesen de yolunu.
‘Yerimde-yolumda-gönlümde, HAK var’ de,
kendini öyle bul, nefsini öyle böl.


“...Nefes silinir, nefis bölünür,
böldüğün her parça bedenden uzak kalır.”
dedi, DAVUT HAZRETLERİ


var olan beden yok olan nefis ister.
'Var olan beden nedir?' dendi.
Boşa gelmeyiş.
YUNUS


Asi kulunun asalete dönmesi,
kendi nefsini yenmesi ile gerçekleşir.


Hata dünya halidir, kulun nefis yoludur.


Mideni doldurursan yemek yersin,
nefsini doyurursan dilediğini benliğinde beslersin.


Demek ki,
AŞK sarhoşluğu şarap sarhoşluğunu yener.
Kulun gönlü nefsine HAK AŞKI'nı sunar.
YUNUS


Her kul kendini eğitirse, ununu öğütür.
(DEDE’ciğim undan murat nedir burada?)
Nefsini, ruhunun kafesini, yapının hevesini.


Sildiğimiz her hatada bölünen nefis vardır.


Nefsine tarak vuran, nefsine sahip olandır.


Nefis,
   üzümün oluş haline benzer.
   Koruk ise yer-yer sevilir,
   üzüm ise her yerde sevilir,
   şarap ise, ayak yerden kesilir,
   pekmez ise kuvvet verir,
   sirke ise, mikrop öldürür,
   sevsen de sevmesen de yaptığını bilir.


Nefis senden korktuğu günde,
anahtar elindedir.
Sen nefsinden korkarsan,
eğitene gelirsin.
Yani, yardımcı çağır.


"Geldim bülbül sesine,
dedim 'Ver nefesine,
uyma sakın nefsine,
cefa etme kafesine.' "
dedi, YUNUS'um


Beden, RUH’un verdiği ile
gün-gün yansıma yapar.
Her an değil.
Asılda her an da olabilir,
ne var ki, kulun nefis kapısı kapanırsa
çevresinde oluşan yoğun yansıma açık görülür.
 (Aura’dan söz ediyorlar) EYVALLAH!


Dostluk eğitime değil,
 nefsinin öğütümüne bağlıdır.
 Nefsini öğütebiliyor isen
 DOST kapıları sana hepsi açıktır.


silinen her nefis artığından,
toprak dahi arınsın.


Kul, gizli kalan ÖZ’ünü bulmak için
her halini eğitirse, nefsini öğütürse,
öylece ÖZ’ünü bulur.
HAMZA DOST


Her yol BİR’e götürür, elbet,
her kul gönlünde GÜL’ü götürür;
O’nun huzurunda, nefsinde olanı bitirir.


Ne aldın ne verdin?
Ceset ile ruhu nasıl birledin?
Nefsini nasıl körledin?


“...Her nefis, bir nefese;
her nefes, boşalacak kafese hizmettedir!”
dedi, PİR SULTAN ABDAL


“...Her nefis, doğduğu yerde ölür.
Çünkü insan, kendini insan yapanı er geç bulur.”
dedi, OMAR

‘Hazırım!’ demek için;
her zerrende nefis kırıntısını silmen,
kendin ile kainattaki her zerreyi bilmen gereklidir.


Dayandık ALLAH’ıma, soyunduk nefsimizden.
HAMZA DOST


‘Nefs’ nedir?
YEMEN: Yapmak istemediğin halde yaptıklarındır.
(O zaman nefsi öldürmek mi gerekir?)
YEMEN: Öldürmek değil, oldurmak gerekir.
Nefs, sırların perdesi oluyor.
(‘Nefs’) nedir?
YEMEN: Kendine sor bakalım.
Yapmamaya özendiğin, ama yaptığın şeyler.
(‘Nefsin anlamı ‘RUH’ mudur?)
YEMEN: Hayır!
Bilgi, görgü, duygu çözülmediği zaman,
kul, idrakinde  zorlar.
Bunları ayırabildiğin zaman,
ayrı, ayrı kullanabildiğin zaman.
(Kullanmamız için anahtar mı nefs?)
YEMEN: Sevmeyi bilmezsen, nefsin düşmanındır;
sevmeyi bilirsen, dostundur.
(TANRI’nın da NEFSİ var mı?)
YEMEN: YARATAN, yaratılanla BÜTÜN’dür!
(Sevmede, kulun katkısı var mı?)
YEMEN: Kulun katkısı olmasa,
öğrenme mecburiyeti kalmazdı.
(Kan, CAN, nefs, akıl tek midir?)
YEMEN: Her zerre, yaratılandan olduğuna göre.


“...Bilelim ki, her yaratılan
ALLAH’ımın var ettiğidir.
Bilmeyen ise,
nefsinin kör ettiğidir.”
dedi, MERYEM


Bağladığın nefsini çözmeyesin!
Emanetinde olanın kaderini çizmeyesin!
BEHLÜL

“...Olmayı düşleyen,
her an nefsini haşlayandır.”
dedi, MERKEZ’im


Görgünüz O’nun ile, kavganız nefistedir.
Sevginiz O’nun ile, kaygunuz nefestedir.
HACI BAYRAM


“...Ermeyi her kulu diler,
ermek için zerrelerini böler,
her zerresinde olan bilgi ile kainatı tarar.
Ne var ki, her bilgiyi nefsi ile anda örter.”
dedi, BEHLÜL’üm


Akıl ile, beden ile, ruhunun emrindesin.
O ruh ki, kayıtsız şartsız uyumdadır.
Nefsin isyan etse de, düzeni birbirine katsa da;
gün gelir, BİR’de olan ile BİR’liği bulur.


