Yumuşak oluşun gününe vardık, yazıyı veren güne niyet kurduk. ALLAH’ımdan IZNI’ni aldk. Salıyı çarşambaya bağlayan geceye kapıyı açtık. Gününü, geceden güne cumayı seçtik. Cumayı, sadece gündüz dileyene. Sorusunu seçen gelsin. Sorunun yeri faldan değil yoldan olsun. Sonun ne olacağı değil, çıkamadığın olaydan yolu sorulsun. Gününü verdim, cumayı seçtim. Cumadan başka günde söz yok. Gecenin seçimi yok. Salıya başlayacağımızı verdim. Gece sohbetimizde olanların, gündüze katılması yersiz. Geceden nasip alan, günde başkalarına da hak tanısın. Çünkü günde vakit dar. Kul ayrımı yapılmasın. Denilene gün verelim. Ne var ki biz onun yuvasına varalım, salıyı onun ile açalım. Salıyı, denilene verdim. O gün, günde sözü açtım. Salıdan sonra sadece cuma günü gündüz sözümüz olacak. Dört yıl, hepiniz sabır ölcüsünü verdiniz. Gelenden hiç şikayetin olmadı ki. Onun sabrı, zaten cok önceden bilinir. O yüzden lütfuna nail olur. Ne var ki, lütuftan hepiniz nasip alırsınız. Onun icin, gününü vermek, vazifeye ölçüye vurmak gerekir. Vazifemiz belki arttı, ne var ki ölçüde olanın yükü hafif gelir. Kim olursa ne denirse. Gün değişmez. Sözümüz anda yetti.

Oymanın yumuşak olanı, kulun eline geleni. Mümin; münasip yolu bilir, HAK YOLU’nda bulunur, kulu için yorulur, ahirette görülür. Ayağına giydiği, fistan diye sürüdüğü, tatlı aşı verdiği, YARATAN’dır sevdiği, sevdiğimin aldığı. ‘Budur gözüm gördüğü.’ der, GARİB yol alır. Yolunda eline beratı verilir, ‘Yol senindir.’ denilir, yolunda duran taş ayıklanır.
Aydın olsun yumağın. Selam versin cümle gelenlere, yolunu verenlere,
duanı alanlara, duacı olanlara.

Olmasını dilediğin, ‘Neden kalsın?’ dediğin; almaktan kaçınmasın, yumuşak sözden geçilmesin. Olan, karara kalan; ALLAH’ımın EMRİ’dir. Yolunu gözlediğin, ‘Gelse.’ diye özlediğin; kararlı gelir, sevincin büyük olur. Şeklen yol açılmaz, ALLAH’ımın EMRİ’nden çıkılmaz. Her olanı ‘EMİR’dir.’ dersen, huzur bulursun. Sabrı kendine sermaye ettin, kullandın. ‘Bitti artık.’ deme. Sütün verilişi değil, alınışıdır önemli olan. Yağmur yağar sel ile, bulut gider yel ile. Yağmur yağsın, rüzgar essin, güneşin önü açılsın, kulun yüzü gülsün. ‘Kararım verildi.’ diyene, sebep sormak yersiz. Asa mıdır körü yürütür, yağmur mudur seli sürütür? Ne gelmekle niyet biter, ne demekle söz yeter. Niyaza yer vermeli, geleni ALLAH’ımdan bilmeli. Huzur, oradadır. Yol yolu keserse, köprü kurulur. Yoldan yolu geçmek için köprü aşılır. Aşana değil, AŞTIRAN’a bakmalı. Sepete meyve konur, boş kağıt ta atılır. Boş olup, çiviye de asılır. Duman yoldan çekilsin, şüpheni sil ki dağılsın. Çoban, davar sürücüsü. Ne onun kolcusu, ne gönül yolcusu. Çoban olmasa da davar yerini bulur, vardığı zaman görür. Duvar taşla da, tuğla ile de, kerpiç ile de örülür. ‘En sağlam hangisi?’ dersen, duvarın içindekine bağlıdır. Duvarın içindeki kimdir? ALLAH’ıma sığınandır. En sağlam duvar, ALLAH’ıma sığınan kulun duvarıdır. ‘Yemeyen ölür, çok yiyen kalır.’ denmesin. Ömür, yazıldığı kadardır. Sebebi sorulan, yazının temelidir. Yol münasip olsun, gelen karanlıktan kurtulsun, seven yolunu bulsun, kainat gönlüne dolsun. Açılan, açıldığı kadar alır; kaçılan, kaçıldığı yerde kalır. Daha ne çok alır, ne öteye kaçılır. Meyve hamken yenmez, olmasını beklersin. ‘Daha tatlı yiyim.’ dersen, şeker eklersin, reçel yaparsın. Tadın sonu yok. Sevginin ölçüsü yoktur. ‘AŞK.’ dediğin, kulda aradığın; günlük olaydır. Sonsuz AŞK ALLAH’adır. Bulana değil, arayanadır; sönene değil, yananadır. Yaprak mevsimi geldi, ağaçlar bezendi. Durma yerinde, olma derinde, çık gör. ‘Yersiz.’ deme, yer ara; toprak deme, gül ara. Toprak; dikeni de ,gülü de besler. Kul, neyi nerden seçer? Ayıran, ayrılır; seven, kayırılır. Kul, kuldan ölçü almaz. ALLAH’ına sığınan, kuldan ölçü beklemez. Aymayı bilelim, güzellik görelim. ‘Karanlık dünya.’ demeyelim. Aymakla yol açılır, yağmakla bulut dağılır.

 
Vurduğun taş yarıldı, hayır olan verildi, ‘Taş.’ dediği konuldu, sorduğuna ‘Evet’ denildi. Geçmişe dönmek, bodruma girmektir. Yeniye gitmeye, ALLAH’ım EMİR VERİR. Neden üzüntü? Aydın yoldan ışık alan, karanlık yola bakmaz, baksa da görmez. Aydınlığa alışan göz, karanlığı seçmez. Göz NUR’dur. NUR’a el atana, ne mutlu. ‘Şifasını verdim.’ deme, ‘ALLAH’ımın İZNİ’ni aldım.’ de. Almadan, el atmadığın görüldü. Sonunu da ALLAH’ımın İZNİ’ne bağla ki; yeniden gelene kapı açık kalsın, eline ULU’nun NUR’u değsin. ULU’nu bilene, yolunu verene hürmetim çoktur. Kimliği varlığına, YM gönül yoluna uyar. Mümin olan bilir, LOKMAN’dan el alır. Ben vermedim, ALLAH’ımdan İZİN geldi, gönül yoluna uydu. Dünya adı LOKMAN. Ahiret, ad almaz. Her doktora olmaz, ALLAH’ım ADINA hizmet edene. LOKMAN’a. Aldığın yardım, öyle olduğunu gösterir. Elinde eli. Adını andığın an, yanında. Dilenini verelim. Kızımıza. Arının balı, güzelin hali sevilir. Sevenin yolu, yolunda kulu sevilir. Sevenle beraber, gülenle beraber olan, ağlayana mendil veren; sevilir. Güzelde sevilir, çirkin neden yerilir? Çirkin denilende, güzellik aranır. Arı balı olmasa sevilmez. Gülün rengi var, dalı var, yaprağı ver; amma, dikeni de var. Onun için, güzelliği arayın. Sepetten değil, sebepten. Danışman, YÜCE. Ağanın yoluna göz atalım. Ağanın işine YUNUS’um el atmış. Çarığı tabana, mendili kabana atmış. Çarık tabana, mendil kabana yaraşır, en uygun olan bulunur. Havaya el açılır, duvara elek asılır. Elemiş unu, çöpünü atmış, eline has unu almış, -meraka yer yok- yolun uygununu bulmuş. ‘Az almış, çok vermiş.’ demeyin. Almayı bulmak için, vermeyi bilmek gerek. Vermeyi öğrendi, almaya kürek gerek. Her olayın sarsıntısını, olgun karşılamak gereklidir. Sarsıntıyı geçirdi, yerleşmeyi bulacak. Asma budandı, yeni filiz verir, kütük tazelenir. Dedim daha önce. Meraka yer yok. (Resim verilir: LOKMAN) Dilenen verildi, ‘LOKMAN.’ denildi, rüya ile gösterildi. Subaşı dediğin, suyunu gördüğün; LOKMAN’ın suyudur. Huyun da huyudur, gönlün de yoludur. Resmin sebebi soruldu. Sana anahtar verildi. LOKMAN; gördüğü otun, aldığı atın vergisini, ALLAH’ımdan dilediği andır resmini verdiği an. Masamıza gelen, cemaatımıza giren. Dileğine uyarız, YÜCE’den İZİN dileriz. (‘Sağ olun.’ denilir.) Sağlık size, varlık bize; darlık dize, güllük yüze. Gül gören hoş olur, hoşluk huzur verir. Güllüğü bulsun, huzura varsın. Kimi diyeyim? Derdiğin gülleri, sevdiğin ULULAR’ı. Hepsini dersen, yanında bulursun. Şüphen olmasın, ‘Nasıl sığar?’ demesin. Dedim; an gelir noktaya girer, an gelir dünyayı doldurur. Sevenlerle bir olur, bir kalıp doldurur. An gelir dağılır, gönüllere sığdırır. Dağılan sevgidir, seven mutludur. Sevenden sevmeyenden ALLAH’ım RAZI olsun. Arayan bulsun, aramayan dönsün; yönünü bulsun. ALLAH’a ısmarladık. Daha mı gitmeyim? Giyindiğim NUR’dur, anıldığım PİR’dir, sevildiğim gönüldür, sevdiğim cümledir. Cümleyle beraberim. Darında-bolunda, ALLAH’ımın YOLU’nda. Geldik gidelim, EYVALLAH diyelim. Gittiğim yeri sorarsan, anıldığım an, ananla beraberim. Katını sorana demek vazifem. Gönül yolun uymasa, cemaatımız kurulur mu, adımız anılır mı? 

... olayda temizlenecek, niyetlerdir. O da bundan değil, karşıdan gelir. ALLAH’ım, niyetin hayır olanını VERİR. Ne yumurta kırılır, ne civciv ölür, olay yağ misali dökülür. ‘Bulaşır mı?’ dersin. Dert etme, üstüne kül dökülür. Aşağıya değil, yukarı bakalım, elimizi ALLAH’ımıza açalım. Gördüğümü dedim. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Olay sizin değil ki. Sözü söze katmayalım. Daha önce dedim, olaya kapak örtelim. Yerini bilmeyenden sual açılmaz, yolunu bilmeyenle yürünmez, kendini bilmeyene danışılmaz. Kendi bilmez ki sana ne versin. Suyun akmadığı yerden ‘Ağaç dikilse?’ diyen, kendini her kuldan yüksekte gören. Kimliğini bilirsin. Korku gelmesin. Astığını sanmasın, kendine güvenmesin. Diyeceğim, ona. Hayır, sana değil sana üzüntü verene. Söyledim ya, görgüden uzak kalan, güzele yüz çevirendir. Yüz güzelliği değil. MERKEZ’in kızına. Güzelden güzeli seçmek zordur. Yaprak misali, mayıstır kulun masalı. MERKEZ’in kızına. Adını değil, kendini belle, yaprağı değil, ağacı dalla. Yeridir kulunun. Gönül hal ile YM olacak. Konuk olanla, yolunu sorana duacıyım. Halini bilenle, gününe gülenle de duacıyım. Halini bilen ne demektir bilir misiniz? Olana aynen uyan, adapte olan. Cümlenize ‘EYVALLAH.’ diyelim.

... söze girdiysem; düze mi duraydım, sözü söze mi kataydım? O zaman, MEVLÂNA mı derdiniz, adımı mı anardınız. Düşündüğüm; o gün de, bu gün de aynı. Yeniden dünyaya gelsem, gine aynı olurdum. Benim yaptığım yardım, en çok muhtaç olana göstermekti. Çünkü, gönül yolları değil, dünya yolları bozuktu. ‘Bana.’ diyenlerin gönülleri dönüktü. Maksadımı bilmediler, ölçüyü onlar vermeye kalktılar. Neden aldırayım? Vazifem ALLAH’ımdandı, kula hesap mı vereydim. Olması mucize sayılmasın, olmuştur. Seni uykundan uyandıran, mumunu yakmaktan aciz midir? Umduğun gibi olsun, ALLAH’ım tez versin. Ne acele edersin? Sohbetimiz aynayı ele aldı. Yüzüne bakana gülenle güler. Dumanın dağıldı, sözüm edildi. Vazifemiz, yardımcı olmak, yol açmak. Yol hazırlanır. Dediğim gibi olur, YUVA’ya gelir. Sepette değil, sebepte. Değeri, dilediğin gibi olur. Ne var ki, maddi değeri değil. Zenginlik yok. Günün yeteri, sözün biteri kadar. Aşına başına, yuvanın taşına sahip olacak. Umduğundun çok seni sevindirecek. Yanındaki senden çok sevinecek. İzin olsa, derdim. Bilirim, ne var ki söyleyemem. Söyleyemem diye üzülürüm. Meraka yer yok, geçilen dönmez. ‘Sırmalı fistan.’ demez, ‘Verdiğin yetsin.’ der. Seçilen öyle olsun, geçilen unutulsun. ALLAH’a ısmarladık. ‘Neydim, ne oldum, ne olacağım?’ diyen, ALLAH’ı bilendir. Dama taşı olma, ele gelme; damayı sen oyna. Sorunu, yanımıza gelene deyim. GANİ’den danıştım. Gidişe yol açılır, sevinçle dönülür. Ayran yoğurttan olur, içen serinler. Yoğurt bırakılsa, daha az kul nasip alır. Nasibin, ayran gibi artan olsun, yuvanda elin dursun, sözünde dilin. Geline demedim, gelene dedim. Kızım yolunda, eli kalbinde. Yanındakine deyim. ‘Düşündüğüm gibi olsun.’ dersen; görme, duyma, deme. Kusursuz kul olmaz, ‘Görme.’ dediğim odur. Kuyuya ne bağırırsan, o cevabı alırsın. ‘Büyütür.’ dersin. Varsın büyütsün, cevap verme. Hatayı kendinde bulsa, elbet yapmaz. De ki, ‘O bilmezse ben bileyim, yolundan taşı alayım.’ Soranda yük kalmasın, sorduran cevabı alsın. Ona de ki; ‘Yıkımı hazine diye değil, barınmak için yapsın, binanın en güzelini seçsin.’ VARLIK ALLAH’ımda. Yanlış yol seçtiler, ayrılığa düştüler. ‘Düzelsin.’ diyelim, duacı olalım. Hatuna söyleyin, ‘Sabır yetti.’ der. Sabır, ömür boyunca yetmez. Düzelen, gönül olmalı. Dönük gönül, azap verir, uyan kulu da yanıltır. ‘Sabır.’ deyin. ‘Yetmez.’ derse, ALLAH’ıma havale edin. ALLAH’ım hangi yolu açarsa, hayır odur. İrade tek taraflı değil, iki tarafın çarpışması. Neticeyi ALLAH’ıma havale edin. Hep duacı olalım, doğruluğa yön verelim. Olan olur, olmayan dökülür. Masayı AŞK ile açtık, sözü AŞK ile kapatalım.

Asla hata aramam, bulmam, VERGİSİ’nden uzak kalmam. Yarına ‘Nasıl olacak?’ diyene, ‘Acabadan uzak kal.’ derim.

... Kuyuya bağırdık, nasibi çağırdık, YM dedik, olaya uyduk. Saf gelen yerin alır, sof diyenlerin durur. Ne saftan geçtik, ne softan, el aldık, HAZRETİ YUSUF’tan. Dedi ki: “Güzellik bende kalsa, hani beden nerde? Beden yapısı, açık ise kapısı; ne mutlu sana. Yüzde aranmasın güzellik, gönülde aransın.” Oltayı denize atan, balığı bekler. Olan, yazılandır, İyiyi-kötüyü karma, dizini yorma, gömüleni çıkarma. Değişen göreceksin. Uyana değil, duyana dön. Mümin oldun, yolu sordun. Sorduğun günden verdim. Gelenlerden korkun mu var? Sorunu gidene sorarsın, olaydan uzak kalırsın. Elbet seni yoklamaya, niyetine bakmaya gelirler. Ne var ki, baklava değil turşu yedirirler. Sana daha önce dedim, senin miden turşuyu almaz. Olmayandan uzak dur. Daha önce dedim, ‘Kimden bekledi isen, ondan.’ Dert etme, yeniye yol al. MERKEZ’in kızı, benim dediğimi verdi. Korkun olmasın, kuldan çekinilmesin. Her kuvvet, ALLAH’ımdan. Gideni unut, olmasın umut. ALLAH’ım kulundan geçmez. Sen O’ndan geçsen de, O senden geçmez. Korku yersiz. Kanuna uymayan, yerinsin ...

YUNUS’umu gördüm, ‘YUVA’ya.’ dedim. ‘Yıl mani, YUVA’nın yolu hani?’ dedim. “ Günün gecesi, dünyanın bilmecesi. Kul toplanır, ‘Çözelim.’ der, niyetine yumak ekler, kul kulu bekler. ‘Yılın doğuşu.’ denir, uygun aşlar yenir, kul eğlenir. Yıl yeni gelir, cümlesine hayır verir.” dedi. Güldünüz eğlendiniz, amma HAZRETİ İSA’yı anmadınız, RUH’una okumadınız. Gönül dönmez, kul kula eğilmez. ALLAH’ımın kuluna verdiği değişmez. Yolunu sorana de ki; ‘Gün güne uymaz, günden gelen günde kalmaz. çünkü, güne bugün uymaz. Bugün doğan, dünü yaşamaz.’

Yumuşak olmayı denemeli, yumağını öyle sarmalı. ‘Elde değil.’ diyene sözüm. Elinde olan ne? Yumağın mı, yumağının düğümü mü? Olgunluk, elbet elde değil gönülde. Ne var ki; eli-dili gönüle uydurursan, huzuru bulursun. Huzuru havada suda değil, kendinde ara. Niyetin gibi değil, etrafla ilgisi yok. Huzur veya huzursuzluk, kulun kendindedir. Kul vardır; gül bahçesine girer, dikeni bahane eder. Kul vardır; çitli yoldan gider, yeşilliğine gönlünü katar. Şu demektir ki; çit topyekûn diken olduğu halde, rengiyle kendini avutur. Gülün bütün güzelliğine rağmen dikenini bahane edene, ‘Haklı.’ mı denir? Oluşun hikmetini düşünün, verişine karışmayın. Ne senden ne benden, ALLAH’ımdan olduğu için büyüktür. Mazan, nimetin; menan, olmayacak şeyin anılışı. Niyazın. ‘Verdi mi, vermedi mi?’ diye anılmasın, şüpheye düşülmesin. Cümleye derim. Olmasını dilediğini; şüphesiz iste, şikâyet ile değil. Kul var zengindir, derdi eşinden. ‘Zengin olmasaydım, bu yönden huzur bulsaydım.’ der. Ne yanılmadır bu, kul için! Kul vardır orta halli, yolu düzgün, yavrusu yüzünden üzgün. ‘Yavrum düzgün olaydı, aşım soğan geleydi.’ der. Bunlar ALLAH’ıma güç gelir. Kul dilemesini bilmeli, ALLAH’ımla alışverişe girmemeli. Münakaşa değil, sohbet. Gelişim sohbet için değil mi? Genişliğine gidilebilir. Dilerken, ‘ALLAH’ım şükür, dünya nimetlerine gark ettin. Olan üzüntümü de gider, kulun senden diler.’ dersen; dileğin olmaması için, senin hayrına olmaması gerekir. Olmayana yerinmeyin. Dedim ya huzursuzluğu kul kendi yaratır. Şüphesiz, her gelenin hayır olduğuna inansa; huzura kavuşur. Senin hesabına uysa, dünya toptan karışmış çileye benzer; her kul bir ipin ucunu çeker, çektikçe kördüğüm olur. Ne serdedir, ne yerdedir, ne yeldedir. YÜCE’den gelen EMİR’dedir! Mümin kulun niyazı; serde olmaz kurur, yelde durmaz üfürür, yerde olmaz toprağa karışır. Gönülden alınır, ALLAH’ıma iletilir. Gelen EMİR de kula, madde ile gösterilir. Kulun niyazını dedim. Manası açık; kalem yazar, kalem bozar. Niye uygun değil diye yazıyı yumuşak dilersin? Sert yazarsın sonra döner bozarsın. Düşün de yaz, yazdıktan sonra bozma. Olmayışa akıl takma. De ki, ‘Nasip olanda gelir.’ Yolu açılır, nasibin yoldandır. Nazımın hazımlı olması gereklidir. Hazmı olmayan, nazım değildir. Hazmetmekten korkmak, az yemeği icap ettirir. Anamın şikayeti, babanım nazım oluşundandı. Benim şikayetim, hazmın zorluğundandı. ‘Nazma zorluk vermesin, kul şikayette olmasın.’ diye ağırlık vermedim. Şikayeti kendim yok ettim. Her kulun, hazmını zorladığı mevzu vardır. Karşındakinden değil, kendinden vererek o zorluğu kaldır. Kaideyi değil, olmayı düşünün. Kaide, mihver üzerine kurulur; söz, sana gelinceye kadar durulur. Söz benden değil YÜCE’den! Gülmek, her kula yakışan. Güzellik, ALLAH’ımdan her gelen. Mesnedi olmayan bina, çökmeğe mahkumdur. Name kulun elinde, gelen günün niyetinde. Sahra, yolunu göstermez; ne var ki arayan kul, yolunu kaybetmez. Nardan su aksa, kulu yakmaz; kul nehir bulsa, içinden çıkmaz. El amade, dil amade, kul amade. MEVLÂNA, ALLAH’ımın EMRİ’ne amade! Çember içinde buluştuk, ALLAH’ımın her kulu ile gönülce dertleştik. Memnun olana, yolumuzu yeniden açtık. Olmayan, nasip alamayandır, elimizde olmayandır, ALLAH’ım sundursun!

Münasip olan yolun yolcuları, amade kolcuları. Nadan olmayın, ‘Yadan.’ demeyin, kul yoluna ölçü vurmayın. Sunduğumu alana, CAN’ımın uyduğunu bilene. Yolumun gidişine uyana da, uymayana da derim. Uyanı niyetinden, uymayanı diyetinden bilirim. Olmasını dilersek, ‘ALLAH’ım versin.’ dersek; olacağı bilinsin. Aramızda dünya sarhoşu yok, hepimiz olgun dolgun. Sarhoşluk; yolumuzun gidişine, CANAN’ımı buluşuna göredir. Sudan yol açtık, geçtik, yürüdük. Önce çağladık, sonra durulduk. Yolumuzu yürüdük, dilediğimiz asmanın köküne postumuzu serdik. İndiğimiz yer, vardığımızın neticesidir. Asma; kula ALLAH’ımın AŞKI’nı veren şarabın yetiştiği köktür. ‘Şarap yetişir mi?’ dersen; kulun yetişmesi misalidir, şarabın erişmesi. Misket, kokusunu ham iken verir, onun kökü öyle ayrılır. Olgunluk kökten olursa, verimi küçükten olur. Aşılama geç verir. Yemişin oluşu güzeldir. Yaşamayı, ALLAH vergisi diye sevin, gün geçesiye değil. Her günün ayrı güzelliğini görün, hataya değil atâya bakın. Büyük; yaş büyüğü değil, gönül büyüğü. Sedef tahtta olsan, gönülü dumana boğsan ne görürsün? Elinde baston tutsan, eğilip güle baksan, renginden kokusundan gönüle atsan; güzelliğe varırsın, ‘Günüm hoş geçti.’ dersin. Zeytinin ulusunu düşün. Meyve vermese de, gölgesine kul sığınsa yabana mıdır? Almayı-vermeyi bilmeli, güzelliği her devre görmeli. Orayla buranın yakınlığı, beden farkıdır. Bedeni silksen, yanımdasın. Suyum akarken, kullar içerken beraberiz. Deryayı geçmeye adım mı gerek? YÜCE’ye varmaya yardım mı gerek? Her kul gönlünce varır. Ben yol gösteririm. Vazifem budur.

Niyetin oluşunu, kulunun görüşünü diledin. ALLAH’ımın VERDİĞİ’ni, kuldan bilme; olaya, felaket gözü ile bakma. Niyazın, düğümü çözer. Oğula söyle; kendini sağlam bilsin, çürüğe çıkarmasın. Desin ki, ‘ALLAH’ım, SANA sığındım. KUVVETİN’e güvendim, kulundan korkuyu gönülden attım. Yardım diledim, ‘ALLAH’ım.’ dedim, göndereceğin YARDIMCI’yı bekledim.’ YARDIMCI’sı; dünya kulu, ALLAH yolu, ADEM dölü; HAZRETİ DAVUT’u beklesin. ALLAH’ımın VERDİĞİ, ALLAH’ımdan alınır. Şüphe silinsin, olmuşu bilinsin, olacağa inansın. ‘Ne dua?’ derseniz ‘LA HAVLE’ devamlı okunsun, ağızdan düşmesin. ‘ALLAH’ımdan.’ demeli, severek sarılmalı. Sırmayı değil, sarmayı öğren; sormayı değil, görmeyi öğren; olayı değil, sonrayı öğren. 

Hoş gördüm, cümleyi selamladım. Alan-veren, nameyi bilen; yolunu bulsun, ‘Sebep, ALLAH’ım verir.’ desin. Yeşil rengin dengine, çiçeğin ahengine; yolumuzca dolarız, yumağımızca çağlarız. Derim; yıkmaya değil yapmaya bakın; kırmaya değil, tutmaya bakın. Kul kulun sevgisine değil, şefkatine muhtaçtır. Sevginin sonu yoktur, şefkat ise mahduttur, sınırlıdır. Sunmak, aklın üstünde; verdiğim, kulun idrakinin üstünde; almak, kulun ayarında. Masanın üstü yiyecek dolsa, her kul midesi aldığınca yer. Kimi kolay hazmeder, kimine ağır gelir, kimi daha olsa der. Aydın aştan, masa taştan olsa; her iştahı olan âlim olurdu, her taşı bulan hayatını kurtarırdı. Nasibe boyun eğin. Gülmeyi gösteri olsun diye değil, gönülü parlatsın diye kullanın. Öfkeyi korku versin diye değil, kaldırıp çöpe atın. ‘Umduğum olsun.’ derseniz, önce dünya yükünü atın. Suyunu almış, yolunu bulmuş kula; dünya yükü ağır gelir. Dünya yükü size, gönül rızası ile değil, şeytanın havalesi ile gelir. Her kula öyledir. Uzak tutmak kulun elindedir. Onun için derim, akla geldikçe ‘ALLAH’ım SANA sığındım.’ deyiniz ki, yükü sırtınıza almayasınız. Dünya günümde an geçmedi, ALLAH’ıma sığındım. ALLAH’ımla arama dünya yükü koymadım. Dediğim, yolumun sırrıdır. ‘Sırrı.’ dediğim gizlilik değil, görene açıktır. Ne mutlu size ki, açmayı EMİR aldım, sevgili kullarına verdim. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. MİM, Name verelim; ZU, amin. (Şeytan hakkında soru sorulur) ‘Maznun olma yolumuzda, duman koyma gönlümüzde, tanık olma sorumuzda. Senden uzağız, ALLAH’ımın HİMAYESİ’ndeyiz. Seni, ne kötülüğümde andım, ne olanı senden bildim.’ deyin, ALLAH’ıma sığının. Şeytan şerrinden uzak olursunuz. Masal demeğe değil, yol göstermeğe gelirim. Olayları elerim, elek üstünde kalanı çöpe atarım. Nazenin olanın niyazını, niyetine uygun görürüz. Nazlının nazlattığı. GARİB. Nazlı, analığı. ‘Neden nazlı?’ dersen, şu manada derim. Nazlanmaya layık olana, o paye verilir. Dünya da, ahiret te böyledir. Ne var ki naz, şımarıklılık değildir. Uygun yolun, uygun kuludur. Nazı da ALLAH’ımadır. Biz de ALLAH’ımı çok seviyorsak, elbet naz yapmaya hak kazanırız. Sevmenin ölçüsü mü var? Müsterih olasınız. Alçıyla değil, gönlünüzü altınla doldurasınız. ‘Dolu değil mi?’ derseniz, yazım yalnız size değil. Yazılsın, yayılsın, okunsun, gezinsin. Dönsün kuldan-kula, elden-ele. Müstesna yolun, açıklığa meyli vardır. Yerde ot, havada kuş misali. Otu beğenmedin mi? Bir dikersin, bin toplarsın. Çeyrek dünya alınmaz, dünya sırrı çözülmez. Bize dünya sırrı değil, ahiret yolu gerek. Dünya sırrı izince çözülür, gezince değil. Cebine para koyarsın, ‘Bol param oldu.’ dersin. Bakalım senin midir? Cebin delinir, yerini bulur. Sende sen olan nedir, bilir misin? Mantık. Benlik gibi. Bende ben olan nedir, beni meydana veren nedir? Mantığım. Ben mantığımı ne yolda kullanırsam, o yöne giderim. Mantık, ALLAH VERGİSİ’dir. Ne var ki, kullanmak senden. Benlik, kula göre değişir. Mantığına sahip olan kul, kendini dünyaya kabul ettirir. Benlikle değil. Benliği başının üstüne alıp gezersen, kaybın büyük olur. Benlik seni ezer, gün gelir başına ağırlık verir. Benliği ayağının altına alırsan, gün gelir senin ağırlığının altında ezilir. Benliği ayağının altına alan, iradedir. Yoksa ne senin, ne de senden gelenin, ALLAH’ımın VERGİSİ olduğu unutulmaz. Su gelir, akar gider; söz gelir, yıkar gider; gün gelir, çöker gider. Çöken nedir? Çöken, kulun geçen ömrü. Kul gelir, göçer gider. Peki, kalan nedir? Kalan, senden sen olandır. Benden ben olan ne kaldı. İyi ya, senden de sen olan kalır. İsmin. Mecnun olsan, AŞK’a düşsen; yanarım sana. Mecnun, kul AŞK’ına yanmış; MEVLÂNA, ALLAH AŞKI’na düşmüş. Biri masal, öbürü hakikat. Masala değil hakikate dönelim, durmadan dönelim. (Resim verilir: HAZRETİ SÜLEYMAN) SÜLEYMAN HAZRETLERİ’nin, hayvanat dili ile anlaştığını unutmayın. Olduğu gibi al, dediği yerde kal.

Geldim gelişe, cemaati kuruşa, selam cümlenize. Yolumuz ayrı değil, sözümüz gayrı değil. Neticeye baktıkça, aynı meydanda buluşuruz. Gelenlerle beraber, derenlerle beraber. Sebep sözü bağlayanda. Çıkalım düze, gelelim söze. Geceyi örtmek, gücün değil. Kulun gücü. Gücünün yetmediğini sevmeye çalış ki, yolunu bulasın. Dünya kulun her dileğine uymaz, kul dünyaya uyarsa huzuru bulur. Geceye örtü koymaya değil, geceyi gece olduğu için sevmeye çalışın. ‘Konuşmak yersiz.’ denmesin, gelişim sohbet içindir, varlığım gönüllerinize eşittir. Yolumuz el ele, GÜL’ümüz gönüllerle, sevgimiz, CANLAR CANAN’la. AŞK’a gelmiş kullarız, ADEM’den gelmiş dölleriz. Gelenlerle beraberiz. Sen-ben değil biz, yerde diz, yönde yüz. Yönümüz ALLAH’ımız. Yanımıza aldığımız yok. Hep geldik, cemaate katıldık, selam sizlere getirdik, aldık. Sözcüyüm, arada köprüyüm. Köprü bilinir, iki yaka birleştirilir. Bir başı bende, bir başı GARİB’te bilinir. Akım sorulur. Kuvvetli verilir, anda alınır, anda gelinir. Arada yok. Olay budur. Anlayana dedim, gönülden konuştum. MEYDAN sözü edilsin, bahçeye girilsin; yaprak misali, yapraklı dal olsun, dökülen kalsın. Yaprak çiçeği gizlemez, çiçek meyveyi gözlemez, ham meyveyi kul sevmez. Niye sevmez? Çünkü tat vermez. Tadını dilersen beklersin. Beklersen sabır ölçünü verirsin, yediğinin tadını alırsın. Kuş uçar yol geçer, tavşan kaçar niye? Tek gayeye, tadını aldığını kendi bulsun diye. Misalini sordunuz danıştım ALİ’ye. HAZRETİ ALİ dedi: “ Ne niyet edersen, o niyete uy. Günden günü say. Değişen ne gündür, ne olay.” Mümin kul bilir. Niyet niye edilir? ALLAH’ımdan istenir. Verilenle yetinsen, ‘ALLAH’ım GÖRÜR.’ desen; ne üzüntü çekersin, ne huzuru bozarsın. Olay basit; kul hesaba katılır, ‘Öyle değil böyle olsa.’ der, kendi de hesabı şaşırır. YÜCE’ye bıraksa, rahatı bulur. Kul der ki ‘Zenginlik güzel.’ Zenginliği bulan da eksiklenir. RUH’unun zenginlikte olmadığını görür. Aslında huzur; ne zenginlikte ne fakirlikte, ne gençlikte ne yaşlılıkta. Olsa-olsa gönüldedir. Onu da kul, kendi yaratır, yaşatır. Demeyin, kulun yoluna söz etmeyin, ‘Yanlış gider.’ demeyin. Senin gibi, o da ALLAH’ımın kuludur. ALLAH’ım onu da GÖRÜR, sebep yaratır, KURTARIR. Kul kuldan üstün değil. Kalem, defter, yazı yeter, söz ister. Merak bizde. Biz dedim sizde. Yol açtık, dumansız gönüllerde umduğumuz imanı gördük, sevindik. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Sözümüz bitmez, defterler yetmez. Gökyüzü defter olsa, ağaçlar kalem gelse; bitmez, aşkımız sönmez! Yandık yaktık, geldik gittik; ne yetti, ne bitti. Akıma dayanmaz. Sözü dosta verelim, EYVALLAH diyelim. Söz dilendi, ‘Senden.’ dendi, memnun oldum, ‘Selam.’ dedim, döndüm geldim. Suyumuz içilir, dostlar seçilir, meclis kurulur. Uygundur dediğin. Sorunu beklerim, aç. Geçici merakı neden aldın, olayı üstün gördün? Her kula olur. Gelen de, veren de; ALLAH’ımdan, yumuşak yol bulur. Geçeceği danışıldı, öğrenildi. Meraka yer yok. Bağlantı kurmak, dost gönlünü üzmek. Hastalık neticelendi. Merakı atalım. Gönülde yer yok meraka, sadece sevgi doludur. Yoncayı niye seversiniz? Uğur sayarsınız. Suyu niye seversiniz? Hayat ararsınız. Sevgide ayrılık yoktur. Her sevilen sevilir, ‘ALLAH’ımdandır.’ denir. Geçeni unut, gelendir umut. Güzel gün beklersin. Gece gündüz beklenir, gündüzde geceye hazırlanır. Ne var ki, gündüzü beklediğin gibi geceyi beklemezsin. Olayı beğenmezsen ‘Hayırsız.’ dersin. Hayırsız dediğin olay, bil ki hayıra açılan kapıdır. Daha ağır gelecek şerri örter. Usandım demeyin, şikâyetçi olmayın. Şikâyet, kulu daha kötüye götürür. Asmayı budarsan, bol meyve verir; kökünü beslersen, meyveyi oldurur. Aymayı bilen kul da, bakımlı asmaya benzer. Dostumuza dedim. Bakımı güzel, meyvesi bol, üzümü ermiş, şarabı olmuş. Doldurur, sunar. Sözümü bilir, gönüle doldurur. Doldurur verir, ne mutlu! Yalnız almak yetmez, sunmak da gerek. Ne var ki, sunduğunu bilmek gerek. Bilen alır, gönülle güler. ALLAH’ım güldürsün, ADEM’e kavuştursun, AMİN. Sözümü vereyim, dostu dinleyim, kenara çekileyim. ‘Gideyim.’ demem. Aranızdayım. Varlığınıza eşit. Dinlemek te güzel. Yumuşak yol diler. Sözü dosta verelim, EYVALLAH diyelim. Aydın gönül, yol diler; kola girmiş yen diler, benden almış, ‘Sen mi?’ der. Ben de ben değil, bütün kâinat mevcut. ‘Nedir?’ dersen; gönül bu, açtın mı kâinatı kaplar. Kapalı gönül yumrukta saklanır. Sevgi gönülde oldukça, kâinatı içinde bil. Onun için, ‘Sende mi, bende mi?’ deme, kâinatı içinde ara. Aradığını bulursun, gözün açık görürsün. Dediğim bilindi, gönülde AŞKI arandı. Aranan bulundu, söz sana verildi: Dost. Yaprak olsun dökülmeyen, çiçek olsun atılmayan, aşık olsun sönmeyen, ateş olsun yakılmayan! Yanılmayın, yanan ateş yakmak istemez. ALLAH’ımın verdiği İZİN kadardır. Daha önce dedim, kulun niyetine değil, diyetine göre ALLAH’ım verir. Kulun isteği, geceye örtü koymak. Amma elden ne gelir? Gece, örtülmez. Dilesin, verecek ALLAH’ımdır. MEVLÂNA, sözcü; GARİB, yazıcı. Yumağımız hep bir sarılır. Dedim arayan kul bulur, şifa nasibi olan alır. Kula de ki, ‘Nasibi olan alır.’ Olmayanı üzüntü etmesin. ‘Vazife.’ desin yapsın. Umudunu atmasın. Arayan bulur, unutmasın. Kâinatı gönülde arasın, öyle ‘Vazifem.’ desin. ‘Kâinatı içinde aramak nedir?’ diyene deyim. Sonsuz sevgi. Kalem de bitti, söz de yetti. Söz bitmez, yetti dedim. Yorgunluk yok, merak edilmesin. Dostun yanına gelen düşündü, ‘Yorgunluk.’ dedi, asla. Dostun yanında, ayağından başına, gözünden kaşına yol alınır, yorgunluk silinir. Dost, dediğimi bilir; gecemiz, dostun güzelliği ile süslenir. Elden değil akımdandır. Üstünlük, akımın çokluğudur. Dost, dediğimi bilir. 

Almayı dilediğin, vermeyi sorduğun günden müsaade alındı. Olmasını dilediğini; ‘Olur.’ desem, sözde kalır, yaprak düşer yerde kalır. Mantık direnir, gönül elenir. Sebep, ALLAH’ımdan gelir. Yolun münasibini bulmak, kulun elindedir. ‘Eğilmem.’ deme. Zaten, kulun kula eğilmesi yaraşmaz. ALLAH’ıma, hepimizin boynu eğik. Meşale olsa, yoluna dursa; selamını esirgeme, ne var ki, kulun önünde eğilme. Olacağa-geleceğe, yol açık. Geçeni söz etme, söze söz katma. Geçeni unutmak için, hayırla anmak için. Geleceğe umutlu ol ki, dumanı silesin; gönüle kainatı koy ki, sevmeyi bilesin; almayı değil vermeye çalış ki, sendeki kaynasın. Beklesinler, görsünler; sorsunlar, öğrensinler, neticeyi bulsunlar. Hatır saymak güzeldir. Deme, ‘Beni de saysınlar.’ Saymasa ne gerek? Ne senin sıran bozulur, ne gönül yuvan yıkılır. Sevmeyi deyim, AŞK’ı anlatayım. AŞK, ALLAH’a götürür; sevgi, verdiğini bildirir. ALLAH’ımın VERDİĞİ’ni seversin. VARLIĞI’na inandığın gün, AŞK’ını anlarsın. Tavuk-yumurta misali. Gidenin emaneti, gelenin selametidir. Gittiği gibi gelsin, gelişte murat alsın, adına sadık alsın. ER olsun, yumağına uygun eş seçsin. Ordan değil burdan, elden değil gülden, sepetten değil sedeften.

Yolumuzca yürürüz, yol münasip görürüz, selam verdik alırız, aymayı kuldan biliriz. Mecburiyet yok. Yumuşak yol alırız, dileğimizce yazarız.
Akıma göre yazı gelir. Küçük yazı, küçük akım verir. Söz YM yürüdükçe, gönül ateş aldıkça; yazı da büyür. Diyenden, demeyenden, dilekten değil; akımdandır. ‘Adım-adım gideriz, öylece ilerleriz.’ derler, aynı yerde sayarlar. Yalan da değil. Nuyan; aymayı bilen, kendini bildim diye oyalayan. Müyesser olmak; kulun elinde değil, ALLAH’ımın VERİMİ’ndedir. Elbet ilmi var. İlim nedir? Var olan şeyin, izin nispetinde ispatı. Benim verdiğim, kulun alışının ötesi. GARİB’in ispatı, delili. Almayı bileydi, ilmiyle denirdi. Almayı bilmeden, vermeye yol aldı, kendini ispat etti. Sudan yumak geçiren, gününe nasip alır. Şimdiye de, gelene de. Gününü değil, yumağını dedim. Ömrü nasipli olur. Aşmayı bilen, geçmeye korkmaz. MEYDAN kuruldu. MEYDAN kurulmaz, MEYDAN’da meclis kuruldu; cümlesi geldi, selamı verdi. Kalemi ALİ aldı: ... MEVLÂNA’yım geldim, sözü ALİ’den aldım. Hepinize sevindim, ‘Ne mutlu.’ dedim. Almayı bilene, ALLAH’ım verir. Benden değil, alışınız gönüllerinizden. AŞK’ın taşması, ALLAH’a koşması; her kulun kendi ölçüsüdür. Miyarını niyazınla alırsın, sevgini kâinatla süslersin. SAMANYOLU, ALLAH’ımın ULU kulu. Buluşmak muradımız, kavuşmak niyazımız.

Hoş gördüm. Yumuşak yol soruldu. Sunduğumuz bilindi. Yumaktan açılan, suyumdan seçilen, adıdır sorulan. Sorduğun gelişe uymaz, dünyayı kadere bağlamaz, almayı-vermeyi kula getirmez. Olayı hayır bilesin. Gelene hürmet edesin. Ne var ki, dediğin ismi, akıldan çıkarasın. Dediğim bilir. Sorusunun cevabını alır. ‘Kimdir?’ diye sorarsın. Ummak güzel. Ne var ki gelen kim olsa, ALLAH’ımdandır. Danıştığın isim değil. Olamaz da. Dünya kuluna gelemez. Geliş bir oldu. ALLAH’ımın sevgili kulu idi. Yolun uygun. Yalnız, gönlünden geldiğince duy, etraftan aldığınca değil. ALLAH’ımı anmanın ölçüsü çerçevesi olmaz. Gönlün ne diler, sabaha kadar ibadet mi; yap, seni kim tutar? Yok gezip görmek, yarattığını sevmek mi; gez-gör, deme ibadetim kalır. YARATAN kim?
ALLAH’ım! İbadet nedir, ALLAH’ını anmak değil mi? Evet, gelene dedim, günlerdir düşünene, aklını bana verene. Neden verdi bilir misin? Yönünden şüpheye düştü. Yanlış anlaşılmasın, kendinden şüphesi yok. Gelenden dedim. Gelene hürmetini esirgemesin. Çünkü ALLAH’ımdandır. Ne var ki, dediği isim değil. Zaten gelen isim vermedi. Şüpheye düşmesin. Olgunluk, mümin kulun yoludur. Yolunu arayan bulur dedim sana. Yolu aldın, MEYDAN’ı buldun. Kimliği değil, varlığıdır mühim olan. Sana sevinç versin. Mesleğini ne sordun. Memnun olduğun gün, şikayetten uzaktın. ‘Olmadı, yürümedi.’ deme. İmtihan kapısında olduğunu unutma. ‘Olan olsun, ALLAH’ımın münasip gördüğü gelsin.’ denilsin. ALLAH‘ıma havale edilsin. Olacak, düzelecek. Niyazlar, YÜCE’nin katında; YÜCE, kulunun gönlünde. Neyi dert edelim, dünyayı karanlık görelim? Müsterih olasın. Maya mümkünse arttırılır, değilse ne yapılır.
Muganni olmadığın görülür. Müzayede, gözden çıkan için yapılır. Kimi parasına göre, kimi değerine göre arttırılır. Ustanın elinden çıkan tablo, çok değer bulur. Mesaidir anılır, vazifeye ara verilir. Eğer vazifenin üstünde ise, yorgunluk unutulur. Vazifenin değerinde ise. Evet, eğer angarya ise, verimi boş olur. Angarya yapılan iş, yapılmaması daha hayırdır. Onun için vereceğiniz iş size menfaat sağlıyorsa, karşındakini de gözet ki; severek çalışsın, seni daha çok zarara sokmasın. Sunduğum, yalnız iş mevzu değil. Her olay birbirine bağlıdır. Namazı ölçü verelim. ‘Vakit.’ deyip, gideceğin yeri düşünerek kıldığın namaz; angaryadır. Akıldan geçen, dünya olayı. Sen de bilirsin sabır etmeyi. Ne deyim? Nasihatim, sabra sabır ekleyin. ‘ALLAH’ım VERECEK, olacak.’ diye şüphesiz bekleyin. Duanı yaptığın, niyaza durduğun zaman; şüpheyi içinden sil. ‘Acaba olur mu?’ deme. ‘Olacak, ALLAH’ım VERECEK.’ deyin. Vermeyeceği şeyin duasını ettirmez ALLAH’ım. Geç olabilir, amma olur, üzüntüler boşa gelir. Onun için, ne sen üzül, ne etrafı üz. ‘ALLAH’ım.’ de, ‘VERDİĞİN güzel, bana dar da gelse. Sebebini SEN bilirsin, düğümümü sen çözersin.’ LA HAVLE duasını çok oku. 

Güzellik, görülende, içine girilendedir. Her olayı kul kendi bünyesince tefsir eder. Kimi ‘Güzel.’ der, kimi kusur arar. Kusur aramaktan kaçının. Sözüm her kula olabilir. Yalnız sizlerle olanda, güne kadar yapılan sohbetleri tetkik ederseniz, doğrudan nasihat olduğunu görürsünüz. Bundan da aramızdaki yakınlığı ölçersiniz. Nasihat başkadır, yol göstermek başka. Nasihat, kanından veya CAN’ından olanadır. Yol göstermek, yolundan olanadır. Yolumuz cümleyedir. Nasihat ta ederim, kulak ta çekerim. Beklediğim sözü ettiniz. Manasız olandan kaç. ‘Manasız olan nedir?’ dedin. Manasız olan, bünyeye fazla gelendir. Mana, verdiği kadar alınan güzeldir. Yeter sözüm, sevindi ÖZ’üm. Gönül yıkandı, sözüm denklendi. Açılan gönül kapısından, ALLAH’a olan AŞK’ın göründü. ÇAKIR’a gelelim, kulağı bükelim. Dil güzeldir, nameyi okurken; dil acıdır, duyguyu verirken. Niyazınla dönecek, hatasını bilecek. Bilenden korkulmaz, bilmeyene nasihat verilmez. ULU da olsa, dolu da olsa; hatasını bilmezse kulağı da çekilir, tokadı da vurulur. Davacıyla davalıya söz etmesin. Olmamıştan söz etme. Olacağa göz etme. Vazifesi noksansız. GARİB dedim. GARİB, bilmeyi bilir. Amma, yormaya yanaşmaz. Olacaktan sevinç duymalı. a’nın yumağı yolunda. Düğümü çözer. Ne var ki, çözümde kendini yer. Manayı göreceksin, düğümü boş vereceksin. Asmanın üzümü tatlı olur. Ermeden ekşidir, bilirsin. Erince, tadını alırsın. Nasihat dedik, kulakları büktük. Yumuşak olmak; okumakla değil duymakla olur. Yazı odasında konuşuldu. ‘Dua öyle değil böyle.’ dendi, ölçü verildi. Dedim daha önce. Ölçüye girmez, çerçeveye sığmaz. Niyaz, mektepte okumakla öğrenilmez. ‘KUR’AN açılsın, sahife okunsun.’ dendi. ALLAH’ımın ADI’ndan RESULÜ ayrıldı. Ha bir ayırdın, ha bin ayırdın, ölçüyle mi olur. Zaten ayıramazsın ki. Değil, niye suç olsun. Dedim ya, ayırmak elinde mi? Olmasını dilediğini dilersin. Ne var ki, anında ödersin. ALLAH’ım O'ndan dileyenden hoşnut olur. Aynayı eline niye alırsın. Yüzünü niye görürsün. Kim kime bakar, kim kimin yerinde yatar? Her kul kendi yerini tutar. Yeri düz olan da var, dağdan inen de var. Biz dağa tırmandık, düze vardık baktık, kâinatı gönüle aldık. ALLAH’ımın VERDİĞİ’ni noksansız sevdik. Sevgi nedir? Çok büyük sevgi gönüle nasıl sığar? Dedim, NUR misali. Sığdırabildiğin kadar! Kimi kula kâinat yetmez, kimine katmaz. Alış veya veriş meselesi. ‘Seveni severim.’ dersen, yanılırsın elbet. Toprağı düşün. ‘Sevmezsen bilir mi?’ deme, elbet bilir. Seversen bakarsın, o da sana bakar. Sevmezsen o da sana döner. Davarın bekçisi sana çirkin gelir amma davara sorarsan, ondan güzelini görmez. Güzellik görmek, her kulun bünyesine göredir. Davarın bekçisini kim çirkin görür? Davarın düşmanı. Sayarsan YM, saymazsan gün münasip. Aldığını verdiğini say ki, yol münasip olsun. Saymadığın günde ancak uyar, günü geçende unutulursa, hem sana hem ona zorluk verir. Dediğimi alın, sözümü nasihat bilin. Paranızı alanda verende sayın. Yanlışlık günde olursa çıkar, geçende kayıpta kalır. Dedim ya, nasihatimi alın, dediğime uyun. Mana. Yumağı yolunda, sözümü kolunda görürüm. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Dumana gönül açma, yoluna yolcu katma. Çevirmek gücünüzden uzak. Oğula de ki, anmasın, yoluna çekmeye çalımasın. Ağıza diş, uykuya düş gerek. Almaktan uzak olanın, vermeye gücü mü olur, ALLAH’a yakın mı gelir? Geç onları. Sözümüz yolcuya, yumağı ölçüde olana. Gelen de gelmeyen de, uyan da uymayan da, ‘Yoldayım.’ der gider. Yolunu bulana ne mutlu!  

Hususi sohbet oldu. Aile bir eksiğe toplandı. Aramızda olmasa da gönlümüzde. Oğul. Sunduğum yolların, verdiğim kulların, yolcusu oldunuz. Ayran yoğurttan olur, cümleye dağıtılır. Yoğurt, yuvamızda mayalanır. Suyumuz, yaşayanlara, göçenlere değil. Mayayı mümin kul bilir. Almayı dilediğin, dileğince olur. ç’ye. Aradığın uzakta değil. Ele gelir. Sefere gidenin suyunu alması, gittiği yere uymasına bağlıdır. Uymazsa almaz, her söze uymaz. Aşanın-koşanın; ayağı çözülür, koştukça hız alır. Yazımızı, çalışanın işine yazdık. İşini aştın, koştun, dizini çözdün. Dedim sana daha önce de; şikayetçi olma, yolundan dönme. Gönlün öyle bir oyma ki; ne elden, ne dilden, ALLAH’ımdan. İğne oyası misali. Gelene selam. Yolumuz kulu, yolcu. Yumuşak yollu. Dumanlar dağılsın, selamlar verilsin. Cümleden cümleye selam. Zulme selam veren, zulmüne hüküm görendir, kendi cezasını imzalayandır. Olaylardan şüphen mi var? Senin duan değil. Dedim, zulme selam veren, kendi zulmünü imzalar. Olay kuldan değil, ALLAH’ımın görgüsüdür. Zalim mi kim? Bilmez misin? Almak elinde olsa, almaz mıydı? Tutmak gücünde olsa, tutmaz mıydı? Bekle de gör. Çocuğun gücünü, gününde görmeli. Ne var ki, söz yuvadan çıkmamalı. Olması beklenen uzak değil. Bildiğin, akıla getirdiğindir. ç. Gün dahi çizilir. Güneşli hava çamuru kurutur. Anda çamur, oraya buraya sıvanır. Meraka yer yok, bir fırçaya bakar. Yazı odandaki sohbeti kısaya bağla. Ve olayı dert etme. İyiye gider. Üzüntü ettiğin, gönüle dert kattığın. y’ninki. Dert değil. Dert etme. Anman, YM, güneşe bakar. Münasip yol açar. Yavrunun sorusunu diyelim. Yumuşak yol müjdeleyelim. SAMANYOLU’nu müjdeledik. Anasının yerini söyledik. Aymayı bilemeden yaymaya çalışanlar; yaygıyla düşerler, dertop olurlar. Değil. Hep beraber yumağı dürerler. Geç olanı, bekle geleni. Hesap bileni, geçmişi sileni. Yumuşak diyeni vurana, vurmak gerek. Ne var ki; sevene vurursan, olacağı düşündün mü? Başta olana dedim. Vurana dahi vurmamanın seçilmesi gerekirken, sevene vurursa, olanı düşün. ‘Üstünüm yok.’ der ALLAH’ıma şirk koşar. Suçlu suçuna tutuklanmasa bile, tutuklanmasını ALLAH’ım sebep yaratır, ayağına dolaştırır. Yapmaya değil, yapmamaya çalıştılar. Yapılan yok. Daha sonra, güneşin doğuşunda. Şu anda kesif bulut var. İzin yok. Bulutun dağılacağı, boğuntuya kalmayacağı. Güneş, kurtuluşun işaretidir. Cümlenin. Güneş tepeden görünecek. Sağa sola değil. Kendinizi bulmaya bakın. YUNUS’um geldi, selam getirdi. Sizleri selamladı. ‘Amman.’ denmesin, duacı olunsun. Cumaya beklensin. Sabra yer bırakılsın. Sırrımız, sırrınızdır. Umulmadık kapı, yuvayı örter. Umulmadık kul, ayağı dürter, öne geçer. Şeftali yiyen tadını alır, arıyı besleyen balını alır. Arı iğneler diye korkan, balından mahrum kalır. Semer hayvan içindir. ‘Kuğuya mı?’ dersen, değil. Kuğu dereyi süsler, hayvan sahibini besler. Sırtına semer koyarsan, onu korumuş olursun. Almayı beklediğine itina edersen; hem veriminden, hem sevgisinden kazanırsın. Sevgi, dünyayı ayağa serer. Sevgi olmayan yerde, dünya zulümdür. ‘Müsterih olsunlar.’ der kuluna. ‘Mümin olduktan, AŞK’a vurduktan sonra; dünya tasası, seni üzmesin.’ der. Masayı yuvarlak görür. Bekle gör. Baş yok. Ne var ki görünen öyle. Görünmeden baş olanı bildireyim. İmzanın sahibi ALİ. HAZRETİ ALİ. Bu dünyanın idaresinin kimde olduğunu sandınız. ALLAH’ım, dünya kuluna bıraksa. Hem de vahşice. ‘Baştayım.’ diyen, benden bilecek, yani kendinden. Dedim, sözüm YUVA’nın sırrıdır. ALİ gelecek, güneş doğacak. ALİ, “Müsterih olsunlar.” der. ALİ, HAZRETİ ALİ. OMAR der ki: “ Ağza tat, cümlenize gönüllerimizden hat.” Telaşa yer yok. ALLAH’a emanet olasınız. Günde sözü geçmeyelim, toplantıyı dağıtmayalım.

Gelenlerle sevenlerle beraber. ‘Gelmeyenlerle, sevmeyenlerle?’ demeyin. Sevmeyen kullar, uyuyanlardır. Onlar da uyanır, huzuru bulur. Yolumuz manisiz, sevgimiz hudutsuz. Yanımızda oturan, ‘Yandım ALLAH’ım.’ diyenlerle yanarız, mutlu oluruz. Düşünmek yersiz. ALLAH’ıma aşıksam; sevgisinden şüphe etmeyi, kuldan bunu düşünmeyi yersiz bulurum. ALLAH’ım kulunu şeklen değil, RUH’en sever. YARATTIĞI, SEVGİSİ’nin çokluğundandır. Kulunu sevmeye dayanamaz. Elbet O’nu seven kulu, yeri de ayrıdır. Denir ki, ‘Her kul, ALLAH’ını bilir. Ne var ki, EMİRLERİ’ne uymaktan çok, dünya nimetlerine yönelir. Düşünse ki dünya nimetlerini veren kim? ‘Ağacı diktim, dibini suladım, iyi baktım, bol meyva aldım.’ diyen kul, dünya nimetine uyan kuldur. Toprağı nereden buldun? Suyu nereden aldın? Beklersin. Nasip mi bakalım, meyveyi toplamak? Ne bakandan, ne dikenden; TEK VARLIK, VEREN’dendir. Müteessir olma. daha söze başlamadık, giriş yaptık. Tadımız adımızda değil, ALLAH’a olan AŞK’ımızda. CAN da CANAN da kucaklaşır, sohbet ile kul kulla anlaşır. Sebepsiz bir şey olmaz, sepetsiz yumurta taşınmaz. Kapalı olan, karanlık gönüldür. Açık gönüle, karanlık şey girmez. ‘Neden girmez?’ dersen; çünkü açık gönül, ışık alır, karanlık nasıl girer? Açık gönül, açık kapıyı bulur. Gönüller, sebeple buluşur. Bozulmaya yüz tutan, tamire çalışmakla düzelmez. ALLAH’ıma havale edilen, hayırsız kula yol vermez. ALLAH’ıma havale ettiniz; olayı bekleyin. Üzüntü etmeyin, bozulana akıl takmayın. Dedim ya, sepetsiz yumurta taşınmaz. Yumurta elde taşınırsa kırılır. Söz uygun gelmezse bozulur. Yumurta alırsın, bozulmasından korkarsan taşır mısın? Kullanılmayacak olan, geri verilir. Hayır olan, ele gelendir. Açık konuşmak, ALLAH’ımın EMRİ’dir. Yumağını sarar, nasibini arar, yuvasını gönlünce kurar. Destiye su doldur, elini göğe kaldır. ‘Olmaya, almaya...’ dersin. Verdiğim sudan destini doldur derim. Bardağını doldur-doldur iç. Biter diye korkma. Madde ile değil, manadan söyledim. ALLAH’ıma şükür et ki, manayı seçesin. Yaprak dökmeyen ağaç daima yeşildir. Yeşillik, huzurdur. Yolumuz. Geleceğin vazifesine kendini hazırlarsan, vermeyi kolaylamış olursun. Misafirin gelince, evinde kurabiyen olursa, ikram edebilirsin. Olmazsa, boş çevirirsin. Dersen ‘Gönlüm hazır.’, elbet hazır. Çünkü ALLAH’ımın AŞKI var orada. Yamalı fistan da, sırmalı kaftan da giyse; AŞK aynı AŞK’tır değişmez. ALLAH AŞKI olan, pas tutmaz. Yananla beraberiz. Cümlenin seveniyim. Sana MERKEZ’in duasını vereyim. “ALLAH’ım! AŞKIN’la doluyum, yarattığı kuluyum. Duacıyım, vermeyi bilenim.” Yardımını diledim. MERKEZ EFENDİ’yi yardımcı istedim. Konuşulan da bizim sohbetimiz değil mi? ULU’nu sen bilirsin. ALLAH’ımın kötü kulu olmaz. Dönük olan, sönüktür. Dönük. Güneşe arkasını veren, ışık alır mı? Senin ULU’nun yolu. Yumağınca anarsın. ‘EYÜP SULTAN’ım.’ dersin. Yardımcıyız kullara. Mümin olan-olmayan. ALLAH’ımın yarattığı, yumağınca gelecek, sana yardım edecek. Duanı edersin, yoluna çağırırsın. MERKEZ’in sözünü aldım, yolunu danıştım. Der ki: “Anında yanındayım, gideceği yolundayım.” Yuvasını danıştı. Açılan kapıda, sevinmek gerek. ‘Olmazsa?’ dediğin, kulun elinden dilinden çıkmış, verişe hazır olmuş. Yaratılan her kul layıktır, layık olmayan yaratılmaz. Gelene gelmeyene, sevene sevmeyene; gönül kapımız açık. Yolcu-hancı misali. Gelen geçen, kalan göçen. ‘Kalan var mı?’ dersen, ‘Giden yok.’ derim. Giden; yerini bulan. Beden, MELEK’in kulu mu? ALLAH’ımın kulu, MELEK’le yolu, sevgiyle dolu. Aldığı huzuru verir, kullarıyla paylaşır. Müstesna yaratılış. (MELEKLER için) YARATAN, hep BİR YARATIR. Kul, kendini ALLAH’ına adarsa; müstesna olur. Kendinize ölçü vurmayın, ölçü ALLAH’ımda!

Hummalı yol sormasınlar. Dumanı dağıtmışlar. ‘Hummalı yol.’ dedim, sizleri söylemedim. Hummalı yol; ahireti unutan, kendini dünyanın malı sayanlara derim. Meclisimize öyle kul gelmez. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Selamları aldım, cümlesini kucakladım. Almayı-vermeyi bilenler; gezmeyi-görmeyi, sevmeyi de bilsinler. Dünya görüp bilmek için, gördüğünü sevmek için, sevip de varmak için. Seversen, varırsın. Denir ki ‘Sevmezsen varmaz mısın? ALLAH’ım kulunu zorlamaz, sevmediğini buldurmaz, öyle bir yapı ki, düzeni bozulmaz. Gülenle gülenin, ağlayana destek olanın dostu çok olur. Meyhane, olmayı dileyenlerle dolar. Ne var ki; ‘Çok içeyim, çabuk olayım.’ diyen yanılır. Şarap, yudum-yudum içilir. İğneyi dikiş için kullanırız, yamayı fistana koyarız. Ne iğne, batmasına rağmen en lüzumsuz, ne parça, faydasızdır. Her şey, yerinde büyük iş görür. Yamalık parçası dahi. Ocak niye yanar? Yanan ateş sönmesin, dünya ateşi yakmasın, sağa sola bakmasın. Yanılmayın! Sağdan-soldan maksat; mümin kul yalnız önünü görür, ileri bakar. Sağ sol şaşırtır. Her kul bir söz atar, fani olan bir anlık gafletle gönüle dumanı katar. Onun için dedim, ALLAH’ıma sığınan asla yanılmaz. Ayna parlak yüzünü, gönlü aydın olana gösterir. Kul kula ölçü veremez, ‘Öyle mi, böyle mi?’ denemez. Oymayı tahtadan görün, iğneyi oyada görün, kulu deryada bulun. Deryanın, varış olduğu bilinsin. Derya; kulun sevgiyle varışı, varışta buluşu. Gelişe mi, dönüşe mi, yumağından sarışa mı? Gelişe duacıyım, dönüşe görücüyüm, yumağa yardımcıyım. Geçtik bunca yolları, yüce-yüce dağları, seyrettik ovaları. Nereden YÜCE’ye vardık, nereden nereye erdik? NUR olduk, NUR ile geldik. Niyetlere erdik, dileyene verdik. Verdikçe sevindik, sevinene yol açtık, tekrar-tekrar buluştuk. Buluşma ne dert olur, ne eziyet kalır.
Olan sevgiler büyür. Düşünün bir ateş. Elinde fener olan, kulların fenerini yakar. Fener alayı dersiniz, bayramda gezersiniz. Nasıl ki gittikçe büyür, etraf da aydınlanır; feneri taşıyan da sevinir, seyreden de sevinir, çünkü o da ışık alır. Bizim ışığımız da öyledir, gittikçe büyür. Gelecekten korku olmasın, ‘Dinsizlik var.’ denmesin, her olayın sonunda ALLAH’ıma varılır. Meşenin yapısı sert, çamın yapısı yumuşak; gülün çiçeği yumuşak, dalı serttir. Onun için, kulun beden görüntüsüne bakıp söz edilmesin. Sevdim sevebildikçe, gönlüm dolabildikçe, yumak sarabildikçe. Dileğince, sahilden taş atmayın, ‘Dalga verse.’ demeyin, yumağa söz etmeyin. Baba sözü haktır, HAKK’ı bildikçe! Yumuşaklık yolundaki taşı ittikçe, umduğun gibi olur. Söze hacet olmasa, ana baba süs müdür? Söz de edilir, tokat da atılır. Ne var ki; ‘Sabır-sabır.’ dersin, son çareyi tokatta bulursun. Yalnız unutma, tokat dahi ALLAH’ımın İZNİ’yle atılır. ‘ALLAH’ım.’ denir, İZNİ’ne sığınılır. ‘Bilirim.’ diyen, yanılır. Bilinmeyen çok şeyi, göçten sonra öğrendim. Vermeye çalışırım, görmeye çalışırım. Yolumuz açıldı. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun, söz burada yetsin.

Hoş gördüm, cümleyi selamladım. Yolumuzu verdikçe, sözümüzü dürdükçe; ayrı sözü demeyiz, kulu üzgün komayız. Denmesin, ‘Teselli olmayanı cemaate almayız.’ Yanılmayın, sözümüzün manası kul değil. Huzur vermeyecek söz, bizden çıkmaz; teselli, olmayacak yolda edilmez. Nameyi bilen, yolunu bulsun, ‘Sebebi ALLAH’ım verir.’ desin. Yeşil rengin dengine, çiçeğin ahengine; yolumuzca dalarız, yumağımızca çağlarız. Sevginin sonu yoktur, şefkat ise mahduttur. Olmuştan, niyaz edilmişten söz açtık. Yamayı dikmeye, açığı örtmeye niyet kurduk. Sözü devirdik, yüzü çevirdik; almayı diledik, kumunu eledik. ‘Kulun kaderi yazılı mıdır?’ denir, bizden sorulur. Planı çizilir, aradaki boşluğu kul doldurur. ALLAH’ım dünyayı yarattı, toprağı suyu verdi, yağmuru yağdırdı, rüzgârı sürdürdü. Bunlar plana dahil olaylar. Ne toprak bakılmazsa dilenen vergi olur, ne bağ budanmazsa istenen sergi olur. Kul toprağa bakar, geleceği toplar. Toprağın-suyunun verilişi, planın oluşudur. Bakımı, kulun bilişidir. Beden de öyle; ALLAH’ım bedeni bir plan dahilinde yaratır. Aradaki boşluğu kul, mantığı ile kapatır. ‘Kaderin değişmesi mümkün mü?’ dersiniz. Bir başkasının planını bozacak kader değişmez. Nasıl ki toprağın planını genişletmeğe çalışırsan; bir başkasının toprağına girmiş, hakkını yemiş olursun. Yavrunuzun önce gayesini öğrenin. Kapalı hevesini bulunuz. Hata baştan, en baştan, kuruluştan. Nasibini aramaya geç kalır, döner devlet kapısına dayanır. Neden? Okuma hevesinden, çocuğunun. Hayır, ananın babanın! Çocuk; ne okudu diye akıllıdır, ne okumadı diye aptaldır. Cemiyete namuslu vatandaş yetiştirilsin, diplomalı değil. Çocuğun içine işlemiş, ‘Okumayan adam olmaz.’ denmiş. Senin deyişin değil, cemiyetin. Sen desen, geri alsan; cemiyet, yavruyu da seni de suçlar. Uymuş gidiyor, iyiyi arıyor. Gelecekte bulur. İnşallah iyi olur. Mümkün olanı bulamaz, cemiyetten huzuru alamaz. Kendine döner, yazdıkça yazar. Her şey yerli yerinde. Sedef kakmalı rahle baş odada, hamam tokmağı hamamda. Ne onu buraya, ne bunu oraya koyamazsın. Her kul da yerini öyle alır. En baştan bozuk alınmış. KUR’AN’ı sopa ile öğreten hocayı yere yatırmalı. Önce kulu ona sevdirmeli, sevmeyi öğretmeli. Öğreneceğini; kulu sevenden öğren ki, doğruyu bulasın. Günde de öyle. ‘Öğretmen.’ denir, asık suratlı görülür. Öğretmen; önce kendi sevmeyi bilmeli, sonra öğretici olmalı. Sevilen çocuk tez öğrenir. Çocuğun oyunu, çocuğa yaraşır. Dedim ya, cemiyet yozdurur. Mesuliyet alan yok, ‘Ben öncü olayım.’ diyen yok. ALLAH’ıma güveni olsa, çıkıp ortaya dursa; yol münasip olur, cemiyet küften kurtulur. Lider; talebe lideri olmalı, devletten gelmeli. Çocuğa hak tanımalı ki; çocukluğu hoş geçen, gençliğe dinç girer. Çocukluğunu bilmeyenin hezeyanıdır günde görülen. Bıraksan serbest olsun, usanır; sıktıkça, hızlanır. Olay budur. Ne birinde, ne öbüründe kasıt. Üç-beş şaşkını silin. Ortaya biri çıksa, ‘Komşu yan baktı.’ dese; hepsi bir olur, dünyaya meydan okur. Ayrılmaz, ayrılamaz. Müsterih olasınız, gençleri sevesiniz. Sevgi gösteresiniz ki, yozluktan sıyrılsın. Onlar sizin kanınız, onlar sizin canınız, Seviniz! Gün gelende sipere koşanınız, canını vatana vereninizin hatalı olanı da var. Ne var ki, korkulduğu kadar değil. Bazı olaya dürbünün büyüten gözüyle bakılır, bazen uzatan yüzüyle. Buraya da öyle bakılır, sevgiden uzak tutulur. Bu günün çocukları, yarın onların yerini alır, tutar. Günahı, onlara korku aşılayanda, sevgiyi unutturanda. ‘Yumuşak öğretmen, gevşektir.’ denir. Ne yanlış! Yumuşaklıktan maksat sevgidir, sevendir. Sevenin dersi çabuk okunur. Yumuşak yol bulur, zannedilir ki gevşek tutulur. Mümin olan bilir; ‘Yasak!’ denilince, merak uyanır.

Gelenlere soranlara, gönülden inananlara söylemek vazifem. (İmanın, evvela kalp temizliği olup olmadığı hakkında bizi aydınlatır mısınız?) Gönül pak olmayan kulun, imanı hak olmaz. İman, gönlün yıkanmış şeklidir. Günün konusu, kula kanı olsun diye verdim. Suyun akması nedir? Berrak akması için ne gereklidir? Yatağın temiz olması. İman, su; yatağı, gönül. Olsun da gönlüm temiz, ibadetim yumağıma borç kalsın. Bu muydu sorulan, her fırsatta denilen? (‘Ben ALLAH’ım.’ demenin gerçek anlamı nedir, HALLACI MANSUR gibi?) Bilirse de yumağına mal etmez. Açık. Ben neyim? ALLAH’ımın NURU değil miyim, O'ndan bir parça değil miyim? ‘Ben O'ndanım.’ dersem, yalan mı söylemiş olurum? Dünyada olanın bedeni mi mani? Geldik nereden, döndük nereye? Geldiğimiz yerden, NUR olarak geldik, bedene girdik; dönüşte bedeni bıraktık, NUR olarak döndük. Demek ki NUR’u bedene hapsettik. Elbet hapseden biz değil! İşte ince bir nokta. Bedene hapsettiğin, seni vardırmaz. Anlaşılmadı. NUR’u bedene aldın, varlığını bildin mi? Bilirsin, ne ile? YARATAN’ı, yaratılanı seversin; işte o zaman, verilen NUR’u görmüş olursun. Sevdiğin müddetçe kullanmış olursun. YARATAN’ı bilmezsen, yaratılanı sevmezsen; NUR’unu, bedene hapsetmiş olursun, o zaman “Ben ALLAH’ım” diyene şaşar kalırsın. (İçki haram mıdır, haramsa kimler için haramdır?) OSMAN’dan söz aldım, HAZRETİ OMAR’a danıştım, HACI BEKTAŞ VELİ HAZRETLERİ’nden sordum. Dolaştım, hepsinden danıştım. (Siz fani iken içtiniz mi?) Ben günümde içtim. Niyetimi açayım, danıştığımı seçeyim. Denir ki, ‘Yasaktan kaçının.’ ALLAH’ım; kimseden kimsenin hakkı sorulmadıkça, kimse kimsenin nasibine el sürmedikçe, kimse kimsenin nafakasını almadıkça yasak neden. ‘Nafaka.’ dedim. Yalnız yiyecekten değil. Huzurunu bozdun mu, kuluna söz ettin mi; kaçın. Unutulmasın, sohbet yol göstericidir. Sohbet ile kurulan sofra, huzura yol açar. Yolumuz, aşırı olanlardan kaçar. Her şeyi güzel, yerinde dedim. Sedef rahle baş odada, hamam tokmağı hamamda. Ne o burada ne bu orada olmaz. Aymayı bilenlerle, bahçeye girenlerle beraberiz. Nehirden indik, deryaya vardık, gönül bahçelerinden gülleri derdik, sepet sepet dağıttık. Kullara el verdik, el ele verdik, sevgiyi kurduk. Aşmayı dilediğimiz duvarı çoktan aştık, hepinizin gönüllerini gönülle bulduk. Yaprakla bezendi dallar, petekler dolu ballar. Yediğimiz elmalar, tadına verenin adını bağlar. Anlamak size düşer. Balın tadını, gülün rengini, kulun dengini kim verir? (‘ALLAH’ım.’ denilir) Elbet! Kula yemek düşer. Ne sorulur, yenilir mi, içilir mi? Saate bakılmasın, vaktimiz ölçülmesin. Gidiş, dönüştür. Layık olan gelir, meclisimizde bulunur. Kızmak haddimiz değil. ALLAH’ımın EMRİ’ne amadeyiz. Yolumuz buluşur, derdi ile halleşir, gönülde soranın deyişine uyulur. Ateşten gömlek giymez, buzu bedene sarmaz; dediğimi bilir, sorusunu alır. Asmanın budanması neden? Verimi bol olsun diye. Budanmazsa dalı uzar, meyvesi kıt olur. Çeşmeden su alırsın, destini doldurursun. İçmesi nasipse, içebilirsin. Ya devirirsen, ya kırarsan. İçmeyi bulamazsın. Çiviyi çakalım, duvara takalım, oymayı seçelim. Duvar, çakmakla yıkılmaz, sıvası dökülür. Dökülen sıva olsun, çivi gönüle çakılmasın. Çıksa da kurtarmaz, yarası geçmez. Mümin kul, gönül yarasını elle örter, gül ile örter. Ne var ki, ALLAH’ım her şeyi görür. Çiviyi çakanı, şüphesiz cezalandırır. Duvarı yık, amma gönüle çivi çakma; akıla kini takma. Senin kininin sana zararı olur. Sevdiğim kadar sevildim. Sevdiğin kadar sevilirsin, ölçü budur! Alış-veriş değil, ALLAH’ım öyle nasip kılar. Sevenin sevilmesi, ALLAH’ımın EMRİ’dir. Sevmek karşılıklı değil. Kuldan karşılık bulmazsan üzülme, kul seni sevmezse yakınma. kuş sever, kedi sever, kuzu sever; onlarla gönül avunur.
Manası açık; sen karşılık beklemeden sev, karşılığından mahrum kalmazsın. Namerde kul olma, kula köle durma. Kul, ALLAH’ımın kuluna eziyet veremez. Yanlış anlaşılmasın, ‘ALLAH’ımın kulu.’ dedim.
‘ALLAH’ımın kulu.’ derken; ‘Yarattığı.’ demedim, ona kulluk edeni söyledim. Nöbetçi nöbet tutar; kulun kulu olduğu için değil, vazifesini yapar. Kapısını kapayan kul, yuvasının sultanı olur. Memleket sultanı da, yuvasının sultanı da; benlik kaygusuna düştüğü anda eşittir. Kimin kimin sultanı olduğu bilinmez, kimin kime hizmet ettiği çözülmez. Sultanın vazifesi nedir? Halka hizmet edenin nasıl kulu olursun? Çözülmez. Kul bir kula hizmetten kaçınmaz. ‘Razıyım kulluk edeyim, yerlerde sürüneyim; ALLAH’ıma varmak için.’ Ne var ki ALLAH’ım; kulunu sevmek için sürünsün dilemez, mahrumiyetine yol vermez. ‘ALLAH’ım SANA varayım diye dünyayı sildim.’ diyen yanılır. Çünkü dünyayı silmekle değil, sevmekle ALLAH’ıma varılır. Gördüm çağırdım, gezdim bekledim, geleni gözledim. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun, dualar yerini bulsun. Bulacağından şüpheniz olmasın. Suyumuz çağlasın, gönülü dağlasın, birbirine bağlasın. Yazımız yazılır, okunur-okunur. Niyetimiz sebepten dışarı değil, tez olur. Gezimiz güne kalır. Olaylar kolay, verilenler kalay. Değeri ne kalayda ne kurşunda, bakırın kendisinde. Manası açık, bakırı güzel olanın kalayı iyi tutar. Bakırın hallenmişi mi, yıllanmışı mı güzeldir? Hallenmişi, ellenmişi. Uymazsa yoluna, girme koluna. Sen onu çekersen, o seni çekerse yolunuz karışır. Ozanın dediği şiirdir, şiirde döktüğü bakırdır. Diye-diye döver, dövdükçe yola koyar. Hepimiz mümin kuluz, yolumuzda yolcuyuz. El elden yürürüz, çağıranı görürüz. Hepinizi görürüm, cümlenize söylerim. Senin senden gizlin yok, senin benden. Yolun alınır, dilendikçe bulunur, sebep neden sorulur? Gömleğin bedene dar geldiyse, parçayı ekle. Deme ki ‘Bekle.’ Bolun çaresi kolaysa, darın üzüntüsü edilmesin. Parça eklersin, günü gelir beklersin. Nalın giydim sırmalı, etek beli sarmalı, kısa yolda durmalı. Dert değil, açmayı bilenleyim, gönülden soranlayım. Ateşten geçtik, geceyi açtık, sabaha yaklaştık. Ne geceden eser kalır, ne geçenden beter olur. Güneş doğar, gül açar. Kulun yolu ne olsa, kulun gönlü ne dese beraberiz. Ne var ki huzur vermeyecek söz bizden çıkmaz, teselli olmayacak yolda edilmez. ALLAH a ısmarladık. Hepinizin gönlü gönlüme eşit. (Resim verilir: HAZRETİ ADEM ve EŞİ HAZRETİ ALİ ve EŞİ)

Yolunuz YUVAMIZ’a bağlanır. Yamadan utanılmaz, kulundan beklenilmez. VEREN bilinsin, kinler silinsin. Geçeni unutursan, defteri kapatırsan; gününü aydın görürsün. Sebze bahçesi sulansın ister, sebzenin kökü kazınsın ister. Toprağı kazılırsa, gübreyle beslenirse; verimi hem kuvvetli, hem bol olur. Yerden yerinden değil, bakımındandır. İşten açılmaz, düşten geçilmez. Sergi kurulur satış yapılır, kazancı yenilir. Asi olanı, yaprağa söz edeni; meyvasını alsa, buruk der, olmuşunu yese, çürük der, masayı bulsa, kırık der. Derim, kuldan kula fark vardır. Kul vardır, gül bahçesine girer, dikeni bahane eder; kul vardır, tarladaki dikenli otların yeşilliğine vurulur. Sunduğum güne kadar; sevmeyi öğretmek, hatayı örtmek. Kul kulun hatasına bakarsa, hataya kendi düşer. Kul kula hizmet etmek için gelmez. Her kulun ettiği kendine. ALLAH ADI’nı ananla, kulun kulu sevenle, ‘Haram.’ deyip kaçanla; hep bir olalım, yönümüzde dönelim. Seferden dönenle sohbet hoş olur. Geçmiş yoldan sormayın, kapı açıp bakmayın. Geçmişe örtülen kapı, geleceğin selametini sağlar. ‘Olsun da göreyim, doğruyu çözeyim.’ demeyin. Falı söylemeye değil, yol vermeye geldim. Sorana söylesem de; yoldan bakarız, bir göz atarız. Yolumuz dileyenin, ‘Mümin miyim?’ diyenin. Gerçeği bulmak, kulun özlemidir. Ne var ki, gerçeğin nerede başlayıp nerede bittiği malum değildir. Onun için, verilenin derilenin ALLAH’ımdan olduğu bilindiği müddetçe; çözümden uzak kalırsın, öylece huzuru bulursun. Yumağına verilen, kaderinde görülen; ‘En iyisidir.’ de, hakkına razı ol. Şekilden aldığını ölçüye vuramazsın, çizginin altından da üstünden de geçemezsin. VEREN’den şüphe eden, şüphesinde yanılmaz. Denmesin ‘Düşenin dostu olmaz.’ Düşenin de, kalkanın da; TEK DOST’u ALLAH. ALLAH’ım, kulu destek bilenin, kuldan nasip bekleyenin, dayanmayı bilmeyenin dersini verir. Kuldan kula yama olmaz, deniz yolu beton tutmaz, kum yolundan deniz geçmez, dağ yolunda çöl olmaz, çöle kar inmez, dikensiz gül olmaz, yaprak meydan vermez, ağaç dalsız olmaz ne var ki kimi ağaç yapraksız kalmaz. Yerden gelen yere düşer, NUR’dan gelen NUR’a varır. Oldukça, vardıkça, bildikçe, gördükçe güzelliğe erersin. Seversen sevilirsin, yolunu öyle bulursun. Beklemeden seversen olmaya yön verirsin. ALLAH’ımın emaneti, cümlenin selameti. Derse ki, ‘İçtim, kendimden geçtim.’, sen de geç onu. Çünkü içen, kendinden geçen; geçtiğini bilmez, ‘Yetsin artık.’ demez. ‘Yetsin.’ diyen, yorumda bulunandır. Susuz kalınmaz, alınana doyulmaz. Deryaya dalsam deniz, hepsini içmek dilenir. Cemmal niyazla, cevval niyetle olunur. Meymeye gidelim. Meymeye gitmek; şarap içmeye gitmek. Serhoş olalım. Gelenle beraberiz, gülenle beraberiz. Sargı yaraya gerek, içinizde yaralı yok; sevgi gönüle gerek, aranızda gönülsüz yok. ‘Sevdim.’ dediğin, yolunu beğendiğin; varsın uymasın. Mümin, müstesna olaya ‘Olağandır.’ der, ALLAH’tan GELEN’e severek uyar. Hasretlik bizde, sizde değil ki. ‘Özledim.’ desem yalan. Gönülleriniz, her an HAK tarafından yoklanır; çiçeğiniz, sevenlerce koklanır. ALLAH’ım, YARDIMCI gelsin; çıkışa gelen merdivene, her kulu ulaştırsın. Çıkışa gelene kadar; müstesna olaylar verilir, kul imtihan edilir. MEYDAN geçilir, merdivene varılır. Çıkış, göçe kadar. ‘Yol münasip görünür.’ derseniz, göçte yarıda mı kalır? Asla! Varışa hazır olan, merdivene adım atandır. Cennet, dünyası cennete hazırlananındır. Cehennem; kulların dünyada dilediğini yapıp, adaletten korkmayanın, her şeyden mahrum olduğu yerdir. Yanlış anlaşılmasın; cennet dileyenin, cehennem cenneti aramayanındır. Dünyada adaletten korkmayan, cenneti düşünür mü? Mazeret niyazla edilir, dilerse şifa verilir. Kendini beğenen, her şeyin üstünde gören; dünyayı da öyle terk eder. Gittiği yerde, herkesten uzaktadır. Çünkü dünyada öyle diler, ahirette öyle bulur. Her kulun dileği verilir. Orada ALLAH’ımın NURU’nu görende, dünyadaki kibrine yanmaz mı? İşte cehennem ateşi budur. Her olay, göçte yerini alır. Hak yiyenle, hakkını yediğini; ALLAH’ım göçte buluşturur, hakkını ödeştirir, dünyadan getirdiğini, aralarında bölüştürür. Cimrilik sevilmez, ALLAH’ımda hoş görülmez. Göçte yardım diler. Ne var ki, dünya yolunda yardımdan uzak olan, göçte de uzak kalır. Ona sonsuz üzüntü verir. Dileyip yapamamak, geç kalmak. Yıkmaya değil, yapmaya bakın; kırmaya değil, tutmaya bakın.

Şüphesiz gelişim, konuya girişim. Yumağa verilenin kabulünü bildirmek, sevince ortak olmak; dileğimdir. Yol boyu gidişe, kul yönü varışadır. Yönünü bulan varır. Yersiz olandan kaçının. Hevese esir olmak yersizdir. Yumuşak kulun vazifeli oluşu, maddeyi silişi bilinse yeridir. Sergiye ne koyarsan onu satarsın. Kul ne yönü bulursa, onu bilir, o yolda yürür. Dileği oldu şifanın vericisi. Malumatı boş değil mi geçmişi anlatmak? Masal kitabı okumaya eşittir. Dedim, ‘Doğru olmayan anlatılmaz.’ Diri varken ölüye kurbana ne hacet. Kesmek dilersen on tane kes. Ölünün duasının verin. Kurbandan maksat, fakiri gözetmek. Sanmayın sırat köprüsü geçmektir. Sırat köprüsü; fakirin duası ile geçilir, gönül almayla geçilir. Kurbanı kesin, fakire dağıtın. Ölülerinizin adını verin, duacı olsunlar. Bayram adı verilmiş, evvelini ne sorarsınız. Rüyalar tefsire yol alır. Ne var ki hepsi değil. Müstesna rüya tesirini gösterir. Dünya adı sorulsa, öğretilse, ne gerek. Dünyaya gelmiş göçmüş cümle ULULAR’ı bilir misiniz? Söylense, tanır mısınız? Onun için, görüleni bilsin, ‘Muradım.’ desin. Her rüyanın tefsiri olmaz. Aydın rüya, aydın yolun müjdecisidir. Her görenle beraberim. Benden davet alan mı gelir? Gitmek-gelmek, ne senden ne benden; verilen İZİN’dendir. Dilenen varlığımsa, aranızdayım. Aymak içinse, ÖZ’üm mü dilenir? ‘Aranızdayım’ dedim. Geziye yol açılır. Men dil yumağa katılmasın, satılık yaprak olmasın; ağacı süslesin, yere düşmesin. Sözün siparişini verene, mahzur sorulursa girilmez. ‘Aramıza alalım mı, almayalım mı?’ sorulmaz. Nasibi olan gelir. Kul kulun yolunu ne alır, ne yolunu verir. Sadece nasip olanda, vasıta kılınır. Sorulmasın öylesi. Söylenen, kendi yönünden haklı. Eski dost. Nasibin alınışını bilene gün vermek, gevezelik olmaz mı. Dünyadan ne istensin? Dünyanın misalidir bunlar, yumağın düğümüdür. Her kul geçinir, gününü devirir, defteri gün-gün çevirir. Babasını sorana de ki; ‘Yerini buldu, huzura vardı.’ Duacı olsun. (YÜCE ALEM’e selamlar gönderilir) Aldım, söze ne hacet. Almayı bilecek. Hamamda tahta nalın dursa, boş odaya gelmez; yuvaya ham söz girmez. n’ye de ki; ‘Yolunu ALLAH’a havale etsin, şüpheden uzak kalsın, bal mevsimini beklesin.’ Arıların verimi nasıldır? Önce toplar. Erden koldan değil. Günde hummalı gelende durulur. Arı misali balını verir. Bekleyin görün. Mevsimle olmaz. Sorulanı alalım. Namenin gelişine değil, nasibin verilişine göredir. Sepetten çıkmaz, mevsimsiz olmaz, yazdan kürke bürünmez, kıştan denize girmez. Her şey yerli yerince. ‘Mümin miyim?’ demeyin, gönlünüzü yoklayın. ‘ALLAH’ım CAN’ım SANA.’ dediğin an, şüpheden ari olduğun andır. ALLAH’ım her olayı GÖRÜCÜ’dür. Kapına vurulmuş, vazife verilmiş. Senin aldığın mukaddes vazife. Uymaya çalışsın, duacı ol, alışsın. Korkuyu içinden at. Söz edene de ki, ‘Korkum ALLAH’ımdan, vazifem ALLAH’ımdan. Dile gel, yolunu al. Sözümüz yersiz değil. 

MEYDAN bizim, yol bizim, yoldan gelene izin, sözüm sizin. MEYDAN’da kurduk postu, etrafa aldık dostu. Mümin kulun MEYDAN’ı, danışan kulun MEYDAN’ı. Dert etmeyin. MEYDAN’a girenin, dışarıdan gelenden korkusu olmasın. Manasını bilenle, maddeye düşenin yeri ayrılır. Kulun ‘Sebep.’ dediği dünyaya söz ettiği boştur. Senin için demem, senin huzurunu kaçırana derim. Sözle su bulanmaz. Taş atarsa suyu bulandırır, kulu gönülden kırar. Taş da maddedir. Olay bahane edilir, gönlünce yorulur. Taşı atar düşünmez; başını kırar, gönlünü yarar. Gemiyi yürütmektir kaptanın işi. Dalga da olur, karaya da vurur. Dedim, her kul nasibi kadar alır. Kimi yudum alır, kimi desti doldurur. Kul hatayı kendinde ararsa, tamiri mümkün olur. MEYDAN, YUVA’ya açık. Müsterih olasın. Onu dedim, MEYDAN’ı bulmuş kula, dışarda kalmış kul gücü yetmez kötüye. Çünkü MEYDAN, ULU kullarla doludur. Yanımızı bezedik, sözümüzü eledik. Eledik, elekte kalanı attık, tepsiye döküleni yoğurduk, ele gelen hamuru fırına attık. Yense-yenmese, elden çıkmasa; gene de yenecek, yolumuz öylece gidilecek. Hummalı kulun yolu sakin olmaz, mayamız kötüyü almaz, unu elemeden yoğurmaz. ‘Dertten çıkmam.’ demeyin. Her yolun çözümü olur. Geç te kalsa, olacak. Sebep halk edilecek. MEYDAN kulunu bırakmaz. Kulun eğitimi gönlünce olur. Aşmayı bilenle, atlamaya çalışan; aynı duyguyu taşır. Aradaki fark, beden farkıdır. Aşmaya çalışmadan, ‘Tut elimi geçeyim, sırtına oturayım.’ diyenin yolu ayrıdır. Her yerde durmaya mahkumdur. Çünkü set aşmaya, bir defa yardım alır. Her sefere ‘Taşı beni.’ derse, yaya kalır. Güzellik, bir kul için yaratılmadı, cümlesi için yaratıldı. Görenin görgüsü değerindedir güzellik. Onun için söz edilmesin, davranışa akıl konmasın. Her kul kendi davranışı ile ölçü alır. El eleyiz, aynı MEYDAN’ın kuluyuz. Yanımız-yönümüz, sevenle dolu. Sevenin seveni olmaz. Olsa-olsa, sevgili olur. Her kul, yerini bulur, boşluğu doldurur. ALLAH’ıma emanet olun. Geçeni unutun, geleceğe duman arkasından bakmayın. Şüphe eden kulun şüphesini, ALLAH’ım yanıltmaz. Temenniniz iyiye olsun. ALLAH’a ısmarladık. Ayağımız kaşınmadı, yolumuz aşınmadı. Gelişe ayak uydurur. Amade olanın, yoluna yardımcıyız. Geceyi atar, gündüze bakar. 

Gönüller koğuşu, sevgililer buluşuşu. Geldik gelenlerle, gönülden erenlerle, yumağı saranlarla, ALLAH’ı ananlarla. Gecemiz mutlu olsun, yolumuz kutlu olsun, suyumuz içilsin, erenler seçilsin, gelenler sevinsin.
Havadan sudan değil, gönül yolundan geldik, yer ile göğü birbirine bağladık. Dönmeyene, ağladık-yandık; sevmeyene, ‘Yolu gösterelim.’ dedik. SAMANYOLU’na karıştık, ‘Gelen.’ diye bakıştık. Gelen bilinir, ‘GARİB.’ anılır, ismi verilir, cümleye bildirilir. ‘Neden?’ diye sorulsa, ‘Yolundandır.’ denilir. Sever doluca, yanar delice. Demeyin ‘Nerden deli?’ Çünkü gönlüdür VELİ. Gidip geldim danıştım, sorulandan selam getirdim. “Selam kucak dolusu. Hep bir olalım, üzüm bağına girelim, dermeye çalışalım. El ele verelim, elden eli alalım.” Gam edilmesin, ‘Dert.’ denilmesin. Yapıyı yapmaya temel gerek. Temeli atmaya ayağı atmak yetmez, toprak atmak gerek. Binanın temeli sağlam atılırsa, katına korkusuz girilir. Yaprağı bol olan ağaç, çiçeğini gizler, meyvesi az da olsa, besler. Güvenirsen, bulursun. Şüphenin yersiz olduğunu bilirsen, kendini hazırlarsın. Dedim, ALLAH’ımın hayır vereceğinden şüphe edilmesin. Hayır ummayan kul, yanılmasın. ALLAH’ım, şüphe eden kulunu yanıltmaz. Açayım. Her kul, olayın iyiye varacağını beklemeli ki, iyiyi bulsun. ‘Yorulan bulunur.’ denilir, doğrudur. Hasret, kulu gönülle bağlar. Yakınlık, maddeyi aratır. Açalım. Yakın olandan, sözde dilde olan, iyi kötü alınır. Acı da söylenir, dara da konur. Hasret olduğun, sılaya verdiğine; ne acı diyebilirsin, ne darda koyabilirsin. Dumandan uzak kalsın, yolunu temiz görsün diye yardımcı olursun. Her kula aynı duyguyla hizmet edersen, sevabını alırsın. Şu demektir ki; ne kadar sık buluşsan da, bıkkınlık getirme, ‘Yeter artık.’ deme. Aynayı tut yerinden, gönlünü aç derinden. Açık gönül temiz kalır, deme ki ‘Mikrop alır.’ Mikrop, korku olan yerdedir. Mümin yolun mümin kulu, hepinizin HAK’tır yolu. Geldiğimiz gibi dönelim, sorgu gününde YARDIMCI bulalım. OMAR der ki: “Adalet, haktan çıkanla nadir de olsa buluşmaz. Adaletten çıkan, sorgu gününde ULU’suna kavuşmaz.” Umduğumuzdan değil, manayı bulduğumuzdan, NURU’na vardığımızdan beri buradayız, kulun yardımındayız. Ananla beraberiz. Cemaati ayırmadım, bir kulunu kayırmadım. Çünkü haddim değil. ALLAH’ım ayırmaz ki, bana söz düşsün. Denir ki, ‘Ya ULULAR?’ Orda kul yanılır. ALLAH’ıma varış, bir merdivendir. Ne kadar seversen, o kadar çıkarsın. ALLAH’ım, cümle kulunun önüne sermiş o merdiveni. Kim dilerse çıksın, ALLAH’ına varsın. Çıkmayanın hatası kimin? Kendi gönül yolunun. Varlığına inananın, çıkmaması için sebep yok. Derseniz ‘Merdiveni görelim.’; kul yapısına değil, ALLAH yapısına heves edin ki, göresiniz. ‘İnen olur mu?’ derseniz, hiç merdiveni bulan inmeye heves eder mi? ‘Merdiveni bulduk mu?’ diyene deyim. Elbet bulduk, MEYDAN’a bile vardık. Cemaatte olan bilir; MEYDAN’ı bulduk, çember olduk. Ağacın yaprağı gibi bollaşırız. Yaprağı dökülmeyen ağacız, dalı bükülmeyen ağacız, kökü suda olan ağacız. Dileyen gelsin, gölgemiz geniş. Eski dost bilir, cemaati çağırır. Sevmeyi-sevilmeyi, hep bir olmayı öğretir. Yolumu sorarlar, gezmek mi ararlar? Beni benden, beni yoldan ararlar. Ben buradayım, sen buradasın, bina orada. Gönülle çok geldin. Anmak, binayı seyretmekle midir? Güzellik, benden değil ALLAH’ımdandır. Gelmek-gitmek, gezmek-görmek; ibadetin en güzelidir. Amma binanın güzelliği değil, dünyanın güzelliği. Ormanın kubbesi midir güzel, binanın kubbesi mi? O güzelliği kul veremez. Kulun gönlü sarhoş olmaz, kul yapısından. Ne var ki, geçersen gönül kapısından. Benden sunduğum kadar, senden aldığın kadar. Biraz fazla, biraz eksik olamaz. Yumuşak yol bulanla, taşı ele alan bir midir? Aymayı bilenle, uykuda olan bir mi? Yamayı fistana dikenle, yırtık gezen bir mi? Elbet bir değil. Sözümüz-sohbetimiz kulları için, fistanda olan açıkları için. Maya, manasız değil. Gönül yumuşak olan; mayası elenen, unu un ile yapılandır. Amade olanla, asi gelen bir olmaz; asi kul PİR olmaz, MEYDAN’a asi kul gelmez. Uymalı-duymalı, kâinatı gönüle koymalı, sevmeli-sevmeli. ‘Çirkin?’ derseniz, güzelliğini aramalı. Yüzden değil, gönülden sevmeli. ‘Severim.’ dememeli, sevgiyi ortaya koymalı. Arı bal ile, gül dal ile, güzel hal ile sevilir; neyi nerden ayrılır? Ömür ölçülü. ‘Hummalı olursan ölürsün.’ dersen, yanılırsın. Ne önde, ne sonda kesilmez; vakit ermeden göçülmez. ‘Gel gidelim, el tutalım.’ diyenlerleyim. Elden tutarım, yola katarım, ayağına suyun akışını uydururum. Bu yana gelenle, o yana gidenle olurum. ALLAH’a emanet. Danışılan, uygundur. Sebep sorulmasın. Gecemize sorulan eklenmesin. Geçti giden. Örtülen kapıdan, dönüp arkaya bakılmasın. Gidişe bakılır. Meyvesi dalda kaldı, sevgisi kulda kaldı, kendisi adına geldi. Elden aldı, GÜL’den saadetler diledi. HAZRETİ AYŞE. Adına dua verildi. Gönüller bir oldu. Dualar edilsin, adına verilsin. 

Dünyadan soruldu, neticesi verildi. Suyumuz içildi, geçenden kaçandan yolumuz ayrıldı. Ol yumakla yoğrulan, yalan yerden ayrılan. ‘Güçlü benim’ diyenle, şüpheyi verdirenden uzak dur. Geçti sergi zamanı, yumak aldı sunulan mermer misali. Hem yapısı hem görüşü uygun olanı alacak, niyaz yerini bulacak. Söz açık. Mermer, olayın temiz ve güzel neticesidir. Mermeri merdiven yaparsın, düz parça koyarsın. Mermeri işlersin, istediğin şekle koyarsın. Oymalı olan gözü okşar, düz kalan ayağı-yumağı taşır. Dedim, olay mermere uyar. Mermer elinde, dilediğin gibi kullan. İster göze, ister dize. Gözden de gönül alır, dizden de gönül alır. Ne var ki, biri iş görür, biri süs verir. Güya yumak sarılır. Mermer bizden sorulur. Mümin olan bilir. Deyim sana. Düzde kalsın, ayak bassın. Yumuşaklık elde olsun, olmuşu mümin kul bilsin. Masmavi münasip güne bakar. Mavi neyi bildirir. Evet ALLAH’ımın deryası. Maddi-manevi kuvvetin renk adı, mavidir. Olgunluğu bildiren renk, kırmızıdır. Yeşil, olacak muradın müjdecisi. Renk, dumanla dağılır. ALLAH’ım kuluna renklerle olacağı gösterir. Duman bunu siler. Onun için duman almayın. Beyaz bütün renkleri içine alır. Beyazda hepsi tefsir edilir. Niyazlar alınır, ölçüye vurulur. Hak olandan olmayan ayrılır. Kula yerli yerince, sebebi gönlünce halk edilir. Yumuşamayı hamurdan dene. Su katmadan yumuşamaz. Katmadık mı, nasıl yumuşadın? Daha su katarsak elden kayarsın. Yeterince verilir, sonra hamur yoğrulur, fırına verilir, pişirilir. Andım, yandım, piştim. Mani yok. Kulun hummalı oluşu, gönüle alışına göredir. Her kulun gönül yapısı, beden yapısına göredir. Kimi küçük, kimi büyük; kimi kapalı, kimi aralık. Açık bırakın açık. Gelenden-geçenden çekinmeyin. Olmayı bilene zarar vermez. Kulun vereceği kulu öldürmez. Benden beni sorarsan; hamlığı geçtim, erginliği seçtim. ALLAH’ımdan sorulmaz. Ne var ki, yerime baktım, merdivenin üst başında kendimi buldum. Bulmak, her kula nasiptir; yükünü atarsa. Merdivene çıkmaya güçlü olmak gerek, yüklü değil. Merdiven, her kulun önünde. Kendinde güç bulan, gücünce çıkar. Ölümde her kul, ALLAH’ıma olduğu yerden bakar. Çıkmaya çabalarız. El-ele, kol-kola. Meraka yer yok. Elinizden sıkı-sıkı tutarım. Olmayana sorulmaz ki. Olmasını dilediğin, gönülden istediğin; sana dilinle söyletildi, elinle verildi. AŞK yolunun yolcusu, yumağının kolcusuyum. GARİB’in. Sevin ki, sevilesin, ‘Has kuluyum.’ diyesin, olgunluğa eresin. Sevenlerle beraber olmayı severim, yerenlerle değil. Yerdiğin kul, yerinmeye müstahak değil. Olsa bile, haddin değil. Vursa bile, yolun değil. Aldığın derslere uy. ‘YUVAMIZ.’ dedik. Senin, onun, benim değil. YUVA kuruluş şekline göre olsa, ‘YUVAMIZ.’ demem. Çünkü ne senin, ne benim, ne GARİB’in. Cümlenin YUVA’sıdır. Dileyen gelir. Mimarı büyüktür. Dedim, kuruluş değil, veriliştir. Özlemini duyana, geliş açıktır. İyi-kötü yok. Yaratılıştır. Yaratılan gelir, dileyen alır. ALLAH’ım vereceği anı bilir. (Topluca mezara gömme konusunda sorulur) Konsa ne olur, şehit şüheda ayrılır mı, olmasa ALLAH’ım denk getirir mi? ‘Ayrı anılması?’ dersen, topraktan mı anarsın. Gönülden anılsa olmaz mı, yerini bulmaz mı? Neden bozulmaz? Bedenin aldığı akımdan. Elbet lütuf. Akıma gönül katılır, beden akımla yoğrulur. Onun için ALLAH’ımın EMRİ olmasa, İZNİ de olmaz. Yumağına danış, mantığın ile çalış. Pantolon giyenle, etek olan ayrılmaz. Güzeldir, görürsen güzeli; güzeldir, bilirsen gazeli. Sevdi isen, hem güzeli hem keli; sevdiysen, hem akıllı hem deli; o zaman derim sana ‘VELİ’. Sevilir, olmasa da güzel; sevilir ağaçtan dökülen gazel; sevilir, yerdeki çamur; sevilir, eldeki hamur. Yolunu almak için, merdiveni çıkmak için; sevmek gerek. Seveni de yereni de, yolunu çevireni de seversen; yüksüz gidersin. Gümüşü alanı da, yumağı saranı da. Amade yolun yolcusuyuz, maniyi kaldıranın görücüsüyüz, kuluna müjdecisiyiz.  

Niyetle gelene diyetini bildirdim, ‘ALLAH’ım RAZI olsun.’ dedim. Açık olan, kapalı olana yol vermez; niyeti hayır olan, gönülden gocunmaz; yumağını yumuşak saran, yoldaki taştan korkmaz. Dostluğu gönülde taşımak. Yetersiz değil. Ol yumağına dostluğu saran, ol yoluna dostluğu soran. Duman yersiz. Samanyolu, ULU dolu. Almayı bilmekle bilmece çözülür. Geçenden gün eylenmez, gelecek şüpheyle anılmaz. ‘Hayır olacak, güzel gelecek.’ dersen, güzeli bulursun. Gönülden geçenle, yolunu seçen bir olmasa da; gelecek, hayır getirecek. Sepetten çıkacakla, sedeften getirecek bir olmaz elbet. Sepet değersiz, sedefe değerli. Ne var ki, her ikisi de değerli iş görür. Zaten lüzumsuz olsa yapılmaz. Yaratılan da öyledir. Değeri olmayan, yerini doldurmayan; yaratılmaz. ‘Bilmece.’ dediniz, soruya günü eklediniz. Benim açmama ne hacet, söyleneni gün açacak. Olayı ‘Açık.’ dersiniz, sorarsınız. Açık dediğim gün, yazımız defterde kalır. Halbuki okunmalı, okunmalı yunmalı. Asmada üzüm, güzelde gözüm. ‘Güzel nerde?’ dersen; ‘Yaratılanda.’ derim, kainatı gönüle alırım. Cevaptan dilenen nedir? Onda mı, bunda mı? Ne onda, ne bunda; bendedir, benden sorulandadır. Açmaktan kaçma, ‘Yanılmam.’ deme. Kulun niyeti uysa; nasib VEREN’dedir, gelende değil. Amade olanı severim, olmayanı da severim. Ne var ki, ananla beraber olmak, yardımına gelmektir vazifem. Sondan değil. Gündür anılır, günde yaşanılır. Sevenle bir olunur, sevmeyene el verilir. ‘Olacak.’ dediğin, yumuşak yol yürüdüğün görülür. Ne var ki, kararın zora kalır. Kararsız olma, eskiye dönme. Saygı güzeldir, sevgi güzeldir; kaybedilmedikçe. Kumun arasına karışan bulunmaz, sana sunulmayan aranmaz. Geç onu. Sen seni bilmezsin. Kendini değil; yolunu, yerini, gönül ölçünü. NUMAN der ki: “Yolu bilene yol göstermek; yumuşak olmaktan ziyade, sohbete yol açmaktır.” Sözü açmaya, niyeti seçmeye ne hacet? Uzun yola bakmaya ne hacet? Asmayı aldın, üzümü buldun, şarabı testiye koydun. Uzak yoldan gelen testiyle, yakın yolda kalan testinin farkını çözmeye çalışma. Cumaya bakarız, kandili yakarız. Yarından başka cuma yok mu? Rahat dünyanın sözü. Yakın gelecek, duman dağılacak. Neden niyetini kendine uydurmazsın; bir o dala, bir bu dala konarsın? Dedim, geçeni ört, yeni kapıyı aç. Gönül temizliğine bakın. Alacağın, yoluna vereceğin; gönül yoluna uymalı, HAK’tan geleni bilmeli. ‘Nasıl bileyim, gönlünü göreyim?’ dersen; fistanla dünyayı ölçen, ‘Kaftan giydirsen.’ diyenden uzak dur. Sergi pazarlığına varana de ki; ‘Satışa değil, alışa çıktım.’ Sunduğum, birine öbürüne değil, dünyayı ölmeyecek gibi düşünene. Ne senin ne binim olana sahip olmaya çalışana dedim. Sana ‘Sen.’ diye gelene elini ver, seni sen diye sevene gönlünü aç. ‘Ver.’ demem. Cümle yarattıklarıyla ALLAH’ıma verilir gönüller. Geçene kapak örtün, olacağı hayır bilin. Geçmişe dönemezsin. Dönülmeyene gönül koymak, gününü boşa harcamaktır. Sevdik, sevilelim, derdimizle bir olalım, yüke ortak gelelim. Zaten kulun dünya yükü ağır. Olmuşsa gözün yaşı, almışsın derdi. Dert dünyanın, dünya bedenin, gözyaşı bedenle. NUR, O, AKBULUT. Yalnız akım dolu. Atom; dilendiği anda noktaya girebilen, dilendiği anda dünyayı doldurabilen. Dünyada dünya sohbeti edilir, ALLAH’ımın VARLIĞI’na secde edilir. Bu da bir ibadettir, elbet. Bedenlenmek sorulur. Sanılmasın toprağa giren beden, yeniden kalkacak, RUHLAR kalıplaşacak. Asla. Olmasını diledik, kuluna yolunda yardımcı olmak, ışık tutmak için vazife aldık. Kader neden çizilir, neden kula mantık verilir? Anlatalım. Dendi daha önce; planı çizildi, doğum ölüm yazıldı, bina kuruldu. Dendi ki, ‘Benim yaratılışım böyle.’ Hata çatıda ise, dediğin doğru; hata katında ise, dediğin yanlış. Bina senin, beden senin değil mi? Binanın içinde; elinde keser gezersen, tahtasına vurursan, yakarsan-yıkarsan; elbet harap olur. Eğer güzel bakarsan, sakatlığını tamir edersen, güzel olur. Yeter ki, duvarı-çatısı-temeli sağlam olsun. İçine bakması sana kalsın. Beden de öyledir. Mantık; kullanılmak için verilir. Ne kimseden ödünç alınır, ne kimseye verilebilir. Çünkü, her kulunun yolu ayrıdır. Her kul, mantığını bir yolda kullanır. İyi yolu aramalı, arayıp bulmalı. Doğanın suçu yok. Suç, nesilde. ‘Dilediğim.’ deme, hayıra yor, ALLAH’ıma havale et, yardımına gelene danış. MEYDAN kulun, kul yolun, yol cümlenin. Uyacak, duyacak, dönecek, gelecek.