 “Bağlamadım nefsimi,
beklemedim kafesimi.
Gönlümü egemen kıldım,
kendi kendime kendi bilgimde kaldım.
Ne aradım, ne buldum.
Bağlamadım dediğim,
nefsimi avucumda sakladım,
her an onu yokladım.
Almayı dileyen ile,
bilmeyi deneyene üç öğüt söyledim:
Nefsinin avucuna girme,
sen avucunda sakla.
Benliğini kimseye emanet etme,
kapısında bekle.
ÖZ’ün sözünün gerçeğine uysun,
sözün gerçek ÖZ’ünü versin.”
dedi, RABİA


“...DOST SOFRASI kuracağız,
nefiste olan her zoru kıracağız;
aşımız bellidir KEVSER ŞARABI sunacağız.”
dedi, VEYSEL’im


“Aldığım BİR’dir, bildiğim PİR,
yüklendi isem nefsime, kir;
almadığım gayreti demedim ‘Zor.’ ”
dedi, VEFA


“...Aynada gördüğüm kendi yüzümdür,
kainatta duyduğum kendi sesimdir,
bedende uyduğum kendi nefesimdir;
almayı dilediğim kadar vermeyi dilersem,
dengesini kurduğum kendi nefsimdir.”
dedi, YUNUS’um

“Ayağıma toz gelse, silerim;
soframa tuz gelse, bölerim;
nefsime söz gelse, gülerim;
bir elmayı bin lokma diye yaprağı ile alır,
şeker ile çoğaltırım.
Kaşığını alan gelir, elde olan öyle paylaşılır.”
dedi, PİR SULTAN ABDAL

“Altın sayarsam, nefsime sorarım;
gümüş sayarsam, hevesimi sınarım;
‘Altın, gümüş bir’ diyeni kınarım.
Demde atım bağlıdır, dilediğim an çözerim;
nefsime yol, sadece kendim çizerim.”
dedi, LALELİ


Seyrine vardığımız her olay, MİRAÇ’ımızdır,
dünyada nefsimiz kiracımızdır.
HACI BAYRAM


Nefiste bize bulaşan geçici olanı, atacağız.


Her kapıda nefes aldık, nefsi saldık.
PİR


nefsi bedende soyduk.


benliğin nefsine uyarsa, taşar;
o zaman yolun gidişine yolcu koşar.
YUNUS

BİR’liğe talib olan,
nefsine galip gelendir,
güzele gönül verendir
SARI ANA


“...Sen güzel, ben güzel,
benden öte dost güzel,
dostu DOST ile BİR’leyen güzel,
gafleti çizen güzel,
nefsini eğitip çözen güzel,
boşlukta var olana
varlığını duyuran güzel.”
dedi, NİYAZİ


Her lokma, senin ile anılır;
     her nağme, benim ile bilinir;
     her nefis, sevgin ile bölünür;
     her heveste, uyumsuza kul yanılır.


Söze kulluk etmedim,
nefsime kini katmadım.


Döndük, durduk, oturduk,
   ‘Selam’ dedik, nefisleri bitirdik.
ALİ


“...‘Cihat?’  diyenden soralım;
‘Nefsi ile savaşını kazandı mı?
DOST ADI’na hayır deyip,
bir kuluna uzandı mı?’
YUNUS söz ile cihat açtı,
önce ÖZ’ü ile savaştı,
nefsini mümin kıldı,
yolları öyle aştı.”
dedi, YAHYA EFENDİ


Yol yolcuya açıktır, sevgiliye götürür;
nefsini uyuttuysan, kaygunu bitirir.
SEYYİT OMAR


Üzüm suyunu sırlarsan, şarap olur.
Emek ile eylem haline getirmek,
önce aldığını kendi bünyesinde bitirmek…
YAR ADI’nı anmadıysam,
AŞK sohbetini kurmadıysam;
yazık olmuş ömrüme, gölge gelmiş kibrime.
Ayar, sana bana biçilmiş ise;
seni beni bilmeliyim,
sevgimi cümle alana bölmeliyim.”
dedi, PİR SULTAN ABDAL
nefsi ile aldığı tüm yükü sırtından attı,
öylece atının yularını tuttu,
hedefi açık kaldı,
cümle için kainata daldı selamladı.


Cümlenize selam olsun,
her nefiste güneşten gelen renkler buluşsun.
Öyle buluşsun ki, gölgelerden uzak kalsın,
dikeni varsa sıyırsın.


 mantığım ile nefsime galib geldim.
PİR SULTAN ABDAL


Talib olan; nefsine galib gelmeli
ALİ


Selam sizlere olsun, gönüllerde kaygu bitsin;
toprak, çimen ile ağaçları ile
çiçekleri böcekleri ile hepinize yetsin;
çoban, sürüsünü sevgisi ile gütsün;
arayan, bulduğunu dağarcığına katsın;
her bir yaratılmış, nefsinde olanı silsin
VEYSEL


“...Mağlup ettiğim nefsimi
atmayı değil, eğitmeyi yeğlerim.”
dedi, PİR SULTAN ABDAL

“DOST’a selam ilettik, aklımızı kül ettik;
EMRİ’ne uyduk ta, nefsimizi kul ettik.”
dedi, HACI BEKTAŞ


MERKEZ’im sözü aldı:
“Kavgayı ‘Yersiz’ diyen,
lokmayı pişmeden yiyendir.
(Kavganın anlamı nedir?)
Nefis kavgası!...”


“Dostluk, kulun gönlündedir;
nefsi ise, emrindedir.
Yasak olana el atmazsam,
dostluğa emeğimi vermiş olurum.”
dedi, MERYEM


"Dayandığım kapıda gerçeğin yaprağını saydım,
nefsimi öylece soydum;
değişen her günün olayında,
gönülden aldığım ile doydum."
dedi, YUNUS'um