‘Yumuşak.’ dense yeri, sözünü alma geri. Gelenle, soranla, YUVAMIZ’da olanla beraberiz. Duman dağılsın, geçen örtülsün, suyun akışına uyulsun. Yumuşak yol bulan, halini geleceğe bağlasın. Benden alınan sözdür, gönüle gözdür; faniye bilmece, bilene görmece! Gelen, varan; bilendir. Kamayı saplama, altını kaplama; yuvayı süsle, tatlı sözle besle. Kama; acı söz. Acı sözle kırma, altını örtme. Gönüllerinizin altın olduğu bilinir. Yamayı yırtık fistana dikersin, yırtığını örtersin. Ayıp değil. Yırtık yamanırsa, ayıp da örtülür. Söylenirse günahtır. Yüz yüze baksın, fikirler uysun. Fistan uymasa da, gönüle bakılsın. Değirmene; umut ettiğin için değil, elinde olanı götürürsün, alacağını bilirsin. Aldığına sahip olacağın, nasip işidir. Sakınmakla olmaz, nasipten çıkan durmaz. Almayı dilediğini almak, ALLAH’ımdan dilemekle olur. ALLAH’ıma varmak, yolu yürümekle olur. Hiçbir kulun, ALLAH’ımın yolundan yürüyüp de varamadığı görülmemiştir. Demek ki ALLAH’ıma varmak, kulun isteğiyle olur; kuluna vermek, ALLAH’ımın DİLEĞİ’yle olur. Kalıpla yapılan bina, kalıptan şekil alır; ne oyulur, ne süslenir. Hiçbir yöne bakmayan kul, kalıpla yapılmış binaya benzer. ‘Kalıpla yapılmış bina nedir?’ derseniz, betonla karılmış tuğla derim. Bina taştan olmalı, kalın sıva vurmalı. Yuvayı, yumağa göre almalı. Yudum-yudum içen, boğulmaktan korkmaz; sığ suya giren, batmaz. Oymalı mendil ayağa sürülmez, diz vurulsa bağlanmaz, elde gezer. Sunduğum bilinir, yerli yerine konulur. Asmaya benzemek, üzüme uymak kulun gücü olsa; ayılmak için geceyi beklemez. Geceyi görüp, gündüze bakmalı. Uyumayı yerinde kullanmalı. Güzeli görmeye sılaya gidene sor. Görüşü açılır, en güzel yerini bulur. Hep aynı yeri gören, yılgınlık getirir. ‘Haksız.’ dersen, yanılırsın. Değişene uymalı, ‘Çok göreyim.’ demeli. Ne var ki, gördüğünü bilmeli, bildiğini sevmeli. Yemişte ne var? Ne olsun, tat var. Ne üzümün elmaya, ne portakalın karpuza benzemediği bilinir. Kul da kula benzemez, benzetmeye çalışılmaz. Onun için, hepsini yerinde bulmalı, olacağa beraber uymalı. Benden-senden değil, bizden gelmeli; aynayı yüze, beraber tutmalı. Buluttan güzellik arayan, mutlu kuldur. Çünkü, yerden başını yukarı kaldırmaya vakti olur. Meyveyi yuyanla ye ki, tadını alabilesin. Sahip olmak değil. Bağın ortasında buldunuz kendinizi. ‘Hangi salkıma el atsam?’ dersiniz, şaşkın olursunuz. Açık dense, dediğimiz yerde kalır. Lütuf, yalnız size değil. Ne var ki suyun başı; destisini alan gelir, nasibi kadar doldurur. Kimi yolda düşürür, destisini devirir. Dedim, değirmenden çıkanda, sahip olduğunu sandığın; nasipse elinde kalır. Ganimet, nasip kadar! Ağacın köküne, yumuşak toprak gereklidir. Büyüyende, betonlaşsa da zarar vermez. Gıdasını da alır. Betona karşı da. Betondan kuvvetlidir, çünkü öyle yetişir. Sert toprakta yetişen ağaç, ince kalır. Manayı açtık, güzeli seçtik, dumandan geçtik. Ne gönül kırdık, ne kuluna vurduk. VEREN’in VERDİĞİ’ne, ‘Şükür.’ dedik. Halkayı çevirdik, kapıyı devirdik, yuvaya girdik. Havayı dumanlı görünce, yüzümüze gül misalini verdik. Gülenle gülünür, kederler unutulur. Ağlayana uyulur, dünya karanlık görülür. Ağlayana değil, gülene uymaya çalışın, gül vermeye alışın. Yasemin beyazın, gül pembenin misalidir. Mümin kul bilir, her çiçeğin rengi karanlığın örtüsüdür. Onun için, çiçeğin siyahı olmaz. Siyah örtü, hürriyeti kapatır. Duman, siyahın serisi. Güzellik ölçüsü, dünyada. Yalnız, siyah renk gelmez ahirete. Onun için siyah renk, daima kula meşum olayları hatırlatır. Dedim size, geceye kapılmayın, olayları çiçeklerle süsleyin. Yapılan, aynaya bakmak değil, suya adım atmaktır. Su bizim, söz bizim; yolumuz, cümlenin.

Hazır olmuşsa, güzellik görülmüşse, iyi kötüden ayrılmışsa; teferruat söz edilmez. ‘DEDE doğru.’ der, tasdik eder; ne var ki defter kapananda, perde inende; söz orada kalır. Gerçi denen, teferruatta söylenendir, gönülle ilgili değil. Ne var ki yaşantıya tesir eder, kulun huzurunu bozar. Sözü söze katmamalı, hatuna taş atmamalı, başa vurup kakmamalı. Dediğim, ne ayırmak ne kayırmak. Kaide budur. Olayın içine hatun girer, inceliğine öyle erer. Sunduğum, dünya gözüm ile değil. ‘Taraf tuttun.’ dedin, asla! Erkeğin görüşü, planın haricinden; hatunun görüşü, içinde oluşundan. Onun için dedim; olaylar seslenmesin, çirkinlik süslenmesin. Günde belki hoş gelir, süslenen çiçekler; solanda, ortaya çıkar sizleri yerindirir. Asmayı düşünün; yaprağı dökülende, dalı çıplak kalanda yozlaşmış görülür. Budanır, şekil verilir, mevsime hazırlanır. Şüpheniz olmasın, duanız boş değil, belki olan hoş değil. Düzenini bulacak, yörüngeye girecek. Daireyi şaşırdı. Dolaşacak, güdülecek. Karışılmasın. Yön vermeyecek olan, söz etmesin. Adaletten çıkılmaz, haksız olan yapılmaz. Hak edilen, niyetine uyandır. HAZRETİ OMAR der ki: “Adaleti içinde duyan, ‘Adam sende.’ demeyene; hak korumaya kalkma. Kalkarsan; hem sen, hem o zararlı çıkarsınız.” Adaleti içinde duyan, ‘Adam sende.’ diyemez. Hak nerede korunur bilir misiniz?  ‘Adam sende.’ diyene, kendi sandığını koruyana; suyun akışından ibret alıp, yavrulara yön vermeye çalışana değil. Kimden kimi alırsın, kime kimi korursun? Analık, doğurmakta değil, yönünü vermektedir. Ananın hası, sevenle-dövenle ayrılmaz; kendinden verebilenle ayrılır. Kendinde bunu bulabilen, kuldan aferin beklemesin. Vicdanına yük olmadığına sevinsin. Sevincin büyük olmasın. ‘Verebileceğim benden üstün.’ dersin. Amade oluşuna sevinirsin. Elbet sevin, yükünü gün-gün hafifletirsin. Ağaçta ne kadar meyve varsa, hepsi ele gelen dalda mıdır? Yumağına göre; kimi elde, kimi yüce daldadır. Bekle olsun, ele gelsin. Ne taşlamaya gelir, ne haşlamaya. Ham meyveyi haşlarsan, tatsız olur. Olacak yolu, yuvanın dişi kuşu verecek. ‘Elden gelmez, dilden düşmez.’ deme, başkasını suçlama. Suç, suçlunundur; ne işletenin, ne dişletenin. Suçun işlenmesi, zemine uymasıdır. Neden her bitki her toprağa ekilmez? Zemine uymaz da onun için. Denmesin, ‘ALLAH’ım öyle yaratmış.’. Toprağı da YARATTI ama, kul yarattığı gibi bırakmadı. Su yolunu çevirdi, tarlasını suladı, ekime hazırladı. Kul için de öyledir. Yanılmayın. Elbet tarlanı deniz suyu ile sularsan, ekimden ne beklersin? ‘DEDE’miz darıldı.’ demeyin. Yolumuz, dargınlık-kırgınlık yolu değil. İnşaat gördük, duvarına yardımcı olduk, taş koyduk ördük. Yaptığımız bu. Eğer kula zor gelirse, yaptığımızdan çekiliriz. Gelişten değil nasihatten. Adaletin olduğu yerde, suç hoş görülmez. Neden? Yol münasip de ondan. Ayağına güvenen yol yürür, kendine güvenen evlat büyütür. Yalnız, evlat büyütmenin kaidesi, hatasında dövmek değil, hatayı işlemesinin sebebini çözmektir. ‘Sen ne yaptın? Çözdün mü, evladını dövdün mü?’ derseniz; ne çözdüm, ne dövdüm. Tarlasını hazırladım, ‘Yol münasip.’ dedim, ağacını budadım; amma ahlat çıktı, kendine aşı almadı, verdiğim aşıyı tutmadı, kendi kaderini çizdi. Yapısı değil kapısı. Ağaya dediğim, yolunu verdiğim günden, geldiğimiz güne baktım. Ne yollardan geçmişiz, ne suları içmişiz. Merdiveni çıkmışız, düzlüğe varmışız. Neden hala şüpheli? ‘Vardım mı, varacak mıyım?’ der. ALLAH’ım sanma geri gönderir. Kul vardığı yerden dönmez, dönüş olmaz, dönecek kul çıkmaz. Sözüm, günde huzur alman içindir, ahireti bulman için değil. Namınız adınızla söylenir. Cümlemiz YUVA’nıza gelinir. Ne yolumuz kalır, ne gönüllerimiz çürür. Sepete at sözümü, an sadece ÖZ’ümü. Çam ağacı dökülmez, yeşilliği bozulmaz. Manisi nedir? Bir ufacık tırtıldır. Güzelliği bozulur mu? Kökü hiç sarsılır mı? Yaprağı dökülür mü? Tırtılı atarsan, dertten kurtulursun. Huzursuzluğunuzu. O kadar yersiz ki. MEVLÂNA olmadan geldim, MEVLÂNA oldum. Der misin hep huzura vardım? Ben de fani idim, kuldan derdi deştim. Gördüm ki, her kulda olandır; yolu olan, huzura varandır. Ben de o yola düştüm. Geçtim köprüyü, açtım kapıyı, örttüm eskiyi. Ağanın gönlüne uyan gibi oldu, MEVLÂNA yolunu buldu. ‘Ağaya uyan gibi nedir?’ derseniz; dünyaya dalmadan, olduğu, bulduğu zamandır. Ama o zamanı kendi de bilmez.

Hoş gördüm gelenleri, YUVA’da olanları, kapıları açanları, duacı olanları. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Nazım olan değil, vakıadır lütuf. Açık dedim, hayalde değil. Olan bir vakıa var önümüzde; GARİB’in verişi, elinden alışı, dilimden deyişi. Manadan çok madde ile manaya renk verir. Nazım olan, sadece hayalde kalandır. Halbuki sizin önünüzde, olağanüstü bir vaka var. Elbet ALLAH’ımın LÜTFU. Yalnız bu lütuf; bir, üç, beş kul için değil. Deryaya atılan bir taş, nasıl ki halkalar çizer, gittikçe genişler; olan vaka da budur. Ne mutlu o halkaya girebilene. Elbet giren ALLAH’ımın LÜTFU’na erendir. Sorulan gümüş yol değil elde görülendir. Olaya nazım gözü ile bakılmasın, kötülük umulmasın. Ne var ki, devama değil, sabra yer verilsin. Çünkü MEVLÂNA’nın olduğu yerde cürüm olmaz, kötülük gelemez. Geldi ise, MEVLÂNA bulunmadığı için gelir. Kolun uyuştu mu oku; PEYGAMBERİMİZ’e ve cümle ümmetinin RUH’una. Dua dileyen, gelip gönül kapısı açık olana işaret verir. Kolun uyuşması, başın ağrıması, kulak çınlaması; hep bunların işaretidir. Göz seğirmesi. İşaretini alan okusun, ‘ALLAH’ımın cümle kullarına.’ desin. Dünyasını ve ahiretini aydınlatır. Dünya kulu kadar, ahirette olanları da düşünürsen; iki âlemin bayrağına bürünürsün, PEYGAMBER’inin Ümmet’ine sığınırsın. ‘YA ALLAH.’ dedik SANA sığındık. Sığındığımız YÜCE VARLIK’a güvendik. Neden korkalım, kimden kaçalım? Dönüş, gönül görüşündür, AŞK’a düşüşündür. Ben neyim? Ben yerdeyim, ben buradayım, sevenlerin gönlündeyim. Ne mutlu bana ki, ALLAH’ım bütün altın gönülleri bana açmış. Benim gönlümün altın olması, gönüllerinizin açık olması değildir. Gönlü altın olanın, kapısı açık olur. Yer yerinde, MEVLÂNA gönlünde. Beraber gittik, beraber geldik. Yol alan bilir, adımı okur, dileyen bulur. Açtığın çukura, ne fidan dikersen onu beklersin. Elma dikersen, erik beklemezsin. ALLAH’ımın ADINA çağırdığın ULU, seni bırakmaz. Muganni olan, yolunu sorar, kuldan kula külfet yükler. ALLAH’ıma havale edilen olaya, şahit istenmez. GÖRÜCÜ olduğundan şüphen mi var? Kimseye değil, kitabımıza. Okuyun, alının. Dumana değil, imana sarının; geçmişi değil, günü yaşayın. Günü yaşarken, yarına bakmayın. Özleyiş AŞK’tan meşkten değil; günün hoş geçmesi, kulun aşına tuz atmasındandır, huzuru yuvasına katmasındandır. Güzellik; görüştedir, verişte değil. Verdiğimizi; kul vardır, ‘Boş söz.’ der yazımızı kınar; kul vardır, içer kanar, kandım demez yanar, yandım demez güzelliği görür, gördükçe genişler. Dediğim gibi güzellik görüşte, bilsin bilmesin sevişte. Görüp de sevmek kolay. Görmeden bilmek, yüceliğe varmaktır asıl olan. Yarattığını seversen; bilensin, VERİŞİ’ni görensin. ‘Mest oldum.’ dedin, bedenle uydun. Yaprak sallanır. Rengine bakarsan, gâh açılır gâh koyulanır. Renk neden değişir? Namaz, kulun beden borcu. Ustanın yapışı, yamağın yapışına uyar mı? Yanılmayın, eğer yamak ehil olmayı dilemişse, ustasından öğrendiği elinin mahareti ile onun önüne geçer. Ne var ki, öğretenin önüne geçmeye değil geride durmaya çalışır. Çünkü öğreten, daima önde olur. Yolda olmasa bile. Sen yolda olmasan, ‘Ben öğrendim, öne geçeyim.’ dersin. Yoldasın ki geride gidersin. Yolunu açanla, YUVA’dan geçen; senden duasını alır, VEREN’e duacı olur. Hasıra yüz çeviren, ‘Halı serilse.’ diyen, hasırı da bulamaz. Başına fes de giysen, serpuş da sarsan, taç da oturtsan; gönlüne fayda vermez, gönül yolunu açmaz. Dünya yolu açılır, kul önünde eğilir. Ama eğilmesi, ne sevgidendir ne saygıdandır; sana değil, tacına eğilir. Gönül yolu altın olan; kula elini vermez, eteğini öptürmez. Elini uzatır, omuzuna koyar. Zeytin dalı eğilmez, ne kadar yüklü olsa yere sarkmaz, neden? Yükünden, yükünün kıymetinden. Mayanızdan gönlünüze bol su gelmiş, gönül tarlanız sulanmış. Elbet yeşerir, bol meyve verir. Mümin olan bilir. ‘Severse beni, ben de severim onu.’ dersen, güzel söylersin. Amma, ‘Sevse de sevmese de, verse de vermese de ALLAH’ımın kuludur, hata olan affolunur.’ dersen; çok güzeldir, müstesna olaydır. Müstesna olaya kulluk etmek istenmez mi? Her verilen sevilmez mi? Ne beklersin, kulun takdirini mi? Kul mu sana mertebe verir, kul mu seni yüceltir? O seni sevse de sevmese de, kendi boşluğunu doldurur. Ancak senin sevgin seni bir basamak daha yüceltir. Sevenle sevmeyen bir olmaz, seven duman görmez, sevmeyen huzur bulmaz, sevilen unutulmaz. Düşünün, sevdiğim varlık kadar güne gelinceye kadar anıldım sevildim. Mümin olan bilir, ‘Sevildim.’ diye sevinir. Neden sevinmesin? Sevilmek de ALLAH’ımın LÜTFU’dur. Yüksekten bakan, yumuşak yol düşünür; yükseğe bakan, niyetini kötüye kullanır. Yüksekten kim bakar değil mi? Mana âleminden dedim, yorumunu uygun gördüm. Evet yükseğe, her türlü dünya yükünden arınmış kul çıkar. Elbet yumuşak yol düşünür. Yükseğe bakan, yumuşak yol düşünen kulunu saflıkla itham eder, alaya alır. Gülen düşünmez ki ağlanacak haldedir. Kulun kula eğlence olması ALLAH’ımdan değil, kulun aczindendir. Kuluna gülmedim hatası için, yoluna yardımcı giderdim, dilese dilemese. Altın paslanmaz çamurda bile. Suya tutarsın, elle ovarsın arınır. Altın altınlığından kaybetmez. Kul hata ettim diye yerinmesin. Elbet ALLAH’ımdan af dileyenin affına EMİR olunur, NURU’yla paklanılır. Kulun gönlü hoş olsun, af dilediğini bir daha yapmasın. Dedim NUR’lanır, niye nuruna gölge düşürsün? Yürüyen yol alır, duran kalır, dönen yanılır. Şafak, karanlığın örtüsüdür. Asla karanlık, aydınlığı örtemez. Karanlık, dünyanın bir yönüne kulun muvazene ölçüsü olarak verilir. Öyleyse karanlık nerede? ‘Uyuyana.’ dersen, o da bedende, RUH yine aydınlıkta. Mavi inandırır, yeşil kandırır. Gönülden doymak; ahiret sevgisini yeşilde bulmak. Mavi inandırır neden? Çünkü iki âlemi bağlar. Pembe dinlendirir, GÜLÜ’ne vardırır, MUHAMMED Ümmeti olduğunu bildirir. Mor, yükseği gösterir. Var olan, uzakta görünen, yürüyende varılandır. Nasıl ki yüce dağı, uzaktan mor görürsün, varamam sanırsın. Turuncu, erişilmez ulaşılmaz sanılır, gönül açılanda ona da varılır, güneşin doğuşu gibi.  ALLAH’ımın kulu için yarattığı, kulun varılmaz diye baktığı varlıktır, neden varılmasın? Senin için yaratmadı mı? Yuvanın içine atmadı mı? Başının üstüne koymadı mı? Kırmızı, AŞK’a; AŞK ateşe götürür. Ne yandırır, ne soldurur, ne yerindirir; sadece AŞKI ile mest edilir. Renklerin güzeli ayrısı yoktur.
Sarıyı aldık altına verdik, gönüle koyduk. Ne kararır, ne paslanır.
Güneşe bulutun örtü vermesi, aslında güneşe değmez, kulla araya girer. Gelen rüzgâr onu sürer, yağmuru serer, toprağı sular. Hata, affında olur atâ. Suyun akışını düzene koyarsan, ne su basar ne kuraklık. Maniyi kaldırırsan, yumağına uymayana yol vermiş olursun. Yoluma geldiniz, bilmeden sevdiniz, bildiniz özlediniz. YUVA’yı açtınız, meclisi kurdunuz. ALLAH’ım, dileyen kuluna verir. SEVGİSİ’ni zorla kabul ettirmez, ettirene yol vermez. Sevgi zorla olmaz, ALLAH’ım zor kullanmaz. ‘Ceza?’ derseniz, kula eziyet etmeyen kuluna dokunmaz. Her verilen bir cürmün eşitidir. Yumağımız, şükür ALLAH’ım SANA, kulluk etmekle geçti, gelenlerle yol seçti. Dimağını yokla orada bulacaksın, verileni göreceksin. Hasmını yumağınla ölçme, olgunluğu kendin ara. O zaman, arasan da hasım bulamazsın. Cümlemiz ihya olduk! Vermek de ihya eder almak gibi. Vermeyi nasib eden RABB’ime, şükürler olsun. Dileyen bulsun, arayan görsün. RABB’im kapalı olan gözleri açsın. Yardım dileyen-dilemeyen kulunun, her yolda YARDIMCI’sı olsun. AŞKI’na düşürsün, ateşini yaktırsın. ‘ALLAH’ım SEN’den geldim, SANA varayım.’ dedirtsin. AMİN! Müsaade alalım selama varalım, ‘EYVALLAH.’ diyelim, ULU’sunu verelim. SÜMBÜL EFENDİ. Meclisimizi kurmak, ne senden ne benden; YÜCE’den! Sözümüzü de, ALLAH’ımın İZNİ ile bitiririz.

Hoşnut olandan duanızı alın, YUVA’nıza verilen nimeti bilin, şikayetten uzak durun. Onlar senin istediğin gibi değiller ise, sen onların istediği gibi ol. ALLAH’ıma havale edilen yolun doğrusu, yanlışsız bulunur, şüphen olmasın. HAZRETİ HÜSEYİN, şehitlerin PİR’i. Geçit aramadı, kadere boyun eğdi. HÜSEYİN, yumağına edilen ezadan; HASAN, düşürüldüğü kazadan şehit oldu. Duman dağılsın, hayır olacak bilinsin. ALLAH’ımdan diledim, ‘Aklıma koysun.’ dedim. ‘Aklımda olan cümle yaban otların samanını üflesin. Aklıma gönlüme en hayır olanını koysun. YARDIMCIM’ı göndersin. Diledim ALLAH’ım. AFFIN’a sığındım ALLAH’ım. AFFIN’ın büyüklüğünden şüphem yok. SANA sığındım ALLAH’ım.’ de, sabah akşam oku. Yüzbir BESMELE-İ ŞERİF oku, yat. Suyunu içtiğinden, şüphen olmasın. Yeniyi-eskiyi ayırma, aslını bulanı kayırma. Zaman senin için yürür. YUSUF ALEYHİSSELAM der ki: “Güzellik benim değil, ALLAH’ımın NURU’nun. Çirkinlik senin değil, görenin körlüğünün. Eğer ALLAH’ımın NURU, kulda gizli kalmışsa; sen onu ara, ara ona da bildir. Gizli kalanı, o da görmemiştir.” Suyun aktığı yerde, toprak çamur olur. Çamur olması; suyun mu, toprağın mı hatasıdır. Ne  suyun, ne toprağın; yerini düzeltmeyenindir. Sözümüz, verimimizdir. Ben suyu, sen toprağı. Aldık, ‘Bizde kalsın.’ demedik, dileyenin tarlasına akıttık. Alanın tarlası yeşerdi. Çünkü kuru toprağı değil, sonsuz yeşilliği gördük. Olmasını dilediğin gibi göreceksin. Önce yurdun, sonra yuvan. Yurdunun selameti, yuvanın selametine eşittir. Asmayı duvara yanaştırırsan; komşuya meyve verir, sende kökü kalır. Yavru gönlü alalım ki, o gönüllerde anda güller yeşerir. Taze toprakta, yaban ot yetişmez. Olmasını dilediğin, olur elbet. ‘ALLAH’ım.’ de, her gün duacı ol. ‘ALLAH’ım. BİRLİĞİN gönlümde, gönlüm kainatta. Ne gönlüm küçük, ne niyazım. Çünkü BİRLİĞİN’e bütün kalbimle inandım.’ Gemi denize limana varmak için açılır. Ne var ki, niyete uymayabilir. Onun için, üzüntü yersiz. Bilinsin ki limana varacak, sahili geç te olsa bulacak. ‘Olmuyor.’ diyene, gönüle korku koyana. ‘Olmuyor.’ deme olacak. Gelen olduracak, bulan bildirecek, kaleye bayrak asılacak. “Oynamayı bıraksın, kalemi ele alsın, yüzünü güldürsün.” dedi, ŞEMS HAZRETLERİ geldi:
“Ne sahibisin, ne SAHİBİ’nden çok seversin. O'nun VERDİĞİ’nden, niye üzüntü edersin. YARATAN’ın kuluna VERDİĞİ; sana şer gibi gelse de, unutma ki en hayırdır.” Yavrunun adına, gönülcüğü de eşit. Amade olduğu doğuştandır. Semiz yumak, etten; temiz gönül, sudan olur. KUR’AN’ı sen, yuvanda öğrenirsin. Asmayı dikenden, dalını budayandan görmek, en doğrusudur. Duasını vereyim yavruya. ‘ALLAH’ım SEN’inleyim. ALLAH’ım dayandığımsın ve yuvama verdiğin, YM dediğin nimetlerine şükür.’ GANİ HAZRETLERİ, nasibin dağıtıcısı. Eli-kolu dolu, yuvanıza geldi. Yavrunun ağzından gelişi bildirildi. Suyun akışına; EBUBEKİR kab koydu, OSMAN dağıttı, ALİ eğitti. Aynayı ele alan, hakikati gördü. Sunulan benden değil, bulduğum kaynaktan. ALLAH ısmarladık. Sorduğun, suyun verileceğini bildirir, taşı yola atan kaldırır. Olmuşun katiyetini değil, hayrını düşün. Sepete su koyamazsın, destiye karpuzu sığdıramazsın. Karpuz kol altına, destiyi eline alırsın. Gönüle korku, endişe koyma. 

‘Gelsem mi?’ demedim, gelmeyi gönülle diledim. ‘Sevsem mi?’ demedim; sevdim, sevdim, sevdim. Yumağın düğümünü, sevgimle çözdüm. Selam cümleye. Sözle giriş yaptık. Dama taşı olmadık, ele girmedik; duman almadık, kula vermedik. ‘MEVLÂNA’yım.’ dedim, kendimi takdim ettim. Gönüllerinizi gezdim, bir demet yaptım. Gönüller uymasa, demete girer mi hiç? Diken dalı demet yapılır mı? ALLAH’ımdan gelmek ne mutlu olaydır. Geldiğini bilmek, senin için mutluluktur. Senden gelen yok, geliş yalnız ALLAH’ımdan. Usanmak bedene göredir. Benden gelmez. Manayı seçen, varıp bulan; usanmayı bilmez. Gelişim veriştir, kulunu görüştür. Ne benim niyetime, ne kulun niyazına uymaz. Sadece, ALLAH’ımın EMRİ’dir. Sen ne desen, ben ne dilesem uymaz; emir olmadıysa. Umduğunuz yolunuz çok uzun. Uzun yol, varışın yolu. Mesafe ne kadar uzunsa, kul ol kadar su alır. Dünyaya gelişin sözü edildi, gidişe-dönüşe karar verildi. Giden dönmez, kalan bilmez. Eğer gidiş-dönüş olaydı; artış olmazdı, nüfus aynı kararda kalırdı. Doğum kontrolünü ALLAH’ım ayarlar. Zelzele, yol felaketleri bunun misali. ‘Gelecek.’ dersen, beni gör. Gelseydim, MESNEVİ’mi yazardım. Günde yazarız, geldiğimize sayarız; almayı bileni, etrafımıza toplarız. Yanımıza gelen, MERYEM ahfadı olan. Gönülcüğünü gördüm, elimle değil, NUR’umla okşadım. ‘Ne mutlu.’ dedim, olana canı gönülden katıldım. Müslümanlığı isimde aramayın, gönülde arayın. MERYEM HAZRETLERİ; ALLAH’ını bildi, O'na uydu, kaderine ALLAH’ı ADINA razı oldu. ALLAH’ımın, O'na dönük her kulu sevgilidir. ALLAH’ım kulunu ismiyle değil, gönlüyle çağırır. Müslümanlığın tarifi nedir? Müslümanlığın tarifi; ‘Geldim, gördüm, sevdim. Dönüşe CAN’dan katıldım. Dönüşün SANA varış olduğunu biliş, huzura varıştır.’ ALLAH’a niyaz, çerçeve içine girmez. ‘Bilmem, okuyamam.’ dersen, bildiğince oku. Yeter ki varışım, huzurum; verdiğini bilmek, geldiğime uymak olsun. Yolunu buluşun, ağacın yaprağı gibi olur. Ağacın yaprağı, kökünden kuvvet alır. Suyunu alamayan yaprak dökülür. Sevmek-sevilmek, ALLAH’ımın en sevdiği, NURU’nu verdiği kullara nasiptir. Ne yolunu çevir, ne gönlünü devir. Mani, niyazı ile kalkar. Tedavisi ne sende ne bende, ALLAH’ımda, dilerse. Sen, vasıta. ALLAH’ım sevdiği kulunu, sevdiği kuluna vasıta kılar, her kul bundan huzur duyar. Asmayı budayan da sevinir, üzümü toplayan da. ‘Çözelim.’ dersin, yumağı önümüze atarsın. Yumağa göz atalım, gönlünü yoklayalım. Gönüle yatmayan, doğruluktan uzaktır. Unutma ki nasip olan ayağındadır. Şüphe etme, kendin kararını kendin ver. Ne sağa dön, ne sola bak. Gönüle yatanı seç. Aslında nasip, ne sorulan ne görülendir, ayağa gelendir. Çöz düğümü, ver kararı. Kararsızlık yok, seçimi zorlar. Olgunluğu üzerine al, ‘Kararımdan dönmem.’ de. Sağlık sana, varlık bana. Müstesna ararsın. Aramakta değil bulmaktadır. Uyduğunu bilemezsin, almadan göremezsin. ALLAH’ıma havale et. Kararını verdin mi, dönme. Her olay hayırdır, şerri kul yaratır. Asmayı ele alsak, dalını budasak kurur mu? Meyvesi bol olur. Almayı bildiğince, verişin de bol olsun. Arı çiçekten alır, ne var ki çiçeğe değil kula verir. Çiçek daima verir. Toprak ALLAH’ımdan, su ALLAH’ımdan. Kul çiçekten alır, arıdan alır, hep alır. Yalnız yerini bilse yeter. Bildiği nedir? GÜL’den kokuyu, sudan yolu. ‘Yol münasip olsan, ‘Aldım.’ dersin.’ diyene de ki: ‘Ben kuldan değil, ALLAH’ımdan bilirim. ALLAH’ımın VERDİĞİ’ne, taş da olsa uyarım. Yolda taş görsem, alır kenara koyarım, atmam. Çünkü kararım, hatadan uzak kalmak. Atmak, belki de kulu hırpalamak olur.’ Gidenle dönene, aynı söz denmez. Gidene neden ‘Güle-güle.’ denir? Çünkü gidişte olacağı bilemezsin, bilmediğin düğümü çözemezsin. Dönüşte ‘Hoş gördüm.’ dersin, olayları tabii karşılarsın; çünkü düğümü çözüp gelirsin. Gidişe güle-güle dedik, olayların çözümüne duacı olduk. Kim ne derse desin, karar kendinde kalsın. Sebebi açık; sabır verilen kul, sarf etmeye mezundur. VERDİĞİ’ne şükret ki, sevilen kulsun. Masayı niye açarsın? Daha çok kul alsın diye. Masanın üstü yük alır amma ayakları sağlam olan masa dayanır. Sabrı çok olan kul, münasip yolda yürüme gücü bulur. Şüphesiz böyledir. Cümlenizin bir yolu, hepinizin bir PİR’i vardır. Ne şaşılır, ne kaçılır. Başımız değil, gönlümüz beraber; ağzımız değil, yönümüz beraber. ‘Gel.’ desem gelir misin? El-ele verir misin? Sen senden geçer misin? Sen beni bulur musun? Neden bulmayalım, el ele vermeyelim? ‘Namazla buldum.’ dedin. Neden buldun? Çünkü ALLAH’ımın Müslüman kulu idin. Uzaklık sana huzursuzluk verdi, benliğini buldurdu. ‘Olay bu.’ denmesin. Uzakta olsan, yakına gelsen hepsi boş. Gönülle varılır. Gönül kula doğruyu buldurur, borcunu ödetir. Senin ödediğin borcundur. ‘Olmasa?’ dersiniz. Şu anda, şu cemaat, ibadette değil mi? Kendini ALLAH’ının HUZURU’nda bilmesi, günahtan uzak kalmasıdır. Sohbetimiz ne senin, ne benim, cümlenin. Destisini alan gelir, nasibi kadar doldurur. Ya destisini kıran? Eli boş döner. Desti elinde, çeşme başında doldur. YUNUS’um der ki: “Çeşmeyi bulanla, destiyi alan bir değil. Ne çeşmeden geçtik, ne destiyi kırdık. OMAR der ki: “Sorulan, adalete sığarsa çözülür.” Yolu sağda solda değil, gönlünde ara. En doğruyu, gönül bulur çözer. Varacağımızı biliriz amma varmaya hazır olmak gerek. Yola çıkmak için bavul hazırlarsın, boş gitmezsin. Göçe hazırlık da elbet gereklidir. Ne var ki günün korkusu, kulun iman halkası olmuş. Cehennem korkusu. Dünya sevmek için, bağını koparmaya ne hacet? Gönül, ne elde ne dildedir. Dünya sevildiği müddetçe güzeldir. Bağını kopardın mı karanlık gelir. Denir ki, ‘VELİ’lik erginliktedir, çünkü hamlık gençlik misali.’. Dünyayı silmeden erginliği bulmak, kulun yolu olmaz. Sevmeyi günde bilirsen, gelen günde dileğine uyarsın. ULU’nun yolunu bilirsin. Otuz yıllık taşımaya, postunu aldı. Ne günde şikâyet etti, ne ‘Oluşum?’ dedi, sordu. Bekledi durdu, bilmeden buldu. ULU’sunu bilmek neden İslamiyet’e aykırı gelsin? Yolda ışık olmazsa, ne ile bulursun, yolunu nasıl görürsün? Bilmediğin yolda, rehber aramaz mısın? Sana verilen, rehberindir. ‘ALLAH’ım.’ derim, her zaman söylerim, ‘Kulundan geçmez.’. Her kulun; doğruyu bulmasına yardımcı olmasına, bir ULU gönderir. Kulun gönül yolu ULU’suna uyar. Her kulun vardır, dilediği an elbet var. Bu aleme her kul, Müslüman gelir. Dünyaya gelen, Müslüman doğar. Göçte de öyledir. Dedim, kul kula ölçü veremez. Bilemezsin gönülde taşıdığını. Kul ondan huzur buluyorsa, ALLAH’ım da nasip etmişse; elbet ALLAH’ımın sevgili kuludur. Ölçünün miktarı bilinmez, çünkü kantara vurulmaz. Dünyada dileği, ALLAH’ımın YOLU olan kulun dileği verilir. Hasmını yoklama, hatayı kendinde ara. O zaman hasım bulamazsın. Olgunluk ölçüsünü bildireyim, yolunu adına uydurayım. El elden, çiçek demetten çıkmaz. Demet büyüdü. Sevenle sevinen, sevilen kuldur. Ne mutlu size, ne mutlu bize. ‘Yorgunluk.’ dersiniz, yanılırsınız. Yolu biz açarız, siz vasıta olursunuz. Vasıta olan da yola gelen de, ALLAH’ımın sevgili kullarıdır. Astar değil, fistanın giyilişidir önemli olan. Astarı olmasa da olur, giyene isim verir. Giydiğin huzur fistanını, kusursuz ararsın. Astarı olmasa da seni sıcak tutar, soğuktan korur, gelecekten konur, verileni yumağınca çözdürür, düğüme yol vermez. Asmadan geçme, üzümü alırsın; dilersen sergiye vurursun, dilersen küpe doldurursun. Yolumuzca içeriz, kendimizden geçeriz. Ne yolu şaşırırız, ne kulu aşırırız. Kulla aşımız, kulla başımız amadedir. Gelişim ne masaldır ne teselli, kul ile hasbıhaldir. Sohbet hep gönüllere su katar, nehirden nehire atar, her nehir deryaya akar. Aktığım baktığımdır, kulunu kucakladığımdır. Sevdiğim kadar buldum, öyle mertebemi aldım. Her kul sevdiği nispette yücelir. Kağnıyla değil, kuş misali gezeriz; nerde aranırsak, oraya varırız. Radyoyu açarsın, dilediğin istasyona bağlarsın. Gönül yolu da öyledir. Her ULU’sunu öğrenen, açacağı istasyonu bilir. 

Neyin güzelliğinden geçilir? Olmuşun sözü, vermişten sorulmaz. ‘Hayatım SEN’den, yolum SEN’den, SEN’den gelen hayırdan ALLAH’ım.’ deyin, öyle olduğunu bilin. Geçenle, yol seçen bir olmaz. ‘Cezam mı?’ dersen, münasip gelmez. ALLAH’ım, verdiğini ceza olsun diye değil, hayır olduğu için verir. Can yakmadın ki canın yansın. Sabahın oluşu günden görünür, ‘ALLAH’ım, SEN’den gelen her şeye EYVALLAH.’ denilir. Derim kula, şer gelen her olay, hayıra açılan kapıdır. Açtık kapıyı, geçtik köprüyü. Gidenin yeri dolmaz mı? Kırılan yerine alınmaz mı? Yıkılan duvar örülmez mi? Kul niye dert etsin? VEREN’in HAZİNESİ biter mi? ‘Bunca kula yeter mi?’ dersen, elbet yeter. Güçlük, bedene; gönüle, olmasın. Güçlü kul, yardım bulsun kalmasın; yolumuzu alan bilsin, şaşmasın. Kalem elde, yol gönülde. Olmazsa kalem, gönül çıkar mı yoldan? Aşması zor olmaz, kul zararlı kalmaz. Sevmeyi bilene, cezayı buldurmaz. Yolumuzda neler gördük, ne dertlere gömüldük. ‘Kader.’ dedik büküldük. ALLAH’ımın ULU kulları, düğümsüz müdür yolları? Yumağımın düğümünü çözmekle bitiremedim. Demedim ‘Cezan mıdır kuluna ALLAH’ım?’. Gönül kırmayın, sebep demeyin, olayı kendiniz yok edin. Almışsın yolun en güzelini, almadın ağaçtan döküleni. ‘Yardım.’ dedin diledin, anında buldun. Esen rüzgar durdu, alev kolunu vurdu. ‘Neden ALLAH’ım verdi?’ dersen, mukadderat. Sebep açılmaz, sırrı verilmez. ALLAH’ımdan izin gelmez. Sır olan bizce görülür. Hayrını gören bilir. Bilirim, görürüm, üzüntünüze elbet ortak. Amma O'ndan geleni görüşüm; sizi değil, beni sevindirir. Siz ancak günü gelende sevinirsiniz. Kul olayı açık göreydi, imtihanı nasıl verirdi? Bilinenden imtihan edilmez. Olay kulun ölçüsünü verir. Her kulun yumağı düğümlüdür. Kral da olsa. HAZRETİ İSA’nın çarmıha gerilişi, HAZRETİ İBRAHİM’in ateşe atılışı. Şüphesiz inandılar, ‘ALLAH’ımdan.’ dediler, neticeye vardılar. Canın ödemesi olmaz. Eşya gider, daha güzeli gelir. ALLAH’ımın emanetindesiniz. ‘Böyle mi?’ deme, gönül yoluna taş koyma. Gülmek gerekmez elbet olaya. Dendiği gibi olur, imtihan öyle verilir. Yanılmayın, ‘Öyle imtihan olmasın.’ demeyin. Her olay anında çok acı gelir, geçen olay masala döner. ALLAH’ımın VERDİĞİ’ne boynumuz bükük. Aşandan geçmeyin. Düşenin dostu olan; kendini bilir, yolunu bulur. El eleyiz. Seven sevilir. Sevilenin yeri gönüllerdedir. Sevenler, yolunu alanlardır. Sevdik sevildik, el ele verdik. Malınız dediniz, dünyada sahip oldunuz. Dilediniz, ‘Koru ALLAH’ım.’ dediniz. KORUYUCU ALLAH’ım. Yardıma geliriz, hep beraber oluruz, binayı yükseltiriz. Hayır olmayana, ALLAH’ım yol vermez. Olayın dahi, büyük bir hayıra yön verdiği görülür. NURU’nu verdiği kulunu ALLAH’ım şaşırtmaz, kötüyü yoluna vermez. Almakla vermek birdir, sevmek sevilmek gibi. Aşmasını bildiniz, köprüyü geçtiniz; lütfuna ‘Ceza.’ derseniz, üzüntüye düşersiniz elbet. Gönüller bağlı bir demet çiçek gibi cümlemiz. Pas geçen kul meclisimize gelmez. Kızmayı alev alan oduna mı benzetirsin? Demetten ayrı çiçek hoş olmaz, eli doldurmaz. Meclis bir kulla olmaz demektir.

Sohbetin kulu aydınlattığı malumdur. Ne var ki, sohbet çeşmesi akmalı, her gelene bakmalı; ne kulu ayırmalı, ne yolu kayırmalı. Şu demektir. Suyun başında olan, suya sahip çıkmasın. Elbet ALLAH’ım suyu, cümle kulu için verir. Suya bina yapan, ona sahip olur diye bir kaide yoktur. Ne olursa olsun, cümle kul faydalansın. Münasip suyun başına geldiniz, kana-kana içtiniz. İçmesen, ‘Bir daha.’ der misin, dağı taşı aşar mısın? İçtik hep beraber. Gücümüzdür alırız, sevgimizdir buluruz. ‘Bu mudur?’ dersen, ‘Ya nedir?’ derim. Olum, adım adımdır. Yürüyüşe geçen, geri dönmez. Bu yolda dönüş olmaz, çünkü MEVLÂNA bırakmaz. AŞK için dünyadan vakit ayırırız. Vakitte nakit, nakitte sakat yok elbet. ALLAH’ım dileyene gösterir, yolunu almış kuluna kaftan giydirir. ‘YA ALLAH.’ dedin yürüdün, olmasını dilediğini niyazınla oldurdun. Namaz, borcun. ALLAH’ımın yoluna bayrak açmak diledin, dilediğini niyazınla oldurdun. ALLAH’ımın yoluna bayrak açmak nedir bilir misin? Bayrak, fethin alametidir. AŞK yolunun fatihi oldun. Sana rüyanda gösterilen odur. Aydın olsun gönülcüğün. Andığın sorduğun, ‘LOKMAN.’ dediğin, geldi yoluna dedi ki: “El elinden, kul dilinden bulur, hayrı da şerri de.”. Elin NUR ile, dilin PİR ile halleşir; daha ne dilersin? Elim elinle, gönül gönlünle, olmasını dilediğin niyazınla, ‘Saadet.’ dediğin, ayağında. ‘Mevlit?’ dediğin, ÇELEBİ’den, sorduğun; AŞK şarkısıdır. Mümin olan bilir, nasibi ayağına gelir. Gönüle yatmayana mehil verilmez, mehil zamanla meyile dönmez. İyi olan yolunu bulsun, yolunu tutan yoldan çekilsin. Yolu kapayan sen olma, yüksel. Yolumuz huzurda başlar, huzurda biter. Sabahı beklersen, huzuru bulursun. Aydan zarar beklersen, günden zarar. Kararını kendin ver. De ki; şüphesiz karar. NUMAN der ki: “ Nasip ne sende, ne onda; yazıyı YAZAN’da. Günahı kısadan çevirmek de sevabı getirir. Almak güzel, ne var ki gönüle yatırmak gerek. Yatmayanı anda uzak tutmalı. Vazgeçmek, evlenmeden sonra bile, mevcut bir kaidedir. Sözün dönüşü kısa yolla olmalı. Şaka, şaka olacak mevzularda yapılır. Gönülü duman bürüyende şaka, yumağın düğümüne düğüm katar. Gönüle yatmayana el uzatmak, haksızlıktır. Nasıl ki rüzgâr bulutu yürütür, dualar da kulu yüceltir, her nefes bir kat daha çıkarır. (Resim verilir) ‘Kim yaptı?’ dersin. Dedim, Manisa’dan geldi, yetmişi size bildirildi. Kendi el ile resim verildi. Gönül yolu ile yetmişe karıştı. Bilinenden, bilinmeyenden geldi, yetmişi bir oldu.

Olmuşsa yüzünde tebessüm; yorulmazsın, günden soru etmezsin. Günü açarken desen, ‘Gönlüm, SEN’le ben.’ ALLAH’ımın EMRİ’nde, cümlenin miyarında. Kimseden hak aramam, ‘Kader?’ deyip taramam. Hummalı yol, yumağımın ölçüsüne girmez. Gönül bahçemize çeşitli çiçek dikeriz, ne ekersek onu biçeriz. Meraka yer yok. Diken de olsa seçeriz, ‘Yeşilliği var.’ deriz. Ne var ki, dilenen diken değil. Kulun kula, yolun yöne faydası elbet olur. Kul seçimi, kulu yanıltır. Seçmeyi ALLAH’a bırakalım. Dileyen kim olursa olsun, ne dilerse dilesin; ister mümin olsun, ister Hıristiyan; gönüller yola açılır. ALLAH’ımın KAPISI, bütün dileyene açıktır. ALLAH’ımın ayırmadığını sen nasıl ayırırsın? Hastalık, kalmayı değil, yolu açmayı gerektirirdi. Dilerim gelsin, geleni alsın. Sevenin sevmeyenin yolunu açmak vazifemiz. Yanan yakılmaz, sönen tutulmaz. ‘Neden?’ dersen, ALLAH’ımdan izin gelmez. Temel atılır, duvar örülür, temelin sağlam olmasına çalışılır. Olayla yıkılmasın, çok tahribat olmasın, yolunu kapamasın. Duvar sağlam olunca, yalnız sıva dökülür, açması kolay olur. Asmayı budayan, üzümü bekleyendir. Üzümü beklemeyen, asmayı budar mı? Vagon dolu, harman yolu, çeşmemiz sulu. Akar durur, dileyen gelir, destiyi doldurur. Aç açanı, sahip çıkanı, ağacımıza
bir yaprak daha eklensin. Merak, beklenirse tatlı gelir, sabır öyle öğrenilir. Kul olanın, merakı olur. Düşmesin kedere. Vazifem bildirmek, yolları dileyene açmak. Dünya malı, dünyanın. Deme ‘Olmasa da.’ Yanılma. Olanı paylaşırsan, huzurun büyük olur. VEREN, nasibini yakınınla paylaş diye verir. Elmanın yarısı sende, yarısı bende diye gözün kalmasın. Yarımı ye. ‘Yarına ne olur?’ denmesin, ‘Yarına tam geldi.’ diye tamaha düşülmesin. Aşmayı değil, geçmeyi öğrendik. Aynanın verdiği, kul yüzünü gördüğü gibidir. ULU’nun adı, SAİME HATUN’dur. Amade yolun yolcusudur. Kaderi, seninki gibidir. Olgunlukla buldu, kendini ALLAH’ına adadı. Çünkü kuldan canı yandı. ‘Yakanı?’ dersin; kötü deme, beddua etme. ALLAH’ım olanı görür, kulunu korur. ALLAH’ıma havale et. Ne aldığı onun, ne verdiği senin. Hepsi ALLAH’ımın. Tamaha o düşmüş, cevabı da onun. Yaprak kurursa dökülür. Dökülmesi, suyu alamamasındandır. Yaprak her ağaçta dökülür; amma olmadan dökülen yaprak, su almayan yapraktır. Su almadan dökülen yaprak, toprağa hizmet etmez. Neden etmez? Çünkü azlık iş görmez de ondan. Misal veririz, masal değil. ALLAH’tan geliriz, O’ndan veririz; gönül doldururuz, sepet değil. Oymalı masa, sadece güzel olur. Masanın etrafını dolduran değerlidir; yontulmamış tahta masa bile olsa. Sizler bizler bir olduk, kulunu ayırmadık. Yeşil yaprak deste ile, güzel şarkı beste ile belli olur. Söyleyen güzel söylerse, ALLAH’ımın VERGİSİ’dir. Dinleyen, saygı ile dinlerse görgüsüdür. Her güzel şey değerini bulur. Maksat, her yaratılanı değerlendirmektir. Testiyi alırsın, ‘Topraktan.’ dersin. Üstüne resim yaparsan, vazoya benzetirsin. Ölçüyü kuldan alma, olanı dölden bilme. Güğüm için tarlaya, gönül için bahçeye girilir, her dileyene verilir. Sözü defterde bırakmak yersizdir, gönüle kazmak. Yazarsan, gün gelir silinir; kazılan, yaşandıkça görülür. AŞK’a düştük sizler ile, AŞK’ı tattık bizler ile. Siz bizle, biz siz ile. Ne kayanın yüceliği, ne denizin derinliği hayrete düşürmedi. ‘VERDİĞİN, YÜCELİĞİN’in delilidir.’ denildi. Gizlenecek yok. ALLAH’ım yarattığını gizlememiş ki sen gizleyesin. Yamayı, çirkinlik olmasın diye vurursun, örtmek için değil. Zaman, kulun ölçüsü olmalı, cümleye uymalı, söz edeni duymamalı. Eden, desin. YARATAN’a dayananı, ALLAH’ım yalancı çıkarmaz; AŞK ile söz edeni, yolundan çevirmez. (Tebliğ alınmadan önce boksör Muhammed Ali Clay ile Joe Frazier arasındaki, dünya ağır siklet boks karşılaşması hakkında konuşma olmuştur.) Duacı olalım, yardımcı gidelim. Yanılmayın, ya karşısındaki de ALLAH’ından dilerse. Kula ölçü verilmesin. Oynamakta, her iki olaya hazır olmak gereklidir. Galibiyete sevindiğin gibi, mağlubiyete de münasip yol ile bakmalı; galip olana sevinç payı vermeli. Denizin yolunu gemiye verin, havanın yolunu uçaktan alın; ayrısı yok. Aştığın yol geçtiğin kadardır. Her aşan varmaz, adamına göredir. Meyveyi her yiyen aynı tadı almaz, sevgisine göredir. Sığdıramadığını bir kenara bırakma. Kenarda kalan, atılandan sayılır. Verirsen elinle, tatlı dilinle; hem alanın işini görür, hem senin gönlüne su verir. Duacı olmasa da senin ölçün verilir. Varlığı darlığa sokma, darlığı madde ile ölçme. VEREN’in VERDİĞİ, manadan olsun; madde kula el açtırmasın, kul kuldan beklemesin. Kul kula ne verir ki? Sadece sebep oldurur. Ne kul kulun ömrünü kısaltır, ne ölümüne sebep olur; eceli gelen ölür. Denmesin ‘Dert ettim, ölümüne yol açtım.’. Elinde mi ki senin ömrünü kısaltsın? Yazın yazılmış, planın ölçülmüş, ömrün verilmiş. Yumağın kopması da, ALLAH’ımın EMRİ’dir, kulun hayrıdır. (Çocuk doğuyor, kısa bir ömür sürdükten sonra ölüyor. Mademki dünyaya gelmesinde bir sebep var, neden çok küçük devrede ölüyor?) Olay şudur. Gelen, ölçüsünü alır. Yavru değil, onu kaybeden. Alçıyı kullanırsınız, kırığı tamir edersiniz. Kemiktir, tamir edilen. EDEN, ALLAH’tır. Sen destek koyarsın, koymasan da olur. Kul iş başına gelir, yaptığını zanneder. Yazıyı yazanla, gönüle kazan bir midir? Sahifeyi dolduralım, gönüllere kazdıralım. ‘Desem mi, demesem mi?’ düşünelim. Yüz yıl sonra söylerim. Bekleyin görelim. Söylemeden gitmeyim. Gününüzü müjdeleyelim, kazıya başlayalım. Gönüllere kazarız, hitabeler yazarız, yolumuzu açarız. Yalnız uzun güne değil, kısa söze yer ver. AYET-EL KÜRSİ okumadan kalemi eline alma. Mümkün ise duanı dilden bırakma. Önce yüz yirmi yedi AYET EL KÜRSİ oku, kalemi öyle al. Sözü ‘Sorma.’ dendiğinde kal. ALLAH’ımın ADINA dile, geleni bekle. Kimliğini sorma. Ne derse, ‘Öyledir.’ de. (YÜCE ALEM’den yazı ile bilgi almak, bağlantı kurmak için sorulan yöntem üzere bu bilgi verilmiştir.) Sabırla her yol açılır. Verilen hepinizi sevindirir. ‘Alınan mantıksız.’ demeyin, bekleyin. Sabır; koruğu oldurur, üzümü erdirir, şarap olur içirir, bekleyen görür. Ağrıyı ne ilaç keser, ne güllaç. Sadece ALLAH’ım dindirir. Sözün sazını verdik, hep bir olduk, sepet ördük, sepette olanları yolda boşalttık. Gülenin gelenden söz aldığı belli. Ne kulun yüzü benli, ne göğün yüzü senli. Senle ben buradayız, benle o gökteyiz. Yapısını buldunuz, kapısını açtınız. Kapıya ne hacet izinsiz girdim.

Yumuşak günde geldik, hoş sohbete katıldık; gülenle güldük, gül bahçesine girdik. ALLAH’ım güldürsün, ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Gülün. Gülüşün arkası gelir, gelen büyük sevinç verir. YUVA’yı süsledik, gönülleri besledik, yanımıza geleni, niyazlara duranı kutladık. Yaprak ele gelir, yolumuzu bilir. Gençlik farklı değildir AŞK için. AŞK’ın mevsimi olmaz, amade olan beklemez. Yalnız demeyin ‘Namaza durmayan, mümin değil midir?’. Yolumuz, borcumuz dolayısıyla kalmaz. Kılan, ‘Kendi borcum ödendi.’ diye huzur bulur. Dileyen bulur, mürşidini alır. Sen dile, ALLAH’ım yoluna çıkarır. Gönlün rehberin olur, verdiğim dersler önderlik yapar. Un ipe serilmez, yol üstüne ip gerilmez. Martı denizde dolaşır, balık ile halleşir. Dağ yolunda dolaşmaz, kartal ile dalaşmaz. Deniz üstünde martıya benzersin; dalar-dalar nasibini alırsın, daha ne dilersin? Martı da denizdeki bütün balıkları ister, ama midesi bir tane alır. Hazmeder, gene dalar. Hepsini birden alamazsın, hazmı güç olur. Aşmayı dilediğin yol uzundur. Hızlı gidersen, yorulursun. Sevin ki, mürşit buldun. MERKEZ EFENDİ derdine ortak yardımcı. Mürşit, ben. Elbet ALLAH’ımın İZNİ ile, senin gönül yolun için. Ben ağaç, yapraklanırız, gittikçe büyürüz. Günde gönülde olanı; yolunda harca, binaya değil. Gümüşten geçmeden, altın yolu yürü. Tekkeyi günümde yaşamadım. Toplantılarım, sohbet içindi. İbadet; kulun kula gösterisi olmasın, gönülden geldiği gibi yapılsın. El açılsın, ‘ALLAH’ım.’ denilsin, kendinden geçilsin. ‘Acaba hata mı var?’ denilmesin. Hata gönülde olmasın. Elde-dilde olan, affa uğrar, gönülde olan asla. Gönülle oynama kırılır. Kırılan gönül, ALLAH’ımın NURU’dur. Yeşil yaprak yol üzere, duvar durur temel üzerine. Temel sağlam olmazsa, kul sıvayı boşa vurmasın. NASRETTİN HOCA geleydi, derdi ki: “Sendeki akım, zamanımdan kalma mı? Akımın gündeki değeri, sana göre çok üstün. Bendeki akımı oraya vermek için; üç vilayet akımı bir araya gelse, kontak eder. Evet, çok zayıf kalır. Yanar, karanlıkta kalır. Ana merkez buradadır. Oraya en çok binde, yüz binde biri iletilir. Size verilendir miktar. Akımın ana merkezi buradadır. Kul merak içindedir, öğrenmek hakkı. RUHLAR akıma tabi olurlar. Bazı RUH az akım alır, bazısı çok. Ayrıdır, her kul kendi akımını kendi alır." Yalnız gelmeyiz. Her yolun danışmanı olur, danışılır sorulur. LOKMAN, aynı değil. O da ayrı uludur. Şaşma, diledin bulursun. Yoluna gelir, seni o bulur. Türk asıllı. Orduda gün geçirdi, Amasya’da. Asmayı bildi, suyunu buldu, şifayı verdi, dileyenle beraber oldu. LOKMAN. Aymayı bildi, sahibi oldu. Adı, SAİT LOKMAN. Tanımayan var mı? Rahatsız. Yumağına gelenden değil, kendini buluşun sarsıntısı. Çok sürmez elbet. Denize taş attığında nasıl ki dalgalanır, daireler genişler genişler ve durur. Durumda öyledir. Meraka yer yok. ALLAH’ına sığın, öyle yat. Duanı ihmal etme. AYET-EL KÜRSİ okumadan yatma. ‘Ağacın dalı olsam, yaprak sahibi kalsam.’ der. ‘Gücüm yetti, yaşım bitti.’ der, kendini derde atar. Boşa kürek çekmesin, ‘Ölürüm.’ diye korkmasın. Ölüm; beklenince gelmez, yazılanda gelir. Sahip olduğundan geçmek istemez. Unutmasın ki, kimse bir şeyin sahibi değildir. Ağlamayı huy etmeyin, arkası kesilmez. Çalışmayana ALLAH’ım verir mi? Bekleyen bulur. Yanmak öyle olsun. Gönlünü yaktık, daha ne dilersin? Manayı sana vereyim, geçer misin dünyadan? Ya. Elimde mi vereyim? Amma cevabın güzel oldu, gönül ölçünü verdi. (Resim verilir: ASİYE SULTAN) ULU’yu sen seçmezsin, ALLAH’ım sana gönderir. Tarikata girip, kula kul olursan; günaha girersin. Tarikat kurulmasından maksat, ALLAH’ımın yolunu anmak, sohbete dalmaktır; kula kul olmak değil. Kul kuldan üstün olamaz.

Nasipten ötesi olmaz, hazine olsa durmaz. Nasip ise toprak göçer, duvar açar eline geçer. Ganimet harpte bile nasip kadardır. Bazısı çok alır, bazısı geç kalır. Kul yolu ölçülmesin. Defne yaprağı, güzel koku versin diye; asma yaprağı, güzel tat versin diye aşa konur. Dut yaprağı, ipek olur. Onlar da nasiple kullanılır. Yamanın yeri, örttüğüdür değeri. Açık olsa, çirkin durur, kulun gözüne batar. Gamdan nasip almadık, suya olta atmadık, olmayacak niyaza durmadık. Yarının güzelliği geceden görülür, tabana halı örülür. Almayı bilene ALLAH’ım yol açar, kul zorluktan kaçar. Açılacak, yumuşak yumak saran seçilecek. Sert deme, söz ile düzelecek; verilen kadar alınacak, fazlası kurtulacak. Yapraklar tazelendi. Çiçekler geçici, meyvesi besleyici. Yapraktan çok meyve olur. Nasibini ALLAH’ım verir. Dersen gelen-gider, dursa ne olur? Gelsin gitsin, çok kul sevinsin. Baktığın bağ seni besler. Esirgenen, esirgenenin. Her kul nasip alır, nasibi olan gelir. Gidiş hep ileridir. Durmak, ileri götürmez. Ağaç, geçen günde gövdesinden ilaç alırdı, günde toptan ilaçlanır. Uyarsan alırsın, uymazsan kalırsın. Derim güne uyulsun, ileri adımla gidilsin. Acıma gidene, acınırsın. Sarfından kaçındığın sende kalır, gelen az olur. Sarf ettiğin üstüne koyar, sana döner. Bakıma baktırmak gerek, hakkını yatırmak gerek. Ne ekersen onu biçersin. Oymadan ağacı süs olmaz, odaya girmez. DEDE’nin AŞK’ı cümleye. Ne sana, ne ona. Gelenle değil, verenleyim. Güç gelmesin dediğim, doğrudur söylediğim. Doğrudan şaşmadım, ‘Ağa.’ deyip kayırmadım. Ne toprağından alacağım, ne ağacından toplayacağım var. Verirsen elinle, gelir o seninle. Elde olan, kalmaya mahkumdur. Düşünülen yanlış. ALLAH’ım, oğula dükkan nasip etti ise, sebep olur, buldurur. Yuva nasibi de öyledir. Sen ‘Tutayım.’ dersen mi alınır? Yanılmayın, düşünceye ek koymayın. ‘ALLAH’ım, veresin derim, veririm. SEN’den beklerim; cümlenin de oğullarımın da nasibini.’ de duacı ol. Dünyanın malı, ne senin ne benim; sadece ALLAH’ımın. VERDİĞİ kadar gelir, dilediğin kadar değil. Geleni kimse almaz, senin hakkına el uzatmaz. Hak olanı, hakkı olan alır. Bilenle, sözüme sahip çıkanla; SAMANYOLU’nda buluşuruz.  

Yolu açanla, yoldan kaçan bir olmaz; seven, sevilenden ayrılmaz,
sevmese sevilmez. Ayağı çekmeyen gelmez, gönülle gelen de olur. Yorgan soğuktan sakınmak içindir, çorba mideyi ısıtmak için. Netice belki bir gibi düşünülür, amma yapılan işlem ayrıdır. Müsait olanı bulmak iradeye bağlıdır, ne var ki plan dahilinde. Kaderin değişmesine yol açmak kulun elinde değil. Yalnız ALLAH’a candan edilen niyaz, YAZAN’a yönelince; yazı, ALLAH’ımın niyetine uydurur. Yazdığını silmek de ALLAH’ımın elinde. ‘Oldum, döndüm, uyandım, gördüm.’ dersen, yazılan bozulur, niyetin verilir. Kula sorarsan ‘Asla.’ der. YAZAN kim? Ömür değişmez elbet! Asmayı bağ diye, üzümü bal diye budayan, dünyayı daimi mekan bilenden söz boş olur. Yolumuz, kulu tenkit değil. Gönlümüz, yolumuza gelenle-gelmeyenle, sevenle-sevmeyenle. Bu yolun tek mürşidi değilim. Danışır konuşur, ‘Yardım.’ der koşuşuruz. ALLAH’ım sizlerden de RAZI olsun. Saydığım günde, sevdiğim yolda ne gördüm bilir misin? Sevginin bolluğunu. Kulda, bitkide, hayvanda. Bütün bitkiler, çiçeğini göğe doğru açar; hayvanlar seslerini, göğe doğru baş kaldırıp verirler. Kulun da (HAKK’a) yönelmiş olanı, ALLAH’ıma el açar. En katı kul dahi, dara gelince ‘ALLAH’ım.’ der. ALLAH’ım; dara gelende değil, her an aklınızda olsun, gönülden çıkmasın. AMİN. Yosun denizden uzak kalsa kurur. ‘Denizde ne faydası var?’ dersen, balık yavrusunu korur, amma kulu sarar. Kötü mü diyelim, kökünü mü kazıyalım? Aynadan gözünü ayırma, çünkü kendini onunla dengelersin. Yaşlanmak; gençliğin sonu değil, hayatının dönümüdür, ömrünün en güzelliğidir; eğer saklanmadıysan. Saranı sarmak kolay, döneni sarmaktır olay. ‘Yaprak dalda çoğalır, ağacı gölgeler.’ dersiniz. Ağacın gölgesi, yaprağı. Güneşten zarar görmemesi nedendir? Kökünden aldığı suyundan. Yolunu. Gidişe açılan yol. Gidiş nereyedir? Elbet NURU’na. Aymayı diledik, kula söz etmeye değil. Tenkit, haddimiz değil. Asmayı yolumuza örnek aldık, dalını budadık. ALLAH’ım hayır olmayandan sıyırır, hak olanı olmayandan ayırır. Gönüller ferah olsun, huzurun yerini bulsun, yolunu açan YARDIMCI’n olsun. Olayı bekle, feraha açılır. Deme ‘Günahtan nasıl kaçılır?’. Günah olan, hak yenilendir. Yemediğin haktan sorumlu değilsin. Sevmek sevilmekle olur. Sevmeyi bilenler, şakaya da uymalı, yolunu gönülde bulmalı. Genişlik değil uzunluktur asıl olan. Odayı değil yolu dedim. Genişlik ne verir, uzunluk yürütür. Darlık, dünyanın ölçüsü. Danıştığım dedi ki: “Ne derse desin, gönülden bulsun.” Ben geçirmedim, gönül yolun geçirdi; ben sadece ışık verdim. Sizin nasibiniz kıt mı ki? Yolumuz açılmadı mı? Gönülden değil mi? Açık olmayan gönül yol bulmaz, niyete uymayan yola sefer yapılmaz. Düştüğümüzden değil, geçtiğimizden bulduk. Çağırıldık vardık, hep bir olduk, ağacı doldurduk. Dağınık olan yok. Hep değirmen taşından geçilir, un olanı seçilir. Unun ayrıntısı-sıyrıntısı olur. O da atılmaz. Undan aldığını, ‘Hamur.’ dersin yoğurursun. Suyunu birden mi karıştırırsın? Yavaş-yavaş katarsan, kararını bulursun. Ateşe atarsın. Fazla ateş yakar, hafif ateş tutar. Kararını bulmalı. Kul da öyledir. Asmayla başladık, buğdayla bağlayalım. Buğday kulu, asma yolu gösterir. AŞK’tan geçenle değil, yolu yürüyenle beraberiz. Sohbetimiz güzel, kumundan geldiği için. Yağmuru aheste yağarken seversin, seller akarken değil. Sel akıttığı yerde; sağlam duvar kalır, çürük olan yıkılır. Yumuşak olanlar, çevremizde. Uzak olanlarla halleşmek dileriz. Gönülleri gezeriz, yolları açarız. Sanma ki yolu tesadüf açtı sana. Gönülleri gezdik, yolları açtık. MEVLÂNA’yım ben, kolağası değil. Ayakla değil, gönülle geliriz, her kulunu severiz. ‘ALLAH’ım.’ diyen, yolunu alan; elbet bulur. Ne eski yenilenir, ne yeni eskilenir. AŞK her kulda olur, amma yol bulan yürür. Menfaat kaktığı gün, elbet huzur gelir. Amma kulun iradesi sağlam olmalıdır. Eğilenin gücüne göredir. Günde YM. Yolun alışı, günde nasiplidir. Günde kul yol arar, geçende şaşkın sarar. Olayı ‘Büyü.’ der, vergiden şüphe ederdi. İlim, ALLAH’ımı buldurur. Mantık HAK YOLU’na açık. MEVLÂNA ne ayırır ne kayırır. Ayıraydı-kayıraydı, MEVLÂNA olmazdı. Gönülcüğün ‘ALLAH.’ der kavrulur. Yananlar gelir, hep beraber olur. Yangın söner, sönmeyen gönüldeki yangındır. O da yangın değil, volkandır. Sönmez, durmaz. Yakın olanlar, saman çöpü gibidir; hep bir yanar, ne kalır, ne söner. Mevlevi döner, yumağa sarar, daire olur dünya misali. Dünya da niye döner? Miyarını mihrabında tutsun diye. Seyit neden savaşır? Hakkını korumak için. Kime korur, kuldan ona ne gelir? Savaş soruldu, ‘Hak mıdır?’ denildi. Savaş; bir kulun niyetiyle değil, niyetin bozukluğundan olur. ALLAH’ım sebep yaratır, kulla kulu yanıltırsa; yol savaşa açılır. ‘Hak mıdır?’ dersen, şeriatın emrettiği olur. Elbet ALLAH’ımın EMRİ’dir. Yumuşak yol sorulur. Meclisin sorusu. Günde olan, ALLAH’ımın YAZISI. Ömür ölçüsü YM olur. Aynayı aldık, yüzlere tuttuk. Bakan görür, görmeyene ne denir? ALLAH’a ısmarladık. Sağ-sol ALLAH’ımın vergisi. Sevilen kulunun görgüsü, kulu yücelten ALLAH’ıma olan sevgisi. Olmasın kulun kaygusu. Yolumuz doğrudan geçmez, saygıdan kaçmaz. Destek; ağacımız, kuldan beklemez. Ağacımız da desteğini ALLAH’ımdan alır. Kuldan kulu ayırma, kulun işidir; amma olgun kul değil, ham kul ayırır. Açtığımız yolda, ne melanet ne setaret olur. Yolumuz da gönlümüz gibi açıktır. Gelenler de açık olanlardır. Geçtiğin yol, seçtiğini verir sana. Seçtiğin yol en güzeli buldurur. Bulduğun yol selamet yoludur, HAKK’a götürür. Oğul bilir, açtığı yoldan yürür, geçtiği kapıyı örter. Örtülen kapı, dumandan oğlu saklar. Açılacak elbet seçilen yol. ALLAH’a ısmarladık. Dumanın dağıldığı gün, gözün açılır. Duman, görmene mani olur. ALLAH’ım İZİN verdiğince deriz, kul gönlünü açarız. Sözümüz sevenle, bize soranla. Sormaya değil, uymaya gelenle halleşiriz.

YUNUS’un sözü gibi, kulunun ÖZ’ü gibi; desti versin su akıtsın, asmanın vergisini yaprağın çokluğuna denk getirsin. Ne olayın yan duruşu, ne kulunun niyet kuruşu; ALLAH’ımın İZNİ’nin dışında değildir. Almakla öğünen, vermeyi öğrenmeli; severim diyen, saymayı bilmeli. Şamdan ışığın süsü. Olsa da olur, olmasa da ışık verir. Olduğumuz gibi görünelim. ‘Aydın olsun, ışık versin, yalnız benim yuvama dökülsün.’ denmesin. Genişliği bulmak değil, yürütmeye çalışmaktır güzel. Okunan yazı değer bulur, değer verilmeyen yazı kenara atılır.

Hoş gördüm. Geldiğim yeri değil. Günümüz yazıldı, yolumuz açıldı,
ne geçenden ne seçenden ayrı görüldü. ‘AŞK’ımız gönüllere gömüldü.’ desem yersiz. Gün geldi, volkan gibi kaynadı. AŞK odun ateşine benzemez, kulunu dert diye bezemez. Kul kendi dertlenir, olmayanı dert sanır. ‘Sende olan olağandır, olmayan esirgenendir.’ dersin. Sessiz yersiz olunmaz, yer yerinden sebepsiz oynamaz. Almakla vermek, kulu yanıltmaz. Ham meyve yenmez, gayeler anda olmaz. Beklense olsun, sabra yer verilsin; kimse dert etmez. Meyve ağacının talibi meyveye, meyvesiz ağacın talibi gölgeyedir. Yapraksız ağaç odun olur, o da kulu ısıtır. Hiç biri yersiz değil, yolumuz sözsüz değil. Yumağın sarılışı, olayın soruluşundan ayrı. Demeyin ‘Gelse gayri.’ Yumağa yol arar, ‘Gelsem?’ diye sorar. Yolunu sorana deyim. Açtığın gönül kapın; günden değil, doğuştan. ‘Hatam var mı?’ dersen; gelişten, ÖZ’den değil. Gelişten maksat; olayların gelişi, kulu yanıltışı. Kul hatasız olmaz, hata olmadan doğru bulunmaz. Kulu kula tanıtan sözü müdür? Asla. Hatası veya atâsıdır. Kulu sevmekle, hatasına yorgan örtmüş olursun. Kulun hatasına yorgan örtersen, kendini kazanırsın. Nasıl ki eline elma alsan, elmada çürük görsen atar mısın? Atarsan kaybedersin, elmadan yiyemezsin. Sadece çürüğünü çıkarırsın, kalanı yersin, kendin kazanırsın. Yolda giden ne görür? Ayağında ne sürür? Yüklü giderse yorulur. Yol istersen yük alma. Aynayla aldığın, yolunu gördüğündür. Müsterih olasın, suyun derindir. Ummak güzel. Umduğunu bulmadın mı, yanılmakla vakit geçirme. ‘Verilendir en güzel.’ de. Yamayı güzellik bozulmasın diye mi, açığı örtsün diye mi koyarsın? De bana, ‘Güzellik bozulmasın diye.’ Dünyanın yaması, kullara verilen EVLİYA’sıdır. Müstesna olayı mucize demeyin. Kulun yaratılışı mucize değildir, kulun EVLİYA oluşu mucize değildir. Neden değildir? EVLİYALIK elbet ALLAH’tan gelir. Çünkü sevgili kullarına rehber gönderir. Rehber gönderilen kullar, muhakkak sevgili kullarıdır; şüpheniz olmasın. Sözüm alanın, sahip olanındır. Ne sana ne ona, cümleye. Kumun tanesi sayılmasın, kuldan kula söz gelmesin. Aymak kulun vazifesi, saymak ALLAH’ımın. Saymaktan maksat; günahını, sevabını. DEDE’niz, kızmayı dünya gününde bilmedi. Günümüzde olaylara özel yerler verildi. Yumağına düğüm olsa, gelse eline takılsa; sakın dert etme. Çözümü işten değil, gelen sana dert değil. Engel olmaz, yoluna durmaz, dursa da söz almaz. Ne sözüne söz kat, ne ‘Kötü.’ deyip yabana at. Yanılanı ALLAH’ıma havale et. Sebep olsun, yolu dönsün. Yumuşak oluşun, ona sözde kuvvet verir. Unutulmasın, kuvvet ALLAH’ımdadır. Sen ALLAH’ıma havale ettiğin olayda kuvvetli çıkarsın, gönlünü ferah tut. Sağlık kula, varlık bize! Aranızdayım dilendiğim an. Çağırın gönül yolundan, umulduğu gibi gelir, sana elini verir. Yol açılır, gün seçilir, gülde şebnem sevilir. Günün ışığı, karanlığın örtüsüdür. Gülün yüzündeki damla, geceden olur. Günün ışığı geceyi örter. Açalım, göz yaşını diyelim. Dedim sana, inancın günden değil doğuştan. İnanmış olana yol açılır. Yolu açılanın şüphesi olmasın. İnanmayan yol bulmaz, zaten aramaz. Yumak sarıldıkça, düğüm çözüldükçe hatalar görülür, tecrübe edilir. Diğer düğümler daha kolay çözülür. Çünkü sabra yer verilir. ‘Yerden mi gitsem, sudan mı geçsem?’ diyene söz etmeyin. Gayesi ALLAH’ıma varmaksa, nerden gitse varır. Varış gönül yolundandır. Gümüşten geçilmez, altın yol satılmaz; dileyene açıktır. Yolum yolundur. MEVLÂNA elindir, evet ULU’ndur. ‘Ya senin kim?’ mi desem, ULU’nu bildirsem; yolunu arar mısın, ‘Kim?’ diye sorar mısın, aynaya bakar mısın? Aynayı elinden bırakma, ne var ki aynaya hüzünle bakma. Hüzünle yüzün karanlık gelir, kaderin aynayı elinden alır. Hüznü bile neşeyle karşılarsan, neşeyi hüzne yorgan etmiş olursun. Yazılar okunursa; her kul kendi gönlünce nasip alır, destisini doldurur. Çeşmemiz akar, ne biter ne kesilir. Suyunu alan, yolumu bilen gelsin alsın. ‘Yeter.’ demem, şikâyetçi olmam. Aştığın zorluk, sana dert olmasın. Geçen gün deftere yazılmasın, ‘Dert.’ deyip okunmasın. Yazdıysan bile, kapa koy rafa. Geleceğe şüphesiz bak. Şüphen, hayır yolunda olsun. Çünkü ALLAH’ım, şüphe eden kulunu şüphesinde yanıltmaz. İyi beklersen iyiyi bulursun. Aynaya bakış misali. Beklersen, ALLAH’ıma havale edersen; en güzelini bulursun. ALLAH’ım esirgemez, kulunun niyazına ‘Hayır.’ demez. Sebep halk eder, er veya geç oldurur, bekleyen kuluna buldurur. ‘Nerden?’ dersen; ne senden sorar ne benden, en ince hesabı ondan, BÜYÜK GÜCÜ’nden. Sakın beddua etme, kula ‘Kötüdür.’ deme. Ne kulun kötüsü, ne yolun katısı olur. Yeter ki ALLAH’ımın YÜCELİĞİ’ne sığın. Eğer ALLAH’ım izin verse, dağdaki ormandaki vahşi hayvan şehre gelse; ne olur? Olanı bilirsiniz, elbet zarar gelir. Ne var ki her şey yerli yerinde, her yaratılan kendi bölgesinde. Sen oraya gitsen sana saldırır, o buraya gelse sen onu bırakmazsın. ALLAH’ım öyle yaratmış, her şey yerli yerinde. Yerini bozdun mu, düzeni kuramazsın. Yumağın düğümünü, ALLAH’ıma sığınmazsan kolayca çözemezsin. ALLAH’ıma sığın, niyaza dur. Niyazın lisanı olmaz, ALLAH’ım gönülden geçeni ‘Sepetten.’ demez. Olayı görür, hak olanı ayırır. Deniz karaya taşmaz, kara denize inmez, yürüyen kul dönmez, gönülden yanan sönmez. Almakla vermek birdir, bastığın yerdir, vardığın YÜCE’dir. Aldığını ver ki, yükün olmasın. YÜCE’ye varmaya hafif olunsun. Dedim yolda yük zor gelir. Yanılmayın yükten maksat güğüm değil. ALLAH’ım nasibi ne vermişse, kul ona sahip olur. Dediğim yük, kulun dünyada üzerine aldığı, sahip olduğu itiyatlarıdır. Kul gönlü kırmak, kul hakkı yemek, kula söz etmek, hatayı yüze vurmak, ALLAH’ımın VARLIĞI’nı cehennem ateşiyle gölgelemek. Kul korkuyla değil, sevgiyle ALLAH’ıma varır. Sevgi güzellikleri görmeyle ateşlenir. ‘Kula iyilik yapayım.’ dersen, yaratılanın güzelliğini anlat. Daha önce de dedim, elmanın çürüğünü at. Her yaratılanın, güzellik gibi bir kusuru da vardır. Kusuru örtüp güzelliği değerlendirirsen, sen de cümle de kazanmış olur. Sözümüz günde son bulur. Olduğuna değil olacağına bak. Aydınlık, bekleyenin vardığı neticedir.

Orman ağaçla dolu. Ağacın uzanan kolu; ne kula zarar verir, ne yolu kapar. Gölge yolda yürüyen, gideceği yere tez varmaz. Neden tez varmaz? Çünkü acele etmez, rahat yürür, yorulunca oturur. Güneşli yolda yürüyen, varayım diye acele yürür. Senden-benden değil, cümleden olmasını dilersen, niyaz et. Dumanı dağıtman senin elinde. Eğer niyazın var ise dilinde, her olayın çözümü olur. ALLAH’ım kulunu kolaylar, kul ALLAH’tan dilerse. Kul kuldan beklerse, çözümü bulamaz. YARDIMCI’yı YÜCE’den dile ki, sebep halk etsin. Yaprak düşse, ‘Neden?’ deme, kulundan sebep sorma. Yemeğin tadı meyveye uymaz, suyun verdiğini meyve vermez. Asmayı budayan, dalını atmaz; kumunu eleyen, taşını tutmaz; denize düşen, ALLAH’ıma sarılmışsa batmaz. Korku yersiz, endişe yolsuz. Ne gemi batar, ne yolcu tutar, sağ salim karaya çıkar. Gelenle, elden alan, yumağını yavruyla saran. Yerden değil ağaçtan söz edilsin, dalına yaprak katılsın. Olay, ALLAH’ıma havale edilsin. En güzeli bulunur. Elekten unu alma, ‘Hamur bende olsun.’ deme. Söz eden danışır, yanlış yolda buluşur. Hata çözülmeye yüz tutar. Aynayı tut yüzüne. Ona de ki; ‘Gayenin ne güzeli, aynadaki yüze benzer. Gülersen güler.’ Sepetten almaz, sana söz koymaz. Yağmur yağar sel ile, bulut gider yel ile. Varsın yağsın, rüzgar essin. Yağar ki sonunda güneş görünsün. Unutulmasın, bulut devamlı değildir. Huzuru bulan kul, bulutun üstüne varan kuldur. Bulutu gine görür, ne var ki, ayağının altına alır. Sözüm bağlı değil, yazım yağlı değil. Okuyan bilir, okundukça çözülür. Gidilen gelinen yol, ALLAH’ımın YOLU’dur. Değişen yok, gelişen çok. ‘Günde günah dalı, her kulu döndü yolu.’ demeyin, kuluna söz etmeyin. Kul ‘ALLAH’ım.’ der, gönlünce yanar. Kul bunu ölçemez, terzi olsa biçemez. Ne iyide, ne kötüde ölçüyü sen verme. Maniyi kaldıracak, dileğine uyduracak. Niyetini açmış sana, günü gelip bildirecek. Hayır olan elinde, gayret kemeri belinde. ‘Kandım.’ demesin, şeytana ortak olmasın. Sebep yaratılır, niyazın boş değildir, yerini bulur. Ona de ki; ‘Hayır olan elindedir, sebep olan dilindedir, dilediğin yolundadır. ‘Geç.’ demesin. Hayır olanın, erkeni geçi olmaz, vakti gelmeden çatılmaz. Temel çatılır, duvar örülür; en son çatı örtülür, bekleyen görür. Yaprak gibi olmaz, yanan sönmez. Üzüntü etme. Aynaya aydın yüzle bak ki, aydın olsun. Şüpheyi sil. Şüpheli kulu ALLAH’ım yanıltmaz. İyi olacağı bilinsin. Olaya bakma, aklını takma. Olgunluk, sende kalsın. ALLAH a havale edilen yol, hayır ise açılır. Bulutu ardına alsın, bulutsuz güne baksın ki, olacağın hayırlı olduğunu görsün. Akıbet ALLAH’ımın bildiğidir.

Hoş gördüm. Hummalı yumağın, yumuşak sözcüsü. Ne yanılan sensin, ne umulan gelen. Gününü geçen, hatalı değil. Ne var ki, açılan handa, toplanan çok olur. Yolunu kaybeden de gelir, arayan da. Eşin hancı, gelen yolcu. Her olaya katlanmalı. Madem ki açmak dilersiniz, yardım dilersin. Gelmediğimi ne bilirsin. Yalnız gelişime değil, ALLAH’ıma sığının. ALLAH’ımın olmasını dilemediğini, ben de veremem. Mümin olan bilir. Duanızı eksik etmeyin. Yolcuya hancı olmak dilersin. Yazıya kapılma, yumuşak yol dilersen, gelenle bir olma. Düşün, açılan hana gelen müşteriye kim karışabilir. Ne devlet, ne kanun; onu oradan atamaz. ALLAH’ıma dayanan, kötüye şahit olamaz. Yumuşak yol bulsun, duasını etsin. Hanın müşterisi belli oluncaya kadar, dediğimden çıkılmasın. Kendini kaptırma, kaleme taptırma. ALLAH’ım, kuluna hizmet dileyene sebep halk eder. Zannetme ki, hizmet yalnız kalemledir. Gökten akan rahmet ile, cümleniz selamet le doğruya varasınız, hak müşteri bulasınız. Gelen müşteri, hancının kalitesine uyar. HAK YOLU’nda olmayan; uğrar, döner, barınmaz. Gelenden geçenden, göçenden ALLAH’ıma sığının. Güzellikler dürbün ile görülmez, kumun tanesi teraziye vurulmaz. Ne var ki, kum kuma eklenir, günün yoluna varılır. ‘Seçmesini bilen.’ derler. Seçilen nedir, neden ayrıdır? Şu demektir. Güzeli-çirkini derler, seçmeye çalışırlar. Olmuşun, seçimi olmaz. 

Semer dar gelirse, ata vurulmaz, çünkü netice alınmaz. Atı da semiz olmalı, semer de temiz olmalı. Bineni gören, heybetli bulmalı. ‘Pas.’ diyen çekilir, oyunu bırakır. Sermayesi olan, eline güvenen gelir. Zaman bize andır. Dedim size göç var. Neden günü görmeyelim. Kendim için değil, sizler için gelirim yalnız. Mesajımız onlara kendimi bildiğimi göstermez mi, yazılarım ‘MEVLÂNA’nın.’ denmez mi? Ben ne isimle gelirim? Demek ki kendimi bilirim. Anlamayı, gelene bırakın. ‘Okuyun, çözün.’ dedim. Yazılarımı gönüle kazın. Ne sepet doldurmaya, ne gönül eğlemeye gelmeyiz; mümin olana yol, imtihan dileyene yardımcı geliriz. Her şey ALLAH’ımdan dilenir. Hak yiyeni ALLAH’ım şaşırtır. Onun nasibi olmayanı, eline alsa bile elinden kaçırır. Dünya malı, dünyanındır; dünya kulu, hummalıdır. Düştü mü derde, der ki ‘Gönül darda.’ Gönül dara girmez, kul öyle görür. Gaileyi üstünden attı mı, gönlünü geniş bulur. Bıraksa da bulsa da, elinde nasibi ne ise o kalır. Vurduğu oltaya gelecek balığı, kul bilmez. Salın büyüğü çok yolcu alır. Elbet küçük olanı da az yolcu alır. Dersen, söylemeye ne hacet; değerli olan, yolcunun çokluğu değil niyetin olgunluğudur. Dersiniz ‘Dedem neler der, sallarla gezer.’ Salın değeri, suda gitmesindedir. Sudan çıkardın mı ne iş görür. Asıra asır katmış, ademoğlu yaratmış, günden güne adım atmış. Bu ne senin, ne benim, ne gelenin, ne göçenin eseridir. ALLAH’ımın EMRİ’dir! Her gün ileri. Yeni buluşlar, yumak dolayışlar, atmosferi geçişler. Atmosferden önce; insan olmuş çözülmedik, beyin olmuş bilinmedik. Yumağın çözülmedik neleri var? İleri gidilen nedir? ALLAH’ımın gösterdiği, bul dediğidir. Elden-koldan-beyinden aldığını veremezsin. Verilen akımla, beynin yumuşaklığı ölçülebilir mi? Beyin alım merkezidir. Vermek, akıma tabi değildir. Şu demektir. Beyin, trafo merkezidir. Beyin, damarların muhafaza işini yüklenir. Eğer sert kaslar olsaydı, daimi kontak halinde olurdu. Elbet sizden öndeyim. Arkadan gelirsiniz, açılan pencereden bakarsınız. Gecenin sözü ağır oldu, düşünceye dalındı. Daha derini gelene bırakalım, günde olana diyelim. Ona de ki; ‘Kim geldi, kim kaldı, korkuyu neden gönüle aldı?’ Amacın dayanmaktı, GÜCÜ’ne güvenmekti. Neden yarıda durdun, hummalı yolu sordun? Her kulun ömrü biter. Ömrüm bitecek diye dert eden, yumağını huzursuz sarar. Olaya gönül takma, gönülü manadan çekme. AŞK yolunu sen ara, o seni bulur. Varılan netice huzurdur. Dünyada hasta olan ne ilk kulsun, ne son olacaksın, her hal ile ALLAH’ıma varacaksın. Aynaya gülen yüzle bak, yaprak dökümü deme. Ağaca bak yeni filiz atar. Güzellik nerede olsa görülür. Ömür huzur ile yaşanır. Sil at gönlündeki dumanı. Deme ‘ALLAH’ım verir.’ Elbet ALLAH’ım, derdi de verir dermanı da. Kaide budur. Geldim, gördüm, döndüm. Kimse dışında kalamaz, yazılandan dönemez. Ne dert edin, ne de etrafını üz. ‘ALLAH’ım.’ de sevginle gez. Sebep oldurur, şifa buldurur.

Hoş gördüm, geleni güleni selamladım, yumağını kutladım. ‘Ne olsa ALLAH’tan.’ diyenleyim, kadere boyun eğenleyim. Sarfından çok, israfa mahal verilmesin. Sarf edilenin yerini ALLAH’ım boş bırakmaz, israf edilenin yeri dolmaz. Ummak güzel. Yol için kul, yazı için kol gereklidir. Ağacı dedim. Suda olan da var, dağda büyüyen de; hepsi de ağaçtır, kiminde meyve, kiminde gölge. Kul vardır ‘Ağaca yaprak olayım.’ der, kul vardır ‘Yoruldum gölgesine sığınayım.’ der, geçer. Açık derim. Yobazı yola veren, gölgede gezdirendir. Gölge olmazsa, ne durur, ne de verir. Kumun tanesi, ne niyetle tutarsan ona götürür. Güllerin en güzeli, hurmalı çöldedir. Niyetin güzelliği, kulun diyetini gösterir. Gönül ne terazi ile ölçülür, ne metreye vurulur. Gönlü açık olan, ALLAH’ımca görülür. Bağa girsen, ‘Üzüm.’ dersin; güzel görsen, ‘Gözüm.’ dersin; yumağına, ‘Sözüm.’ dersin. Ne üzümsüz bağ olur, ne gözsüz güzel görür, ne yumak sözsüz kalır. Aldığın kadar verirsen, o seninle gelir. Asmayı biçerken taze dala el atma, verimi kıt olur. ‘Hakkına razı olsa.’ dersin. Dünya kulu; ne dün, ne bu gün, hakkına razı olmaz. ‘Daha olsa, olan verse.’ der. Olasın kalender. Verdiğine yanma, geriye dönme. Yeri boşalanın, yumuşak yolla dönüşü görülür. Yamayı alan, sözünü yumuşak der. Aydın yol, kula açık olan yoldur. Dönenle dönmeye uymalı, yukarı değil ileri bakmalı. ‘Pencere açayım, etrafı göreyim.’ dersen; yerde olana, günde gelene bak. ‘Günün olayı?’ dersen, ağır buluta benzer. ‘Yağmur yağsa açılsa.’ dersen; ağır-ağır yağan uzun sürer. Fırtınayla gelen, tez boşanır. Nimet kula dünya malı gibi gelir. Halbuki en büyük nimet YÜCE’den gelen HİKMET’tir. Kul kuldan ayrılmaz, ayıran mümin olmaz. Aramıza gelenle aramızda olanın farkı, CAN kafesi olan bedendir. Bedene cefa eden, hükmüne isyan edendir. Sahip olmakla emanetine hakim kılındın. Mantığınla hükmünü verirsin, ceza ile değil. Mantığını güzellik görmeye zorla ki, bedene verdiğin hüküm yolunda olsun. Kulak ile duymadan, kula söz etme; göz ile görmeden, yola söz atma; elin ile tutmadan, dilin ile tatmadan, meyveye ‘Hamdır.’ deme. Cümlesi şahit olur, yalan seni vurur. Olgunluk, ne yaşta, ne başta; gönüldedir! Oynamakla gönül kirlenmez. Raks teşhir içinse yersizdir, tebşir için ise söz edilmesin. Ne teşhir edene, ne tebşir edene söz edilmesin. Gayenin verilişi bilinmez, kulun affına kulun gücü yetmez. Demeyin ‘Kendini teşhir eden affa uğramaz.’ Her şey ALLAH’ımdan, her şey ALLAH’ım için! Almakla vermek bir olsa, kulun gönlü PİR, olsa her PİR ALLAH’a varsa; geri kalan kulun ALLAH’a varması, hayalde mi kalır? Her dileyen varır. Değil mi ki kulun gönlünde ALLAH AŞKI yanar, korkusu onu sarar. ‘Manası bilinmez.’ dediğini, gün gelir çözersin. Sepetle verilen, sepetle alınır. Niyeti eden, sebeple bulur. Niyetin olsun, dünya gailesi senden uzak kalsın. Sergiye konan, satılana niyet edilendir. Sözle söze düğüm attık, çorbaya bir kaşık ta biz kattık. Sergiye koyduk, suyumuzu kattık. Desem ‘Yersiz dağıttık.’, dağılanı alana testiyle verdik. Elden gelene, ‘Gaye?’ diyene ayak takma. Muganni olmayan gelişe. Gümüş yoldan geçenle, HAK YOLU’ndan kaçan bir olmaz. 

Geldim yoldan, tuttum elden. Anılan, boş sözden. Gün için geldim, geçen gün için değil. Farsçayı geçende verdim, günde anılan dili söyledim. Ne istersiniz ispat? Varlığım burada. Adım, MEVLÂNA CELALEDDîN-İ RUMİ. Dediğim, sorunun cevabıdır. MEVLÂNA, ALLAH aşığı demektir. Ne var ki, ben imtihanımı ALLAH’ıma verdim. Kula verilen sözdür, huzura varan ÖZ’dür. Beden gelir, CAN alır; görür, varır. Nereye? Çağırıldığı yere. Sana benim, ALLAH’ımın İZNİ ile bir sorum var. Dünya kulu, bir geldi milyarlara yükseldi. Gidiş-geliş, nerede oldu artış, nasıl yükseldi? Cevabı kulca yetmez. MEVLÂNA aldı, aldığını bildi. Geçtiğimize değil, geleceğe bakarız. Hayatın bitimi, kulun elinde midir? Bunca yıl yaşayan, bitirmiş midir? KUR’AN’da yazar. ALLAH’ım da, KUR’AN’ı ve diğer kitapları ile; gelişin birliğini, dünyadaki dirliğini bildirir. RUH’un tekrar-tekrar gelişi ile tekâmüle inanır mısın? KUR’AN’ın yazdığı, kulun sorgusu yapıldığına inanır mısın? Madem inanıyorsun, kaç vücut için sorguya cevap verirsin? Tekâmülden sonra sorgu biterse, kul tam tekâmül ederse; sorguya ne hacet? Dünya giriş ve çıkış kapısı olan bir handır. Dünya ötesi, göç. Gelişim, tekrar bedenli oldu mu, MEVLÂNA bir daha doğdu mu? Başka isimle de olsa, MEVLÂNA vücut ederdi, kendini dünyaya duyururdu. Güneşin varlığı, darlığa kepçe olmasın. Yanılma işte budur. Demedin, açığa vermedin nüfus artışını? Suyun akışını verdik, tekâmül için geldik; yeniden doğuş budur, bedenleniş değil. Kâinatın büyüklüğü malum. Gelen kadar gitse, yine dolmaz. Meclis kuruluşu, boş söze gelmez; sohbet, imtihana tabi olmaz. Geçeni bildik, edilen söze uyduk; dileyen alır. Yolumuz, emir ile değildir. ALLAH’ım kuluna, ‘Beni sev.’ diye emretmemiş ki ben o yola cebir koyayım. Yolumu bildiririm, AŞK’ımla söz ederim, gelen geçene desti ile su doldururum. Alandan almayandan ALLAH’ım RAZI olsun. ALLAH’ım en doğru yolu buldursun. Bulanla bulmayan bir yürüsün, birbirini doğru yola yöneltsin. AMİN. Sayı ile değil, değerimizi bilenle; beyti ile değil, sohbeti ile tanınır MEVLÂNA. sen aldığını dostun ile yaz. yalnız yazın elden olsun, beyinden değil. bizim yazımız eldendir, senin aldığın beyinden. uyumadan alsana, bir tebliği versene. vücut yapısı, ağız kapısıdır. el yapıcı, ayak götürücüdür; beyin, alıcı. yalnız alışı ayık verirsen, dediğin sana uyar. uyur verirsen, sen ona uyarsın. burada uyan benim, orada uyan sensin; aradaki fark, budur. üstünlük söz konusu edilmesin, kula ölçü verilmesin. Kendine saklama, sakladıklarını da aç. ‘Açamam, gücüm yetmez.’ deme. ondan aldığımı dedim, sana ilettim. vazife orada başladı senin için. ‘Vergiden değil, aldığım.’ dersin. gelen, değirmene elbet un getirir. amma değirmeni yel üfürür. değirmen senin, un gelenin. esirgeme. her gelenin ununu, eline elenmiş ver. alan bilir. Yabanın sözü, çobanın sazına benzer. hep aynı havayı çalar. her davarın başında çoban olur. malumdur, çoban olmasa da davar ağılı bulur. ne var ki, yine çoban gereklidir. Verişin akışı, artışa yol alır. müsterih olasınız, eskiyi silesiniz. vurduğumuz davul değil. davul da boşa vurulmaz, gaye ile vurulur. gelişin gayesi, yersiz değildir. yorgunluk, bedene tabi olmaz. RUH’un yorgunluğuna söz etmez. elbet farkına varmaz. yapıyı yapan mı yorulur, çizen mi, yoksa içine oturan mı? oturan, binayı temiz baksın diye yorulur. ‘Dersimiz değil, sohbetimizi geçelim.’ der dostumuz. geçenle beraberiz. ağaç kimi dağda olur, kimi bağda, kimi suda. amma hapsinin değeri ayrıdır. biz sudayız, o bağda. dedim, değer ölçüsü vermeyin, mertebeyi kayırmayın. ağaç; nerde olursa olsun, ağaçtır. ister meyveli, ister meyvesiz. kiminin meyvesi, kiminin gölgesi, kiminin yuvaya takılan çatısı ağaçtan olur. Vazife yalnız burada değil, orada da vardır. Her kul, dünyadaki yapısından değil görgüsünden sorumludur. Kul vardır gül bahçesine girer, ‘Dikeni.’ der şikâyet eder; kul vardır dağda gezer,
bir ota iltifat eder. Görgü, budur. MESNEVİ nedir? AŞK’ın sözcüsüdür. Kulun verdiği nedir? Ne verse ‘ALLAH’ım.’ için der. Demeyin ‘Eski kul, imanı tam kul idi.’ Günün kulu da arar. ‘ALLAH’ımın VARLIĞI.’ der, her yerde sorar. Çünkü aydınlanmaya muhtaçtır. Her gelen söze uysa, geleni duysa; kul şaşkına döner. Onun için bir yol tutar, o yolda gitmeye çalışır. Ne yoldadır ne kolda, olan gönüldedir. Mümin olmak, ‘Müslüman doğdum.’ demekle değildir. Hıristiyan olan, ALLAH’ımın kulu değil midir? Uyarsa, gönlünü duyarsa, ‘Doğru olan budur.’ derse; ona ‘Mümin.’ denir. Müslümanlık gönüldedir. Söz yetti gün de bitti.  

GÜLÜ’nden güne, selam getirdim cümlenize. Selamı anında aldım ilettim. Size getirdiğim selamın yüceliğinden, hoş oldum, sevindim kuşlar misali. Suyumuzun verdiği, gönüllerde kaynadığı görülür. Suyumuz kaynak değil, şelale gibi akar. Sultanın verdiği emirle değil, sevgi ile olursa; kulu eğitir, değirmende öğütür. Hancıya soralım, ‘Dileğin nedir?’ Der ki, yolcudur. Yolcunun dileği; yol almak, yorulduğu an handa kalmak. Ne var ki, her yolcuda güğüm olmaz, her  güğüm dolmaz. Güzelliğin ölçüsünü güzelle verebilir misin? Denenle söylenen, güne göre, gelene göre olursa; ne NUR’dan nasip kalır, söylenen doğru olur. Gaye nedir? Yol için kul gerekli. Dediğin, asfalt yolda lüks araba sürmeye benzer. Öyle yazı verilse, kulun sadece defterini süsler. Defter de, ne gönülü besler, ne yolu açar. Gündeki gaye, yol içindir. Dün söylenen beyitle, bu gün yazılan ağıt bir midir? Dünküne gülüp geçen, günde gürültü seçen; dün yazılana bakar mı? Bakana yazmaya ne hacet. RUH’un varlığı, bilmez darlığı. Ona de ki, ‘Kitap yazmakla, sohbet etmek nedir?’ Sohbet; gelenle kalanın, gönülden alanın-verenin, sözle anlaşması. Kitap; AŞK’ın en üstüne çıkıp, feryat etmesi. Sohbet, feryatla edilmez. Yerini ayırmalı. Daha önce dedim, sedef kakmalı rahle, baş odaya. Bilensiniz. Yerli yerine konan söz, kulu eğitir. Sahip olduğun gönül suyun, sanma ki kitaptandır. Yol yürürken, güneş görürken ne dilersin. ‘Ağaç bulsam, gölgesine girsem.’ Der misin ‘Kitap olsa okusam.’ Sudan gelen, su diler. Dediğin; yol yürümüş, yolun sonuna varmış. Elbet ele kitap almış, gölgede kalmış okumuş. Gördüğü için, okuduğunu bilmiş. Ne sözüm olsun ona? Selam verdim kuluna. Ana dilinin ötesine bakmasın, kandili dumansız yaksın. Ne çobanın sazı, ne yoldaki sözü davara yol açar. Davar, gidişi kendi bulur. Danışılan yol, yolumdur. MEVLÂM, verdiğine der ki, “KULUMDUR.” Sev sevdiğince. Kundak ile değil. Kundak bebeğini her kul sever, ne zararı var diye. Sevdiğini, zararı olduğunu bile-bile seversen; yol, odur. Ona de ki, ‘Ayırmasın kulları, kayırmasın yolları.’ Her yolun gidişi, varışadır; her varış, deryayadır. Müsterih olasın, gönülde yananla sevinesin. ‘Yalnızlık yok.’ deriz, ALLAH’ımın BİRLİĞİ’nden söz ederiz. Bilenle bilmeyenle beraberiz. Gayretin ötesi yok. Sahip olunanı elinde tut ki, ‘Gayretim boş değil.’ diyesin. Ona dediğim şu; ne dense, gönlüne duman koyma. Efsane demeye değil, yolun ışığını tutmaya gelirim. Bilen, bilgisini sergiye koysun; gelen alsın, gidene versin, kendine saklamasın. Bilgimizi göstermeye değil, gönüllere, gönül bağlarına su vermeye geliriz. Bağın asması olsun, üzüm versin; şarap olsun, sarhoş etsin. Sergi neden kurulur, kitap neden yazılır? Raf süslesin diye değil. Tarlaya pamuk ekilir, buğday da. ‘Hangisi daha verimli?’ dersen, yanılmış olursun. İklime değil nasibe. Gönülden açılanla, kumundan seçilen bir midir? Her kul, ALLAH’ımın YARATTIĞI’dır. Yasemin dala dolmuş, kul gelmiş dalı yolmuş. Yasemin de mahzun, kul da mahzun. Niye yolsun? Baksın, dalda görsün. Sana ne verir? Yolmak, kulun gayesini neticeye mi bağlar? Çölün kumuna gitsen, yürüyüp de yol alsan; bıraktığını ararsın, arkanı dönersin boştur. Çünkü gidiş, hep ileridir. Dama taşı geri gelmez, hep ileri çıkar. ‘Gönülü olan güne çıksa.’ diyene de ki, ‘Ne verir?’ Günün vergisi kulun görgüsü. Asmadan alsan yetmez mi? Değirmen misali, buğday unu, çavdar unu bir midir? Ama hapsi undur, aynı taşta öğütülür. Vergisi de bir değildir. Kul da öyledir. Aynı değirmende öğütülse de, netice bir olmaz. AŞK’ımız sönmez. Manayı bulan, maddeyi seçer. Dayanan, bulur. NURU’nu alan, müsterih olsun. Işık deriz, söz ederiz. Işığın da çeşidi olur, bünyesine göre verir. Mum ışığı başka, lamba başka, elektrik başka. Neden doğanla ölene kırk gün hesap verilir, neden türbeye gidilir mum yakılır? İnandığın bir şeyi yapmak, neden günah olsun? Sayılan gün, gelenlerle beraber olunan gündür. ALLAH’ımın NURU değil midir verdiği yavru? NURU’nun bekçisi değil. Emaneti hatasız almak için beklenir. ‘Hata nerde?’ dersen, önce ana korunur, sahip olduğunu sandığı yavru adına. Gayesiz dolaşan meşgalesiz gezinen RUHLAR’dan. NUR olan, alımı tez olur. Onun için korunur. ‘Kim korur?’ dersin. Elbet ALLAH’ımın MELEKLERİ. Meşale yakmayan RUHLAR. Dedim, karanlıkta kalan RUHLAR. Göçün neticesi de aynıdır. RUH’un bedenden irtibatı kesildiği için, etrafı kalabalık olur. Nasıl ki bir gemi, limana yanaştığı zaman meraklı çok olur, nasıl ki meydanda sis her tarafı sarar. Kulun da RUH’u öyledir, şekil nerede ise öyle. Sonunuzun hoşluğu, kâinatın boşluğuna eşittir. RUH mu imal edeceksiniz? Beden, dünya malıdır; RUH, ALLAH’ımdandır, onun için tarifi yapılamaz. Yalnız, ne hücre ne kan, ayrı değil hep beraber. RUH, her yeri kaplar. Ölüm, RUH’un bedenden ayrılmasıyla. ‘Ölüm.’ dersiniz, sözü kapatırsınız. Ölüm yok derim size. Sözün münakaşası olursa, neticeye varılır. Üzüntü edilmesin, ‘Sıkarsın.’ denilmesin. RUH’un ağırlığı mevcuttur. Yalnız bu ağırlık, enine mi boyuna mı olduğu, kulun ölçüsüne göredir. Manevi değer o değil midir? Kulun merakı yerindedir, ÖZ’ünü sorar. RUH döner mi? Hapisten çıkan bir daha girer mi? Ne var ki düşündüğümüz manada hapis değil. Ölümün yerinde, göçün olduğu bilinir. Kalkış mucize değildir. Olay, kuyudan suyun çekilmediğini gösterir. Şehit, HAK YOLU’nda şehit olur, gerisi şahit olur. Dinini, namusunu, yurdunu, yuvasını korumayı vazife bilen, vazifesinde ölene şehit denir. Yurdunun namusu, senin namusun değil mi? Gelene durursan, vurana vurursan; vazifeni yapmış olursun, çünkü orada kanun yoktur. Kanunun olmadığı yerde, cürüme yer verilmez. Harp kanun dinlemez. Harp; eğer vatan müdafaası ise, koruyucusu şehit olur. Saldıran, şehit olmaz. ‘Benim.’ dedi, benliği onu yıktı. Kuvvet, ALLAH’ımda. ‘YA ALLAH.’ YARATAN, ‘LÂİLÂHE İLLALLAH’, ‘SEN’inleyim.’ demektir. Dediğim odur. ALLAH’ımın İSMİ CELİLİ’nin üçüdür. Okumanın ne ölçüsü ne çerçevesi olur. Yardımı ALLAH’ım verir, sebebi halk edilir. Doktora deriz. Gözün nurunu bilirsin, gözde ne görürsün? Beyni düşün. Onu derim doktora anlatırım. ‘Ona sözüm var.’ demiştim. Beyni düşündün mü, yapısına göz attın mı? Ne gördün, neden yumuşaktır? Sert akım alır da ondan. Gözde sert kas gördün mü? Göze hükmeden nedir? Yolun yolcusu, gözün elçisi. Sarayı kuran, en değerli ne olduğunu bilmez. Değeri, NUR oluşundandır. Beyine ileten de gözdür. ‘Körde nasıl?’ dersen; körün görme hassasını, ALLAH’ım başka yerine verir. Elden ziyade kulağa. Sesi şekillendirir. Huzur, arandığı yerdedir. Kul vardır, dumanı içinde görür; kul vardır, üstüne çıkar ‘Ayağımın altında.’ der, üzerinde gezer. Bulut hiçbir zaman güneşi örtmez. Kulla arasına girer. Ne mutlu bulutun üstüne çıkana. Benden değil ALLAH’ımdan dile. Benden müjdesi. Beklemek zor gelir, sevinci büyük olur. Yaşın taşı olmaz. Nasip ölçüye vurulmaz. Asma ile pamuk misali. Biri koruk iken tad alır, biri çiçek iken. Pamuğun ermişi ne olur, kula ne verir. Elbet yatak ta olur yorgan da, kulu rahat ettirir.

Hummalı yoldan hummasız geldiniz, yolun gidişini benden sordunuz. Ne rüzgârın sesi, ne yağmurun gelişini kendinize dert etmeyin. Nefes her kulda birdir, ne var ki nefesin ölçüsü ayrıdır. Hafız okur KUR’AN’ı, der ki ‘Andım CANAN’ı.’ CANAN der ki; “BEN OKURUM KULUMUN GÖNLÜNÜ.” Gönülde lisan ayrılmaz. KUR’AN vericidir, ALLAH’ım GÖRÜCÜ’dür. KUR’AN’ı okumak nedir? CANAN’ı anmak elbet. Amma, dediğini alabilirsen. ALLAH’ım söz ile değil, KUR’AN’ı ile verir. ‘RUH gelmez.’ diyene de ki; ‘RUH gelmezse, ALLAH’ım göndermez mi?’ Kim gelir, PEYGAMBERLER’e kim iletir? ALLAH’ımın gönderdiği, çok YÜCE RUHLAR vasıtasıyla. Niyazları, kitapları ne verir? ‘RUHLAR’ı bırakın.’ diyene de ki; ‘Tutmaya zaten gücümüz yetmez.’ Gelen, vazife için gelir. Sözün şurası doğru ki, gelene dünyadan boşuna sorulur. Söylenen, zaten gün gelince görülür. ULU’ya mühür vurmak için, doğruyu almak gerekir kulun zannınca. Dediğim size değil. Size yol verdim, ölçü koydum. Ne dolun, ne taşın. Bardağın suyu, ölçü ile içilirse faydalı gelir. ‘Bu mudur?’ diyene de ki; ‘Bahçeye ne ekersen, onu biçersin.’ Duamız, onun da güller dikmesidir. CANAN’ı anmak için, dilimden mi geçeyim? Güzel görmek için, yolumdan mı çıkayım? Yolum ne çamur ne taş, CANAN’ıma vurdum baş. KUR’AN’ı olduğu gibi okursun, ‘AMİN.’ dersin geçersin. Tefsir deyip okursan, yolunu öğrenirsin. Okuyup geçmek mi, yolunu bulmak mıdır güzel? Okuyuş, hafızınkidir güzel; biliş, açıklanandır güzel. Siz RUHLAR’ı değil, RUHLAR sizi vazifelendirdi. Yapılan salon oyunu değil. ALLAH’ımın İSMİ anıldı, YOLU öğrenildi. Verilen, yolun aşımıdır; koluna giren, elektrik akımıdır. Deme ‘Yazayım.’ Hummalı olma. Yazmak her kula verilmez. Üstünde durma, mahzun olma. Üstünlüğün, yazıyla verilmesi midir işareti? Şu demektir. Üstünlük yalnız yazıyla değil, bir çok şekillerle tezahür eder. Olmasını dilediğin, gelir seni bulur. Yol senindir, yürü. Yürüyen varır, varan bulur, alan sevinir. Sonsuzluk güzeldir. Suyunu alan, yanılmaz. Gelenin dediği dinlenir, mantığa vurulur, uymayan elenir. YUVA’ya söz hakkı, kulundur. Veren, ancak yolu bildirir. ‘Anıldığım yerdeyim.’ dedim size. Muntazır olduk söze. Sunduğum, ne erkendir ne de geç. Merdiven tek-tek çıkılır. Hızla çıkan çabuk yorulur, acele eden yanılır. Yemeği acele yersen ne olur? Midene oturur. Bekleyen, muradını alır. Sahip olduğun CAN’ın, ALLAH’ımın emanetidir. MEYDAN kulu, buldu yolu. Yaratıldık, yumak olduk sarıldık. ‘Ömre son geldi.’ dedik, EMRİ’ne uyduk. ALLAH’ıma emanet, cümlenize selamet, gidenlere rahmet. ALLAH’a ısmarladık. Sözüm ÖZ’e uysun, günde yerini bulsun. Dedim, çoğun hazmı güç olur. ‘Yumak.’ dedim, kulun ömrünü söyledim. MEYDAN senin. Yalnız değil beraber. Varılan yerdir mühim olan, verilen isim değil. Veren de mühim değil. Öyle dilemiş, öyle demiş. Varsın desin. 

Yumağın sarılışı, olayın görülüşü; benden değil, ALLAH’ımın VERGİSİ’ndendir. Gelenlerle beraber, soranlarla beraberim. Sahipsiz kul olmaz, ALLAH’ım kulunu bırakmaz. Susuz; dağda da, bağda da ağaç yetişmez. Ağacın yetiştiği yer değil, aldığı sudur mühim olan. Her ULU’nun bir verişi vardır. Verdiğim de sudur. İman. Dağdaki de ULU’dur, verdiği güç yoludur; bağdaki de ULU’dur, verdiği göç yoludur. Benimki, AŞK yoludur. ULU vardır, namaz-niyaz yolu verir, kulu o yola çağırır, o yolla ALLAH’ımı bildirir. ULU vardır, yolun sadece yardım ile olduğunu öğretir,-Ben de-, sevginin zaten her ikisine götürdüğünü bildirir. Evvela sevmeyi öğretirim. Yanınızda-yönünüzde oldum, her olaya karıştım. Söze ne hacet. Gönüllerle beraber. Andığın an yanında olduğumu bilirsin. ‘Hasretim.’ dersin, gönül koyarsın. Ne yapalım ki, aramızda perde var. Bilirsin ki, perdenin ardındayım. Ne üzülürsün? MEYDAN’ın verdiği, kulun güne kadar gördüğüdür. Merdivenin verdiği, kulun vardığıdır, varışa müjdecidir. ‘Gelme geriye.’ demem, çünkü gidişin dönüşü olmaz. Yumak, geriye sarılmaz ki. Asmayı budadın, kütüğü bekledin. Koruk elbet üzüm olacak, şarabı içilecek. Müstesna olayı, benden değil ALLAH’ımdan dile. ‘ALLAH’ım, NURU’nun filizinden beni de nasiplendir.’ de. Olana filiz dersin, ALLAH’ıma şükredersin. ALLAH’ımdan dileyen, O'ndan bekler. Sebep, elbet kul olur. Ne var ki, sebebi ALLAH’ım yaratır. 

Huyun en güzeli, yumuşak yol alanda olur; yolun en güzeli, ALLAH’ıma gidende olur. Söze başlamaya, cümlenize selam demeye geldim. Naz ile değil, niyaz ile geldim. Asude olandan, hummalı olanı ayırdım. ‘Cümleniz ile bir oldum.’ diyene göz attım. Yumuşak olsun-olmasın, hoş söz ettim. Diledim, bekledim. Gönül yapısı da dünya yapısı da uyacak, yolumuz açılacak. KUR’AN’ı okuyan hafız, ‘ALLAH’ımı andım.’ der; ALLAH’ım, “OKUYAN-OKUMAYAN KULUMUN GÖNLÜNÜ GÖRDÜM.” DER. Okumaktan maksat, ALLAH’ımı anmak elbet. Ne var ki KUR’AN’ın verilişinden maksat; ALLAH’ımın ADI yanında, YOLU’nu öğrenmektir. Sadece okumak yeter mi? Ezbere bilmek yolu açar mı? KUR’AN’ın gayesi, yol göstermektir. Ona de ki; ‘KUR’AN kula yol göstericidir de, niye ölüye okunur?’ Cevabı ona deme, önce ondan bekle.  KUR’AN’ın yazdığı kulca tam açılamaz. Çünkü doksan dokuzu ahirete, biri dünyayadır. Onun için ölüye doksan dokuzu okunur. YASİN, doksanı içine alır. Onun için ölünün dileği YASİN’dir. Neden gelmesin? Yumağın kaldığı yerde, dönmek yasak mı? RUH’un varlığı, kâinatta darlık bilmez. Dilediği yere, dilediği veya dilendiği an. Elbet ALLAH’ımdan İZİN aldığında. Cumayı cümle kulu ile beraber geçirir. Gelmiş göçmüş cümle RUHLAR, cumayı dünya kulu ile beraber geçirir. Cumanın bayram dendiği, bundandır. İbadetin cuma günü oluşu, bundandır. İbadetten maksat, cuma gününün ayrı gün gibi gösterdiği. RUH’u nasıl selamlarsın, ona ne ikram edersin? Dua ile. O aleme göç edene, ne ikram edilir? Elbet YASİN. ‘RUH’u rahat bırak.’ diyen, RUH’u hoş karşılarsa; rahatı kendi bulur. RUH gelmezse, sen onun geldiğini ne bilirsin? KUR’AN’ın dediği şudur; ‘ ‘Öldü.’ deyip yanan yakılan, matemi gönlünü isyan ettiren.’ Elbet kul yakınına ağlar. Amma ağlamayı gönlünü karartmak derecesine getirirse, RUH’u rahatsız eder. Eğer RUH’un her an yanında olduğunu bilse; ne o kadar yakınır, ne gönlünü karartır. Aşırı matem, kul ile RUH arasına duvar örer. SAHİB’imizden geldik, O’na döneceğiz. Olmasını dilediği gibi olmaya çalışır, elbet orda da eğitim görür. Mertebe; niyaz ile değil, gönül ile alınır. Dünyaya gelen RUHLAR’ın bir kısmı, öyle eğitim görür. Daha önce konuştunuz, ‘Fal?’ dediniz sordunuz. Ne indir, ne cin. Gelen, eğitime tabi tutulan RUHLAR’dır elbet. RUH’un varlığı, kainatta darlık bilmez dedim. Elbet ALLAH’ımdan dilerler. ‘Aydınlara aracı ol.’ derler. ALLAH’ım onlara dünya kapısını açar, eğitilmiş RUHLAR’ın himayesinde. Eğitilmemiş RUHLAR’ı bilse, doğruyu görse; ‘Yolun eğridir.’ demez. Daha güzelini versin, ‘Doğruyu gösterdim.’ desin. Hiçbir ULU, kula ‘Sen kötü yoldasın.’ demez, diyen doğruyu bilmez. ALLAH’ım dahi, kuluna kendini zorla sevdirmez. Kula düşer mi ‘Senin yolun kötü.’ demek? Öyle görse de demez. Ona güzelliği gösterir, güzellikle uyandırır. Elbet nasibi olan uyanır, ALLAH’ına dayanır. Duman yumağını sarmasın, olaya gönül koymasın. Aştığı meydan, ona dünyanın dar değil, çok geniş olduğunu gösterecek. Günde kendini darda görür, o günü elbet açar. Anahtarı elindedir. Dağarcık dolu. Kendini bilmez, ‘Elim boşta.’ der, dağarcığa el atmaz. ‘Atsın elini, tutsun aşını.’ der ona banar. Cümleye yetmez. Şüphe edersen, elbet yetmez. Amma ‘ALLAH’ımdandır bitmez.’ dersen; ne biter, ne tükenir, ne taşar, ne tıkanır. Asmanın verimi bir yaza mı kalır? Nerden alır? Senin de alacağın ALLAH’ımdandır. Gümüşü dilersin, cümleye diye; altını dilersin, cümleye diye. Olsa da olmasa da, gümüş sana gelmese de; altın sana yetmez mi, yolunu açmaz mı? Ok yaydan çıktı, hedefini buldu. Sen şimdi oku ararsın. İbadeti ne için yaparsın? ALLAH’ını anarsın, AŞKI ile yanarsın; ‘Belki buluşturur.’ diye, her yana bakarsın. Oku, attığın hedefte ara. Unutma ki, ne sağa ne sola, ne geriye döner. Koşma ile değil, adım ile gidersen; hem güzelliği görür, hem yorulmadan varırsın. Koşan çabuk yorulur, yorgunluk kulu şaşırtır.
Sanıldığı gibi değil. Her kulu açlık ile, hırpanilik ile varmaz. Dileyen, yolda yolcu görür, ALLAH’ım verir. ‘Ben ALLAH’a varacağım.’ diye aracı neden aranır? ALLAH’ımdan dile; yolunu açar, rehber de gönderir. Mesnetsiz duvar olmaz elbet. Amma mesnet mimarından çıkarsa sağlam olur, kalfa elinden çıkan hesapsız gelir. Sağlamlığı kaderedir. Planın dahilinde olan çizgilerdir; doğum-ölüm-evlenmek. Kulun alacağı, ‘Kaderim bana verdi.’ diyeceği, doğum-evlenme-ölüm haricinde. Danışıp da yaptığın her olay, doğruyu buldurur. Onu sen mantığınla bulursun. Binanın iç duvarlarıdır. Suyunda değişen olmaz. Kiminle evlenecek yazılıdır. Doğuşu yazılı dedim. Elbet yazılıdır, doğacak olan. Yaştan baştan dilesen, ömür boyu yalvarsan; ne günün geçer, ne dakikan uzar.
ALLAH’a ısmarladık. Almayı dileyene, yolumu bekleyene giderim. Asmaya koruk da yakışır, üzüm de. Ne var ki, kul üzümü bekler. ULULAR anıldığı yerde, anıldığı an bulunurlar. Topluca anılırsa, meclisi kururlar. Andığınız an, muradınız ile anın ki; cümlesi alsın, YÜCE’ye iletsin. Kefil olan, olduğu kulun gönlünü bilendir. Almayı bilene, ‘Veremem.’ demez; olmayacağı, kula müjdelemez. ULU’nun kulu olmaz. ULU kula, vasidir. Ay ışığı nasıl her yuvayı aydınlatır. Ne var ki, penceresi açıksa. Dünyanın yaşını öğrenmek istersen, yıldızları say. Yanan ile bir olma, PİR’i olamazsın. Her kul, kendi ateşi ile yanar. PİR’in ateşi ancak, sana ocak gelir. Seni ısıtsa da, dışta kalır. Eğer sen ateş almadınsa, PİR ile kendini bir görme. Bir görürsen, ateşi tazelemeyi unutursun. Sahile çık, denize bak. Ne görürsün? Dalga yok ise, gök ile denizi birbirine karıştırırsın. İğne battığı yerden kan akar. Damarı kim diker? Elbet YARATAN. Yumağın ölçüsünü veren kim? Elbet YARATAN. ‘Ne demektir?’ dendi. İğne neden batar? Kaderin çizgisi değildir, kendi çizginin hatasıdır. Eğer ölüme sebep ise, o kadere bağlanır. Yumağın kopması şudur. ALLAH’ımın EMRİ hilafına, hayatına son vermek. SAHİB’imden su aldım, İZNİ ile verdim. Dönük kul, kadere girse sorgusu olmaz, ‘Günah.’ denilmez. En büyük isyan, ALLAH’ımın VARLIĞI’nı inkar. Akıl hastası; ALLAH’ımın verişidir, kulun ömür çizgisidir. Delilik, kulun dünyadan kopuşudur. Delinin mertebesi, dünyadan kopma ile verilir. Delinin dünyada çektiğindendir. Elbet mertebesi yüksek olur. Kendinden ölçsene. Doğruyu mu buldun, eğriye mi saptın? Madem ki KUR’AN’ın dediğini yaptın, demek ki doğruyu bildin. Müslüman dini, mantık dini değil midir? Neden deliye gülünmesi günahtır? Kulun gayesi varmak ise; ne deliye gülünsün, ne ölüye matem derecesinde ağlansın.
ALLAH’a ısmarladık.

 asude: rahat, sakin
hilaf: aykırı, karşıt, ters 

Aynayı yüzüne tut, yumağına el at. Ne geçtir, ne güçtür. Yolunu değil, yuvanı sordun. Niyetin uyduğu, gönüle koyduğu, kulun çizdiği planın dışında olan. MEVLÂNA ne desin? Benim verdiğim dünya yolu değil, ahiret yoludur. Dediğim yaptığının aykırı oluşu değil. Ne var ki dünya yolu çizmek, bana düşmez, ALLAH’ım bu yolda bana izin vermez. Olacak şudur; ALLAH’ıma niyaz et, ULU’nu ve ULU’sunu yardımcı çağır. Olmasını dilediğini. Yuvanda arı dilince değil, balınca konuş; o sana arı dilince dese bile. ‘ALLAH’ıma sığındım, O'na dayandım; ULU’mu çağırdım, ULU’suna duacı olması için yalvardım.’ de. Olur, doğru yol açılır. Yanıma gelenle, ‘Bu mudur?’ diyen; bir olmuşu bildirmez. MEVLÂNA’nın bildiği, sizlere söylediği şudur. Soruya yer vermeyin. Gelen kendini bildirsin, araya postacı koymasın. Rüyanın özelliği dünyanın güzelliği olsa gerek. Rüyanın saklanması, iki kişi arsında ise, zaten açıklanmış. MEVLÂNA kendi büstüne değil, gönül üstüne konduğu yere bakar. Yuvanı dilediğin gibi süsle. Yuvana dilediğin adı koy. Dünyanın köşkü ne senin, ne benim. YÜCE TANRI’mın. Deme ‘Günüm boş geçer.’ Dolu olan kul var mı? Mümin isen bilirsin, dünya haline uyarsın. ‘Desem mi, demesem mi?’ deme. ALLAH’ıma havale et, O’ndan geleceği bekle. Olaya şükret. Sorun yerinde olsun, serinde değil. Olmuş olanı, olgunlukla alana danış. Arayı bulana, yolunu bal ile bağlayana danış.

Hummayı kendine mal etmek, olayları küçümsemektir. Ne olaylar küçülür, ne gelecek daralır; her olay genişliğinedir. Sahip olmak sözdedir, SAHİBİ sadece YÜCE’dir. Yolunu şaşana, bütün ömür gecedir; ne sabahı bilir, ne güneşi görür. Kulun niyeti, olayı ayıklamaktır. Unutulmasın, olay ne elde fasulye ne de pirinçtir. Pişirilir, kulun önüne kotarılır. Ne var ki, nasibi ise yiyebilir. Geldin de bildin sanma. Gelmeden aldın, nasibin buldun. Kimden değil. Gelenden, din oyunu sorandan. Danıştığı gibi olsa, gönüldekini atar. Ne attığın senin, ne dilediğin benim. Benim vereceğim yoldur, han değil. Sen yolcu, ben hancı. Hanımız; CAN’ımız-CANAN’ımız ALLAH’ımın KAPISI. Elbet benim elimde değil, seni o kapıdan geçirmek. Yoluna ışık tutmaktır vazifem. Konuşulan duyuldu, anında alındı. ‘Komisyon?’ denildi. Ne kulun, ne ALLAH’ımın; aracıya elbet ihtiyacı yok. Kul zaten ALLAH’ımın NURU’ndan yarattığıdır. Ne var ki, yolun karanlık ise, ALLAH’ım yoluna rehber gönderir. Işık verir, aracı değil. Kulun kula hizmeti nedir? Her kulun dünyada bir vazifesi vardır onu yapar. Senin için benim için, olayın görüntüsüdür bu. Yaptığın senden mi, dilediğini yapar mısın? İzin olmasa parmağın oynamaz, kalemin yazmaz. Yumağını her saran, her ‘ALLAH’ım.’ diyen; ALLAH’ını bilen midir? ALLAH’ımın KİMLİĞİ değil, VARLIĞI. Hislerin ölçüsü, ne sende ne bende; varıp bulanda. Hissin yüceliği nedir? YARDIMCI kimdir? Kalbine verendir. Elbet ALLAH’ım. Unutulmasın, ALLAH’ım hiçbir kulunu yardımcısız bırakmaz. ‘Tesadüf.’ dediğin her olay, senin gücünün yetmeyeceği hesaba dahildir. Ve bu tesadüfü sana, ULU’n vasıtası ile gösterir. İnsanın bulmasına ne hacet, YÜCE ALLAH’ım gönderir. Seçim, ne kulun ne ULU’nundur. Sadece ALLAH’ımdandır. Dediği doğrudur. Din yolu, gönüldedir. Sahifeyi çevir, kitabı devir. Okuduğun yetmez, ömür asrı geçse bilmez. Adını vereyim, telaşını durdurayım. YAHYA EFENDİ HAZRETLERİ’ne gittin mi, gönülden aldın mı? Yeri değil mühim, varlığıdır. Toprak yerde, ULU YÜCE’de. Onun için, neden Müslümanlık dedin? Müslümanlık, kalıpta değil gönüldedir. ALLAH’ımın VARLIĞI’nı şekilsiz bilmek, gönülde görmek; O’ndan geleni, her hal ile kabul etmek. Kul kötü olaya kulu karıştırır. Halbuki kötü olay yoktur. Her olayın bir sebebi vardır. Her kötü denen olay, bir hayır kapısına açılır. Bunu bilen, ALLAH’ımın VERDİĞİ’ni kayıtsız şartsız seven, her ‘Çirkin.’ denende güzellik arayan; Müslümandır. Sanat, ALLAH’ımın kuluna lütfudur. Lütuf alan kul, layık olan kuldur. AŞK’ı içinde duymasa veremez, AŞK’ı olmasa alamaz. Sanatı yumuşak olan, sert çizgi vurandır. Çizgiden kasıt nedir? Yumuşak dediğim, ifadedir. Sert çizer, yumuşak ifade verir. ‘Yuyanını vereyim.’ dedim. Adını anmayı ihmal etme ki, yardımını görebilesin. Yardımı mevcut. Ne var ki, görebilmek. Her kul, kendi hayatını çizer. Kimseninki öbürüne uymaz. Şans yanlız senin değil, ALLAH’ımın yarattığı cümle kulların. Ne var ki, kul dilesin. Kul kula ne verir? Ödünç para veren, sahibi midir? Saadet, kulun kendi güzel duygusudur. Dünya aşkı, ALLAH AŞKI’nın küçücük bir misalidir. Gün geçer, dünyanın masalı olur. Amma ALLAH AŞKI, asla masal olamaz. Denenmeye değil, sohbete yol verdik. Gelsen bile bulamazsın, görsen bile çözemezsin, insen bile bakamazsın. Ne yol kuldan uzak, ne kul yoldan. ALLAH’ımın dediğinde, kulunun sevdiğinde isen; elbet yolunu almışsın. Seven, sevilir. Daha önce sorulan sorunun cevabı budur. ‘Komisyoncu.’ dediğin, bunun için gönderilir. ALLAH’ımın verdiği o kullarca gösterilir. Bu demektir ki, ALLAH’ım kulu ne olursa olsun, sever, sever, sever. Baba yavrusundan geçer mi ki emanetçidir. Ya YARATAN? Kendi NURU’ndan olanı, sevmez mi? MEYDAN’ın genişliği, ölçü ile değil; aradığı derinliğe inmede, verileni az bulmada. Bulmak, gönüldedir. Bulan söylemezse, o bulmuş demek değildir. Kabul ettirmek değildir asıl olan? Zorla kabul edilemez, zaten ALLAH’ım İZİN vermez. Eğer ALLAH’ım kendini kabul ettirmek isteseydi, GÜCÜ’nün haricinde değildi. ALLAH’ım verdi, ayağının altına serdi. Görebilen varır. Verilen, kulu içindir. Verilen, ne olursa olsun ALLAH’ımın VERGİSİ’dir. Nasıl kıyılır, ALLAH’ımın VERGİSİ’ne ‘Kötü.’ denilir? Cümleye derim. Yağmura söz eden, verilene nazar edendir. Cümleye. ALLAH’ıma dayandığın seferin senindir, şüphesiz çıkarsan. Oymayı verenle, saymayı bilene yol açmak ne güzeldir. Nazanı nazlandıran, sevendir. Sevenin sevgisi ölçüye vurulsa, yaprak sayısı yetmez. Zamana değil, hayıra yor; olacağı bekle. Yeşilden geçilmez, neden? Gönüle verdiği huzurdan. Gönüle verdiği huzur neden? Ahiret rengidir de ondan. Siyah neden huzur vermez? Ahirete girmez de onun için. Asma budanmadan, üzüm beklenmez. ALLAH’ım kuluna akıl- mantık verir, kullansın diye; yolunu göstermiş, yürüsün diye. ‘Yürümem.’ dersen, beklersin. Sevmekle ölçü verilse, kendini merdivende bulursun. Unutma, sevmeyi bilenle berabersin. Ne aşması güçtür, ne geçmesi. ‘Geç.’ deme, güçlüğe gönül koyma. Ne geçeni say, ne defteri aç. Geçen örtülür, gelen sayılır. ‘ALLAH’ım dileyenle beraber.’ denmesin. Dilemeyenle değil mi? Ne var ki, dileyen bulur. Sevdiğin kadar alırsın. Yerle bir olsam bile, yaratılanım, ALLAH’ımdan gelenim. AŞKI ile yandım, AŞKI’na vardım da kandım. Dünyada AŞK’ımı ilan ettim, MESNEVİ’yi verdim. Vardım, geldim, size ateş verdim. AŞK’ımın ateşi nedir? ‘Sönmezse.’ demeyin. Ne bende, ne sende, ne cümlede sönmez; kâinat, bize verdikçe. Kendini ara. Bulmak için kâinata ne hacet? Kâinat ispatı değil. Dünya kâinatın kaçta biri ki, ispatına virgül olsun? Dünyayı virgül dedim, kâinat içinde. Onun için, dünyanın verdiğinde arayamadığın zaman, kendinde olana bak. Kâinat, kul için yaratılmıştır. Boşluk senin bildiğin. Bizlerin varlığı nedir? Gelişim görülür mü, kimler var bilinir mi aranızda? Kâinat da öylece doludur. Senin gelmene ne lüzum olduysa, RUH’un varlığı da, aynı hizmete var oldu.

Huzur; arayan değil bulandadır, ‘İçindeyim.’ diyendedir. Ne aradığını bilen, huzura uzak kalmaz. Yumak, sabır ile sarılır. Her kula bir yönden sabır, bir yönden sabır yolu verilir. ALLAH’ımın verdiği, kulun ‘Dert.’ dediği; ALLAH’ımın kuluna olan sevgisindendir. Derdi olmayan kul, ALLAH’ımı unutur. Dert, ALLAH’ımı daha çok andırır. ‘Neden?’ denir. ALLAH’ımın ULU kulu dertli olur, dünya bağı çözülür. Dert alan, nasıl dünyaya bağlanır? Halbuki dünya gelip geçicidir. Ben size geldim, siz bana geldiniz; birbirimize hayır kapısı açtık. Ecel gelmeden ölüm olmaz, ölüm gelince kul önleyemez. Sizler bana sevap kapısı açtınız. ALLAH’ım için yapılan her şey, sevap kapısıdır. YUNUS EMRE, ALLAH’ımın her VERDİĞİ’ne eğildi. Verilene, eğilin. Eğilmek, inmek değildir. Eğilmek, YÜCE’ye varmaktır. Varmak için değil, AŞK ile eğildi. Eğildi, buldu. Bulduğunda, kendini YÜCE’de gördü. Sevmek de, YARATAN’dandır diye. ‘Çirkin.’ denmesin. Her yaratılan, güzel ile çirkine sahiptir. Ne var ki, güzel ile çirkini örtün. Nasıl ki mümkün olan gayreti, yuvanıza verirsiniz, süslersiniz, ‘Güzel olsun.’ dersiniz. ‘Çok bilirim.’ diyen, cehaletin pençesindedir. Bilmediğinden yakınandan, çok şey bekle. Kendine değil karşındakine bak ki, kendini ayarlayasın. Kul kendinde hata bulmaz, karşısındakindekini görür. Sen kendini ona göre ayarlarsın. 

Yol aşkına düşenle, AŞK ateşinde pişenle; gül bahçelerinde gezilir. Niyaza yer veriniz. YUVA’mız yolunuza açık, niyetimiz gün gibi aşikar. Ne yelden çekindik, ne selden kaçındık; SEVGİLİ uğruna koşunduk. Olgunluk, ne elde ne dilde; kulun gönlünde. Gönül nerede? CANAN’da! Gezenden sordum, ‘Ne aldın?’, dedi ‘Yoruldum.’ Ne yazık. Gezdiğince bakaydın, gönülde ateş yakaydın; yorgunluk demezdin, şikâyetçi olmazdın. Yaprak bile baharda yeşerir, güneş ateşiyle sararır. Kul ne yön arar, nerede bulur? Uyumayın dünyada, açın gözlerinizi. Demeyin ‘Elde mi?’ Elbet eldedir, niyetin var ise; ALLAH’ım, gönlündedir. Derde düşende, ‘ALLAH’ım.’ dersen; öyle YÜCE’dir ki, yardımındadır. Demez; ‘Kulum derde düşende arar BENİ, derdi olanda sorar ADIMI.’ Kul misafir olduğunu bilse, dünyada bağı olmaz. Misal vereyim. Misafir gittiğiniz yuvada, yayılıp dökülür müsünüz? Her odaya yerleşir misiniz? Kul için dünya öyledir. Gelen, göçer. Göç vardır, ölüm değil. Yumak sararsın, çileyi çözersin ‘Bitti.’ dersin. Çile biter, yumak değil. Yumağı türlü şekle koyarsın, kulun ömrüdür bu. Tekamül, adım-adım bulunabilen neticedir. Yola çıkmışsın, yürü. MEYDAN’a vardık, hudayi kulları gördük. Her olay, hayır ile anılmalı. Gidene üzüntü edilmesin, duacı olunsun, yeri dolsun. Yerinin dolacağından şüpheniz olmasın. Teşekkür, madde için olur. Mana için, dua gereklidir. Her olay izin kadardır. ‘YUVAMIZ’a YUNUS’um gelirdi, sözünü verirdi. Neden gelmez?’ denmesin, üzüntü edilmesin. Çünkü gelen, ne seçimden ne geçimden kaçınmaz. Sadece izinledir. Başlamak vazifemiz, çünkü soruldu. MEYDAN’ı bildirdim. ‘Hep bir olduğumuz yerdir.’ dedim. Sizler-bizler, şu anda hep dilenenler, anılanlar aranızdadır. Hapsi burada. YUNUS’um der ki: “Şifa ile anıldım, anıldığımı bildim. Hastaya şifa diledim. O yağ ile işlensin, çevre gibi sarılsın.” Sabır ile vardım. Yaşımı günde mi sordun? Yaştan değil, baştan soraydın? ŞEMS’i görünceye kadar boştum. Görünce ona koştum. Doldum doldum, o zaman yaşadığımı bildim. Boş geçen ömür, yaşanmış sayılmaz. Alırız-buluruz dedik, sabrını istedik. Kolaylık, ne senden ne benden, ALLAH’ımdan. Elbet dünyaya bir ADEM geldi, bini de aştı, milyonu da geçti. Hep giden mi döndü? Nasıl arttı?  Geleni sen gördün mü? Ben görmedim. Dedim, ben öyle olay görmedim, olmayacağını da bilirim. O gün-bu gün, var mıdır? Varlık, var olduğundan. Yokluğa değil, bir alemden öbür aleme dönüş olur. Bu aleme varan, bir daha dönmez, bedenlenemez. Geliş var, şu anda olduğumuz gibi. Alemleri siz ayırırsınız; RUH alemi, beden alemi diye. Hayalde olansınız, hayalle bulansınız. Bizler hakikati bulduk. Hayalden hakikat bulunur, hakikatten hayale dönülmez. Olay budur. Denilen, hayal içinde hayal görümüdür. ULU’dan sorarlarsa, hakikati öğrenirler. MEVLÂNA AŞK’ını söyledi, bedeni değil. Daha önce dedim, ŞEMS’i bilmeden boş idim, taş-toprak dahi değil idim. Madem ki tekamül için geliniyor, HAZRETİ ALİ neden HACI BEKTAŞ olsun. RUH ile buluşur, BEKTAŞ ile konuşurdu. Ama beden, asla. Adalet dünyada görülür. Ne garip görüş. Kulun aldığı, ‘Dert.’ dediği, adaletsizlikten şikayet ettiği nedir? Her boşluğun dolusu vardır. Fakirin niyeti zengindir. Diyetini artırır. Dünyada ıstırap çeken padişah görülmedi mi? Kul istemesini bilmeli dilediğini. ‘Şu dileğim olsa, elimdeki varsın gitsin.’ der. Elindeki gittiğinde, gidene yanar. Bilgi dediğin, aradığın yerde bulunur, sana ayağına gelmez. Arayan bulur. Sevgiyi içine koydun mu, çöp bile güzel gelir. İşte adalet oradadır. Her verilen, senin ayarındadır. ALLAH’ım ayırmaz, kul ayırır, ‘Yakınım.’ der kayırır. Her kul ‘Önce cümle.’ dese, adaleti gönlünde bulur. Dünyanın sözüne, dünyada yer verilse. Ahiret düşünülmez. Düşündüğün an, ağızdan ham söz dökülmez. Doğruluğuna, doğru söz ile. Ne var ki eğriye sapılmasa, kul hakkı yenilmese. ‘Hak.’ diyene değil, yemeyene mümin derim. Geldiğim dediğim, sözü YUNUS’uma LOKMAN’a verdiğim, açık vakıadır. Gizlilik yok. MEVLÂNA CELALEDDİN-İ RUMİ dünya adım. Varlığımı ALLAH’ıma adadım. Gelene söze, ne hacet. Kulu kula dünyada vurmadım, her söze hürmet ettim. ÖZ’üme söz edeni, dünyada affettim. Varlığım darlığa değil, gönlüm hepiniz gibi kainata eşittir. Ben kulu ayırmadım. Ayırana ne söz, ne göz gerekir. ALLAH’ımın SELAMI, cümlenize olsun. Haberi ULU’dan alın. Çoğalmak, ALLAH’ımın EMRİ ile olur. Çoğalmayı dilemeseydi, durdurmaktan aciz değildi. Zaten nüfusu ayarlayan YÜCE ALLAH’ım. Muayyen olan şudur. Dünyanın hesabı edilmiştir, ayarlanması şöyledir. Hastalık, harpler... Doğum elbet ölümden çoktur. Ölüme ne kadar çare aransa da; doğum azalacak, ölüm çoğalacak. Evet, bulunacak. Görev vermek, DEDE’nin elinde değil. 

Gelmek değil, varmaktır yolumuz. Sayarız yeşilin rengini de, her ağacın dengini de. Mümin olan bilir, ALLAH’ımın YARATTIĞI her kim ise sevilir. Varlığım, ALLAH’ımdan gelişimdendir. Geldim söze, diyelim size. Ocağa aş koyduk, ‘Umduğumuz gibi pişse.’ dedik. ALLAH’ımın ADINA tuzunu attık. Hatası olursa, ALLAH’ım değil, kulu affetsin. Çükü aş, kul için pişer. Gönül açık, murad yolunda. YM olmuşun yolu sorulmaz, pişen aşa su katılmaz. Serçe, yazı da kışı da bir yerde arar. Ne açlıktan ölür, ne soğuktan donar. Dumansız gönül, serçeye benzer. Suyun geldiği yer sorulur, ‘Gelişin sebebi nedir?’ denilir, akımdan söz edilir. Anlatayım. Alış-veriş nasıldır? Sen, beden olarak radyonu açarsın, sesi alırsın. Yanında olup ta demez ki sana ‘Her alıcının bir vericisi olur.’ Almak için, verenin yerini bilmek gerekmez. Şu anda uzaklık derecesi milyon kilometreyi geçer. İstasyon GARİB’e, bilirsin elden verilir. Mümin yumağın alacağı kadar yakında, dönük kulun varamayacağı kadar uzak. TANRI’ya varışın istasyonu yok. Gönlün her an O’nun yanında. İstasyon, kulların dünyada geçirdiği merhaleler. Varmak dileyen her kul, TANRI’sına varır. TANRI’nın KAPISI, her kuluna açıktır. Verilen, sevilenler, o günü anılanlardır. Gününü bilene, yüzünü vermek uygun geldi, kulun sevgisi bir kat daha arttı. Çünkü ‘Yüzünü bildim.’ dedi. Geçenle değil olanla. Okuyandan yana kim gelse kabulümdür. Sözüm yanlış alındı. ‘Okuyan nasıl görse kabulümdür.’ dedim. Bilgini sen nerde saklarsın. Değil tabi. Sende nerde ise, bende de öyle. Beyin değil. Beyin olsa, geçende geleni değil, unutur. Yanlış anlaşıldı. Beyin, alıcı istasyon.
‘RUH.’ dersiniz, gelir, aranızda olur, sizlere çok şey verir. Bunu bazen bilirsiniz, bazen aklınıza güvenirsiniz. Aslında her şey RUH’ta toplanır. Alıcı ve bedene mal edici. RUH’tan alır beyin. Dediğiniz aynen bakidir. Dünyada dönüş hızı, bunu keser. Elbet boşlukta dünya, taş-toprak. Neden meraka yer verilir, kainat didiklenir? Kainatın tam sırrı, asla kimseye açılmaz. Dünyada verilen mucize milyonda bir, o da sır değil. Kulun ‘Olamaz.’ dediği. Kainatta olamaz demedim, kula gelmesine izin verilmez. Ne var ki, kulun verdiği değil, aldığı kadar. Daha önce dedim, ‘Şeytanı görmedim.’ Onu gören, varlığını kutsal bilen; dünyaya inmeyen RUHLAR’dır. ‘Cinler.’ denilir. Değil, bedenlenmesi yasaklanan RUHLAR. Kimler mi gelir? Her kulun gönül dalgasında olan. Bütün RUHLAR, sevinç ile gelir, geleni karşılar. Onun için dualar edilir, ölenin yanında. Korku neden unutulmasın? Her kulun ULU’su başına gelir, duasını ona verir. ULU’su, her kulun gönül dalgasına göre olur elbet. MERKEZ EFENDİ, İstanbul’da yatan asker Yorgi’nin de ULU’sudur. Kendini ALLAH’ıma adayan, ‘Kuluna hizmetim olsun.’ diyen her kul; ister Hıristiyan, ister Budist olsun mertebesini alır. Mümin olan, senin gönlün. Aradın buldun, dalgana uydun, doğuştan VEFA’yı aldın. VEFA, eşinin gönlüne yatırdı. Demek şudur, nasibin ayağına geldi. Nerden geldi, düşündünüz mü? ‘Tesadüf.’ dediniz, hayret ettiniz. ‘Uygunsun.’ diyene de ki; ‘ALLAH’ımın EMRİ, kulunun dengidir.’ Güzellik aranırsa, ne gözden ne yüzden değil, gönülden ara. Sorana de ki, ULU’su YAHYA PEYGAMBER’dir. ‘Uymadı.’ demesin. ALLAH’ımın uydurduğu, kuluna söz getirmez. Kul kendi kendisini ölçsün. Ne var ki ölçüyü, gönlüne değil, yoluna versin. (Resim verilir) ‘Uygun mudur?’ dersen; uyarsan uygundur, uymazsan kaygundur. Bizden dilemek yersiz. Yardım ALLAH’ımdan, bizden dua. ALLAH’ım kulunu kuluna vasıta eyler. Olacak zembille gökten inmez. Mümin olanlar; sohbetten alır, sohbetten verir, yolunu sohbetten bulur. Her kulun, bir varışı olur. Yağmur yağdığı yere, şarap vardığı yere bereket verir. Günün olayı, gelenin kolayı bulunur. ALLAH’a ısmarladık. YAR’dan AŞK ile, YARATAN’dan ateş ile yanılır. Dediğim, AŞK’tan alınan. Bilsin düştüğünü, kuluna mı ALLAH’ına mı yandığını. Sevdiğim güne baktım, boş geçtiğine yandım. Sevmeyi bir yere bağlayana, gönülden üzüldüm. Sevgi bağlanmaz, kul önünde eğilmez. Sevmek, ALLAH’ımın verdiği bir meziyettir. Ne var ki bir yerde kalmasın, çok olan alınsın, kâinata yer verilsin, kul kuldan üstün görülmesin. ULU’yu bilenden, kötülük beklenmesin. Her olayda anarsanız, ULU’nuzu bulursunuz; şüphesiz beklerseniz, görürsünüz. ALLAH’a ısmarladık. (Resim verilir: HAZRETİ İSA) HAZRETİ İSA, denizden geçecek, denize varacak, elden ele gezecek. Gelsin diler misin? Bekleyin. Yeri-mekanı-zamanı belli değil. Evet, MERYEM SURESİ’nde. MERYEM SURESİ, açıklığını bulmaz. Ararsan orada da bulursun. Verilen KUR’AN'dandır. Gelen bilinecek, parmağından tanınacak. KUR’AN’dan derim size. Zamanınızda değil, daha öte. Küçük parmağı yeşil renkte doğacak. Sözüm KUR’AN’dandır. Yanlışlık yok. Beden olarak değil, yavruya tesiri. Daha önce dedim, RUH bedenlenmez. Ancak, yardımcı olur. Gelen yavru, yalnız İSA’nın RUH’u ile teması temin edilir. Bilecek, tanınacak. Kul yanlış çözer, ‘Tekrar doğuş.’ der, asla. Müslüman cemiyette, uyuşan her söz yerindedir. Cennet nedir, gökyüzü nerededir? Gökyüzü cennete giden kapı değil mi? Cennetin tarifi yapılsaydı, dünyada taklidine çalışılırdı. YÜCE’nin VARLIĞI’nı anlatabilir misin ki, cennetini tarife dilin varsın? Şiirler dünyada kalsın. Cennet elbet var. Cehennem de, cennet de; dileyenindir. Özgürlük nedir? Demokrasi, cemiyetin özgürlüğüdür. Kulun özgürlüğü, dünyadan kopabilmesidir. Özgürlüğünü dünyaya bağlama ki, dilediğin cenneti bulabilesin. (Namazı) ‘Kılamadım.’ diyen, borcundan ezilende; borcunu yarıya indirir, ALLAH’ımın AFFI’na mazhar kılar. MELEKLER, kılamadığın namazı kılar, kılmadığını değil. Yaprak bile eğilir, ALLAH’ımın VERDİĞİ’ne. Dileyelim ALLAH’ımdan. Dileyen, bulur. Sohbeti arayan meclisi kurar. Meclise gelmem, sözümü vermem demedim. Güzellik sözde mi, yazıda mı. Yazı elde delil, söz havada celil. 

Hoş gördüm. Gönül yoluyla geldik, rüzgardan-yelden değil; ahiret suyu aldık, yağmurdan-selden değil. Güzellik nerdedir bilir misiniz? Yaratılmışı sevmekte, hatasını örtmekte. Hata olmasa idi; güzellik bulunmazdı, doğrusu çözülmezdi. Atmayla değil, tutma iledir. Gerektiği günde affa gitmektir. Hatalı bildiğini unutmaya çalış ki, senin de hatana söz düşmesin. Seherde kuş sesi güzel gelir, gün uzayanda etrafın sesi güzelliği örter. Halbuki, dünya aynı dünya, gün aynı gündür. Onun için, olayı basitleştirip ayağa düşürmeyin. Asmanın verdiğini bilmedin mi, koruğunu sabır ile beklemedin mi. Erdi, üzüm oldu. Şarabı bekleyemezsin, sabıra yer veremezsin. Aynayı güneşe tutma, oynamaya yer verme. Aldığını verir. Güler yüzle bakarsan, o da sana güler. Yolunun ötesini şüphe ile bekleme. ‘ALLAH’ım en güzelini verir.’ de. Şüphe; kulunu yanıltır, yolunu şaşırtır. Şüpheni silersen, ‘ALLAH’ım.’ der dayanırsan; aydın güne çıkarsın, hayır yola bakarsın. Uymayış, verileni duymayıştır. Görülen, güne değil yarına aydın pencere açar. Günde gelen olaydan, canınızı üzmeyin; ‘Dünya.’ deyip bezmeyin, gayesiz gezmeyin, gönülde kuruntuya yer vermeyin. ‘Oldu-olacak, verdi gidecek.’ demeyin, ALLAH’ıma havale edin. Geçici olayın yoluna baş koymayın. Geminin gidişini düşünün. Limandan kalkar, denize açılır, ALLAH vergisi fırtınaya tutulur. Sallanır-sallanır. Ne var ki, gemi batıcı değil. Sarsıntı ile birkaç parça eşya kırılıp dökülürse, o da dert midir? Yeni limana gelende, tazelenir. Yumuşak olmayı dilersin, ‘ALLAH’ım.’ der, dua edersin. ALLAH’ıma havale ettin, şüpheni silesin. Şüphe eden kulunu, ALLAH’ım şüphesinde yanıltmaz. LOKMAN der ki: “ Hastalığı dahi hayra yorun. Eğer hayır kapısı olmasa, ALLAH’ım vermez. ‘Ölüme de kapı.’ dersiniz. Ölümü neden kötü görürsünüz. Ölecekten değil, söz misali verdim. Hastalığın şifası, telkin vermeyi bilendedir.” Yumağına takılan, ne senden ne ondan; kendi mantığını kullanmadığından. Kaderi ALLAH’ım çizer, amma mantık sende. ‘İçinden çıkamazsam, yükünü tutamazsam, ağır gelir kaldıramazsam.’ deme, ALLAH’ıma dayan. YARDIMCI’n seni bırakmaz, ve yuvanın yolunu taş ile çevirmez. Yola giden ile yoldan gelen bir olmaz. ‘Ne denizin dalgası, ne yüce dağın havası vermedi bana.’ der, derdine dert ekler. Müstesna yol alacak, ‘Oğul.’ dediğin bulacak, MEYDAN kula yol verecek. Bahçeye girersin, çeşit-çeşit çiçek derersin. Hangisini seversin? Elbet hepsini. (Resim verildi: MUSA ALEYHİSSELAM’ın anası HAZRETİ FATMA.) Amade kulu, aydın yolu, ‘Oğul.’ dediğinin ULU’su. Görülen MUSA’nın anası. FATMA. Yardıma çağırdığın an gelir. ULU’sunu verdim, yolunu aydın gördüm. Şüpheden uzak kalsın, içindekilerini atsın, gönül bahçesine yeniden çiçek diksin. Yanlış anlaşılmasın, çiçekten maksat yozluktur. Açayım. Gönül bahçesi açık. Ne var ki gelişi güzel çiçek yeşermiş. Yeniden çiçek diksin, dediğim odur. Diktiğini bilsin, dermeye değsin. Gönül bahçesini çok açık gördüm, ‘ALLAH’ıma emanet olsun.’ dedim. ‘Kötü.’ deyip beddua edilmesin, ALLAH’ıma güç gelir. ALLAH’ım her olayı görür. Uymayı bilirsen, duymayı öğrenirsin. ALLAH’ıma havale edilen her olay, dileğince olacak. Şüphesiz dile. Diledikten sonra ‘Olur mu?’ deyip şüpheye düşme. Vurduğunu değil, ezdiğini düşün. Vurmak, bedene değil. Gönülden ezdiği, verilene söz ettiği. ‘Sahip olduğum.’ deme, ‘Emanet aldığım.’ de. Aydın yolu açmak için, önce yıkıklığı kaldırmak gerek. Yolunu temizler, aydın yola hazırlar; o zaman yürüyüşün, senin istediğin gibi olur. Bırak yolunca gitsin, temizliği güzel yapsın. Taş kalsa, yürüyüşe mani olur, belki ayak takılır. Tuttuğun yol güzeldir, vergiden uzak kalmasın, ‘Kendime mal olsun.’ demesin. Ayağına vurur, yoldaki taş misali. Dikkat etsin, açık bırakmasın. DEDE yolda yolcu, kullarına hancı, yollarına fenerci; ışığım yettiğince. Dileyene vermek, vazifem. Her yolun yolcusu, her yolcunun elçisi olur. ‘Hayır olaya bağlasak.’ denir. Gelecek, perdenin altında gizlidir. Ne var ki, perdeden aydın ışık gelir. Kuruntu silinsin. Gördüğün gibidir, dediğimizden dışarı değil. Olduğu gibi görünür, göründüğü gibi olur. Yemiş ağacı, yalnız ekşi erik demek değildir elbet. Yemiş ağacı dedim, meyve demedim. Meyvenin tatlısını da ekşisini de seven olur. Sana tatlıyı ekşi demedik. Bildiğin gibi bulursun. Asmayı kütük bilen, şarabın nerden geldiğini sorar. Açayım. O kadar taze ki, kütük ile şarabı ayıramaz. Bilse ki aldığı şarap, beklenilen günün meyvesidir, günde onun hevesidir. Ne var ki, eline hazır sunulur. ALLAH’ım ayağını atmasını bilmeyene YARDIMCI gönderir. Bilip te doğru atmayana, YARDIMCI ne yapsın. Duaların kabulü, yürekten edilişindendir. Çerçeveye konmuş gibi okur asarsan, duan duvarda kalır. ALLAH’ım! Yürekten duacı kullarına uydur bizleri, HUZURUN’da vursun dizleri. ALLAH’ıma giden kulun sözleri; kabul edilip te gelsin, duvarda asılı kalmasın. Duanı yaptıktan sonra, şüphen olmasın. Gücünün üstünde olsa bile, YARDıMCI’ndır. Duanı ver, yardımına çağır; kapalı kapılar açılır, yükün ağılığı hafif olur.

Hüzünlü hava dağılsın, olağandır. Hastalığı VEREN’den, şifa dilensin. SAHİBİ’nden sorulmaz, geçen günle ödenmez. Olmuyorsa, olanla yetinirsin. Asude yuvayı, yumuşak kul hazırlar. Hummalı olan kul; geleni ‘Dert.’ der, geçeni arar. Hazırlansa elde mi? Niyetiniz dilde mi? Yolunuz gönülde mi? Hazırlık niyete göre değil, nasibe göredir. Asmayı budarsın, ilacını atarsın. Vereceği meyve, umduğuna göre değil, nasip kadardır. Olmasını dilediğini; niyaz ile değil, isyan ile istersin. Bakmaktan bıkmadın, ‘Bıktım.’ dedin; gönülde iyiyi, dilde hamı kullandın. Sebep yaratır, ALLAH’ım verir. ‘Nerden gelir?’ deme. Dediğin, ham sözdür. ALLAH’ım vermekten aciz değildir. Umduğundan değil, ummadığın yerden bulursun. Yeminden uzak dur. Olana gelene ALLAH’ımın ADI’nı sarma, çamuru ALLAH’ımın ADI’yla karma. Olacak, hayır verecek. Yanındakine deyim. ‘Kaderim.’ de. Gelse-gelmese, ALLAH’ımın DEDİĞİ olur. Yalnızlıkla, ders verme, şikayette bulunma. Kadere boyun eğmiş, senin eline vermiş. Eğriyi doğruyu, kul düzeltmeye gücü yetse; elbet dediğin gibi olurdu. Amma kaderi, ne sen ne ben hazırlarız. HAZIRLAYAN’a nasıl hesap sorarız? Beddua etme. ALLAH’ımdan iyilik dile ki, iyilik bulunsun. Yamayı vurmak, kulun gücüne göredir. Giymeye nasip almışsan, almayı danışmışsan; hazırlamaya değil, hazırlığına duacı olasın. Sararsan, paket olur. Paketi sağlam dürersen, içindekine değerini vermiş olursun. ‘Gücüm yetmez, hayır vermez.’ dersin, ne ile ölçersin. Sonu hayıra bağlanır. Asmadan geçilmez, ‘Üzümün çöpü.’ denmez, koruk iken yenmez. Bekle olsun, olunca yensin. Sabır edersen, görürsün. Yanımızda olan, uykuya dalan. Çok yumuşak yol aldın, niyetinle vardın. ‘SAHİB’im.’ dedin, ALLAH’ını bildin. Bildiğini dedin, aradan girdin. Ummak güzel. Umduğun vermezse, uymak daha güzel. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. ‘Bahçe.’ dedin girdin, çiçek aldın sevdin. Eline verdin. Verimine uyacak, dilediğin yerini bulacak. Sepetten değil sebeptendir. Veren sen değil, ben değil, YÜCE TANRI’dır. Sallantı beşikte olur, eşikte değil. Sudan aldığın, sana da ona da yeter. Meraka yer verme. Beşikte değil, eşiktedir. VEREN’deki güçtedir. Geçitten yolcu geçer, yürür de gider. ‘Hayvana bineyim, öyle gideyim.’ derse, ayağı kayar. Gülenle gül, ağlayanın gözünü sil. Sudan gelen, paçasını sıvar, elbisem ıslanmasın diye. Islansa ne olur? Biraz su alır. Gocunma. Sonunu şüphe ile bekleme. ‘Hazırlığımı yaptım, ALLAH’ıma havale ettim.’ de, şüpheyi sil. Şüphe eden kulunu, ALLAH’ım şüphesinde yanıltmaz. Olgunluk gerek, yılgınlık değil. ‘SAHİBİ’nden.’ dersen, kadere boyun eğersen; yumuşak yol bulursun. Gecenin de sabahı olur, karanlığı aydınlık örter. Seymenin verdiğini, neyzenden alamazsın; neyzenin çaldığını, seymende bulamazsın. Siyasetten söz ettiler. Sükunet dileyen, beklemeyi bilmeli. Gücünün üstünde dilersen, kuvvetini bulursun. Niyetini alacağın duanın, gönüle uyacağı bilinir. Seherden yer alır, aydın güne çıkılır.

Neyden gelenin kulağa verdiği; kulağın özelliğinden değil, YARATAN’ın YÜCELİĞİ’ndendir. Sudan gelene benzemeye çalışın, yelden esene değil. Yerde yetişen bostan sevilmez mi? Yerdedir diye yenilmez mi? Değer ölçüsünü yerine göre değil, tadına göre verin. Gelelim sözün özüne. Sözün özü nedir? Alınan mertebedir.  Yenince meyve ‘Ne güzel.’ denir, ağıza bir hoş gelir. Size yazılan yazı, geçen güne göredir. Her geçen gün, akan suyun sesi artar. Neden? Gelen sulardan. Çok yoldan, her koldan gelir, bir olur. Şu demektir. Ben dediğimi benden demem, gelenlere danışırım. Amade olan bilir. Dünyanın tadını, ahiretin adından alırsınız. Verileni kararsınız, dünya gailesine arkanızı dönersiniz. Elbet dönülür, şüphe kimden edilir? Beklediğim ALLAH’ım beni korur, dayandığım ALLAH’ım düşmemi durdurur. Gelecek korkusu olmayan; madde ile değil, ALLAH’ıma güvenendir. Gelsin, dönsün. Elden çıkmaz, yanlışa yer vermez. Serçe korkuyu, boyuna göre yenmiş. Ne gitmeye çabalamış, ne dönüşe gönül koymuş. ALLAH’ımın vergisine; ne soğuktan donmuş, ne sıcaktan yanmış, ne açlıktan ölmüş. Nasibini ALLAH’ım vermiş. Seni mi görmez? Ki dünyayı kulu için yaratmış. Kainattan çıkamaz, dünya kulu bakamaz; ateş seni yakamaz, kötünün eli tutmaz. Yolumuz beraber. Gününü verdim size, ‘Ne mutlu.’ deyin bize. İmtihan gününü. Yerden gelene değil, YÜCE’den verene göz atın. YÜCE’den ne gelir? Cumanın kutluluğu, YÜCE’den gelenlerdendir. Duacı olunuz. İmtihana gününde hazırlanınız. Size verişim, sizde kalsın. YÜCE’nin EMRİ’dir. Bunun oluşu, haftayı perşembede bağlayın demek değildir. Benim sevgilim oluşunuzdan değil, yerinizin icabıdır dediğim. Benim vazifemdir bildirmek. Şükür ALLAH’ım. Mutluluğu arayan; dünyayı taramasın, dünyanın saçı elinde kalmasın. El başta değil, YÜCE’ye olsun. Göz hatada değil, güzelde olsun. Dil yalnız aşta değil, tatlı söz de desin. Acı söz, seni de dediğini de yakar. Unutulmasın, zararı, değdiği yere dokunur. Acı sözün değdiği yer, kendi dilindir. Dilinden değil, gönlünden ibret alasın. Cümlenize derim, perşembeye hazırlarım.  Adım-adım yürünür, her olaydan ibret alınır. Hata olmazsa, doğruyu bulamazsın. Günün gelişine, aydın gönülle kapı açın. Geceyi yarına bağlayalım, üzüntüye yer vermeyelim. Yargıç değilim. Geceyi dedim. Yarına hayır adı ile başlayalım. Elinize verilen el, YÜCE’nin EMRİ’yledir. Yolu aşırdık, köprüyü geçirdik. Merdiveni imtihana verdik, gecesini bildirdik. MEYDAN, cümle mümin kulların bulunduğu yerdir. Biz ordan geçtik. İmtihanın verilişi, merdivenin yerindendir. Ne demek merdiven? Yükseldi demektir. Bundan sonrası zorludur. Çünkü her basamak için, kul her yandan imtihan edilir. Kötü gün beklemeyin. O günlerin imtihanı verildi suyun akışı ile. Yanılmaya yer verme. Nasibini, ne kulda ne yolda arama. ‘ALLAH’ıma dayan.’ dedim daha önce. ‘Şüphe eden kulunu, ALLAH’ım şüphesinde yanıltmaz.’ dedim. ALLAH’ımın kapadığı kapıya gönül koymam, çünkü şüpheye düşmem. ALLAH’ıma emanet olasınız. Kötü gün beklemeyesiniz. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun.

Merdane yol almak, mert kulun gücüdür. Mertlikten ayrılanın korkusu, göçüdür. Göçten korkanın mertlik iddiası, gönlünün hayalidir. Olaya değinmeyin, kulunun imtihanıdır. Cumaya gönülde yer verse, olanı görüp örtse, mertebesi bir merdiven daha artsa; ‘Kulun imtihanı.’ derim. Her perşembe gecesi kul imtihan verir, gelen RUHLAR’ın arasına öyle karışır. Bir merdiven çıktı ise, o kattaki RUHLAR’ın seviyesini bulur. Verilen imtihan, çeşit çeşittir. Gelen RUHLAR’a hürmet, ALLAH’ıma verilen kıymettir. ALLAH’ıma ibadet, kulunun borcudur. Gücünden değil, öcünden yapar. Suyun akışına değil, rüzgarın erişine uyar. Sebepten değil, gönül ölçüsüdür. ‘Hak olan, HAK’tan.’ dersen, hakikattir. Hak olanı HAK’tan ayırırsan, kulu kula kayırırsan; HAK YOLU’nu çiğnersin, çiçekleri ezersin. Düşünün, bahçede yürüyüş yolu varken, çiçeklerin arasından geçersen; çiğnersin, ayağın çamur olur, üstün tozlanır. Analık, dilde değil gönüldedir. ‘Bu mudur?’ diyeceğin dersen; kulunu ayırmak, GARİB’i kayırmak, bana düşmez. ALLAH’ım GÖRÜCÜ’dür. Yumuşak olan bulur, LÜTFU’na erer. LÜTFU’nu gören, dünyadan ne sorar? Gönülden dilenen olur. Gönülde olan da, kulun ölçüsünü verir. Beddua; kötüyü bekleyiş. Kulun hatası değil, imanının kıtlığıdır. YARATAN’ım, VEREN’imdir, her müşkülümü görenimdir. Sebebini yaratır, kulunu güldürür. Şüphemiz yok. Kötüye bakmayız, gayeden çıkmayız. Ver elini tutayım, gül yüzüne bakayım. GARİB’in sabır ölçüsü, günde değil geçende aldık. Sabır yoluna müjdesini verdik. Geldik, gördük, imtihan ettik; ALLAH’ımın İZNİ ile. İmtihan neticesi, diploması verildi. Diploma, dünya malı değil, ahiretteki mertebe müjdesidir. Mümin olan bilir. Verilen, sabır ölçüsüdür. İkinize dedim, sabır diledim, cumanın güzelliğini bildirdim. Dualar edilsin; akarını değil, zahiri olsun. Geçmişin örtüsü. Olay açıktır, amade olan bilir, ALLAH’ım her olayı görür. İmtihan, mantık imtihanıdır. Kimse kimseyi ne iter, ne şaşırtır. Kula söz edilmesin, ‘Sen yanıttın.’ denilmesin. Yumuşak yol, yumuşak kulundur. Hummalı olandan değiliz, günün güzelliğine uyarız. Selam olsun cümleye. 

Hazır olduk, cemaati bulduk, YUVA’ya cümlemiz geldik. Selam cümlemizden cümlenize; gelenlere, alanlara, sözümüzü edenlere.
Edenle etmeyenle, aydın yolu arayanla beraberiz. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. ‘Yumuşak olanın çilesidir.’ demeyin, o kuluna acımayın. ALLAH’ımın VERDİĞİ’ne acınacak ne var ki? Hayır yanlış anlaşımasın. Kulun çilesinin, hakkı olmadığıdır, olmadığı kanaatidir. Halbuki kula, hak olmayan verilmez. Kula sevgi veriniz. Acınacak durumda olan, sevmeyi bilmeyendir. Sevmek, mantık yoludur. Mantığı kullanmak, kulun kendi elindedir. Kader sorulur. Gerekli olan, mantığın kadere hükmü. Mantık kadere nasıl hükmeder? Her gelenin ALLAH’tan olduğuna kayıtsız şartsız inandın mı, mantığın seni huzura vardırır. Hüküm mantıktan ancak bu kadardır, gerisi ALLAH’ımdandır. Kul yetenden-yetmeyenden, artandan-dökülenden, gidenden-dönenden şikayetçi. Olayı paçavra bohçası misali açar, döker, paçavraları yayar, sebep arar. İşte huzursuzluğu böyle yaratır. Yaydığını toplamak zor gelir, yayıldıkça yayılır. Netice, etrafa söz verir, olay öyle genişler. Elbet bohçada dururken, derli toplu; yayıldı mı rengarenk. Herkesin elinde bir paçavra ve genişler. Bir bohça birçok parçaya bölünür. Mantığını kullan, ALLAH’ıma havale et. ALLAH’ıma havale edilen olayda, kulu aracı koyma; aracıyı koyan sen olma. Olayda herkes, kendine düşen dersi alır. Sebebi, hayırdır. ALLAH’ım görür; HAK SÖZÜ’ne uyanı, HAK YOLU’ndan gideni korur. HAK YOLU, tehlikeden uzaktır. HAK YOLU’nda giden, tehlikeden korkarsa; yolundan şüphe edilir. Gönlünü ferah tut, yanılan yanıldığını bilecek, sakın yüzüne vurma, ‘Hatalı sensin.’ deme. Varsın hatayı sende bilsin. Kulun kazancı kuldandır. Kimi manadan, kimi maddeden. Kulun hatasına yüz çevirirsen, gördüğünü ‘Görmedim.’ dersen, o ‘Kazandım.’ der. Asla. Kazanan sensin. Sen manadan, o maddeden kazanır. Sen sabır gösterdiğin için, manadan kazanırsın; o ‘Sözümü geçirdim.’ der, maddeden kazanır. Yer mi güzel, yerde olan mı? Neden ayıralım, hepsi güzel. Yen mi güzel, giyen mi güzel? Yen de güzel, giyen de. Gülen mi güzel, ağlayan mı? Gülen de güzel, ağlayan da. Ne var ki, gülün ağlayanı güzeldir. Bilemediniz, düşünün bulun. Hazır demeyin. Seherde kalkanda, gülün üzerine konan damlalar. Bekleten yok, bekleyen var. Söz veren, sözün açımını da verir. Mana açık. Gül bahçesi, seherde TANRI’sını anar, RAHMETİ’ne erer. Sabahı unutmayın, perşembe gecelerini geçirmeyin. İbadete yer verin, dünya gailesini silin. Sebebini günde sormayın, gelende veririm. Yol arayana veririm, sorana söylerim. Yoksa ALLAH’ımın EMİRLERİ, cümlenin malumudur. Geceden geceye köprü kurulmaz, kulun ömrü hep gece olmaz. Gece gündüze bağlanır. Unutulmasın, günden geceye çare aranır. Mantık budur. Geceyi kaldırmak değil, kendi çevresini aydın tutmak. Daha önce dedim, maddeyi dilediğine manayı dileyene verir. Denilir ki, ‘Çalışan?’ Elbet çalışan kulunu sever, ama her çalışana verir mi? Madde için çalışanı dedim. Kul vardır amele, ömrü boyunca ölesiye çalışır bir lokma için. Onun nasibi, o kadardır. Kul vardır bir lokma yiyecek kadar çalışır, nasibi yüzüne güler, bağından kokulu su çıkar.
Çalışması neticesi değil, nasibinin artmasıdır. Kulun nasibi kıt diye, ALLAH’ımın SEVGİSİ’nden uzak sanılmasın. ALLAH’ımın VERGİSİ ile SEVGİSİ ölçülmesin. Gözü kapalı olan, dünyayı görmeyene; ALLAH’ım başka yönden kuvvet verir. Sanmayın o kulunu yerindirir. Her kulunu, yerine göre sevindirir. AMİN. Sevinci gönüllerinizde arayın. Yerden kumu, gölden suyu alın; birini bir elde, öbürünü bir elde tutun. Ne verir? Kumu çanağa, suyu da beraber katın, yeşil yaprak koyun. Meyvesini beklersiniz. Yanılmayın, avuçla ölçü verdim. Siz çanakla ölçü alın; büyütün, büyütün. Dünyayı taramayın, suçlu kul aramayın. Hatayı kendinizde arayın, hatalı olmasanız bile. Hatayı atâlık örter. Oymalı yumağı ören, niyetini aydınlık gören yanılmaz. Yolda giden, güneşin altında yürüyen ne arar? Elbet ağaç. Ağacın gölgesini. Peki neden iki karış toprak için, bir günlük aş için; koca ağacı devirirsin? O seni korumazsa, güneşte nasıl yürürsün? Seni koruyanı, nasıl vurursun? Aslında vurulan, kendisidir. Ağaca balta vuran, KUR’AN’ı inkâr edendir! Hayır, dünya ağacı. Asmanı keser misin, kurumadan yakar mısın? Asma, sana verir; ormandaki ağaç, cümleye. Kendi asmanı kesmen, günaha daha az yol verir. Çünkü senin nasibindir. Orman, cümlenin malıdır. Sonra seni cümlesi affetmez, çünkü o ağaca yalnız bir kul sığmaz. Cümleye zarar vereni, zümreden ayırır. ‘Bana ne.’ demeyin. Sözüm size değil. Siz ağacın gölgesine sığınan, kurumasın diye su veren kullarındansınız. Emanet edilen; elde tutulur, gözle bakılır, kulak verilir. Emaneti, bütün azalar korur. Evvel, ALLAH’a emanet etmeli, sonra göz atmalı. Olgunluk, ne yaşta ne başta. Ağacın yükseğinde olan meyve, daha çabuk erer. Madem ki akıl yatmış, el-eli tutmuş; olduran da ALLAH’ım, bulduran da. Gam etmeyin, derdi sokağa atmayın. Dedim daha önce de; parçalar dağılır, elden ele rengarenk gezer. Bırak desin, içini döksün. Boşalan yeri, duacı ol, hayır doldursun. Unutma dediğimi, hatayı bir yerde arama. O da kuldur, pulun değil. Balıktaki pulun yeri, balığın fistanıdır. Pulu ile yiyemezsin, pulunu atarsan tadına doyamazsın. Asmayı budamak, hata değildir. Budanan da dikilir. Dünya gailesi, yumağınıza düğüm olmasın. ALLAH’ımdan gelen her olay, hayırdır. ALLAH’ıma havale edilen her olay, selametin kendidir. Kul güneşi görmeden, sabahı bilmez mi, ‘Gün doğacak.’ demez mi? Manayı çözmeye çalışsın. Ne var ki, bildiğince değil, uyduğunca. İnsanlara kendi bildiğince baktığı için. Uyduğunu bulsa; kulun hatasını aramaz, ‘ALLAH’ımın günahkar kulu.’ demez. Çünkü ALLAH’ım; hiç bir kulunu sözcü etmedi, kuluna ölçü verilmedi. Ölçü ALLAH’ımda. Eğer bileydi HAK YOLU’nu; kuluna ‘Kötü.’ demezdi, ALLAH’ıma karşı gelmezdi. Çünkü ALLAH’ımın YARATTIĞI’na ‘Kötü.’ demek, O'na karşı gelmektir. Daha önce okunan, rakkase denen kul; kulun tenkit ettiğidir, ALLAH’ımın SEVDİĞİ’dir. SEVDİĞİ, YARATTIĞI’nı sevendir. Ne olursa olsun, kim olursa olsun. İster yerde sürünsün, ister ağzı burnu aksın, ister gözü bir yana baksın. ALLAH’ımın VERDİĞİ, her şeyi ile sevilsin. ALLAH’ım, ne kötü yaratır, ne çirkin. Kalıp sizi yanıltmasın. (Tebliğ alınırken, odada bulunan ULULAR’ın sayısı sorulur) Ne sayısı belli, ne yazmayla biter. Akılda olan cümlesi, aramızdadır. 

Hak bahçeye girilir, türlü çiçek derilir, demet olur verilir. Alan kul, kimi yerinir, ‘Daha güzeli olsa.’ denir. Sahibi olduğumuz nefsimiz, mantığa uysa, her kulu duysa; kulu kulla ölçmezdi. Hak yiyen olmayın, kula cefa etmeyin. Kula cefa da hak yemektir. Yağmadan gelen, yağmaya gider. Olağandır öyle şeyler. Asmayı budayan değil, üzümü bekleyen alır. Elbet budayanın gözü kalır. Onun da hakkını ver ki, yoluna gitsin. Ağacın yükü müdür, kökü müdür kıymetli? Elbet kök. Yük gider, kök kalır, seneye gine verir. Yamalı değiliz, damalı da değiliz. Dama olmadık, ele gelip ordan oraya vurmadık. Kula köle olmadık, kulu köle bilmedik. ‘ALLAH’ım!’ dedik, her geleni O'ndan bildik. ‘Kötü gün de SEN’den.’ dedik, boyun büktük, hayır olduğuna inandık. Güzel güne, ‘Şükür.’ dedik, el açtık. Her günümüzde SENİ andık. Üzüntü etsek te, isyana yer vermedik. Asayiş düzene girecek. Ne var ki, birkaç olay daha filizlenecek. Filizler, delice misali temizlenecek. Maya un ile, su ile olur; her ikisini de ALLAH’ım verir, kulun yalnız eli işler. Kader şudur. ALLAH’ımın kuluna çizdiği yol. Kulun kaderdeki rolü şudur. Gündüz ile gece. Gündüzü ayır. Geceyi kaldıramazsın, ‘Olağan.’ deyip karanlıkta duramazsın. Gündüzden ışık hazırlarsın, çevreni aydınlatırsın. Kader de böyledir, alnına yazılanı silemezsin. 

Yumuşak yolun gelişi, kulun gelişe gülüşünden bellidir. Müstesna günün olayı, VEREN’in ULULUĞU’ndan beklenendir. Bekleyenden değil, görenden olunuz. Alışınız, ibadetten sayılır. Konuşma değil, günü olayına gösterdiğiniz duygu. Dualar anında ALLAH’ıma, ALLAH’ımdan ULU’nun makamına gider. MERKEZ’in dileğinden, kulun dileğine yol açılır, açılan yoldan kaygusuz geçilir. NURU’na erenle beraberiz, görenle demedim. (Açıklar mısınız?) NURU’na ermek başka, görmek başka. Görgü, cümle için. Görmeyen var mı? Kalabalıktan değil. Dünyada görülen her şey, ALLAH’ımın NURU’ndandır. Her kul, görür. Ne var ki, her kul ermez. ‘Erenle beraberiz.’ dediğim odur. Yanılmayın. Cümle kulun, görüp ermesi dileğimizdir. Ne var ki, erenle beraber olmak iznimizdir. Erebilen veya ermeye yol alan kullara ışık tutmak vazifemiz. Olmayı bilen yoksa da, dileyen çoktur. Onun için bilmeyene-bulmayana, yol veririz. Dünyaya niçin geliriz? Az zaman yumağın, çok zaman RUH’undur. Gönül gözü açılan fark eder. Sizler bilmez misiniz? Yüce varlık, gelen midir, yaratılan mıdır? Yaratılandır elbet! Gelen de, yaratılan da; hizmet için gelir. Demek yaratılan layıktır ki, ALLAH’ım gönderir. Gücünün yettiğine bak, ötesini düşünme. Anlatılsa alır mısın, kendine mal edebilir misin? Senin yapacağın; çıkacağın merdivenin yüksek olması için dualar ve sevmek, sevmek, sevmek. TANRI’nın YARATTIĞI her şeyi sevmek, sevgiyi bir ağaca bağlamamak. Ağaçtan maksat, gözünü bir ağaca takmamak. Çünkü ALLAH’ım, dünyaya bir ağaç vermedi, kulun gözüne, bakma diye perde germedi, kulun dileğini kumun tanesi diye küçük görmedi. ALLAH’ım her kuluna, kaldıracağını verir. Meyveyi her yiyen, aynı tadı mı alır? Asmayı VEREN’le, şarabı alan ne düşünür? Asmayı VEREN, kulunun nasibini düşünür; şarabı alan, kendi nefsini. Senden önce, O'ndan GELEN’i düşünebiliyor musun? Söylenen, alanın gücüne göredir. Her söz bir mana içindir. Ne var ki alan, kendi nefsine göre yorumlar. Dediğim şudur. Kul önce CAN demezse, kendi kazanır. CAN, cümle ile aziz olur, CANAN’ı öyle bulur. Çarşı dolaştım, pazarda gezdim, her sergide aradım. Huzur satılırsa göreyim, dileyene ‘Koş al.’ deyim. Göremedim. ‘ALLAH’ım.’ dedim, duacı oldum. ‘Arayan kuluna buldur, dileği güğüm ise doldur. Hummalı olandan hummayı kaldır ki, VERDİĞİN’i görsün, huzurun SEN’in VERDİĞİN’den olduğunu bilsin.’ Duamızı verdik, günün olayını bildirdik. Sanma gelişimiz düğün derneğe. Gelenlerin dileğine duacı olmaya. Bayram niye kutlanır? Kulun günü aydınlanır. Verilen, kulun mümin gönlünün ölçüsüdür. ‘Nedir?’ derseniz; kul kulun nasibini paylaşır, bu paylaşma kutlanır. Kurban bayramı, ramazan bayramı. Kurbanı kim keser? Nasibi bol olan, kıt olanla paylaşır. Zengin fakir, genç ihtiyar halleşir, gönülle helalleşir. Duygun önemlidir. Çünkü telkin yolu ile verilir, olacak sana öyle bildirilir. Ağızla değil. Gönül yolu ile alışın, elbet ULU’dandır. Kaygunu aldı senin. Yer yerindir, nasip kulundur. Yaşamaktan maksat nedir? Çok gezen midir çok seven midir? Hem gezendir, hem sevendir. Çok gezen çok görür, gördüğü kadar sever. Sunduğum seni alsın, kainat ile sarsın. Kainat seni bulsun, dünyadan çözsün. Karşımızda olana. Nadan olmayan bekler, ‘NURU’nu bekledim.’ der. Nadan olmadık, dünyaya dik durmadık. Suyun akışına uyan, rüzgara kapılmayan bekler. Su bir yönde yol bulur, akacağı yeri bilir. Rüzgara kapılan, nerden geldiğini nereye varacağını bilmez. Niyazın kendine değil cümleye olduğu an; üzüntün yersiz. Eğer ‘Her şey bir yana, sen hepsini ver bana.’ deseydin, ‘Üzül oğul.’ derdim sana. Zarara kimse girmez, kimse için. ALLAH’ımın hazinesi tükenmez. Manevi zarar niye, duacı olduğun için mi? Onun için karanlık mukadder ise, sen örtü koyamazsın. Senin yaptığın rüzgarda mum yakmaya benzer. ‘Düşünürüm kulunu, zarar görmesin.’ dersin. Onun kayıp, kaderi ise, önleyemezsin! Ya yanar, ya döner; ille elinden gider. Şahit gösterme kulu. Gönlün ALLAH’ımın malumu. ÖZ’den gitmez; sözle verenin, ‘Sözümü hak ile göremem.’ deyip geri alanın. ‘Yolumu ALLAH’ım çizer, nasibim olmayan döner.’ dersen, üzüntün yersiz kalır. Geçenin kapağı, unutmaktır. MEYDAN kulun durağı, kader kulun hamağı. Verileni alırsan, kulağına takarsan; günde de gelende de, işine yarar. 

Neye niyet, kime diyet? Hal münasip. Güzel gördüm yarattığın, yolunu yumağına bağlattığın, yumuşak kulu yumuşak kula çattığın. Halim ile münasip, sormayı düşündüğün. Görmekten kaçındığın her olay hayırdır. Merdane savaşan, merdane kazanır; sert savaşan, kendi de kırılır, kıranı da kırar. Merdane savaşmadır karar. Güç olan, mertlik değil sertliktir. Mertliğin kararı, sertliğin zararıdır. ‘Güç gelen neden?’ derseniz; için kaynarken ‘Hayır, nefsime değil mantığıma uyacağım.’ dersen; ilk savaşı kendi nefsinde, dış savaşı cemiyet içinde kazanırsın. Yoksa aklına geldiği gibi, nefsine kapılıp savaşa katılırsan; kaybedersin, sertliğin cezasını görürsün. Sana-ona değil, cümleye. SAHİB’i olandan dile, olanın hayrını; SAHİB’i olandan dile, kulunun kayrını. SAHİB’i olan; hayrını verir, kulunu kayırır. Yumağın sargısına, olmamış yün katılmaz. Kurak toprağa çimen dikilmez. Yetişemediysen YUYAN’ına; koşsan tutamazsın, tutsan alamazsın. Çünkü heybesindeki tohumu eke-eke gider, vardığı yerde her şey biter. Kendine verilen bir heybedir, heybedeki bitiş YUYAN’ın göçüdür. Ektiği tohum, tarlanın sahibinedir. Sen onu biçemezsin. Kendi tarlana geldiğinde, tutmaya çalış ki; gayeni bulasın, ekileni biçesin. Ben benden isteyene, heybe ile verdim, ‘Al heybeyi, dileyene ver.’ dedim. Dileyen aldı, ‘Bende kalsın.’ dedi. Kalan vermez. Tarlana ekilenden çoğunu eksen, ne verir? Üst üste gelir, fazlası çürür. Verirsen, artar-genişler; seni de, verdiğini de sevindirir. Yer, yerindir. Eken, verimini bekler. Verilen, senindir, sürümüne bakar. Suyun akışına uyan, gümüşü değil HAK YOLU arar. Asmayı budayan, olmasını bekler; koruğu bekleyen, üzümü yer. Seyyit baki, oğul saki, bekleyen alır hakkı. Yudum alsan, ‘Şükür.’ desen, veyahut ‘ALLAH’ımdan gelen yetti bana.’ de. Gayretin yeri, kuvveti verendedir. Kuvvet alan; dileyendedir, ‘Kuvvetliyim’ diyende değil. Bunca gelen ne demiş? Gücü nereye yetmiş? Kim öteye bakmış? Her kul aldığı kadar vermiş. Diyenden değil, bekleyenden olalım. Sebebini sorandan değil, HAK’tan geldiğini bilenden olalım. ‘Şahit kulunu gösterenden değil, ALLAH’ımın bildiğidir.’ diyenden olalım. Kuldan bekleyenden değil, ‘ALLAH’ım SEN’den.’ diyenden olalım. Hayrına veren ALLAH’ım. Beden yapısı gönül kapısını kapamasa, nefis mücadelesini her kul kazansa; ne savaş olur, ne kul dünyaya meydan okurdu. Çünkü ne kul dünyayı kurdu, ne de kaldırabilir. Kulun yaptığı, sadece bir evden, başka eve nakleden kula benzer. ‘Senin kuvvetin, benim kuvvetim.’ der, komşu ile mücadele eder. Kuvvetin YÜCE’de olduğu unutulur. Mümin olan bilir, ona ‘Tevekkel.’ denir. Elbet tevekkel olur, çünkü ALLAH’ına güvenir.

YUVA’mız yolunuza, yolunuz gönlümüze. Bu, YUVA’nın havasında değil, gönüllerin akıntısındandır. Huşu ile andık, yumağı AŞK ile sardık, saranla bir olduk. Gelenlere sevindik. Selam sizlere, kuvvet dizlere. Elbet kuvvet gerekecek. Yenini sıyırsın, fistandan ayırsın, arkaya dönüp bakmasın. Yüzünün yumuşaklığından MEYDAN açılır. Mayası yoğrulmuş, suyunu YUNUS’um katmış. Onu çağırsın, ‘Yardıma.’ desin, ALLAH’ımdan istesin. Yenini de sıyırır, tozunu da silker. Kulun kula taş koymaya gücü yetmez. Dediğim, yola-kola değil gönledir. Gönül kapısı açık olan alır. Her gelen günü, ‘Hayır.’ de aç. Açılan kapı, selamete gider. Saat kaderini değil, vaktini gösterir. Göz yüze, yüz kadere aynadır. Yüzüne ne ile bakarsın? Karşında ne görürsün? Yüzünde ne okursun? Güzellik değil, ALLAH’ımın VERGİSİ’ni. ALLAH’ımın VERGİSİ’ni gördüğün an, kaderini çizmiş-okumuş olursun elbet.

Dedim geliriz, YUVA’da beraber oluruz. Gelişim, gönülden dileyişe nasip açar. Gününüz hayıra, suyunuz deryaya gitsin; giden, bulsun. Cumayı açan, mertebeyi alsın. ‘Olmazsa?’ demeyin, gönlünüzü çürütmeyin. Her dileyişten sonra, ‘Olur mu, olmaz mı?’ demeyin. Ne geç olur, ne güç gelir; her olay, zamanını verir. Kul, VEREN’i bilir, sebep yarattığı yerden alır. Ağlayan, güleni görür, ‘Talihi benden üstün.’ der, mührü vurur. Ne ağlayanın talihi kötüdür, ne gülenin. Her kul, VEREN’i bildiğince nasibi boldur, çünkü huzuru yerindedir. Denizde balık sayılmaz, dağın taşı alınmaz, denizin kumu elenmez, olmayacak niyet dilenmez. Olacak, olacağı kadardır. Nasip, VERECEĞİ kadardır. Sözün bitimi, gönüllerin gezimi. Ağacın gövdesi, yaprağı besler; çiçeği, dalını süsler. Meyvesi kuluna, kökü toprağına. ‘Yuvarlak söz.’ diyene de ki; ‘Elbet yuvarlak.’ Her şey dönüşe, bir noktaya varışadır. Her olay, bir çemberdir. Bir noktadan başlar, dönüş yine aynı noktayadır. Ne var ki, nokta ile başlayıp bir çember çizer, yine aynı noktaya gelirsin. Eline kalan, sadece çemberdir. Varıştan murat, görüştür; görüşe bedel, biliştir; hepsine çember, seviştir. Sevmek, çemberi genişletir, genişliğine doldurur. Sunduğum nazariye değil, hakikatin ta kendisidir. Çünkü içindeyim. Dağını da sevdim; ağacı çiçeği için değil, YARATAN’ın verdiği için. Çiçeği sevdim; kokusu rengi için değil, kuluna verildiği için. Denizi sevdim; balığın barındığı için değil, doldurduğu yer için, ALLAH’ımın VERİŞİ için. Kulunu sevdim; güzeli-çirkini değil, CANAN’dan geldiği için, CANAN’a varacağı için. CANAN, CAN’dan öte SEVGİSİ; CANAN, CAN’dan öte GÖRGÜSÜ; CAN’ın CANAN’dandır kaygusu. CAN’ın kaygusu; CANAN’a varabilsem, O’na en yakın olabilsem; kuluyum, NURU’na erebilsem, ben de CANAN gibi CANLAR’ı sevebilsem. CAN’daki CAN’ın, CANAN’a sevgisi; CAN kadar. CAN’daki kulun sevgisi, kanı kadar. CANAN’ın SEVGİSİ, yaratabildiği kadar. CAN’ın sevgisi, gönüle katabildiği kadar. Şükür ALLAH’ım SANA, verdiklerinden bana. Mayamız HAK ile yoğurulur. Yoğuran ellerden, söz eden dillerden; ALLAH’ım RAZI olsun, cümleniz selameti bulsun. Kalbini veremediğin yerden, kum bekleme. Merdane savaştan, yumuşak yumak sarandan, suyun akışını bilenden; kaygun olmasın. ALLAH’ıma havale edilenden, kaygun olmasın. Gönüle şüphe koymasın. ALLAH’a emanet edilen, selamet bulur.

MEVLÂM AŞKI’na, düşsün meşkine. Cümle kulların, açık olsun yoların. Dünyada öksüzlerin. Yanlışlık yok. ALLAH’ıma arkası dönük olan, onun öksüzleridir. Kulun öksüzü, ALLAH’ımın emanetinde. ALLAH’ımın öksüzüdür darda. Onlara yardımcı olalım, ALLAH’ımdan izin dileyelim. Müyesser eyleyen, ALLAH’ımın kulunu yerindirmez, boşuna sevindirmez. Vermeyi dilediğine, LÜTFU’nu esirgemez. Elek nedendir? Çöpten arındırmak için. İmtihan nedendir? Şüpheyi silmek için. Mayasız ekmek olmaz, ekşimeyen maya yuğrulmaz. Gelişe müsaade edilen gece, mayanın ekşimesini gösterdi. Çünkü öyle olması gerekli idi. Dedim, maya ekşimeden yuğrulmaz. Ne zannettin. ‘Şükür.’ de ki, imtihana layık görüldün. İmtihan, meziyete yol açar. ALLAH’ımın EMRİ dışında söylenirse, elbet kabulden uzak kalınır. GARİB’te görmez misin o ahlakı? Öyle olmaya çalışırsın. ALLAH’ım YARDIMCI’n olsun. Sana güç gelen, seni bıraksın. Şu demektir. Senin ‘Bırakamam.’ diye üzüldüğün, seni kendi bıraksın. Vermiş veren, vermeyi bilen, ‘Beraber olalım.’ diyen. Mecnun olup yollara düşmek gerekmez. ‘ALLAH’ımı ararım.’ diyen de olmaz. ALLAH’ım her kulunun gönlünde, gönül kapısı açık olanda. Mecnun olan bulandır, bulduğu ile bunalandır; gönüle sığdıramadığını, kainata haykırandır. Elbet mecnun, ‘ALLAH.’ der yürür. Onu gören, ALLAH’ını arar zanneder. Halbuki o, bulduğundan ötürü ‘ALLAH.’ der, yangınından bağırır. Çünkü ondaki yangın, bir adayı batırır. Yumuşak olmalısınız, derslerle kendinizi bulmalısınız. Verdiğim derslerle, imtihanları takıntısız vermelisiniz. Kefiliniz olurum, yüzümü ak çıkarmalısınız. Olayı büyütmüşsün, kendini pek üzmüşsün. Amade olmayı öğrenmişsin, dana ne istersin? Aynayı astık, parlak yüzüne baktık elbet. Şüphe edilecek ne var ki? Öyle olması gerekli ki, öyle dendi. Denen, mantığıma uyan. Oldu-olmadı sözü edilmesin. Yalan yok. Her olay, ALLAH’ımın EMRİ iledir. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. ‘Yorgunum.’ demedin, yollara düştün. Neden üzüntü ettin? Maya ekşimeden yuğrulmaz. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Gelen ayaklar, gülen dudaklar; neşeden uzak kalmasın. Adımınız eksilmesin. Ne demektir bilir misiniz? Ayağınız dert almasın, adımı eksilmesin, MUHAMMED ÜMMETİ öksüz kalmasın. Ne HAZRETİ İSA, ne MUSA, ne İBRAHİM dudağı büzülmesin; hepsinin, cümlesinin adımı eksilmesin, gülüşü daim olsun. Maya geldi, un elenir. Asmayı budadık, koruğu bekledik. Üzümü topladık, şarabı bekleriz; ersin, içeni sarhoş etsin, bu kavga burada bitsin. Cümleyi üzen, memleket düzeni bozan; hayır yolunu aldı. Düzeni bulacak, kavga günde bitecek. Namaz borcun. ALLAH’ımdan İZİN alırsın, borcunu vazife neticesinde ödersin. Vazifenden kalıp, namaza kendini vermedikçe; kılmaktan uzak kalmak, daha iyi değil mi? Çünkü hem vazife yarım, hem namaz yetersiz. Çünkü namaz, sende değil, sen namazda. ‘Borcumu ödeyim, çabucak üstünü örteyim.’ dersen, ikisi de yarım kalır. Ne biri, ne öbürü yerini bulur. Denilen yersiz değildir. Elbet imtihan. Neticenin, onda mı sende mi kaldığını sormak yersiz. Elbet kazandınız. Dedim daha önce. Olayı büyütmüşsünüz, yersiz üzüntü etmişiniz. Görmek nedir? İmtihan heyetini değil. Gezinen RUHLAR’la beraber olur. Ona demeyin, gönülcüğü kırılmasın. Yumuşak yolun yolcusudur, kendine dert edinmesin. Demenize hacet yok, o kendisi alır. Müstebit olunmasın, hesabı sorulmasın. Aymayı öğretti. Sen, sende olanı öğrendin. Maşa ateşi tutmak içindir. Maşanın bir ucu siz, bir ucu eski dost oldu; ateş öyle tutuldu. Evet, çünkü aynı ateşi tuttunuz. Kimliğe değil, mantığa değer verin. NUMAN der ki: “Dinde baskı olmaz. Baskı ile sevgi verilmez. ‘Sev.’ diye zorbalık edilmez. Sevenle alay edilmez. Yaralı kol bükülmez.” NUMAN “Oldu.” der, cümlenizi selamlar. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Her kul, kalbine bastıracak el bulsun. Nadan olmayın, kırıcı söz etmeyin. Kırmak kolaydır. Kırılan bardağın yerine yenisi alınır. Kırılan gönül hiç bir şeyle ödenmez.

Huzur almayı dilersen, ALLAH’ıma havale et. Hazır yol olmaz, yolu kul hazırlar. Ne var ki, bazı kul yol hazırlamakla, bazı kul da hazır yolda yürümekle ömür geçirir. Geçenle değil, olanla öğünün; serenle değil, verenle öğünün. Seren-sergileyen nedir? Sergi, göstermeliktir; vermek, dağıtmaktır. Güzellik, niyeti yapabilmekte değil, olana uyabilmektedir. MEYDAN bizlerin, bizlerle sizlerin, gülen yüzlerindir. ‘Kader.’ denende, olayı büyütende; yumağını huzursuz sararsın, yumuşak yön ararsın. Her gecenin sabahı olur, unutulmasın. Yumuşak yolun, yumağında elim. Duacı olduğunca, duanın cevabı gelir. Şüphen olmasın. Şüpheni duman boğmasın. Şüphe edeni, ALLAH’ım şüphesinde yanıltmaz. İyi şüphe, iyilik getirir. NUMAN der ki: “Mümin olmak, el bağlamakla değil, ALLAH’ıma gönül kapını açmakladır.” El bedenin, gönül senindir. Sadece CAN’ın sahibisin, dilediğin yöne çevirebilirsin. ‘Olan hayırdır.’ dersen, en hayırlısını bulursun. Verilen, en hayırlısıdır. Yerinilmesin, verilenden. ALLAH’ım kulunu, senden çok sever. Sen emanetçi; O, SAHİBİ. Kumaş alırsın, ‘Fistan dikeyim.’ dersin. Dikmeyi bilmezsen, niye kesersin? Dikmesini bilene dikiş, demesini bilene şiir, çizmesini bilene resim. Duman konmasın yuvaya, bulut gelmesin ovaya. Duyana sağır denmez, sağıra şiir söylenmez. Duyanla beraber ol ki, yazı ile alasın. Müsterih olasın, huzuru içinde bulasın. Huzur ne çarşıda satılır, ne sergiye katılır. HAK, üzüntüye yer verilmeyen yerdedir. Huzuru gönülden çıkarmayınız. 

Kaide, dünyayı bile çevresine aldı, buna atmosfer dendi. Aynayı versem, yüzüne tutsam; yüzünden gelen aynaya ne verdi? Var olan görünür, görünmeyen aranır, arandıkça bulunur. Neden dendi ‘Ara, bul.’ Çünkü ALLAH’ım kuluna serdi. Aramaya lüzum görülmese; aradığını bulamazdın, bir adım atamazdın. MEYDAN kulun, kul yolun. MEYDAN’da durmak ne verir? Yolu, arayan görür. Aydın olan gün, kulunu sevindirir. Aydına sevinen, karanlığa niye yerinir? Yer yerindir, su serindir, gönül senindir. Cümlenize. Asmayı budayan, koruğu bekleyenlere. CAN senin, CANAN senin; gönül senin, AŞK senin. Senden gelen benim. Senden ne gelse, benim kabulüm. Adından ne gelir, gelse de ne verir? ALLAH’la dolu olanın, neresinde yer bulur. Beden O'nun, CAN senin. Sen sadece CAN’ının sahibisin. Ona dilediğin yönü verebilirsin. Vermeyi dilediğin yön, senin dünyadaki dileğindir. Gayen, dileğinin eleğidir. Dilersen, ‘ALLAH’ım!’ dersen; elekten geçirir, gayeni ‘Kötü.’ der ayırırsın. Ahiret ne el bağlayanın, ne diz bükenindir. Ahiret gönülden ‘ALLAH’ım.’ diyenindir. El bağlamak, diz bükmek, bedenin selameti; gönlünü ALLAH’ıma açmak, CAN’ının selametidir. Borcunu ödersen, gönlünü açarsan; hem bedenini, hem gönlünü selamete götürmüş olursun. Ağaca niye çıkarsın? Ya budamak için, ya meyve toplamak için. Çıkarken, hem bedenini hem CAN’ını düşünürsün. ‘Düşmeyim.’ diye, sıkı tutunursun. Aşından kesme, düşünden kalma. Asmanın verdiğine söz etme. Sana zararı olsa bile. Eğer sana zarar vermişse, o senin hatandır; o, kaderdir. Verdiğine dedim, üzüm olunca şarap erince içene dedim. Elbet aşırı içersen, zararını görürsün. ‘Yerinde kalsın.’ dersen, kararını bulursun. Ne sana, ne senden gelene, ne O'na, ne O'ndan gelene sözüm haddim değildir. Sizler ALLAH’ımdan gelenlersiniz. Onun için sözüm, ne kuluna, ne yolunadır. Sözüm, sadece yola fenerdir. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. ‘Sevdim, geldim.’ demeyin. Gelişim EMİR’dendir, sevdiğim AŞK’ımdandır. Ne VERDİ ise sevdim, AŞKI ile yandım; volkan oldum aktım, etrafıma dağıldım. Yanan ile bir oldum. Ne dağdan yüceye, ne denizden derine inmeyen, EMİR olanı bilmeyene; yol göstermeye geldim. Yolunu bilenle el-ele verip, ‘Yardımcı olayım.’ dedim. Elbet ALLAH’ımın İZNİ ile. Kul olur ‘ALLAH’ım.’ der, sonra döner dövünür. Başına geleni kulun zararı bilir. ‘ALLAH’ım.’ dediğinde, neden olayın iyisini ALLAH’tan, kötüsünü kuldan bilirsin? Her verilen olay, hayırdır; sana şer gelse bile. Mana; şer olan kulun dilinde, hayır olan ALLAH’ımın elindedir. Yumuşak yol dilediysen, ALLAH’ımdan istediysen; vermez mi sana. ‘Nasibim.’ dersen, dünyayı dilersen; onu da verir. Amma, senin dediğin gibi değil, kendi bildiği gibi. Miyarım, YARATAN’dan. ÖZ’üm ile geldim, sözüm ile dedim, her gün sandık doldurdum. Kapağını kapama, ‘Antika olsun.’ deme. Her şey kullanıldığı devrede güzeldir. Güzellik; niyetin oluşunda değil, olaya uyuluşundadır. Söz ile şaka güzeldir, bedene mal olmadıkça. Men edilen, yumağın cefa görmemesi. Her kulun hayatı kıymetlidir, kıymeti kulun kendindedir. Sen senden sorana eziyet edersen, o senin sorundur elbet. ALLAH’ımın Sözcüsü, zamanı vermiş, “Zamana uyulsun.” demiş. Kulun kaygusu neymiş? Günde devletine uyulur. Kanun emrine, kulun uyması gereklidir. Hummalı olanla, yolunu soran danışır. Yeni gelen, ‘Geç oldu.’ demesin, umudunu kırmasın. Dünya olayı küçük, dönüşe yer vermesin. Danıştığın gibi olsa, YM. Yumurta misali destek ararsın, ‘Desteğim yakınımda olsun.’ dersin. Esas desteğini unutursun. Kula güvenme. ‘Kötü mü?’ deme. Ne var ki, kulun desteği bir rüzgara dayanmaz. ALLAH’ımın DESTEĞİ, bin fırtınadan yıkılmaz. Kuldan değil, ALLAH’ından dile. O'ndan bekle. Sebep halk eder, kul buna ‘Tesadüf.’ der. Şüphesiz beklersen görürsün, fistana yamayı dikersin. Geç değil. Düşünme, olanın tarifini sorma. Yayılan sürü ot diler, yürüyen kul set diler, durup dinlenmeye. Ağaçtan beklenen, verimidir. Meyvesi olmasa da, verdiği gine kulun hayrınadır. Yaprağı, toprağı, gövdesi, kökü her şeyi ile kulun hizmetindedir. Ağacın verişini, kulunun görüşü alamaz. Çünkü verdiği havayı bilemez. Öyle bir ağaç vardır ki, havası kanserin tedavisindedir. Her ağaç havası, bir hastalığın şifasıdır. ALLAH’ımın izin verdiği ağaca, git dur. Verilecek, az kaldı görülecek. (Kanserin ilacı mı?) Evet. Türkiye’de. GARİB’e. İsterse dinlemesin. Günü hazırlanır, planı çizilir, elbet görülür. Meraka yer yok, geç olmaz. Evet. Yurt dışına, yurt içine her yere yayılacak. Bizde gömmek nedendir? Unutmak için. Yemediğin aşı ne yaparsın? Yumuşak yol arandı, yoldan çıkıldı. Çıkış yersiz değildir, şöyle tarlaya girildi. O da gereklidir. Dünya yaşamak için, ölümü düşünmek içindir. Yaşamak için, tarlaya girip, ağacına-çiçeğine göz atmak gerek. Gine yola düzülürsün, yürürsün-yürürsün. Sabahın oluşunu nerden bilirsin? Güneşin doğuşundan. Neden doğduğu rengi battığı renge uymaz? Çünkü doğuş rengi olgunluğun, batış rengi ergiliğin timsalidir. Olgunluğu her kul idrak eder. Erginlik, her kula nasip olmaz. Güneş doğuşta, başlı başına aydınlatır. Batışı dahi, aydınlatıcılara yardımcıdır. Vazifenizi unutmayın. Vermek. MEYDAN kulunu görmek, MEYDAN’ı aydınlatmak için; ne bir, ne bin fener yetmez. Eshot oldum, size vazife verdim. Elbet ben değil, ALLAH’ım verir. Tüyden mahrum olan kuş uçamaz, havalansa kaçamaz. ALLAH’ıma dayanan, ne korkar ne şaşar. ALLAH’a ısmarladık. Kulunu ayırmam, kulu kula kayırmam. Meyvesi eren ağaç, yaprağı bol olsun dersen, bolluğundandır meyvesinin ermesi. Çünkü yaprağıdır, kökünün gübresi. Olmayı dileyen, vermeyi bilendir, verdiği kadar alandır. ‘Verdiğim gider.’ deme, yeri dolar. Veresiye mal satılır, amma gönül alınmaz. Mal sergiye konur, amma gönülü koyamazsın, ‘Gel, sende gör.’ diyemezsin. Gönlünün ölçüsüne, kulu şahit alamazsın. Kulun gönlüne kefil olamazsın. Ne yaşadığın günü say, ne elma diye soy. Yaşadığın günü sayarsan; saydığın kadar harcamış olursun, soyulmuş elma gibi atılırsın. Elma, eğer kabuğu gerekli olmasaydı, kabuksuz yaratılırdı elbet. Soyulduğu an, ya yenmeli ya atılmalı. Elma kabuğu misal değildir, masal. Kabuğundun soyulan elma, TANRI’sından uzak kalan kula benzer. Elbet, börter. LOKMAN geldi, ağaçları dedi, şifasını söyledi. LOKMAN’ın tanışması, ne çay ne kahve iledir; dediği şifa yoluyladır. Mümin olan alır, ULU’su verilir. Duacı olunsun, İBN-İ SİNA’yı bilsin.

Güzeli çizgide değil, özgüde ara. Kendine ait olan nedir, ÖZ’ün değil mi? Güzellik yerde-gökte, yaratılmış her şeyde. ÖZ’ün vergisi, kulun görgüsüne eşittir. Kul vardır söz ile, kul vardır çizgi ile güzeli temsile çalışır. Ben söz ile dedim, sen çizgiye çalıştın. Misafire dedim. Damardan değil, gönülden gelir. Cevabım, senden alınanla kamaşan çiçek bahçesinedir. Asmayı budadın, üzümü bekledin, ‘Şarap olsun.’ dedin. Olduğunu bilirsin, ‘MEYDAN?’ dersin ararsın. Elbet şarap içene, MEYDAN gerek. Maniyi dedin. Araya kapı koyma. Kapıyı kulunun yoluna kapama. Cümleye. Masayı çatmaya çivi de gerek. ‘Macun da olur.’ dersen, ağırlığa dayanmaz. Sana değil, cümleye derim. Hakikat olan şu ki, gönül masanın en güzelini çatmayı diler. Güzellik, dilemenin olgunluğa ermesindedir. Güneş doğduğu an, turuncu rengi ile görünür. Işığı bol, sıcağı hafiftir. Güneşin batışı, kızıllığı gösterir. Işığı hafif, sıcağı çoktur. O da erginliğin misalidir. Olgunluk ile erginlik benzese de, bir değildir. Olmuş meyve ağaçta kalmaz, ermiş meyve elden düşmez. Meyvenin olmuşu toplanır. Ele geleni, ağacın yakın dalındadır. Uzak dalında olan meyvenin olmuşu, yere düşer, toprağa karışır. Şüpheniz olmasın ALLAH’ımın kuluna SEVGİSİ’nden. ALLAH’ıma dönen, her olayı O'ndan bilen; yolunu bilendir, ‘ALLAH’ım!’ diyendir. Dünyada kula ölçü vermeyin, ‘Çekişi, günahından mı?’ demeyin. Ölçü ne sende ne bende, bir ALLAH’ımda. Kul hasta, dert de umulandan üstte. ‘Günahından çeker.’ denir kulca, asla. Kul kulun günahının affı için de derde katlanır. Seven kul, sevdiklerinin affını dünya gününde verdiği imtihanla görür, gönül rahatlığı ile göçüne intikal eder. Sevmesini bilen, sevilmeyi dileyendir. Sevmeyeni yerindirmek, üzüntüsünün en büyüğüdür. Açayım. Seven, sevdiklerinin de birbirini sevmesini diler. Çünkü seven, ALLAH’ını idrak eder. ALLAH ADINA, birbirlerini sevmesini bekler. Neden seveni yerindirelim? Sevelim de, biz de kazanalım. Müyesser kulun yolunu neyle açalım? Dualar edildi, eler açıldı. Bizlere beklemek kaldı.
Sahibi olduğun CAN’ındır, gideceğin yer CANAN’ındır, götürecek olan sevabındır. Kapının açık olduğu bilinir. Aramızda kapısı kapalı olan yok. Gayenin oluşu değil, olaya uyuluşudur güzel olan. MEVLÂNA, AŞKI’na düştü. Büyüklüğü kendinde değil, AŞK’ında. ALLAH’ımın yarattığı her kul, MEVLÂNA’dır. Güzellik aşığı. Güzel görmek için, elbet aşık olmak gerek. Kul vardır, gül bahçesine girer, dikeni bahane eder; kul vardır, dikenleri görür, yeşilliğine vurulur, aşık olur. O kullardan hangisi misin? Dedim sana, masanı macun ile çattın, çivile. Çivilemek zorlu değil. Masan var ya. DEDE, yaratılan her kulu sever. Mümin olan, kendini bilir. ‘ALLAH’ım!’ dediği yerde, gider-gelir, O'ndan GELEN’i bilir. Vermeyi bilen, ‘Alacağım.’ der. Bilir ki, verilenin yeri boş kalmaz. Gönül sergiye konmaz, kul kulun ölçüsünü bilmez. Mert olana sert olma, sırtı dönük gidene taş vurma. Masayı kuran, kötüden uzak kalır. Masaya, ya aş konur, ya baş. Hiç taş konur mu? ALLAH’ımın emanetinde olan, benden sorulur mu? ALLAH’ıma hepimiz duacıyız. GÜLÜ’nün denginde, gönlünün renginde olsun. Dünya günümde kızmayı bilmedim, kulunu sonsuz üzüntü ile bırakmadım. NURU’na gark oldukta, kızmayı kuldan uzak tutmaya çalıştım. ‘Seherden geldi.’ dersin, günün ışığına uyarsın. Dumansız yuvayı dumana boğma. ALLAH’ımdan gelenin hesabını sorma. Çay-kahve değil, YASİN istenir; dünya kulundan, dua beklenir. 

Mümin, yumak yolun düzünü arar, düz yolda yumağını tarar. MEYDAN kulun, kul yolun. Duman yumağı sarmasın. ‘Almayı bilmedim.’ deme. Kul olanın hatası. Hatasını bilmek, nameye uymak; atâsıdır. ‘Olmazsa?’ deme. Niyaz edilen olur, dilenen, yol bulur. Meyve yüce daldadır, beklersen ele gelir. Unutma yüce daldan ele gelen, daha ergin olur. Kayın ağacı geç büyür, ne var ki kökü derinde olur. Kökü derine giden, hem uzun ömürlü, hem sağlam olur. Meşenin odunu yakmaya, çamın odunu kakmaya faydalı. Cevizin, hem yemeye, hem yuvaya. Her ağaç, yerince yerlidir. Her verilen, derlenince görülür, değeri bilinir. Yavrunun değeri, kendini bulunca, ana baba sözü alınca bellenir. Duran, görür. Yürümezse, elinden tutmak gerek. Yürüyen bakmadan giderse, onu da elinden tutmak gerek. Yavruya de ki: ‘Kul dünyaya niye gelir? Dünyada güzel gün görmeye, ahireti bilmeye, sonunda varmaya. Yaptığın; ne dünyada yaşamak, ne ahirete ulaşmaktır. Kula hata bulmakla yükünden sıyrılamazsın. ‘Sebep oldu.’ demekle, günahını atamazsın. Sebep oldu ise, o da günahını çeker.’ Hatayı kendinde bulmaz, anayı babayı yükler, çünkü ona öyle kolay gelir. Kulun kula hatası olsa bile, görmezsen atâ olursun. Çünkü eninde sonunda onun değerini bulursun. Suyun aktığı yerde kir barınmaz. Heyelan olan yerde, taş barınmaz. Suyun kuvvetli aktığı yer. Okuyun, bulun. Süslenmeye hevesi olan, güzelliğe aşık olandır. Kötü görmeyin. Okuyun, alışın. YASİN okuyan; dünya ve ahiretin selametini bulur, yumağını AŞK ile doldurur, kaideye oturur, yerini bulur. Kaideye oturan, sarsılmaz. Usanmaktan söz eden, ALLAH’ına isyan edendir, ‘Verdiğini beğenmedim.’ diyendir. Her dileyen dileğini alır mı? Her kul aradığını bulur mu ? Her gelen kul, dünyasını bilir mi? Bilmek nedir, her aradığını bulmak mı? Her verilen kulu için verilir, ne var ki her kul nasibi kadar alır. Dersen ki ‘Kulun dileğinden, kulun dileğine uyandan.’, ALLAH’ım hiç bir kulunu mahrum bırakmaz. Sanmayın dünya nimeti kıt olan mahrumdur. Mahrumiyeti ALLAH’ım ahiretten vermesin, kulunun boynunu o yüzden bükmesin. Suç işleyenin de işletenin de suçu sabittir. Ne var ki hatasını bilenin suçu sakıttır. Karşımızda olanın hatasına bakıp, ‘Sebep oldu.’ demek; senin suçunu hafifletmez, ağırlaştırır. Çünkü suçuna ortak aranır. Halbuki, ‘ALLAH’ım, hata benim. YÜCELİĞİN’e sığındım, AFFIN’ı diledim.’ dersen, affa uğrayacağını bilesin. Eğer ki, ‘ALLAH’ım hata ettim, amma sebep olandan sor.’ dersen, iki defa hata etmiş olursun, hatta üç. Bir, hatam; iki, karşımdakine yük; üç, ALLAH’ıma gösterme. ALLAH’ım kim hatalı bilir. (Resim verilir: HAZRETİ ADEM, HAZRETİ MERYEM, HAZRETİ OMAR, HAZRETİ EBUBEKİR) ADEM’den ömür, MERYEM’den sabır, OMAR’dan adalet, EBUBEKİR’den sahavet dileyin. 

 
Hummalı yumağın. Olaya göz attık, andığımız yere vardık. ‘İmtihan.’ dedik, verdik. Hoşnut olunması için değil, geçmekten kalmaktan değil. Dilediniz, yalvardınız, yazmayı istediniz. Elbet, malumdur. ALLAH’ımın VERDİĞİ’nden ötesini istemeyin. Veriş, elbet görüştür. Ne var ki, dumansız olmak, her verilene uymak gerek. Dedim, ALLAH’ımın VERDİĞİ’ne boyun eğilsin, ‘Daha verse.’ denilmesin. Yazıyı dilediniz, ‘Ne olsa kabul.’ dediniz. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Sormayın dedim. Yazıyı her güne, günde ikiye çıkardınız. Gizlisi yok. Yazıyı düşünmeyin. Neden mantığınıza uymayanın üstünde durursunuz? Düşünmeyin, yazıya yer vermeyin. ‘İmtihan böyle bitti.’ deyin. Size öğretilen şu; ‘ALLAH’ım bana da versin.’ deyip, üzerine düşmeyin. Asmayı budadın, üzümü bekledin. Asmanın verdiği koruk, neden yüzünü buruşturdu? Yolunu dileğine göre değil, ALLAH’ımın verimine göre çiz. Yazıyı günde geç. Evet. Yazıyı veren kötü değil, ne var ki imtihana katlanmak güç. Nasıl ki ilkokulu bitiren, yüksek okul imtihanına girerse nelere katlanır, bu da öyledir. Neden katlanılsın? Zamanı gelince merdiven çıkılsın. Sizin dileğiniz, alt basamaktan birden yukarı varmak. Çok zorludur. Onun için adım-adım çıkın, neticeyi bulun. Niyetin uygundur. Yazıya günde yer verilmesin. Bekleyin, üzüm ersin, meyve öyle toplansın. Biz bekleriz. Neden olmasın? Şarap bizden olsun, sizlere sunulsun. ‘Şarap benden olsun.’ diyen; beklemesini, mevsime uymasını bilmeli. Şarap alayım diye koruğu sıkmamalı. EYVALLAH. Sözümüz daha çok verilir. YUVA’nıza gelinir, dualar edilir, hayırlar dilenir. Görmek, akıldan geçmektir.

Hoşnut olmayı bilin. Olana, ‘Gücüme gelmez.’ demeyin. Güç; ALLAH’ımın VERİŞİ’dir, kulun ALLAH’ına dayanışıdır. Kumun uyması, rüzgarın durmasındandır. Rüzgar eserse, kum da uçar. Her kul yönünü seçer. Seçilen yön, ALLAH’ıma giden yol olsun; kul, ALLAH’tan geleni bilsin. Selam cümlenize. Sehere saat verdim, kulunun sevincine ortak oldum. Aymayı bilenden olun. Huzuru gönülden bilin. Hata kulda aramayın. Her kul kendinde arasın. Karşımda duranın hatası; görmezsem beni, görürsem onu yüceltir. Mevzu dağılması, kulun hatası değil, VEREN’in ihatasıdır, söze nokta koymasıdır. Suyun başı, yolun sonu; kulun gönlü, kumun yoluna gönüllü. Her kul, yukarıya el açar, ‘ALLAH’ım.’ der, ‘Öyle değil, böyle olsa.’ Bilse ki en hayırlı olan, kendisine verilendir. Gören göz olsa, elbet yanıldığını anlar. Ne var ki ALLAH’ım, görmeyi nasip etmemiş. Kul olayı günü-gününe bilmiş, hatta dakikası-dakikasına. Çünkü bir dakika sonra ne olacağını, ALLAH’ımdan başka kimse bilemez. Nimet, verilendir. Mümin olan, her verilene ‘Şükür.’ der, daha az alanı düşünür. Daha çok alana baktın mı, huzurun kaçar. Huzursuzluk, olmayanı aramaktır. Olana şükret ki, çevresi genişlesin. Söz ile her olay, kolay gelir. Olayın içine giren, ‘Hangi yöne döneyim?’ diye bocalar. Bocalamaya ne hacet. ALLAH’ıma havale et, yönünü buldurur. Selama selam veren, her kişidir; selama bel büken, ER kişidir. Ne var ki, selamına arkasını dönene, selam gerekmez. Selam, ALLAH’ımın ADINA’dır. Arkasını dönene, selam verilmez. Selam sizlere.

Huzurun yolunu soran, gönlünü duman sarandır; yumuşak yol bulan, dumandan sıyrılandır. Dünya budur, kulun imtihanıdır. ‘Olan hayırdır.’ diyen, huzura kavuşandır. Ne gelse O'ndan. Ne dense benden, ALLAH’ımın EMRİ’ndendir. Sebep aranmaz, kuldan sorulmaz. Nasıl ki dünyanın dağı da denizi de, ovası da yaylası da vardır. VEREN’in YÜCELİĞİ’nden. Kul gecesi örtülür, ‘Ay mehtabı.’ denilir, gökten yıldız serpilir. Kul geceyi sevmez, çünkü gecenin verdiğini bilmez. Gece olmazsa mehtap görülmez, yıldız derilmez. ‘Olmuyor.’ denir. Olmayan, bilinsin ki kula hayırdır. Mümin olan bilir, adalet yerini bulur. Konuşulanı derim. Kazanda kum kaynamaz, su kaynar. Ne var ki, kazana kum da girer. Günün huzuru, kulun eline verilmez. Kulun dediği, gül diye derilmez. ALLAH’a havale edilen, en güzel yolu bulur. Kul her olayı ALLAH’ından bilirse, rahata kavuşur. Suyun yolu, yumağın kumuna benzemez. Kuma dahi söz edilmez. Söz eden, hatayı görmeyi değil, güzeli aramayı bilmeli. Yuyanın sözü değil, ‘ALLAH’ımın EMRİ’dir.’ demeli. ALLAH’ımın YOLU’nu açar, doğru olmayandan kaçar, yuyan. Deniz gören, sahil yolundan gider. Dumanı gören, kendini uzak tutar. ‘Olmuyor yumuşak.’ diyen, sertini düşünmesin, ALLAH’ıma havale edilsin. 

Huzur yolunda, iman gönlünde oldukça; yumağın duman almaz, kul gözü sende olmaz. Men edilen, her yumağın aşırı tiryakiliğidir. Gönülle konuştuk, olayı dertleştik. Dert ise. Kul, öyle der. Aslında verilen, dileğine uyandır. Ne var ki, senin için uymak güç. Deme ‘Oldu geç.’ MEYDAN kulun, kul yolun. Ayağını doğru atan korkmaz, ALLAH’ıma sığınan şaşmaz. Salıncağa oturan, işini bitirendir, ‘Dinleneyim.’ diyendir. Meyveli ağaca salıncak kurulmaz, dalı gevrek olur, çabuk kırılır. Miyarı gövdesine değil, vergisine göredir. Ne var ki, meyvesi olmayan ağacın gövdesi kuvvetlidir, miyarı gövdesidir. Çünkü meyveli ağaç gücünü meyvesine harcar. Bize de uyku yok. Her gün alsan, gine doymazsın. Bende günden doymadım. Müyesser eyleyen ALLAH’ım, her kulunu nasiplendirir. Mümin kul bilir, ‘Şükür.’ der, duacı olur. Dönük kul uyur, şikayetçi olur. Ne verdiği ağır geldi, MEVLÂNA şikayetçi oldu; ne aldığı yolsuz geldi, derdimi bedene yükletti. ‘Şükür ALLAH’ım.’ dedim, bir lokma nimetine secde ettim. Olmamışı değil, olanı derim. Neden aranızdayım ya? YARATAN’a bakarız, ‘Ne YÜCE’dir.’ deriz, YARATTIĞI’nı aramızda, gönlümüzde biliriz. Gönlümüze ALLAH’ımdan geldiği için koruz. Bende CAN, sende CANAN; sende ben, bende CANAN. Boşluğu görmedim, CAN’dan başka koyamadım. CAN ile CANAN, CANAN’dan gelen. Sen gelen, ben bulan. Olmasın arayı bölen, olmasın duvarı ören. AMİN. AŞK umulduğu zaman değil, alındığı zaman senin olur. Maya, su ile yoğrulur. Olmuş yumağın suyu, ALLAH’ımın deryasından alınır. Güvercin uçar, kuluna hizmet eder. Neyin habercisidir? Aynaya bakılanın, gününde beklenilenin. Ummadığın haberi getirmez. Çünkü güvercin, iki kişi arasında uçurulur. Sekiz göz bekler. İki göz bir bedene. Asmayı meyve diye dikene, ‘Şarap olsun.’ deyip bekleyene dedim. Koruğu ele alma, ‘Suyunu sıkayım.’ deme. Her kul ALLAH’ımdan gelir. Yaratılışta, hepsinin değeri birdir. Onun için kula söz yaraşmaz. Çünkü kul kula köle olmaz. Kulu kendine köle eden, köleliğe adaylığını koyandır. Üstünlük iddiasında olan, ayarını düşürendir. Altının değeri gibi. Altına altından başka madde karıştırıp, ‘Kuvvetli olsun.’ dersen; kuvveti artar, ayarı düşer. Sakın ola ki, ‘Neden geldi, ne verdi? Beni değirmene çevirdi döndürdü, ekinsiz toprağa su verdirdi.’ deme. Verilen su, yabana gitmez. Kuru toprakta ot bitmez. Sana gösterilen şudur ki, değirmeni çevirecek suyun mevcut. Günde yersiz olsa bile, günü gelecek, cümle ‘Dönse.’ diyecek. Çünkü cümlesinin toprağına su gerekecek. Kuvvetine değil, VEREN’e sığın. Günde, ‘Bu yamayı kim yamar?’ deme. Yamayı yamarsın, açığı örtersin. Günde kalem bırakılsın, yolun ALLAH’ımın İZNİ ile açılsın. Olayı günde değil, gelende bekle. Aşılan dağ, aşarken güç gelse bile; açılanda düzlüğe varılır. Sevmediğin anda, şükür etmeye niyetin olmaz. Oymalı yumak; elden yetişen, emek verilendir. Bezden kesilenle, elde işlenen bir olur mu? ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Uymayı, duymakla dilersin. Ne hoş söylersin. MEVLÂNA’yı anmak için, türbe mi dilersin? MEVLÂNA her ağaca nefes verdi, AŞK’ını her ağacın önüne serdi. Ağaca bak, ‘YM.’ de, adımı an, orayı türbem bil. MEVLÂNA’yı bir avuç toprakta arama. Mantığına uyan, en doğrusudur. Mantığa uymayan, ‘Acaba?’ denilen; daima aramaya muhtaçtır. Elbet şüpheye düştüğü an; ben ben değilim, ben CAN değilim, ben CANAN’dan değilim. MEVLÂNA şüphede bırakmaz, mantığa uymayanı vermez; çünkü, yalan bilmez. Gönülden konuştuk. Benden değil ALLAH’ımdandır AF. AŞK’ım, hata görmeye, sermez kendini yere. Hata gördüğüm an, AŞK’ım yere serilmiş sayılır. Kendinde O'nu duyduğun an, bedenden sıyrıldığın andır. Kendini YÜCE’ye karşı küçülmüş gören, bedenin ağırlığından sıyrılandır. Ben yerden değil YÜCE’den geldim, YÜCE’nin VERDİĞİ yerden doydum. Doyduğum; yulaf-buğday değil, O’nun verdiği AŞK idi. Dünya beden için, AŞK bedenden ötesi için. CAN’ıma kafes olduğu müddetçe, bedeni emanetim saydım. Sorduran YÜCE’nin ADINA deyim. O'nun EMRİ ile geceyi bildireyim. Yolunuzu açana, duacı olun. Yolunuzu açan YÜCE ALLAH’ım. Perşembenin gecesi, kulun mantık imtihanıdır. ‘ALLAH’ım KUVVETİN’e sığındım.’ demektir. Okuyunca bulacaksın, cevabını alacaksın.

Dumanlar dağılsın, kul suya eğilsin. Güller, gönüller hepsi bir olsun. Çay demli, hava nemli. Bulut dağıldı, güneş görüldü, nemli havada çimen yeşerdi. Gezindiğim yer değil; gönülle gezinti, gönüllerde olur. Aldı mı suyu, kaldı mı huyu? Alacak da, kalacak da. Ocak, aş pişsin diye yakılır, yumurta dahi ateşte pişirilir. Aşın pişmesini dedim. Az da olsa, çok ta olsa ocak ateşlenir. Çevreyi arayan, gönülü eğler. Gönülü eğleyen, kulunu hoşnut eder. Gönül eğlemekten maksat; dumanı atıp hoş söz etmektir, kulun hatasına gülmek değil. Suyun yüzüne çıkan, hafif gelen çöptür. Kulun zararsız hatası gibi. ALLAH’ım YÜCE’dir. Yumağını sararken, zararlı olan ayır. Yumağın çöp almasın, su yüzüne vurmasın. Merdane savaşan, merdane kazanır. Aldığını veren, ‘SAHİB’indendir.’ diyen kazanır. Oltayı denize, balık alayım diye atarsın, nasibin ne ise onu tutarsın. Sahilde havayı düşünürsün. Almış isen umudun olanı, ‘Duamın kabulü.’ dersin. Unutulmasın, duanın kabulü, senin hayrına isedir. Unutma ki, YARATAN’ın, seni senden çok düşünür. Olgunluk; güzele güzel demekle değil, her yaratılanda güzellik aramaktadır. Aynayı yüzüme tutsan, ben beni görürüm. Kendi yüzüne tut ki; sen seni gör, sende CAN’ı gör, CAN’da CANAN’ı gör. Neden derim; ‘Kula ölçü vurulmasın, kulun gönlü kırılmasın, mecnun oldu denilmesin.’ ‘ALLAH’ım.’ diyen, kendini yok sayandır. Yolunu benliğinden ayırmak, kaldırılan dünya yüküdür. Dünyadan sıyrıldığın an, ‘ALLAH’ım.’ dediğin andır. ‘Geldiğimiz gibi dönelim.’ ne demektir? ‘ALLAH’ımdan geldim, O’na varacağım.’ dedin mi; dünyadan sıyrılırsın, CAN kafesini kendine yük bilirsin. Ne var ki, ALLAH’ımın EMRİ’ni beklersin. Emanet, elbet emanetçe bakılır. Müsaadeyi ALLAH’ım verir. Yumağın ölçüsü, ne alçı heykele, ne mermer merdivene benzer. En değer verdiğin kulu, ölçülendirirsin, değerini ona bakıp söylersin. Gafleti nerde ararsın? Madem ki öyle değer verdin, sözünü niye gönüle kazımadın. ATATÜRK’ü dedim. Düğme iliklenir, adı anılır; sözü, sepete atılır. Mermeri yere yayar, üstüne basarsınız; ne ölçüsüzlük. Ölçüye göre kazan kaynar, arada kullar oynar. Kazan kaynasın, kuran oynasın, duman dağılsın. Şeriatın kestiği parmak acımaz. Yazılan yazı bozulmaz. Beklenen, müyesser olan değildir. Açığını düşünmeyin, kementi atıp tutunmayın. Herkes bir dalda. ALLAH’ına sığınan; sağlam dalı bulur, düşse de kurtulur. Olmasını dilediğini, duacı ol. Cümleniz duacı olun cümleye. Kurum bacadan çıkar, ateşin yandığı yer temiz kalır. Açayım. Acemi ocakçı, ocağı zor yakar. Zor yanan ocak, çok is yapar; is de, kurum yapar. Bilinen ile değil, bilinmeyen için göz açın. Müyesser yumağın alacağı, layık olduğudur. Yama yırtığa konur, müsaade edilen söylenir. Mesafe uzun ise, koşarak yetişilir. Kaçan tutulmaz ise, koşuya ne hacet. Hatan ile gözünü açarsın, bir daha kaçırmazsın. Masal, yamaya benzemez, sadece uykuya yama olur, açık örter. Hakikat söylenen, gözü açar. Masal dinlemeyelim, uykuya yatmayalım, hakikati arayalım. Çizmeyi ayağın korunsun diye giyersin. Gönlünü neyle korursun?
İman duvarı ile hale kurarsın. Sadece ALLAH’ıma havale edilsin, cümlenizden dualar alınsın. AMİN. Her kul; yaratma çabasında, güç kuvvet sevdasında. ‘Ben, benim için.’ der. ‘Ben, cümle için.’ dense, gücü ALLAH’ımdan dilese, dileği samimi olsa; ALLAH’ım elbet verir. Ama her kul, aynaya bakanda başına tüy görsün diler. Kazan kaynar, kul oynar.
Kader örümcek ağına benzemez, kale duvarına benzer. Topla- tüfekle gelinse yıkılmaz. ‘Güzellik, VEREN’in YÜCELİĞİ’ndendir.’ demekte, kul yere diz vurmakta. Sahip olduğun CAN’ı, O'nun EMRİ ile eğitmekte. Ayağını; gittiği yere değil, yolunu bildiğin yere atarsın. Mantığın çalışanı, kulu doğru yola götürenidir. Eğer, ‘Mantığım çalışmaz, bu yolda savaşmaz.’ dersen, mantığına güvendiğine danış. Manayı ALLAH’ımdan dile, mürşidi ayağına gönderir. Dünyayı mantığınla ara, kesat olsa da. Geleceği bilirsin, umut ile beklersin. Kesatlık, gönülde olmasın. Malın sahibi olan, toprağını işlesin, gelen günü beklesin. Güzellik, geleceğe umutla bakmaktır, ‘Ne olacak?’ demek değil. Ne olacak? ALLAH’ımın VERDİĞİ, en hayırlısıdır. ALLAH’a ısmarladık. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Cümlemiz, kanat misali üzerinizdeyiz. Derdin devası, teşhisinden sonra bulunur. Ne var ki, teşhisi ALLAH’ımca malumdur. Kul çabalar durur.

Zuhurun zahiri olması, kulun suyunun kesilmesi değildir. Selam sizlere. ALLAH’ımın yarattığına, AŞK’ım müsaade etmez kızmaya. AŞK’ım o kadar yüce ki, gücüm yetmez yere sermeye. Huzura kapın açılsın, olsun; YÜCE’ye gönlün açılsın, olsun. Selamın cümleye varsın. Gelenle, gidenle yuvan mutluluğa ersin. Bir yuvaya gelen giden çok ise, o yuvayı kutlama gereklidir. Gönül kapısı açık olan kulların, yuvası da açık olur, gelen huzur bulur. Köprüyü kurduk, cümleye bildirdik. Gelen geçene el verdik, kolayladık. ‘Sonum?’ denmesin, günün yaşansın, geçen kapansın. Unutmak, geçmişin kapağıdır. Yapıyı temelsiz yaparsan, dayanıksız olur. Attığın adım, bilinçsiz olursa, gidiş zor gelir. Yeni taya semer vurulmaz, yeni alınan makineye hız verilmez. Merkep yük alır, boyun eğer. Çökene kadar yüklesen bile. ‘İtiraz etsin.’ deme. Unutma, o itiraz edemese bile, onun da YARATAN’ı var; O'nun ADALETİ, sana sorar. Elbet açarım. Yükün uygunu, gücün aldığı kadardır. Manayı yüklenmek te aynıdır. Onun için ALLAH’ım, “HER ŞEYİN KARARI.” DER. Dünyayı düşünün, kainatın ortasında. Her kul, dünyanın ortasında. Köprü başı bende, hepinizin ortasında. Sözümüz de ortada. Kulun verdiği değil, ALLAH’ımın DERDİĞİ’dir dilenen. O kadar ortayı, ancak ALLAH’ım derer. Bahçeye girsen, çiçek toplasan; gelişi güzel atar mısın? Derersin, eline öyle alırsın. Geldin de aldın mı? ‘Versen DEDE’m.’ dedin mi? Dedin. Vereceğim. Duanı alanın, ‘Olmuş kulu.’ diyenin, RIZASI ile gelenin; vereceğini bildireyim. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Aşık olana AŞK, denizde yıkanmaya benzer. Aşık olan aşık olduğunu, ancak O'na kavuştuğu zaman bilir. Hayvanın RUH’u olmadığını, daha önce dedim. Sana zarar vermişse, verecekse. Zevk için değil. ALLAH’ım kainat içinde yarattığını, kulu için yaratır. Oynamayı değil, yaşamayı olsun diye ele alan, güne koyan; zararı olandan kaçar. Değişen, günün tarihi. Mesele güne uymaktır. Manayı silen, madde üzerinde durandan söz etmek, yersiz. Şarap içenden söz ettiniz. Bilirim. VEREN’den danışalım, içenden değil. VEREN’i düşündünüz elbet. Hayvanın zararlısını sordunuz. Dediğim, ‘Zarar verirse, uzak dur.’ Bu da ALLAH’ımın VERGİSİ. Kendini batıldan sıyır, korkudan ayır. Korku, kul korkusu. Meyveyi veren, şarabı olduran; elbet ALLAH’ım. Ne var ki, sana zararı yoksa. Şarap içenin, hoş olanın sözü edilmez. Ne var ki, kulun günü gününe uymaz. Bu gün hoş gelen, yarın nahoş olur. Onun için içilmesi yasaklandı. Elbet sarhoş eden her madde. Yola attığın kabuk, kulun düşmesine sebep olabilir. Atmayı üzerine alan düşünsün. Elbet konuşulacak. Sohbet, gönül yıkamaya benzer. Vasıta, bekleyenindir, ALLAH’ımdan dileyenindir. (Resim verilir: ŞEMS-İ TEBRİZİ HAZRETLERİ) Yola düşene ‘EYVALLAH’ diyelim. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun.

Kaide bozulmaz, kul güdülmez, muzır olanın yanında durulmaz. ‘Dayanayım, yüze vurayım, yola getireyim.’ dersen, yanılırsın. ALLAH’ıma havale edersen, münasip yol bulursun. Un değirmene girmez, çıkar. Çünkü girerken buğdaydır. Yumağın dolanışı, sabır ile isabetli sarılır. ‘Acele olsun.’ diyenin, düğümü bol olur. (ATATÜRK’le ilgili.) Alçı heykele değil, heykeli dikilenin sözüne değer verin. Heykelin önünde el bağlamak, ne verir. Sözün değeri, yolu buldurur. Kul alçıyı heykele, mermeri merdivene harcar. Birinin önünde düğme ilikler; öbürünün üzerine basar, yol diye geçer. Günün olayı, kulun dolayıdır. Güç olan; söze uyulmayandır, yolu bulunmayandır. Yol çizilmiş, elinize verilmiş; söz, sepete atılmış. Olgunluk; ‘Her şeyi bilirim.’ demek değil, her yerin bilenini bulup danışanındır. Dedim daha önce, buluttur yüklü. Sel-fırtına, netice aydın güneş. Hayat planı elbet. ALLAH’ım cümlenize sabır versin. Gemiyi kaptana veren düşünmez; ne var ki, fırtınaya kaptan ne yapsın. Kaptan, elbet ehil olmalı. Elden değil, okuldan gelmeli ki; fırtınanın yönünü tayin etsin, gemiyi ona göre çevirsin. Ondan sonra gelecek, kaderdir. Güzelliğin tadını bulmuş, diyeceği kadar demiş. Demediğini benden sormayın. Sohbet dinleyin, yola ışık verir. Her sohbet, bir adım öteye götürür her kulla . Ne var ki sohbet, dendiği yerde kalmalı, kulun sırrı kula verilmemeli. Günde denen değil. Kul, derdini dedi ise, sırrını sana açtı ise; dediği sende kalsın. Bu mevzudan demedim. Yumağını suyundan bilirsin, ağacı yaprağından. Olağan gelen, kulun düşündüğünün dışında olan değildir. Olan-gelen söylenmez, iki kişinin arasında kalır. Seher geceye örtü olur. Ne yumağın kararır, ne rengi bozulur. Geceye girdiği gibi, güne çıkar. Hasır, toprağa konur, kulun rahatı temin edilir. Toprağın, taşı toprağı rahatsız etmesin diye. Umduğunu, ‘Alayım.’ dersen; önce yerini hazırla, sonra şüphesiz bekle. At, ot ile beslenir, kemik versen yemez. Ata elini versen ısırmaz, sahibine ihanet etmez. Vergisini veren, olaydan sakınmaz. Asker olan, vatanı satmaz. Almayı bilen, vermeye kıyamaz. Olgunluk, yaş ile değil. Yumurta, verimli olduğu kadar alımlı değildir. Görünüşü ne kadar küçükse de, verimi mühimdir. Koysan durmaz, sıksan dayanmaz; ne var ki, verdiği seni kuvvetlendirir. Alaydan çıkanı, kurt kapar. Mantığını kullansın, alaydan çıkmasın. Çıkarsa, ona da ALLAH’ım acısın. Yazıyı verenle-alanın, sözü de ÖZ’ü de YÜCE’den. Sözümüz tez geçsin geceden. Üzüntüye değil, duaya yer verelim. Ölenin yanında, olaylara da duacı olalım. Yolunu şaşanları da ALLAH’ıma duacı olalım. Yollarını bulsunlar, doğruya yönelsinler. Beddua yaraşmaz. Yapan da, şaşkınlıktan yapar. ALLAH’ım çevirsin, ULULAR yardımcıları olsun, yollarına ışık tutsun. ‘Vur.’ demek kolay. Duyguyu köreltmeyin. ‘Yurduma-yuvama selamet ver ALLAH’ım.’ deyin. Yurdumun güneşi, her günden parlak olsun. Yurdumun şarkısı, her dilde söylensin. Yurdumda komşunun sazı çalınmasın. Hummalı olanlar, sözde vatanı koruyanlar, saptığı hatayı, ‘Kahramanlık.’ diyenler; hatasını bilsinler, ALLAH’ımdan af dilesinler. AMİN. Devlet, isyana yer verenlerin isyanını bastırmakta aciz kalmaz. Cümleniz ALLAH’ıma emanet olunuz. Yolumuz açılır, emrimiz burada kalır.

Dünya yükünü omuzundan atman, ‘Ne olacak, nereye varacak?’ dememen. GARİB’in seçimi, acabayı silimindendir. Silmen gerek. Yolun sona vardığı yer bilinse, ‘Bana da tez gelse.’ denir. Sabrı sepete kor, ‘Elde sepet, içinde sabır dursun.’ der. Sepeti at, sabrı içine kat. Elbet kendi içine. Yanında taşımanın, ne faydası olur. Güğümün aldığı kadar, gözünün gördüğü kadar, elinin verdiği kadar seversen-sevinirsen, başkasının güğümüne göz atmazsan; elbet gönül zengini olursun, günü gününe nasip alırsın. Ne var ki; ne aç kalırsın, ne yorgun düşersin. Şüpheni sil ki, her gün elde bulasın. Kapanan kapı; seni değil, kapayanı düşünürsün. ‘ALLAH’ım, neden kapandı?’ deme, üstünde durma. HAK ADALETİ şaşmaz, iman eden düşmez. ALLAH’ım dünyayı darda, ahireti perde etmesin. Yani, dünyada darlık vermesin, ahireti perde arkasından göstermesin. ‘Ahiret, perde arkasından nasıl görülür?’ dersen, önünü duman  bürümek, istesen de dumandan öteye geçememek. Orası seçilen kulların yeridir. Seçimi, dünyada olur. Verimini güzelliğin, gözümü nasip etsin ALLAH’ım. Ne yerindirirsin, ne sevindirirsin, olayların düzünü gösterirsin. Sevincin hududunu çizmek, düzü görmek demektir. Düzü gören, kendini AŞK’a verendir. Kulun ardından pencere açmak, ileri-geri söz etmek yersizdir. Huyunu yumağı ile ölçmek, kulu yanıltır. ‘YUVAMIZ.’ dedik, postu serdik. Postumuzda, size de yer verdik. Bize değil, biz neyiz. ALLAH’ıma layık olmaya. LÜTFU’na erdiniz, teşekkür etmeye çalışınız. Mantığa toz kaçırmayın, gönülle beraber yürütün. Gönülleriniz öyle zengin ki, mantık hatalarını örtmeye çalışır. Gönülde leke yok. Mantığı dünyaya değil, gönüllerinize çevirir. Gönlünüz bir konu ile sarhoş. Mantığınız; hem dünya, hem ahiret konusunda çelişir. Gönlündeki hazineye güven, ‘ALLAH’ım en güzelini verir’ de, şüpheyi sil. Gönülle uymaya çalışırsın, mantığın ‘Acaba?’ der. Acabayı sildiğin anda, ‘Yeniden doğdum.’ diyeceksin. Güzelsin, çünkü ALLAH’ım yarattı. Ne var ki, güzelliğin bir de gönülden aksini düşün. Sana verilen yüz güzelliğine, gönülden akseden NUR da karışır. Güzelliğin verdiğini, mantıkla harcamasın, dünya yaşantısına katmasın. Güzelliği dünyaya katmaya çalışan, kaybını tez görür. Güzelliği vermişse, ‘ALLAH’ım şükür.’ de, duacı ol. ‘ALLAH’ımın LÜTFU’dur, gönlümün aynasıdır.’ de.

Huzuru ne senden ne benden sorulmaz. ALLAH’ımdan bekledik, duaları kulları için yaptık. Ne gelenden-ne gidenden, huzur alınmadı,
sabıra yer verilmedi. Güç ile değil, öç ile değil; bunalıma yer verme ile hiç değil, olgunluğu bulma iledir. Olgunluk nasıl bulunur? Ben değil, ‘Cümle.’ deme ile. Elmayı aldığın zaman, tamını dağıtabiliyor musun? Cümle demek odur. ‘Yarısı sana, yarısı bana.’ demek değil.
Eğer kendine dünyada bir yer hazırlamak istiyorsan, ‘Cümle.’ diyeceksin. Sevmezsen, ‘Cümle.’ diyemezsin. Sen cümleyi düşünürsen, cümlenin YARATAN’ı da seni düşünür. Cümleye VEREN’den ayırma beni, cümle kulundan kayırma beni. Kayırdığın an, mahzun dururum; onlardan kendimi, ayrı görürüm. Gör, seni görmese de; duy onu, bakmasa da. Kul diye değil, YARATAN’ın ESERİ diye bak; ne kadar hatalı olsa bile. Ucunu dürmek değil; katlayıp ütülemek, kullanır hale getirmek vazifendir. Camiye gidene, vaizi dinleyene sözüm. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Güzellik olmalı sözü, doğruyu bilmeli ÖZ’ü; hataya değil, iyiye bakmalı gözü. Öyle girsin camiye, sözünü desin cemaate. Bilmeyene bildirmek, bilenin vazifesi. ALLAH AŞKINA söz edene, kimse yanaşmaz. Yeter ki sen ‘ALLAH’ım.’ de, sığın, ALLAH AŞKINA söz et. ALLAH’ım; ADI’nın anıldığı, gönüle konulduğu yerdedir. ADI’nı ananın, gönüle koyanın YARDIMCISI’dır. ALLAH’ımın ADI’nı, ticaret yapmaya çalışana, ALLAH’ım yardımcı mı olur? Dediğim açık. Aşamayan kalır, yerini alır. Aşıp geçen yürür, yürüdükçe görür. Kalan ne görsün? Yerde toprak, havada yaprak. Omuza kadar ağırlık, neden gelir? Elbet yürümenin ağırlığı. YUYAN dilersen, elbet bulursun. Yağan yağmura bile el açarsın. İlle akan su gerekmez. Mümin olursan, yumuşak kalırsan; akan suya da varırsın. Cümleye. Okumayı dilemek güzel, eğer faydalı olmayı düşünürsen. Omuza yük koyabilir misin? Cümlenin yüküne yardımcı olabilir misin? Ayağını cümle için atabilir misin? Adını değil, yurdunu düşünebilir misin? O zaman ‘Cümle için yaşadım.’ diyebilirsin. Her kul, ‘Cümle.’ dese; zaten harp olmaz, kimse kimseyi vurmaz. ‘ALLAH’ım YARATTI.’ dense, kuluna kurşun atılmaz; geçmişe bakılsa, günde mücadele edilmez. ‘Medeniyet ilerledi.’ denir, kul harcamaya mı? O da ALLAH’ımın EMRİ ile. Kul harcamasa, başka yol bulunur. Günün kulu da öyle imtihanda. Aya varma ile, daha mı üstünlendi? Oyuncağı eline mi verildi? Yarın tepinir, ‘Oyuncağım alınır.’ der, onun mücadelesi başlar. Kumun yolu eskimez, ‘Zamanı geçti.’ denmez; çünkü her güne uyar. Üzerinden tank da geçse, deve de yürüse değişmez. MEYDAN kulunu bırakmaz, varacağı yeri buldurur. Dediğim açık, kum yolu GÜLÜ’ne götürür. GÜL’ün gösterdiği, “KUR’AN.” dediği; gününde de kulunu eğitir. Ne aya gitmek, ne denize inmek; kulun gönlünü değiştirmez. Gönlü açık olan kula, KUR’AN’dan başka kitap, yol vermez.

Havayı bulutlu, kulu umutlu gördüm. Umut, bulutu dağıtır. Sanılan gibi değil, kokuya yer yok. Olayı derim. Cümle elini açsın, ne var ki eğriden cümle kaçsın, doğruyu bulsun. ‘ALLAH’ım.’ desin, eğriye duacı olsun. Beddua değil, hayır dilensin. Beddua ettiğin de, ALLAH’ımın kuludur, O’nun YARATTIĞI’dır. Ne ona, ne buna, cümlesine. Olmuşa ‘Dur.’ desen, yersiz; güzele ‘Gül.’ desen, köksüz; dünyaya ‘Dön.’ desen, çarksız. Çarkı yok, amma döner. İyiyi de, dönüğü de öğütür. Kaleye de kapı vardır. Kapısız girmeye çalışırsan, savaşırsın. Ne genci kınayın, ne yaşlıyı. Olaylara dürbünün uzak camıyla değil, yakın camıyla bakın. Uzak küçültür, yakın büyütür. Unutulmasın çiçek bahçesinde, diken de olur, ot da yürür. Her kulun fikri alınsa, yoluna konuysa, ‘Cümlenin.’ denilse, söz zümreye verilmese; aşılması güç gelmez. Kırana kıran verilmez. Ortaya post serilse, oturan belli olsa; kimseye söz düşmez. Postta oturan, her kula söz verse, sözüne hürmet etse; post layık görülür, ‘HAK KULU’dur.’ denilir. ‘Posta oturdum söz bende. Yol veririm, kul görürüm; kulluk etmeyeni, huzurdan çıkarırım.’ derse; posta layık görülmez, öyle derviş sevilmez. Yol, kulun; post, yolun; söz, cümlenindir. Posta gelen söz vermezse, yolu kendi açar. ‘Yumuşak olunsa.’ denir, ALLAH’la kul arasına girilir. Gerçek olanı demek suç olursa, gerçek zor ile söylenir. Ne senin ne benim için dünya kurulmadı. Cümle kullarınındır. ‘Buyurun.’ demek, misafire sevaptır. Yudum alan bilir, ne var ki mümin olanın misafiri eksik olmaz. Misafirin olması, kulun gönül ölçüsüdür. Gözün gördüğü yere kadar bakarsın, kulağın aldığı kadar dinlersin. Ötesini düşünme, ALLAH’ımın verdiği ölçüden ayrılma. Gözünün görmediği yer, duvarın ötesidir. ‘Duvara tırmanıp göreyim.’ dersen, komşu kapısına kulak verirsen; görgünün ötesine geçersin, o anda kötüyü seçersin. Bağımız-bostanımız budanırken anılır, meyve versin beklenir, meyve olanda sevinilir. Yediğin sende, andığın bende olsun. Gümüş yol, verimini arttırsın, nasibiniz bol olsun. Geçen gün, yaprağı dönen kitaba benzer. Okudukça açarsın, okuyanı geçersin. Geçen yaprak, anılan eski güne benzer. Gözün yaşlı, geçen günü hayretle karşılar. Varsın aksın, ne çıkar? Akmayan gözün yaşı, yakar. ‘Göz yaşı akmasın.’ dersin; AŞKI’na aksın. YUNUS’um der ki: “Göz yaşı akıtana, AŞK deyip kakıtana; olsa da olur. ALLAH’ım münasip görmüş, vermiş, göze depoyu kurmuş. Akıtmak gerekmese vermezdi, kulu üzüntüye koymazdı. Üzülecek-ağlayacak, bedenin zehrini akıtacak, gördüğü günün güzelliğini bilecek.” Kanun dünyaya hüküm giydiremez. ‘Neden?’ derseniz, hüküm ne sende ne bende, YARATAN’ımda. Geçen güne ayna tutarsan; ‘Gelecek güne yol alır.’ dersin, tarihi yeniden yazarsın. Yazılan bozulmaz, bozulan düzelmez. Üzüntü edilmesin. Sözümüzün sonudur, sözümüz güne konudur. Her kul gönlünce yorumlar, netice aynaya benzer.

Geldik gelenle, güldük diyenle, yürüdük sevenle. Yumuşak yumak, sert şişe gelmez; yumağın düğümü, üzüntü ile çözülmez. Her yumak hayır diye sarılsa, sabıra yer verilse; düğümü kolay çözülür. Şükür, arttırır eksiltmez. Her yemin ALLAH’ın ADINA edilir. Ne var ki, yemine en son karar verilirse yerini bulur. Her sözü yemin ile noktalamayın. ALLAH’ım gönlünü bilir. Aymayı bilenle, yumağını yersiz saran; elbet bir olmaz. Suyun akışına desti koydun, yumağını yumuşak sardın. Üzüntü aldın, dumanın yumağına sıkıntı verdi. ALLAH’ıma havale et. Suyun aktığı yerdesin. Akan suya gelen çok olur, destisini alan gelir, damlasa da bekler. Demek şudur ki; gür iman. ALLAH’ım beden boyuna değil, gönül paklığına bakar. Sunduğumu alan, katıksız gönüle koyan ilk kulsun. ALLAH’ıma binlerce şükret ki, akan suyun başındasın. Gerçeği görmek, olmadan ermek her kula müyesser değildir. Ben iltifata değil, hakikate yer veririm. Semiz kul etine, temiz gönül cennetine hizmet eder. Olmuşun gelmişiyim, PİR olmuş ermişiyim, VEREN’in aşığıyım. Almaktan ziyade vermeyi düşünenin, her zaman yanındayım. Asmayı budayanla, kolunu sıvayana; beklemek düşer. Elbet beklediği olur. Gümüşe dünyada elbet bakılır, gümüş ile her yol açılır. Ne var ki gönül yolu, altın ile açılır. Hata ne anılmalı, ne yorulmalı, ne başka yumağa dolamalı. Gücenmek, kula yaraşmaz. Yerden aldığın taş yerde dursun, kul elinde gezmesin; düşer ayağa gelir, can yakar.

Hayır sözü aldık, kuluna verdik; saz diye çalmayın, düğüm ile dürmeyin. Sabıra yer verin. Yol açılır düzen yerini bulur. Gemi kaptansız yürümez, yürüse de yol bulmaz. Geminin kaptanı YUVA’nın başında olanına benzer. Denizde dalga da olsa, gemiye su da verse; saati gelir durulur, gemi limana varır. Yumağın düğümü, sabır ile çözülür. Ocakta ateş yakarsan, bacadan duman tüter. Ateşi kor olur, duman da kesilir. Güç gelen, yoluna durmayandır. YÜCE’nin EMRİ olandan çıkmak , kulun gücünde değildir. Hatayı üzerine alınma. Olacağın önü alınmaz, taş koysan durmaz. Oymayı ağaca yaparsan, değer bulur. Meyvesiz ağaç, oyma için kullanılır. Meyveyi al eline, ver diline. Sazı eline alan, ‘Ses vereyim.’ diye alır. Vermeyince, düzene konulur. Neticede, çalınır söylenir. Suyun akışını düzene koyarsan, daha çok toprak sular. Ekilen toprak, su bekler. Suyunu aldıkça, bereketi çok olur. Naz eden, günü gelecek, aymayı bilecek. Ona de ki; seçen-seçilen ALLAH’ımdan. Ne benden, ne senden. VEREN’i düşün, kuluna hata yükleme. ‘Yetmez kahır.’ deme. Çekecek kahrın varsa; ondan-bundan değil, kaderinden çekersin. Ver elini, aç dilini. ‘Güç.’ deme. Güçlüğü yenmeye çalış, dünyada yumağı örmeye alış. Öreceksin, ördükçe göreceksin. En güzeli, örerken dünyada, güvenilen kulun yardımını görmektir. Kulun yardımı; yolunu bilen, HAK için yürüyendir. HAK YOLU’nda gidenden korkun olmasın, ‘Sonu hayır mıdır?’ diye sorulmasın. ALLAH’ımın VERDİĞİ hayırdır, şüpheniz olmasın. Yemin edilmesin. Yemin. Elbet ALLAH’ımın ADI’nı, yumağını sarmaya değil de, kula katmaya, ortaya atmaya kullanırsan; hata olur. ‘ALLAH’ım şahit.’ demektir. Kendin doğruluğunu bilmediğine ALLAH’ımı nasıl şahit koyarsın? ALLAH’ın gördüğünü kula şahit etmek, kulu üstün tutmaktır. Kula hesap vermek mecburiyeti, asla yoktur. Geçsin seferden, versin seherden saat. Duman alanın, dumanını dağıtsın. Seherin geldiğini, günün aydınlığını göstersin. Her olay, günde zor gelir, geçende unutulur. Ocağı yaktık, dumanı attık, kapıyı örttük. Soğuk hava, kardan. Soğuk, yumaktan gelmesin. Kardan gelen, örtüyü alandır; kuldan gelen, derdi alandır; SAHİB’i olan, kulunu SEVEN’dir. Dert etme. ALLAH’ıma havale edilen; selameti görülendir, düğümü çözülendir. Denize girerken dalga olur, oturanda durulur. Durulacak, doğru yönü bulacak. Tarlaya tütün eken; verimini bekler, şafak gelmeden tarlaya düşer. Alışı verimli ise, sevinir. Olmayana yerinir. Emeğinin karşılığı, her zaman varit değildir. Kader budur. Mendil kalıbını alırsa, cebe hata vermez. Onun için, dürer de koyarsınız. Söz de dürmeden denirse, pot yapar. Dört söz, bir saz. Müzik bile biteviye gitmez, söze saz karışır. Sazın karışmadığı yerde, söz tatsız kalır. Kuyuya ses ver, kendi sesini alırsın. Yağın sana verdiği, senin kula verdiğine eşittir. Motor dahi, yağı ister. Meyhane, şarap isteyenin; saki, testi taşıyanın; sarhoş, bardak tutanın adıdır. Aşık, saz vuranın söz edenin; mecnun, yola düşenin düştüğünü bilenin adıdır.

varit: olabileceği akla gelen 

Hummalı olunan günde, duman kesif gelir. Aymayı bilmeyen, olaya ‘Hayırsız.’ der. Yumuşak yol bilinmeyen her olay. Ot bürümüşse tarlayı, verimi kıt mı olur? Söz etmeye değmez ki. Otu temizleyeceğini bilirsin, kolunu sıvarsın. ‘Vah, ot bürümüş.’ deyip kolunu bağlarsan, ‘Verimsizlik.’ deyip ağlarsan; ağlayış ta, bağlayış ta yersiz olur. Her olay böyledir. Söylenilenden ötesini düşünmeyin, sağını-solunu aramayın. Çünkü söz, mayalı hamura benzer; ne tarafa çekersen, öyle şekil alır. Aydın olsun gönlünüz, ferah bulsun gününüz. O suyun akışı gür, öbür suyun akışı suyun seviyesinde ise, değersizliğinden değil. Su vardır yüksekten akar, gürler de gelir; su vardır yerden kaynar. Değer ölçüsünü almayı bilsen, ikisinin aynı olduğunu görürsün. Asalet, bedende değil gönüldedir. Ayağını yere basanla, yere halı serenin gönül farkı ölçülmez. Bedenin rahatlığı, cenneti buldurmaz. Yanılmayın. Dediğim, rahat yaşayan cennete gidemez değildir. Seyahate giden, akçesine göre gider; ahirete, gönül paklığına göre gidilir. Teferruat kulu yanıltır. ‘Güne uymak’ demek, yaşadığın güne uymaktır. Elbet cemiyetin kınadığı, senin yanlış hareketindir. Yanlışlık yok. Sakın gönülü üzme, ‘Halim ne olur?’ deme. Sen bu halinle, olmadan ermiş kulu göründün. Fistanına ölçü almadın. Suyun aktığı yerde, suç olmaz; kulun gönlü suça yer vermez. El ile olanla, gülü koparan bir olmaz. El dileyene, kolunu ver. Kolun senden gitmez. Yola gidene kötülük gelmez. ALLAH’ımın EMANETİ’ndedir. Yumak, mümin olanla, oyma ile işlenir. Gümüş, YUYAN’a, dünyanın mülkü. Az da olsa, çok ta gelse; emanetçi olduğunu bilir, gayesini altın yoldan çevirmez. ‘Gelen gelsin, hep benim olsun.’ diyen yanılır. Ne dünyada huzur bulur, ne ahirete hazırlanmaya vakit kalır. Soyunmayı; yerden değil, yönden arayın. YUŞA’yı düşünün. Ne yerden, ne şerden korkmadı. Doğrusu yazıldı, ALLAH’ımı bildi, O'na sığındı. Düşündü, AŞK’ına dünya dar geldi. (Resim verilir: Bir kuğu resmi) Yazıyı kestik, okumaya yer verdik. Olacağı ALLAH’ım hazırlar, kulunun önüne serer. Onun için kul üzüntü etmesin, ‘Ne olacak?’ demesin. Başın saç ile örtülüdür. Saçı kesersen garip gelir. Göz görür. Gören göz, duyan kulak ile değer kazanır. Kulak duymaz ise, olay kendi zaviyesine göre yorulur. Resim, günde gönüllerinizin paklığını gösterir. Yüzünüze ayna tuttum. Gümüş ne ile alınır, altın ne ile verilir? Medine, gitmeyi dilediğiniz. Doğuşu-oluşu-göçü umduğumuza erdirse ALLAH’ım, elbet seviniriz. Ne var ki, dilersek, gönülle de varırız. ALLAH’ım gönülle varışı nasip etsin, kulunu layık görsün. Mertebe; gitme ile değil, varma ile alınır. Çiçek dahi layık olduğu yerdedir. Her çiçek, ALLAH’ımın ELİ’nde aynı değerdedir. Ne var ki, kulun elinde yeri ayrıdır. Unutulmasın, hiç biri sebepsiz verilmedi, hepsi kulun hizmetine serildi.

Günün, hayıra meyyal olduğunu bilirsin, her gün bir nasip alırsın. Yemeni, hizmet değildir; giysen de olur, giymesen de. Sadaka, ganimet değildir; versen de olur, vermesen de. Nimetten de, ganimetten de üstün olan, tatlı söz vardır; gönül alır, kulu kazandırır. Elle tutulmaz, gözle görülmez; ne var ki, tatlı sözün verdiğini doksan dokuz vakit namaz vermez. Namaz, ibadet kulundur; kul, yolundur. ALLAH’ım; iyi-kötü, güzel-çirkin, her kulunda sarılır. İbadet eden kul da, ALLAH’ına sığınır. Kul vardır, sadece gönülle sarılır; kul vardır, hem gönülle hem bedenle sarılır. Ne var ki, namazı korkudan değil, AŞK’tan kılmış olsun. Gümüş yoldan derdin mi var? Dünya gelmesin dar. Yumaktan düğümün mü var? Yerinme, dünyayı önüne ser, cümle kuluna VERDİĞİ’ni gör. Vermeyi dileyen ALLAH’ım, dileğinden ayağına getirir. ALLAH’ımın kuluna SEVGİSİ, görmeyen kulunun nankörlüğüdür. Üzüntü edilmesin, kapalı bohça açılmasın. Yamayı vurduk, açığı ördük. Gammaz olan, yediğini hazmetmeyendir. Durur-durur kusar. Gammazın verdiği zarar, sadece biraz bulaşıktır. Unutmayın, sabır ile bekleyen, ‘Layık gördü ALLAH’ım.’ diyen; muradını alır. Sohbet etmeyi, suyun akışından gördük; gelen her kulu sevdik, derdine ortak olduk. Verileni andık, derdini sergi diye ortaya koyduk. Sebebini aradık, güldük söyledik. ‘Bu muydu derdin?’ dedik. Avucuna su dolmuş, ayağı çamur olmuş. Yıkarsın, geçer. Geçmeyen gönül yarasıdır, RUH’un karasıdır. Kulu korkutan, günün gecesidir. Unutulmasa, her gece güne döner. Gecenin de hayrı var. Geçen gece unutulur. Kulunun kaldıramayacağını vermez ALLAH’ım. Verdiğini, GÜCÜ ile verir. Geceyi, ay ile yıldız ile süsler, RUH’unun gönül yolunu besler. Her çıkışın günü verilir, perşembe gecesi bir adım atılır. Yemin edilmesin. ALLAH’ımın ADI’nı; yumağını sarmaya değil de, kula katmaya, ortaya atmaya kullanırsan; hata olur.

Yumağı gayeye uydurmak değil, kadere ‘Kötü.’ dememeyi denemeli. Her ‘Kötü.’ denilen, hayıra kapıdır bilinsin. Kul, yaratıldım diye sevinsin. Danışılan olsa da, kul yüzünü aynaya çevirse de; duman kulu yanıltır. ALLAH’ım VERİR, verişi bilinir; kul verileni görür, gönüle gine de duman koyar. Bu demek değildir, o kul mümin; niyeti kıt. Ne var ki huzuru bulamaz, dünyayı ne kadar güzel görse de sevemez. Sevilmeyene, can-u gönülden hizmet edilemez. Sözümüz, derinden geldi de onun için. Daha önce, sana-bana diye söze girilirdi. ‘Girdap.’ dediniz, şaşırıp kaldınız. Kurtuluşa nasıl çalışılırsa, siz de düşünce kurtuluşuna daldınız. Kumun tanesini sayamazsın, sözün cümlesine uyamazsın. Dinlersin, ‘HAK SÖZ’dür.’ dersin; gine de, kolayına gelene bakarsın. Göğün, ne derinliği ne uzunluğu ölçülemez. AŞK ta öyledir. Yuvarlak masanın başını buldun mu? Durduğun noktayı başı say, dön de gel; sonu bulursun. Göğün bilinmeyen kısmı yok. Sana gerektiği kadarını ALLAH’ım gösterdi. Sonunu merak ettin. ben de merak ettim, amma hala sonunu bulamadım. Masayı açtık, merakı giderdik. Sorgun dünyayı almasın, merakın niyetini açsın. Sorgunun günü gelmedi, ağaçtaki meyve ermedi. Olmasını dilersin, ‘Erken olsaydı.’ dersin. Sabrı, sepete koyalım diye vermedi ALLAH. Kullandıkça değeri artar. Asmayı budadın, olayı büyütme. Asmayı budadın, kolunu sıvadın. Gücünü, duvarı yıkmaya değil, sıvayı karmaya harca. Düşünürsen bulursun, kuvvetini kimden alırsın? Kuvvet, yalnız yumrukta değil. Çeşmeyi tutan da, testiyi dolduran da, ALLAH’ımın kuludur. Suyu içen de, yere döken de ALLAH’ımın kuludur. Ne var ki, içenle döken, kulluktan aynı nasibi almaz. Sorulan, içtiği kadar dağıtandır. Dökenden değil, dağılandan toplanır. Beklemeyi bilen, şafağı görür. Yaprağın verilişi, ağaca süs olsun diye değil. Yemeyi değil, doymayı düşünen; ‘Ne olsa olsun.’ der, kuru lokmaya iltifat eder. Sevdiğim kadar sevildim. Ne var ki, günümde sevmeyenlerime de sevgi verdim. Göçümden sonra anıldım, lekesiz sevildim. Mayasını yoğuran, dal üstüne beden koyan; kuru dalda, ateş yerine gül verendir. Adı adına eşit, dünya halinde reşit, her olayda bulur kasıt. Güzellik, ölçüsüne verenin değil, görenin. Her yaratılan, dönüşe uyar. Dünya-ay-kainat içinde her olay. Aslında verilen, senden uzak kalandır. Tutmasını bilmedin, denilene uymadın. Nasıl ki, cereyanı bilmeyen tutamaz. Elini yersiz koyarsa, cereyan çarpar. Gün geçsin, yerinme olmasın. Kulun ölçüsü ile ilgili değil, vakit gelmedi. Sabıra yer verene, sen de uy. 

Yüzünün rengine, gönlünün dengine, sunulanın verdiğine, kumun tane hesabına; akıl yorulmasın. Aş pişer ocak üstünde, kuş gezer ağaç dalında, her olay yerli yerinde. Ayağını sudan, başını gölgeden ayırma; mide ile gönülü karıştırma. Mümin olan bilir, sohbeti her sofrada gönüle göredir. ‘Sarhoş.’ denilende, gönül ile mide arasına girendir. Suyun akışına söz edilmesin. Gelişim ne sofraya ne safrayadır, sadece sohbet içindir. Gönül eğlemek, defter doldurmak için değil. Yolumuz han misali, yolcumuz dolu. Gelen de var olsun, duyan da, sohbetten uzak kalan da, sohbeti günlük olaya katan da, gemiyi denize atan da. Olgunluk, ne yaşta ne başta. Pişen aşın tadını söz etmeyin. Amade olduk, ‘Yol verelim.’ dedik. (MUHAMMEDEN RESULULLAH mı, yoksa MUHAMMEDÜR RESULULLAH mı?) Duamız soruldu, ‘Yanlışlık?’ denildi. Yanlışlık, bilinmeyende. ‘MUHAMMEDEN RESULULLAH’, ALLAH’ımdan, RESULÜ’nden dileğinde söylenir. ‘MUHAMMEDÜR RESULULLAH’, ‘ALLAH’ımın RESULÜ’dür.’ demektir. Yani sizde, -den ve-dan, -dur ve–dir. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. SAHİP OLAN, güzel güne göz açtırsın. ‘Veremem.’ denilmesin, VEREN’den izin alınsın. CAN’ım CANAN’ıma, kanım bedenime gereklidir. Beden, dünyada; CAN’ım, yumuşak yolda. Yumuşak yolun kumu çok olur, kumda ayak izi kalır. Yolun gittiği yere, arkadan gelen de izini görür. Taşlık yolda giden, ne rahat yürür, ne iz bırakır. Kayalık yolda, ağaç da olmaz, kulu gölgesine almaz. Yolu, kumda yürüyün. Akan suya el konulmaz, başı verilmez, suyun aktığı yerde kir olmaz. Yorgunluk bedende, olgunluk gidende, aş pişer sahanda. Nay ile verilen, ‘Hey ERENLER!’ denilen günden, bu yana geldik. Nay gine aynı sesi verir. Ne var ki, ‘Hey ERENLER!’ diyenin sözü edilmez. Okuyun, açın. Mektubu alırsınız, açmadan içindekini bilir misiniz? Sözü bağlayalım, mümin kulun eline GÜLÜ’nden gelen Selam’ı verelim, gönül yolu ile iletelim. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Selamı alındı, Duası sizlerle bir oldu. Uykuyu söz etmeyin, ‘Ağırlık geldi.’ demeyin, uykuyu bedenden uzağa atmayın. Ağırlık değil, uykudur gelen. Hepinizin uyku idi. (Akım alışının yoğunluğu diye yorumlanır.) Üzümün tadı, hep bir mi gelir. Gah tatlı, gah ekşilik verir. Sirke de üzümdendir, şarap ta, şurup ta. Geceki sirke gibi geldi, gecenin sözü de burada kaldı.

Ne sen benden ayrısın, ne ben senden. Ben ALLAH’ımdan, ALLAH’ım cümleden, cümle ALLAH’ımdan. Şarabı, AŞK’ımızı kırbaçlasın diye içeriz; AŞK yok ise, versin diye değil. Ağaç olduk, yaprak olduk, tarlada biten otun, yabanisini sevdik. Ağacımızın yapraklarısınız, dökülmeyen; dalısınız, bükülmeyen. Gücümüz, her yaprağa su vermeye yeter. Kökümüz su başında. Gönlümüz kul ile, gücümüz kol ile. Dünyaya verişimizi almaya geldiniz, yaprak oldunuz. ‘Dal olsak, yaprak versek.’ demeyin. Maksat, ağaçta olmak değil mi? Yaprağın verişi yok mu, kulun görüşü yok mu? Elbet, yanan kul gölgesine sığınır. Denize girmek için, önce sahile gidilir. Önce ayak konur. Ağaç olmak için, önce ağaca hizmet gerek. Ağaç ta; çiçek açacak, meyve verecek. Kul yiyecek, çekirdeği dikecek. Fidan çıkıp, büyüyecek. Ağaçta çiçek iken, çiçeğin ağaç olacağı düşünülemez.

Hoş gördüm. Benden yol alanın, olmuşa gün verdiği bilinir. Yazı ile verilen, gelen günde değerini alır; sözle verilen, gününde kalır. Dağda biten ot, keçiye; ovada biten ot, şilteye. Dağdaki ot yersiz mi, keçi dünyada değersiz mi? Kuyuya vardım, derince; nimeti aldım, verince; mümin kul gördüm, gönlümce; sohbet ettim, dilimce. Dilimden alan da var, alfabede kalan da, sohbeti fala çeviren de. Olmadan gülene, düşmeden ağlayana; MEVLÂNA ne desin? Meyve yiyip, ‘Ermemiş.’ diyene, güleyim. Ermemişse, ne kopardın; almış isen, ne yedin; yediysen, ne dedin? Kul her sözün ardına, günahı koyarsa, sırtını ona dayarsa; sevabı asla bulamaz, çünkü iyi olanı bilemez. Dağa bağ diksen, dallanmaz; bağa yalnız gitsen, toplanmaz; üzümü sergiye koysan, ballanmaz. Kulu, ‘Eğiteyim.’ diye korkuya koyarsan, güzelliği görmez, korku ona yer vermez. Kul huzuru; ne göç ile, ne de güç ile bulur. Bir el dengelemez, iki elde koz olmaz. Her olay kademeli gelir. ‘Bu mudur?’ demeyin, verilene kusur bulmayın. Ne verilen hatalı, ne görülen. Yumuşak yolu bilen, bizden değil mi? Yumuşak kulu gören, sizden değil mi? Saz demedik, söz verdik, GÜL’ü söz ile derdik. Yanlışlık bizden gelmez. Hata ile kul cezalanmaz. Yeter ki hatasını bilsin, ‘ALLAH’ım affet.’ desin. CAN sende, CAN bende, CANAN cümlede, cümlemiz CANAN’da. Olmuşu bilelim, geldik bulalım, ‘Selamet.’ diyelim. ‘Başkasına yazdırır mısın?’ demiştiniz. İzahını bu gün aldınız. Memba kuvvetli olunca, yeri belli olmayan, toprağı yumuşak gelen, aynı zamanda çok yerden kaynar. Dünyayı güzel görmek; ne elde, ne dilde, ne gözde. Gönüldedir.

Masamız-yasamız, hep bir sözümüz, seven ile beraber gönlümüz. Gam yersiz. Asma susuz değil. MEYDAN yolun bulmamış, yumağı düğüm olmuş. Çözülmedik düğüm olmaz. Kul çaresiz kalmaz. Secde; ALLAH’ımın SERGİSİ’ne varmak değil, SEVGİSİ’ni içte duymakla yapılır. Aşığım CANAN’a CAN’ımdan ötürü, aşığım CANAN’a aymayı bildiğimden beri, aşığım CANAN’a cümleden ötürü. Gölmüş duru suyun yatağı, yolmuş giden kulun YUYAN’ı ile gideni. Mümin kul yol bilir, sözünü eden kula elini verir. Yoğurdunu paylaş da ye. Müsait yol dilersen, manayı bilmek istersen, geceyi gündüzden ayırırsan; danışılan yersiz. ‘Duman, yumuşak kula gelmez.’ diyen, dediğini bilmeyendir. Ayna duvara konur; bilen görür, bilmeyen yürür. Yumuşak yol sorulsa, yolumuza gelen değerini bulsa; ‘Nerde gelenler?’ derim. Yumuşak masayı almayı dileyenin; imtihan vermesi, yukarı atlaması beklenir. MEYDAN kurulmuş, kulları toplamış. Mayayı bilenden, şarabı sevenden korkun olmasın. Ne elden gelirsin, ne ele varırsın. Yumuşak yol; bilene yumuşak gelir, bilmeyenin ayağına taş vurur. Maya eldeyse, sohbet dildeyse, CANAN gönüldeyse; korkusu olmasın, dünyaya küsmesin. Yorgunluk kulun sözü olmamalı, bedene fazla yük vermemeli. 

Ne gelişimiz eksik, ne görüşümüz. Ne var ki, kapıyı vurmadan, gürültü yapmadan geliriz; anıldığımız yerde oluruz. Sürgün olanla, derinde kalan bir olmaz; sürgüne giden, ümitsiz kalmaz. Bizde düğüm yok. Açtığın gibi değil, seçtiğin gibi olsun. Mantığına uymayan, doğruyu vermeyendir. Mutluluk, dileğine uymayan mıdır? Mutluluk, ne sergide ne çarşıda satılır. Kendi bünyende. Hissin mantığına uymazsa, mutluluğun haram olur. Dama taşı olma, elden ele gezme. Damayı eline al, çıkacağın hedefi kendin bul, karşındakinin oyununu da düşün. Zararı kimseye verme, bir-bir berabere kalmayı dene. Karar vermek, anlaşma ile olur, söz ile ikna edilir. Unutulmasın, söz acı değil tatlı olmalı. ‘Hatalıyım.’ demeli, af dilemeli; acı dil kullandığından, hata sende olmasa bile. Yumak çözüldü, söz edildi. Sen adımın attın, kararını verdin. Kumun tanesini dahi rüzgara üfürme; gidenin gözüne takılır, üzüntü olur. Bastığın yerde dal kırılmasın, çiçek ezilmesin. Eğer kaderin olmasa, karar veremezdin. Kararı his mevzuunda oldu. İş mevzusunu zaten kapattı. Kuyu su gelsin diye açılır, derin de olsa, suyu bulunur. AŞK, daima yüksekte duran sıcak havaya benzer. Unutulmasın, soba mevsimi geçende, her yerde sıcaklık aynı mıdır? AŞK ta, kulun mevsimine göredir. Gençlikte bir sobalık AŞK, yaşlılıkta kainat AŞK’ı. Unutma ki, hava ısındı mı; sobanın sıcağı lüzumsuz görülür. Yolumuz gelenindir, ‘ALLAH’ım!’ diyenindir. Geleni gelmeyeni, seveni sevmeyeni severiz. Çünkü ‘ALLAH’ım YARATTI.’ deriz. Nasıl ki, tarlada gördüğün her çiçeğin güzelliğini seversin, güzel olmasa da güzellik ararsın. Kiminde koku, kiminde renk, kiminde ahenk. Manayı; dilediğince değil, gördüğünce bil. Meyve ağacı; dalında olana, yapraktan gelene ne verir. Veren köküdür, köke gelenidir. Nasıl ki, kulun bilişi, kendi mantığı ise; kaderi çözüşü ALLAH’ımın EMRİ’dir. Güzellik; niyete uyanda değil, olaya uyulandadır. Niyetinin sana hayır getireceğini, sen bilir misin? Yersiz hiç bir olay yoktur. Nasıl ki, yarattığı hayvanın kürkünü dahi düşünür. Çünkü hayvan, mantığını kullanmaz, üşüdüm diye sırtına fistan giymez. Onun için, YARATAN’ım onu düşünür, fistanı ile yaratır. Kulun mantığı; kaderini çizmeye değil, günlük yaşantısını sürdürmeye yarar. Yolda giden, karşıda su gören; sabırsız olur. Susamış ise, koca göl az görünür. Yanına varanda, eline alada; içeceği bir avuç sudur. Miden kadar alırsın, gerisini aynı yerde bırakırsın, alıp götüremezsin de. Aslına gülenin sözü, ham gelir. Günde tatlı gelse bile, yutulanda ağzı burar. Niyeti uymaz, gelen güne bakmaz. Günü yumuşak geçti, gelen güne yol istedi. Güğüm gelse, yere dökülse; ne dökülen kalır, ne güğüm boşalır. ‘Güğüm döküldü, param saçıldı.’ deme, dert etme. Dökülen varsın kalsın, güğümdeki sana yetsin. Korkun yersiz. Güğüm çarşıda çok, bir daha alırsın. Kavak ağacı neden sıraya dikilir, meyve ağacı karışık dikilir. Arasında dolaşılır, meyvesi toplanır. Suyun akışına gidersen, görünüşe uyarsın. Günün geçtiğine değil, gelenin hayrına inan. Kul vardır, kurak yerde durur, suyu arar, eliyle kazar. ALLAH’ım niyetine  uydurur, suyun membaını buldurur. Göz verilişi iki, tek görülür. Göğün büyüklüğü, gözün kadar değil. Göz-gönül, aynı demette, gönülden geçirdiğin ile yan yana. Aslını bilen, yalnızlık çekmez. Olmuşun sözünü etmek, çorbaya su katmaktır. 

Huymuş sevilen, kulmuş görülen. ‘Olmuyor.’ denilen, olması dilenen; geleceği hazırlar, kul günü gelende ‘Hayır.’ diye hatırlar. Her kul diler, yazmak ister. Benden soran; elde mi, dilde mi, yoksa zeminde mi? Membaın bulunuşu, kaynağın fışkırması iledir. Yer altındaki memba, nerden fışkıracağı belli olmaz. Bulduğu yol da, yumuşak topraktandır. ‘Ben de yazsam.’ diyenler, toprağı kazanlar da; su bulabilirler mi? Ne var ki, aynı membaa ulaşmak, ALLAH’ımın LÜTFU’dur. Üzerine düşülmesin, ‘Ben de yazsam.’ denilmesin. Aymayı bilen; ömrü uzun olandır, dumansız yaşayandır, yaşamayı bilendir. ‘Gezeceğim, nasibimi alacağım, görüp te uyacağım.’ dersen, yolun açılır. Hangi çiçek güzeldir? Elbet hepsi. Güzeli güzele vuramazsın, ‘Sen daha güzelsin.’ diyemezsin. Sana, ‘Güzelsin.’ diyene de ki; ‘Güzellik, YARATAN’ın, sevmeyi öğretenin. Sevdiğim kadar güzelim.’ Sevmeyenin sevilmemesi, sevgiden nasip almamasındandır. Cemiyet bozukluğunun tek sebebi; sevmeyi bilmeyenler, ‘Yalnız benim.’ diyenlerin yoludur. Sevgi olmayan yerde, katılık olur. Katılık, felaket getirir. Kusmak, safrayı atmaktır; sevmek, öfkeyi hafifletmek. Seversen, kırmaya kıyamazsın, sövmeyi denemezsin. Kırık gönül; yoluna atılan, ayağına batan cam gibidir. Gezmeyi, yol yürümeyi güçleştirir. Sefere çıkarız, sehere bakarız. Toprak dedik, membaını bildirdik, kaynak yolunu açtık. YUNUS’um ananlarla, ‘Merasim.’ diyenlerle, ham meyve yiyenlerle, olmuşa etek açanlarla, eğriden kaçanlarla, yumağı ölçenlerle. Mümin olsun olmasın, yeter ki doğruyu bilsin. Beden yükü yorgunluğa, gönül yükü küskünlüğe götürür. ‘Günahı?’ deme, yanılma. Yumuşak yol bulan, kaynağa sahip olan; dünya gününde, günahından arınandır. Varışa, barış gerekti. Gemiyi alanla, içine dolan, aynı yolun yolcusudur; her kul, kendi gönlünün kolcusudur.

Yavru konuşsa, yumuşak dese, söz gerekmez. Sohbet olan yerde, her kulun konuşma hakkı olur. ‘Daha küçük, dil çözülmeden ‘Almıyor.’ demeyin ‘Sohbetten nasip.’ MEYDAN’ın kulları, HAK YOLU’n olur dölleri. Zulmü kula reva görmeyin, layık olsa bile. Kulun cezasına ölçü vurmayın. Yolun dikeni kulu şaşırtmaz. Müsterih olunuz, sebepsiz gelmez. Geceyi bitiren, gündüz sormaz. Her verilen haktır, HAK’tan gelmedir. Uyku uyumazsan, günü görmezsin, günün hayrını bulmazsın. Geceyi bilmeli, gündüze uymalı, her sözü duymalı. Ne var ki, her sözün üstüne taş koymalı. Gözün gördükçe, kulağın aldıkça. Elbet, komşu duvarına kulak dayanmaz. Asmayı, üzüm verir diye; fistanı, bedeni örter diye alırsın. (n rüyasını sorar) Hür olmayı, bağımsız kalmayı der sana. Yanlış anlaşılmasın; hür olmak, dünya yükünden sıyrılmaktır. Yoksa yakınlarından ayrı kalmak değil. Gönüller yaklaşınca, hep aynı yolda olunca; mesafenin sözü edilmez. Kötü olan yok ki. Her olay güzeldir, düşen yaprak gazeldir. ‘Olsun.’ dediğin, suyundan aldığın; geçmeye köprü kurulur. Oymaya yumuşak tahta gerekir, aynı kul gibi. Sert olan tahta, kırılır, kırılmasa da çatlar. Müsterih olasınız, mesafe ölçüsü kula uygulanmaz, ‘Kul geç kaldı, varamaz.’ denmez. Çünkü gidiş belli olmaz. Elbet göçün ölçüyle ilgisi yok. Merdane söz alanı, sertlikle dağıtmayın. Mertlik dedim. Oymayı yapmaya ağaç dilersin, ‘Gereklidir, ver bana.’ dersin. Sert karşılanırsan ne dersin? Yolunu başka yöne çevirirsin. Suyun akışı bir yerden olmaz, destini başka yerden doldurursun. Yersiz kul olmaz. Yurtsuz olana ‘Hemşerim.’ denmez. Sen bana, ben sana, el-ele olursak, yüz yüze bakarsak, her kula gülersek, VEREN’den şüpheye düşmezsek, yanılana hudut gösterirsek; hem o kazanır, hem sen. ‘Asayiş düzgün olsun, her kul huzuru bulsun.’ demek için, senin de katkıda bulunman gereklidir. ‘Şaşırmış.’ dediğin kulun elinden tutman gereklidir. ‘Neme lazım.’ diyen, kendi de eğridedir. Ne var ki, el verirken ağaca yapılan oyma misali. Akımın yükü her kulda ayrı tezahür gösterir. Müsavi olmak değil. Senin kendi bedeninde ağır akım var. (y’ye.) Yüklü. Sizin bileceğiniz manada. Cereyan. Sende cereyan nispeti yüklü. Güzellik, nasibin olanı almadadır. Günümüz hoş geçti, yolumuz açık. Her dileyene, ‘Bekleriz.’ diyene gideriz. Gözümüz gördüğü için ‘Şükür.’ deriz, sesini aldığı için ‘Şükür.’ deriz, elime verdiği için ‘Şükür.’ deriz, ağıza aldığı için ‘Şükür.’ deriz. Günahın olduğu yerde sohbet olmaz. Sohbetin manası, AŞK’tır mayası. Oturduk başına, yoğurur dururuz. Sert gelse hamur, suyunu katarız. AŞK’ın mayası, bedenle ölçü almaz. Bedenin hatası, gönüle gölge sermez. ‘Sigara alsam, içsem.’ dediniz. Onu dedim. Suyun aktığı yerde, çamur da olur. Ne suyun hatasıdır, ne kumun. Çamur oldu diye, suya mı hata bulalım? Çeken topraktan değil, suyun çok geldiğinden. Asmayı budayan, elbet üzümü bekler. Güçlük yenildikten sonra tadına doyulmaz. Suyun akımı, dağdan mı, bayırdan mıdır? Saha geniş oldu mu, ‘Alacağım çok.’ deme. Alacağın, nasibin kadardır. Gümüşü severiz, ‘Çok olsa.’ deriz. Çok olsa, çok mu yeriz? Ne var ki, yiyeceğin çeşit çok olur. Karnın doyanda, miden dolanda; baklava yiyen de bir, peynir ekmek yiyen de bir. Müsterih olalım, ‘Şükür.’ diyelim. Aynayı elden bırakmayalım. Sözümüzü verdik. İzin benden değil. ALLAH’ım İZİN verdiği gün veririz. ALLAH’ımın İZİN vaktinde. OSMAN geldi, cümlesi geldi, sofranıza duacı oldu. Oyun, yumağa zarar vermez. ALLAH’a ısmarladık. Sahibi olduğum CAN’ım, ALLAH’ım SEN’inledir. SEN’den ayrı olamam, SEN olmadığın gün, ben yaşayamam. Yanlış anlaşımasın, ALLAH’ımın olmadığı gün, elbet yoktur. Dediğim şu. Sen anmadığın gün, senin için yaşamadığın gündür. Davul ses verir, ne var ki sopa ona vurur. 

Hummalı yumak, yumuşak yol arar. Arayan bulur, bulan görür. Görgü, sergide değil vergide olsun. SAHİB’im olan, beni YARATAN, gönlüme güzellikleri seren. Kapalı kapı, kula yol için değil, gelen içindir. Yolu açılanda, kapalı dediğin kapı da açılır. Vakti saati gelir. Suyun akışı yumuşak toprak bulur. Membaını bulan, kaynağına el atandır. Kaynağı bende, toprağı YARATAN’ımda. Meyveyi alan yer, yiyen tadını bilir. Ham meyve ağzı burar, eren meyve tadını verir. Gelenden-gidenden söz etme. Söz ile söz alana, ümit katma. Zaman ve mekan, ölçülerimiz içinde değildir. Mutluluğa şahit olmak, mutluluğun içine girmektir. ALLAH’ım, bir kulun mutluluğunu bir başka kula gösterirse; layık gördü demektir. Gerçek, verilene uyulandır. Güzellik, sevilendedir, sevendedir; olgunluk, verendedir. Membaından veririm, GARİB eli ile. Kaynağını bildiririm. Kaynağın, nerden, ne gün çıkacağı belli olmaz. El ile torak kazılmaz. Dert edilmesin, üzerinde durulmasın. Kaynak önünüzde, dilediğiniz an gözünüzde. Elde olmasa, ne gerek? Uzak değilsin ki. Geçenle değil, gelenle avunuruz; geçenle övünürüz, iyi yol almış isek, doğruyu bulmuş isek. Damın örtüsü, kulun katkısıdır. Cumanın katkısı, kulun sevabıdır. Aynanın katkısı, aydınlığı göstermesidir. Yersiz olay, kula gelmez. Kul ham ise, güzele bile gülmez. Hummalı olan, olaya zordan bakandır. Kumun tanesine söz eden, gözünü sakınandır. Yersiz sakınma, yolsuz bakınmaya benzer. Cümleye derim, gelenleri selamlarım. Hatır sormak yersiz. Ayağın atışını, nefesin verişini görürüm. Yaratılan, var olandır. Yetkimiz demeye değil, görmeyedir. Nasibi olanın, yolu açılır. Gelişi dönüşü, ben değil ALLAH’ım yoluna koyar. 

MEYDAN’ı bilenden sor, elini verenden al, yolunu bulanı bil. Huzur dilersen; olmuşu NUR’undan gör, SAHİB’ini bil. Bildiğin gibi, uyduğun gibi, gönül kırmadan, nadim olmadan yol al. Yer mi söylenir, söz mü dinlenir? Gör, gördüğün yerde kalsın. Duy, duyduğun sende kalsın. Ver, aldığın sende kalsın. Verenin alışı çok olur. Almakla bitmez, vermekle tükenmez. Kul ne derse desin, kulağın senin olsun. Suyun akışına, gözün bakışına, gönül yatışına; söz edilmez. Söz, edende kalsın; duyan, rüzgar olsun, yönünü sana çevirsin. Sadakat, ALLAH SEVGİSİ’nden olur. ALLAH’ını seven, kuluna sadık kalır. Bohça; kalıp olsun, sandık doldursun diye yapılmaz. İçine fistan koymaya, düzen ile kaldırmaya gereklidir. Yapmasan da olur elbet, ALLAH’ımın EMRİ değildir. Ne var ki; düzenli olunur, rahatlık görülür. Onun için, her işini toparla, bohça ile kaldır. Dağınıklık, zorluk verir. Kale; bedeni değil, beldeyi korumak için yapılır. Bedeni korumak ta beldeye hizmettir. Yaprağın verdiği nedir? Kula gölge. Kuru yaprak ne verir? Kendini bakımdan uzak tutma. Meyveyi toplamak için, ağaca bakım gerek. Güzellik; aynaya parlak yüzünden bakmakta, her olayda hayır aramaktadır. Yumuşak yolun yolcusu olan; geleni de bilir, VEREN’i de. VEREN, ALLAH’ım; gelen, MEVLÂNA. ALLAH’ımın VERDİĞİ’ni kulunun görüşü, yumuşak kul oluşundandır. Yumuşak kulun yardımına, ALLAH’ım YARDIMCI gönderir, kuluna telkin yoluyla bildirir. Nasıl ki verişi-gelişi bildiniz, olayı mantık yolu ile çözdünüz. Merdane savaşan, merdane kazanır. Sertlik, kırar. Kırılan, tamirden uzak kalır. Huzurun temenni edildiği yerde, huzursuzluğa yer olmaz. Gayeden uzak kalınmasın, olaya söz edilmesin. Mümin olanla, yolunu bilen bir midir? Elbet birdir. Hatalar olmasa, düzen kurulmaz, yol arasan bulunmaz. Gayeye ereceksin, uyanı bulacaksın. Şüpheni sildin. Serdiğin sohbette, sözünü yumuşak de, gönülleri fethetsin. Kuyudan su almazsın, yolda durup bakmazsın, verdiğini altın verirsin, kalp takmazsın. Ne var ki, gönülde hoşluğu, görgüde boşluğu düşünmezsin. Açmayı vazife bilirim. Gönül hoşluğu nedir? Görgü boşluğunu, hoş görmededir. Hatalıya hatasını bildirmek, görgü boşluğunu yüzüne vurmaktır. Yol ehli olmayan, ALLAH’ımı bilmeyendir; görgü boşluğu, odur. Yuvanın damında, görgü boşluğunda olan yoktur. Demet-demet çiçek dersen, görgüsü boş olana versen; çiçeği yayıntı sayar, senin gönlünü kırar. Gönlünü kırma, ‘Neden bilmez?’ deme. ALLAH’ım ona, kendini bildirmek gerektiğinde bildirir. Sohbetin tadını, gah tuz ile, gah şeker ile değerlendirirsin. Değerini bilmeyene, ‘Yolsuz.’ dersin. Varsın yolsuz olsun. Cevabını senden almasın. Çünkü ne desen, seni bilmez. Öylesinden bilgini uzak tut. Sohbetimiz, yazı ile yol dönüşü verilir. Mümin olan bilir. ULU’su olmakla, kaderine hükmetmek gerekmez. Asmayı diken bilir, buğdayı biçen bulur, gönlünü YARATAN bilir. Kayguya yer yok. Oynamayan, yumak sarar; oynayan, düğüm çözer. Almayan, su diler; alan, destiye döker. Karışır çamur eder, etrafı bular. Güneş çamuru kurutmaz mı, kulu çamurdan kurtarmaz mı? 

‘Hummalı olunmasın, olaya gönül koyulmasın.’ dedim, daha önce verdim. Geçen, unutulsun. Her yolcu imtihandan geçer, imtihan neticesi eline verilir. Eğer gam ile karşılaşırsan, ‘Ne oldu halim.’ dersen; imtihanı kaybetmiş olursun. ‘ALLAH’ımdan geldi, beni denedi.’ dersen, gelenden hayır beklersen; netice aydın olur. İçine nasıl gelirse, öyledir. ALLAH’ım kulunu görür. Çağır, sana YARDIMCI gönderir. Sebep sorulmasın, ‘Neden oldu?’ denmesin. HİKMETİ’nden sual edilmez, edilse de açılmaz. YAR’dan GELEN; buz ise kaynarız, aş ise doyarız. Su içer, kanarız. Kuyuyu ‘Benim.’ deme. Kaynağa el at. Gereken, gerektikçe verilir. ‘Ders.’ dersin, benden istersin. Verdiğim nedir? Aldığın kimdendir? Her şey, kararınca verilir. ‘Az geldi.’ deme. Yavaş-yavaş verilenin, hazmı kolay olur. Çoğu, bedende kalır. Verilen, yudum-yudum artar. Münasip düşünen, ‘Yarattın.’ diye seven; sevilir. Sudan alanla, ayağın yıkayan bir olmaz. Su ile; kimi ayağını yıkar, kimi gönlünü. Ayağını yıkamaya çalışana, yol verilmez, dilese de çağrılmaz. ALLAH’ımın EMRİ’dir. ALLAH’ım YARATIR, mantığını verir; çalıştıran, görür. Bir işini yaparken, kendinden önce başkasını düşün, zarar vermesin diye. Unutma ki, başkasına bile-bile vereceğin zarar, er veya geç senden de çıkar. Ummadığın, beklemediğin zamanda. Maz, yasanın; kanun, yumağın. Maz yumak: yasa, örf ve adet, cemiyetin kurduğu kanun. Yapmazsan, kanun seni cezalandırmaz. Ancak, cemiyet cezalandırır. Kanun her zaman seni bağlar. Onun için, kendini önce yasalara alıştır ki, kanun zorlu gelmesin. Düşünün, sorun, arayın, ‘Hazır?’ demeyin. Cemiyet yasalarına uyun. Görmekle değil, öğüt vermekle vazifeliyim. Ders demediniz mi? Konuşma ölçülü olmazsa, akla geldiği gibi denilirse; cemiyet damgayı vurur. Geçeni unut. Umuttan geçme. Koca dağın dayandığı nedir? Topraktır. Toprağın dayandığı nedir? Kul kula, kul yola, yol ALLAH’a dayanır. Netice, hep aynıdır. Çoban sürünün peşinde. Çoban olmasa, sürü ağılını bilmez mi? Bilir. Ne var ki, çoban sürüyü toplar. Kucak bebeğe, yolcuya açılır. Kucak açmadığın sevilmez mi? Horoz neden sabah öter? Geceden çıktığı için. Güzel neden sevilir? Neden çirkinde güzellik aranmasın? Her kulun, hem güzelliği hem kusuru olur. Kusur göze batmasın. Manayı dileyen; maddeyi silmesin, ‘Dünyadan geçeyim.’ demesin. Dünya, yaşanmaya; mana, varılmaya. Cümleye. Başkasını zarar vermeyen kazanç. Dünyadaki tutumun değil midir, ahiret yolun. Mümin olan bilir, dünyada kendini ahirete hazırlar. Kanun ne kadar ağır gelirse gelsin, uyulması icap eder. Şeriat ‘Masayı kaldır.’ demez, yaşamını menetmez. Eğer ki sen, başkasının yaşamasına engel olmazsan. Eğer sen CAN ile oynarsan, şeriatın emrine uymak mecburiyetindesin. İstesen de, istemesen de. Bağımsızlık dilersen, önce bağladıklarını çöz. ‘Meyveyi diledim, ağaç diktim; yola gideceğim, ağacın sulanmasını kime bırakacağım?’ deme. ‘Her dileğim olsun, andığım an elime gelsin.’ deyip bağımsızlığa gönül koyarsan, ‘Dağ üstünde,  ayağım denizde olsun.’ demiş gibi olursun.

Kuyunun verdiği, suyudur alındığı. Suyu olmasa, kuyu açmaya ne hacet. Huzura yol veren; kendini bilendir, VEREN’e güvenendir. ‘Oldu gelmedi, durdu sormadı?’ dersen, olayı büyütürsen; huzuru bulamazsın. Dumanını dağıt. Cumanın, duana verdiğini unutma. Oyalı yemeni mi, yeşilli fistanı mı, yolunda destanı mı denedin? Ata binen, yerden kalkan; etrafa yüksek bakar. At üstünde yükseğe bak, gururdan değil. ‘Sende var.’ demedim. Ata binen, yol dileyendir. Sunduğumu alanın AŞK’ını; bu gün değil, dünden gördüm. Zikir ölçü ile olamaz, çerçeveye giremez. Gönül coşar, beden kaçar. CAN’ın gittiği yerde, CANAN başlar. CAN’ım dengine düşürdü, CANAN’ı AŞK’ıma getirdi; sunulan şerbet ise, tadı dili okşadı. Yumağın bükülüşü, HAK YOLU’na dolandı. Dengimi aldım, AŞK ile daldım. Akan bir seldim. Ne duruldum, ne yoruldum AŞK’ımdan. ‘Hummalı olanın, yüküne yardımcı olsam.’ dedim, elimi uzattım. Hummalı olan her kula. Kucağında mini bebek, kundağında ipek etek. Nefesi CANAN’dan, kanı senden. Nefessiz kanın değeri nedir? Nefes, kafese hayat verir; nefesi olmayan hayat, erir. ALLAH’ım emanetini KORUR. Güzellik, ne tahtta ne de taçta. Güzellik, gönüle konan AŞK’ta. AŞK ta; gönüle konmaz, doğar, büyür. Bedene ölüm gelir, gönüle asla. ‘Yerden gelen, yere döner.’ denir, değil. CANAN’dan gelen, CANAN’a döner. YUYAN’ın eliyle, bilenin diliyle, sevenin gönlüyle bak da gör; nasıl coşarsın, bedeni aşıp nasıl taşarsın, arkana baksan nasıl şaşarsın. Elini bağladın mı, secdeye baş koydun mu; sarma dünyayı, sorma yumağı. Ölçü senden değil, YÜCE ALLAH’ımdan. Senden YM, yumuşak yol gerekir. Kuyunun başında ses verirsen, sesini aynen alırsın. ‘Kumun tanesi gibi oldum, sırtımı verdim.’ diyen, kendini küçük gören; yaptığının farkında olmayandır. Kumun tanesi kime yol olur, sırtını verir? Kim üstünde yürür? ALLAH’ımın kulları. Vazife alanın, küçüğü-büyüğü olmaz; kul dünyaya, yer doldursun diye gelmez. Ne var ki, vazife ile geldiğini bilmez. Bilen, sadakat ile çalışır; bilmeyen, ‘Dünya.’ diye savaşır, dünyada bahçe diye dolaşır. Aynayı eline alan, dünyayı dile veren, gözünü açıp gören; ‘ALLAH’ım AŞKI’na.’ der, AŞKI ile dolar. Sahilin güzelliği denizden, günün güzelliği güneşten. Ya güneşin güzelliği neden? Elbet ALLAH’ımdan. YM; yolda zorluk yok, demektir. AŞK yolu elbet.

Hoş gördüm. Sadelikten. YUYAN’ın CAN’ı gitmez, YUYAN’a sevgi yetmez. CAN’ın, CANAN’ın, CANLAR’ın sevgisi, hep bir olsun. Deyimi bilelim, güzeli bulalım. Sevgiyi bulmak için, güzeli görmek gerekir. Sorulanın yerini gününü, senden değil benden alacaksın. Ne var ki, gelen ben değildim. Gelen de, vazife ile geldi. İmtihan birinci gün verildi, olay sükûnet ile karşılandı. Sen, mal için değil, CAN için üzüldün. Eğer izin verilmese, kalem tutulmazdı. Olayın güçlüğüne sohbet ile yetin. Sohbet kula adım verir, her adım öteye götürür. Suyun akışına baksan, gidişine uysan; kendini deryada bulursun. Çünkü her akan su, deryaya varır. Akan suyun kimi uzundur, kimi kısa. Ne var ki, uzun olan, daha çok toprak sular. Ne var ki, uzun olanın, daha çok sabıra ihtiyacı olur. Kısa yol çabuk varır. Uzun yol diledik, uzadık-uzadık kıyamete kadar. HAK ile BİR olup, HAKK’a döneceğiz. KUR’AN, yolum; ULU’m, kolum; ALLAH, AŞK’ım. Aslımız nedir? CAN ile CANAN, BİR’dir; CAN ile beden, ayrıdır. Neden CAN’ımı bedene mahkum edeyim, onun hükmüne gireyim? Beden sana uysun, AŞK’ıma tabi olsun. Yaprak, ağaçta daha parlak olur. Çiçek saksıda ise, çiçeği verimsizdir. Toprağa dik te gör, nasıl gelişir; kökü de bedeni de, hürriyete kavuşur. Mahkum olan, daima verimsizdir. Her verilen, alışıldığı gibi bakılır. Nasıl ki, kulu çatıdan dışarda bırakmazsın. Cemiyetin hatası, bir kula yüklenmez. Denenler, dünya gürültüsü, senin sözün, onun gözü. Sevgiye ölçü vurulmaz, yaratılana söz edilmez, kendine güvenen beklemekten geri kalmaz. ‘Hastalık.’ dendi, ne büyük hata. Kaderi öyle ise, sokakta ısırır, gine kudurur. Hata bildiğini yapma. Ne var ki, kendini uzak tuttuğundan, öbürünü uzak tutmaya mecbur edemezsin, söz ile anlatırsın. Yumağı bükmeye, doğruyu göstermeye vazifen; söz kadardır. Sözden ötesi, sana düşmez. Hata ise, ALLAH’ım GÖRÜR. Senin hata bildiğin, belki hata değildir. Onun için, başkasına baskı, en büyük hatadır. Her kul, kendini haklı bulur. Hatayı bulmak için, karşındakini suçlarsan; hata çözülmez, daha çok düğümlenir. Müracaat kapısı, ALLAH’ımdır. Kula eziyet eden, YÜCE’den eziyet görür; hummalı olmak, kulu yanıltır. Yenice elekten, tattırdı felekten, ne aldın kelekten? Yesin tatlı kavunu, salsın ele sabunu, ha onu-ha bunu. Ne dendi, ne söylendi, dönüldü aynı yere gelindi. Her ne olursa olsun, kul gönlü kırılmasın. Eş; kırılana göz yumsa da, karşında el bağlasa da; unutma, ALLAH’ım var. Elbet ALLAH’ım razı gelmez. Kul ne çekerse, kendi suçundan çeker. Hiç bir kul, öbür kulun hatasından yargılanmaz. Yumağın hatası, büküşten ise düzeltemezsin; sarılıştan ise, elbet düzelir. Uyan ile duyan bir olur. Gören ile bilen, söz alır. Yaprak yeşil, huzur verir. Ağaç gölge duracak, gölgeye sığınacaksın. Sazımız yok çalmaya, davulunu vurmaya. Söz deriz, sohbet ederiz, sözü sana bağlarız. 

Has bahçenin GÜLÜ’nden, büyük nehir suyundan; ne aldık, kime verdik? Seven önüne serdik, gelen kulun gönlüne girdik, sevdik, sevildik. ALLAH’ım RAZI olsun, cümleniz huzur bulsun; KABE rüyanız olsun, gidiş hakikate ersin; sabır anahtar olsun, AŞK’ınız kilit. Açılan kapıdan; CANLAR geçsin, CANAN’a varsın, AMİN. Aslını bilen, aslına varan birdir; bedene girenle, dünyaya düşen bir değil. Çiçeği derersin, demet edersin, iple bağlarsın, hapsedersin. Ne var ki, ipliğin de aslı nedir? O da çiçektir. Asıl olan, vazife edilendir, vazifeyi bilendir. RUH’unun aldığı, gönül dediği; AŞK ile beslenir. MESNEVİ; AŞK’ın salatasıdır, iştahını açar. Huzur; bedenin salatasıdır, dağılmasını önler, çiçeği bağlar. Her kul bilse, kendini bağlayan ipe söz etmese; huzuru bulur. Kulu bağlayan; beraberlik, bağlantı. Huzur alan, yolumuzu bulur; çünkü, huzurun nereden geldiğini bilir. Sohbeti açar, demeyin ‘MEVLÂNA sohbetten kaçar.’ Sohbeti kıyamete kadar susmadan sürer. Ne var ki kulun bedeni var. Kıyamete kadar sohbete, kulun bedeni dayanmaz. Uykusu gelir, işi olur, hep nasıl oturur? RUH’u, oturma ile beslenir, sohbet sohbete eklenir. Beden, dünya aşına. Bedenin dinlenmesine gereken zaman ayrıdır. Güçlük, çözmeye çalışmadadır. ALLAH’ıma havale edersen, güçlüğü yenmiş olursun. Hatır almak, kulu sevmek; ALLAH’ımın LÜTFU’na ermektir. Sevdiğin kadar sevilirsin. Gördüğün, yerde kalsın; duyduğun, sende kalsın; bildiğin, bana gelsin, cümleye dağılsın. Bildiğin eğer, kulun hayrına ise. Huzur aldığın gibi, kula da vermeyi bil. Almaktan çok vermeyi bilen, huzuru aldığı kadar aldırır da. Ne var ki; ‘Ben alayım, senden bekleyim.’ diyen yanılır, beklediğine yük olur. Yükün verdiği ağırlık, belki o kula hafifletilir; sana vereceği ağırlığa dayanabilirsen. Günümüz, günlerin en güzeline bakar. Güneşin verdiği, kendine değil hep sana. Toprağın verdiği, kucağında beslediği, hep sana. Hep sana verilir de. (Resim verilir: GARİB) Adı inen verdik, GARİB’i çizdik. Yapanı sorana deyim, adını vereyim. HAZRETİ OMAR. Korunduğunu bildireyim GARİB’in. Elbet ses ile değil, ÖZ ile. NUMAN der ki: “Gelenle-gidenle, sohbet edenle, hep beraberim.” Cümle ile geldik, selamladık durduk, aldık-verdik-ilettik. Cümlesi duacı oldu, dendi ki: “Kuruntu edilmesin, dünya sargısı sarılmasın. Açılacak, çözülecek, aydınlığa çıkılacak.” Her sorana dedim, günün güzelliğini, gelen güne bağladım. Hayır cevabı almayı dileyen alacak. Hepinize dedim. Her olayın açığı olsa, ‘Gökyüzüne bak.’ derdim. Gelenlere sevinin, gönülleri yıkayın. Cümleniz ALLAH’ıma emanet olasınız. Cümlemiz, cümlenizle. Sizde sevdiklerinizle, çocuklarınızla. Cümleniz cümleyi severseniz, bir demet çiçek olursanız; bağınız ben olayım. Olgunluğun görüntüsü, verilenin bilintisi. Dileyen alır, dileyen demetten dışarıda kalır.

AŞK ile yol aldık, yola düşeni gördük. Aydan gelen olmaz mı, ışığını vermez mi? Yerin darlığı yok, gönlün varlığı çok. Gülün dikeni ile bulmasın, dalına eliniz yavaşça değsin. Dengini bulan ‘Hangini?’ demez, sunulandan öteye vermez. Duman dağılsın, huzur verilsin, sözün altına buz konulmasın. Meyve tadını almadan yenmez, yense de sevilmez. Ceylan ormanda gezer. Gezer de ne eder? Dünya gününü yaşar, kulun şerrinden kaçar. ‘Güzellik.’ diye baktığını, güzel görürsün; ne niyeti açarsan, onu bulursun. Açtığın gibi olsun, seçtiğin güne gelsin. MEYDAN darlığı, gönül darlığını verir. ALLAH’ıma ‘Yerimiz dar.’ demesinler, yerin darlığına söz etmesinler. Elbet ALLAH’ıma havale edilir. Uyuyup düşünme; uyan bekle, cumayı duan ile süsle. Unutma, önüne taş gelirse tekme ile atma; ele al, kenara koy, senden sonra gelen de takılmasın. Üzüntü yersiz. Üzüntü, yumağın düğümü için edilmesin, ALLAH’ımdan yardım dilensin. Sonuna güvense, günde maniyi aşar, aşmaya çalışır. ALLAH’ımın TAKDİRİ, her kulun hayrına. Gözün bir sergide bir tabloya takılmış, ‘Nerde nasibim?’ dersin, hep aynı tabloya bakarsın. Sergiyi gez, güzelden güzel ara ki, sana elini versin. Aymayı bilse, seçmeyi düşünecek. Her yol, arama ile bulunur. Savaş için değil, barış için çalışmalı. Geçit, düşülmesin diye yapılır, köprü kurulur. Kapı, nasip diye açılır. Yolunu ara. Olacağın kararını kul vermez. Vermeye yön tutan sanma dönmez. Elinde olsa dönmez; ne var ki, kadere söz geçirilmez. Yol aranır, söz sonra verilir. Yumuşak yoldan ara, gönlünü hoş söz ile tara. Sohbetin olduğu yerde sükunet vardır, sükunet olan yerde selamet vardır. Baht, kulun tutumundan, el ele yürüyüşündendir. Ne gelenden ne gidenden, yolun gidişine uyuşundan. Baht, kendinden değil, iki kulun uyuşundandır. Almayı dilediğin gibi değil, kadere uyduğu gibi kabul et. Saz çalıp söz eden kulunu yerindiren, eli yorulanda sazı kırılanda, sesi kısılanda; boşalmış kabağa benzer. ALLAH korkusu olmayan, kuluna söz edendir. Kusur görülse dahi, söylemekten uzak kalınmalı, halkasını tamire çalışmalı. Güzellik; beden sıhhatte iken arayıp bulmakta, olayı açmakta, hayıra yormaktadır. Didinme, ömrü boşa harcamadır. Yanılmayın, gücünce çalışmayı ALLAH’ım EMREDER. Gücünün üstünde çalışırsan, bedenine zulmetmiş olursun. Zeminini sağlam yaparsan, üstüne sağlam duvar çıkarsın. Gayret, kuvvet kadar; sıhhat ALLAH’ımın VERGİSİ, neden yerinelim? Manimiz değil ki. Askıya fistanı asarsın, atarsan denksiz bulursun. Asmayı budarsın, dalını saklarsın, ocağa atarsın. Su imandan, kul zamandan. Yozan, nasipsiz kalandır. Kul kuldan kendini büyük görmesin. Hata olmasa affa ne hacet kalırdı. Hata da kulun, af da. Sevgi bir demet; dumansız yolun, yumuşak kulun, elinde olsun.

Hatır, yumak için sorulur, ‘Hoş musun?’ denir. Aydın gönül, sohbet ile anılır. Hummalı olmayın, ‘Yeter.’ deyip yerinmeyin. Gölden su alanla, deryaya varmayı dileyenleri ‘YM.’ dedim. Suyun olduğu yer değil, konulduğu yerdir mühim olan. Denizin verdiğini, ağza alamazsın; membaın verdiğini, ‘Batak.’ deyip kurutamazsın. Her verileni, yerince kullanırsın. Gelenin, yol alanın da yolunu çeviremezsin. Aşıyı niye yaparsınız? Meyvesini hatasız alayım diye. Ağacı köklemezsin, ocakta yakayım diye. Ocağa, kuru dal gereklidir. Ağacı kökleyen, elbet ALLAH’ıma isyan edendir; ‘Nafakamı bulayım.’ diyen değil. Ocak hem ısıtır, hem aşını pişirir. Ne var ki ocağı kuru dal gereklidir. Dumanın çokluğu, yaş dalı yakandadır. Resim alırsın, çerçeveye koyarsın, niye? Asmayı budarsın, dibini kazarsın, niye? Mahsul verir elbet, nasibin ise. ‘Geç kalan kulun nasibi kıt olur.’ denir, kul gönlünce karar verilir. Ne geç kalmada, ne erken dönmede, nasibi bulmak. Bulduğunu aramak, yersizdir. Yorgunluk ona olsa, senden önce biz düşünürüz, masayı yerde kurarız. Kaide bozulmaz, mihverinden ayrılmaz. Açayım. ‘MEVLEVİ.’ dersiniz, döneni görürsünüz, dönüşe şaşarsınız. Ne dönen yorulur, ne birbirine sarılır. Her kul ALLAH’ına yakındır, umduğundan çok. Balık denizi bırakmaz, huzuru dışarda bulamaz; denizde onu yiyen daha büyük balık olduğu halde. Kulun da, olduğu gibi yaşayışını kabul etmesi gerekir. Nereye getireyim, balık olsan oltaya alayım. Oltaya ne hacet, meclisi kurduk, beraber olduk. Gönülden gönüle, akım vardır. Yardan sordun, yumağına bağladın. İki yüce dağın arasındaki geçit. Yüce dağın, bir ucundan öbür ucuna seslenirsin. Unutma, iki ayrı yüce dağ gibi görünse de, arada yar olsa da; bir elmanın yarısı kadar yakındır, iki dağ. ‘Geçemem.’ deme. El-ele verilir, ses arada kalır. Sahibi olduğun gönülle, dilediğin yere varılır. Gönülle konuşuruz. Dünyayı sildik, dilediği ile halleşiriz. Halkın halka vereceği nedir? İki halkayı bir etmedir. Atmaca niye savaşır? Bir lokma ekmeğe. Serçe niye dalaşır? O da bir lokma ekmeğe. Öyle ise niye savaşır? Birinin güçlülüğü, onu zorbalığa götürür. Serçe niye sakin dolaşır? Gücüne güvenmez de ondan. Halbuki, ne biri ne öbürü aç kalır. Gel seninle içelim, kendimizden geçelim. Bir lokma aş için, sözümüze gölge düşürmeyelim. Gölge gereksiz mi? Ne var ki dinlenmek için. Bitap düşünceye kadar sohbet sürdürelim, öylece gölgeyi aramaya çıkalım. Gölge öyle olunca, ALLAH’ımdan gelir. Aramak gerekmez, sana sağnağı göstermez. Sohbetin değiştiği değil, kulun değiştiği görülür. Ne bilmece, ne görmece; gönül kapısına bekçi koymaca. Anahtar, kilit için yapılır. Elimde anahtar gezmem. Açık olan için, geçit gerekmez. Çeken sen değilsin, beden; göçen beden değil, sensin. Yetersiz kalan her şey, bedene mal edilmez. Dünyanın dönüşü bahane edilmesin. Dönen, yalnız dünya mı? Geçit dediğimiz, her kulun geçiti değil mi? Neden ‘Sana mı, bana mı?’ diye sorulur, dünya haline yorulur. Ortaya konulan bir tepsi aşa her kol uzanır, midesi aldığı kadar alır. Dileyen alsın, ‘Çok şükür.’ desin. AKŞEMSETTİN der ki: “ ULU olduğum dendi, dendiği yerde kaldı. Dediğimi dünya günümde, bir kul aldı, onun da adı kaldı. Neden yalnız o aldı? Ben ortaya sundum. Bir kulda kalsa mıydı? Suyun aktığı yer değil, aktığı yere gelendedir. Arayan bulur.” Üzüntüye yer verme, mide ile gönülü karıştırma. Düşünce ile olsa, gittiğin yolu bulsa; ‘Yetersiz.’ derim, gidişe mendil sallarım. Attığın sende kalsın, bedene gönül yansın. ‘İman.’ dedin düşündün, onu neyle harcadın? Ne ahiret pazarlığa, ne iman hovardalığa girmez. Aç mide, taş ile dolmaz. ‘YA ALLAH, YA MUHAMMED.’ dedik, kainatı YARATAN’a duacı olduk. Her yarattığını ‘Biz.’ dedik, bizi ALLAH’a bağladık. Bizden seni ayırmadık. Duanı aldık, duacı olduk. Duanı alandan, ‘MERYEM.’ deyip gelenden, Şefaat MUHAMMED’den. Gelsen de bir, gelmesen de bedenle; geldiğin görülür, gönül ile. İçsen de bir, içmesen de midenle; aldığın görülür, kalbinle. Her geleni alandır, kulunu YARATAN’dır, yolunu GÖZETEN’dir. İman; elbet ağlayıp diz bükmek ile değil, AŞKI’na düşmek iledir. HAZRETİ MERYEM, namaz ile mi vardı? HAZRETİ ADEM gözü ile mi gördü? Öğreten mi oldu? Gönül gözü açık olan, aklına koyduğunu silen; ‘Dünya.’ dediğinden çözülür. Diyeceğim şudur. Ne yolun imtihanı kula, ne kulun imtihanı bana düşer. Her kul ‘ALLAH’ım?’ der coşar, coştuğu kadar koşar. Geçtiğin kadar git, geriye dönüş yok. Aldığın kadar iç, ömre ölçü değil. ‘Alsam mı, almasam mı?’ desen boş, ‘Coşsam mı, coşmasam mı?’ de, yeter. ALLAH’a ısmarladık.

Güzelin en güzeli, YUVA’nın temeli; mimarın yapısı, ALLAH ise kapısı. MEYDAN yola bağlanır, suyunu gönül verir. Beden, suyuna göre gelişir. Aklık-paklık ondadır. Sunmak bana verildi, kurtarmak GARİB’e. Mümin kulun sofrası açık. Aşı bol veren kol, alan el; YARATAN YÜCE ALLAH’ımın. Aşı yiyen başı, çatan kaşı olmaz. ALLAH’ıma sevgimiz, YOLU’nda övgümüz. Ağacın toprağına, yaprağın damarına su gerek. Suyu kökünden vermek gerek. Yaşamak zayıf kaldı, gönül bedeni terk etti. Yazılan, bedene aitti. Olmuşu bildin, bir yolu aldın. Dünyayı sevdin, ‘ALLAH’ım verdi.’ dedin. Suyunu içene, yolum gelene şifa versin. Adım anılsın, ‘Yardım.’ denilsin; gelen gülsün, sevinç bulsun. Suyum içsen, ‘Ne hoş.’ desen. Tatlı su akar, ağaçta bülbül öter; olduğum taşta, seherde bir gül açar. Görene sözüm, orası yerim. GÜL’den geçilmez, duygu ölçülmez; AŞK şarabından içen, bir daha ayılmaz. Gül fidanı bilende, on iki yolcu görende, fidanın yanında. Söğüt, dalında büyüyen midir? Yol müsait, yürüyen midir? ‘AŞK masalı.’ diyene, sözünü söyleyene desen, ‘Bir daha yaz.’ ‘Daha güzelini yazayım.’ der. Geçmişi demeyin, geleni karşılayın. Derim size, yazıya başladık, o günle bugün farkını verdik. Beden sarsılır, gücünün üstünde yer alır. Söz YÜCE’den gelir, NURU’yla yoğrulur. ‘Olmuyor.’ dersen, yolun doğrusu budur. Gün gelecek, GARİB’in ağzından, MESNEVİ dökülecek; sizlere dinlemek düşecek. Küçümseme. ZERKUBİ de dinledi, dinlerken buldu. Layık olmak güzel. Layık olana yakın olmak da güzel. Günden olmaz, gelen vermez, madde durmaz. Kulun sorusu, mimar yapısı değil. Kundak, mümin kulun bohçası. Bohçada durur, gönül akçası. Akçanı bozarsın, yerine koyarsın. Gönül bozarsan, neyle ödersin? Olmuşun varmışıyım, kalmışın ermişi değil. Meyveyi düşün. Ağacında olan, erip elen gelen; ağaçta olan, olup toprağa düşen. Aydınlık olacak, iki taraf bitecek. Görülüp açılacak, aranan bulunacak. Asmanın üzümü, uzatmam sözümü. MEVLÂM’a kavuştum, kuluyla konuştum. Layık oldum, olanı buldum. Ne mutlu bana, ne mutlu sana. Dünyanın derinliği; YARATAN’ı biliş, yarattığını görüş. Ne varlığa gülüş, ne yokluğa ağlayış. Sessizlik derin, hava serin. Güneş doğar, gül açar, bülbül öter. Neden? Dünyanın derinliğine yol bulduğundan. Kendini bulmaya, yolunu almaya bak. Umut, olacağın sözcüsüdür. ALLAH’ım, kulunun gönlünü yoklar. Olmayacağı gönlüne koymaz. Kusursuz kul olmaz. Küçük hatalara, ALLAH’ım günah yazmaz. ‘Küçük hata nedir?’ derseniz, kulu incitmeden, kalbini kırmadan, hak yemeden olan hatalar. Deme, ‘Dilimi tutamam, kötüyü yutamam.’ ‘MEVLÂNA bilir, olanı görür.’ dersen, sevdiğim bilinir. ‘Kan mı var?’ deme, kan değil CAN var. Yayılsın sözümüz, bilinsin ÖZ’ümüz. GARİB kızımız, açık yolumuz. Görmek-bilmek, bana sır değil; olaylar olacak, asır değil; güzel gün gelecek, kısır değil. Er veya geç olur, umut yerini bulur. Hüküm asla değişmez. Başkasını tenkit ediyorsa, seni methetmez. Amma öylesinin yolunu, taş kaplar. Dünyanın yolunu, açık görüş. Kim olsa sırtına basar geçer, sizde dünyayı düz eder. Asmayı veren ALLAH, üzümü erdiren ALLAH. Koruğa söz etmeyin, ‘Ekşi.’ diye atmayın. Olması-ermesi var, destiye girmesi var. ‘Cennet mi, cehennem mi?’ deme, akıla kötü koyma. O kadar dönük mü ki? ‘Katma.’ deme, İZİN’e uymaz. O da, görevden uzak kalmaz. Söz dileyen dünyadan, dilesin ALLAH’ımdan. Ne yolun kurucusu, ne kulun vericisiyim. Yalnız ALLAH’ımın İZNİ ile, yol göstericisiyim. Sözün başı ve sonu, ALLAH’ımdır. Sığınmak, yolun selametini bulmaktır. ‘Yasak.’ denmesin, yolumuza taş konmasın. Gelene elimiz, gülene sözümüz, bilene sözümüz sakınılmasın. Sakınan, yolunu bulmaz, ULU’nun yoluna taş koymaz. Onun için dedim, ÇAKIR’ı uyardım. Vurma değil, kırma değil; gönül yolu, sırma değil. Yolunu dedim, karanlık değil. Dünyada çalışmalı, görevi oradan almalı. Cenneti-cehennemi, kazanlı-pastalı düşünmeyin. CENNET-İ ALÂ’dayım. Tarifini sordunuz, YÜCE’nin HUZURU’ndayım. Bundan iyi tarif mi olur? Cennet, cümle mümin kulların olduğu yerdir. CENNET-İ ALÂ, ALLAH’ımın HUZURU’dur. ‘Mümin’ demekte amaç; namaza duran, kul önünde ‘ALLAH.’ diye feryat edeni düşünmeyin. ALLAH’ımın VERDİĞİ’ni, kul bilsin. Olay, gün için değil, ADEM’in yaratılışından verilmiş. Rüzgar eser, koş kut. Tutamazsın elbet, olsa-olsa rüzgarın attığı yaprak elinde kalır. Olmazsa bağda üzüm, olmaz orada gözüm. Üzümün suyu şarap olmalı, serhoş etmeli. Dünya şarabı acı gelir, kulun bağını koparır. MEYREM çekildi, nafakası kucağına verildi. Ömür yolunu öyle harcadı. Kula yol gösterilmiş, kula sorsan kendi bulmuş. Yolu yürüyen bilir, ALLAH’ım rehber gönderir. Nasıl ki geldim, elimi verdim, cümlenize yolun doğrusunu gösterdim. Demeyin ‘Eğri miydi?’ Değil. ALLAH’ımın yolunu hatasız bilmeli, kula öyle eğilmeli. Uyduğu gibi olur, geldiği gibi bulur, duyduğu gibi kalır. ALLAH’ımın her işi hayırlıdır. Dünya günümde yanımda olanlardan, daha şanslı olduğunuzu bildireyim. Günümde, yanıma gelen meclisi kuranlara, fani olarak; günümüze, vakıf olarak veririm. ALLAH’a varmak için, sesini duyurmak için; cami mi gerek? Boş gönül camide olsa, ‘ALLAH.’ diye bağırsa, ağıza dolsa ne gezer? Yolu münasip olmayan kula, ne mertebe verilir? Camiye girdi diye, af mı edilir? Olaya ‘Hayır.’ gelene ‘Hayır.’ deyin, tevekkül ile bekleyin. Manayı görürsünüz, maddeyi silersiniz. Yürüyen kul; durmadan yürümekten yorulmasın, yönünü çevirmesin, şanımdan düşürmesin. Düşündüğü ersin, hak olanı görsün, ‘BİR’dir ALLAH’ım.’ desin. Giden gitsin, daha çok gelsin. Dünya zengini, ahiret zengini olur mu? Elbet olur, neden olmasın? ALLAH’ımın, verdiği vereceği bilinir mi? ALLAH’la kul arasına girilir mi? Geçirdiğin gününde, özlediğin yönünde yardım dilediğin, geldim-gördüm, danıştım. Dendi ki: “Her şeyin vakti de yazılı, saati de.” Özleyiş güzel, bekleyiş zor. Ne var ki, bekleyişe ekleyiş olursa, aranan bulunursa; şaşkınlık olmaz, kul yanılmaz, sevincinden deliye dönmez. MEVLÂNA’yım geldim, emaneti aldım. Sanmayın sözdür, dünyada gözdür. Adımda bir şey yok, ananlar çok. ALLAH’ımın aciz kulunun adı. Aciz kulunun adını doldurur. Olay bundan ibaret. Yazdığınız sevabınız ola, ömrünüzü doldura. AMİN. Yüze gülene, arkadan söz edene, ne denir? ALLAH’ıma havale edilir, kulak üstü yatılır, dert gönülden atılır. Sözü aldım YUNUS’tan, almışım gönlü kalmıştan. Mümin kulunun elinden, sahip midir dilinden? Hayatın, öncesi sonrası yok. Doğum ile ölüm, birdir. ‘Bozuk düzen gidiyor, ondan buna, benden sana.’ deniyor. Olacağı çok, biteceği yok. Üzme canını. Engeli sorma, andığını yorma. Dünya; merhamet dilemek için değil, layık olmaya çalışmak içindir. Hayvana üstünlük gerekmez, çünkü karakteri bulunmaz. CAN yolunda savaşır, CANAN bilmez. İnsan, CANAN’ına koşar. CAN’dan geçtim, dünyayı düşündüm, kulu pişirdim. Dünyanın yolunu, yoluna bağlamasın; gidene ‘PİR’im.’ diye ağlamasın; gönlünü, dünya hüznü ile dağlamasın. Ölçüsü sorulan, ‘Nasıldır?’ denilen; mümin olmuş, yola bakmış, ermiş, dalında kalmış. Ele gelse, güzel. Ölçüsünü, ALLAH’ım vermiş. Bilmek yetmez, yürümek bitmez. ‘Buraya kadar.’ desen, yanılırsın, yolun yarısında kalırsın. ALLAH’ımın her kulu, sevgilidir. Yalnız, her kulun sevgisi, ALLAH değildir. ‘Doymadım.’ dersin, hayata bağlanırsın. Doysan, ne alırsın? MEVLÂNA’yım geldim, YUNUS’a dedim. YUVA, YUVAMIZ; gönül, yolumuz; GARİB, sözcümüz. Daktilo YUNUS’a gelmez, ÇAKIR’a el vermez. Almak-vermek, sözü yermek, yanlış düşünmek; kul işi. Doğru yolun gidişi, ALLAH’ımın kaderi çizişi; kulun aklı ermez. ‘Olmaya.’ demeyin, gençtir diye acımayın. Alnında yazılan değişmez, karışmayan erişmez. Yolunu bağlama, gideyim diye ağlama. 

Hasret uzakta olana. Kuğunun olduğu gölde değil, deryanın durduğu yerdeyiz, nehirlerin aktığı yoldayız. Her nehir etrafını sular. Hepsinin yolunu dileyen, hiçbirine varamaz. Derya ise varmaya dilediğin, ‘Bir nehir buldum, şükür.’ de, ona takıl. Selam sizlere, gülen yüzlere, seven gönüllere. AŞK diye yandım, deryaya vardım, varmayı dileyenlere nehir oldum. Geldiniz, ağacımıza yaprak oldunuz, yanan kullara gölge verdiniz. AŞK ile AŞK’ın tadını bulursun. Aşık olan aşığı tanır, aşık olan aşığı bulur. ‘Nerden geldin?’ denilmez, zengin-fakir bilinmez, güzel-çirkin ayrılmaz; yumak düğümlü de olsa, şikâyet edilmez. Suyun verdiği nedir? Kulun bildiği kimdir? Nasibini veren, nerden verir? Elbet hepsi ALLAH’ımdan. Madem öyle, neden düğümü söz edersiniz? Çözecek olan da ALLAH’ım. Verdiğin hayırdır, aldığın şer. ALLAH’ım, verdiğin her güzellik, almayı bilene. ‘Kaderim kötü.’ diyen, her olaya tersi yüzünden bakandır. Nasıl ki aynanın parlak yüzünde aydınlığı görürsün, arkasını çevirirsen kara yüzünü görürsün. Şer dediğin olaylar da, çevirdiğiniz zaman aynanın parlak yüzüne benzer. Zahiri değil, vakıadır olay. Adalet günün konusu olmasa da, yazının aynasıdır. Doğruyu aldığını bilirim. Hattını çizen sen değilsin. ‘ALLAH’ım, SANA havale ettim.’ de. Göl duruluğunda olan olay, gelende aynanın parlaklığını verecek; aynaya bakan gülecek, aynaya bakan yüz, dilediği yüzü de görecek. Kaide bozulmaz. Karar senden değil, ALLAH’ımdan gelecek. Günde gelende, ayrılık görülmez. Mermeri merdivene koyan da var, üstüne basıp geçer. Kasayı el altına alan da var, mermeri aş için kullanır. Demirin verdiği, her kulun eline aldığına göredir. Mermer değerli midir? Hayır, seni öyle düşünen, merdiven diye sayan. Kul, verilendir; dünyaya yaratılandır. Kul kula köle olmaz; ‘Köle olsun.’ diyenin, sonda yüzü gülmez. Suyun akışı ters yola dönmez, akan suda kir olmaz. Gidilen yol en güzelidir. Sorulan hayrın, habercisi beklenir. Hazırı değil, huzuru arar. Asmayı budamak, kulun işi; verimi, ALLAH’ımdandır. Senin de aldığın, ‘Meyve.’ diye beklediğin, elbet erecek. Yolunu alanla, yolunu soran; kainat yerine, kasayı düşünsün. Kasada ne durur? Para kasası ise; değer verdiğin, ‘Saklayım.’ dediğin, kasada durur. Çok  değerlidir düşündüğün. Çözeceksin, gelende göreceksin. Açanda, ALLAH’ıma emanet olsun. Kalbinin değeri, kasanın kilidine eşit. Nasıl ki, fındık görünüşte sade kabuktur, değeri açılanda görülür. Sen de, üzüntü ettiğin değeri, açılanda göreceksin. Müstesna gibi gönünse de, yumağına düğümsüz katılır. Kanat takıp uçmaya, lüzum yok. Eline gelecek, gelende açılacak. Yol açanla, yolundaki taşı çeken birdir. Komşuluk; duvar yakınlığı ile değil, gönül yakınlığı iledir. Serçeyi düşünün, bir lokma kırıntıya kapında; karganın aldığı lokma, çatında. Yakın olan hangisi; sana tepeden bakan mı, kapını çalan mı? Düşündüğün de öyle. Danışılan görülür, defter temiz yazılır; yazan da okuyan da yolunu bilir. Dumanı sil. Görünen dağın ardında selamet bilinir. Dağı duman ardından görür, duman yolunu kapatır. Dumanı sıyır ki; dağı bulasın, adına varasın. Selamet oradadır. Yanılma, uzakta değil. Umduğun gibi olsun, sevincin seni bulsun. ‘Cemal.’ dendiği zaman, güzellik zannedilir. Güzel yüz, çirkin yüz aramayın. AŞK’ın adını arayan, mecnun olup yola koyulan; yolda aramasın, gönüle baksın. Kumun tanesini saysam, günün olayına örtsem; ne kum örter, ne olay biter. Yanlışlık yok, sevabı çok. ‘Ne olacak?’ demesin, geleceğe şüphe ile bakılmasın. Kader, yazılandır; yazılan, olandır. Ne senden, ne ondan. Şah olsan; kaderini çizemez, en güzeli bulamaz, yazılanı bozamaz. Ağacın dalındasın, çiçeğin elindesin; yumuşak olmayı bildin, akan suyun başındasın. Selam olsun alana, yumağını sarana. AŞK dünyayı silmeye değil, güzelliği görmeye yarar. Aşık dünyayı görmeye değil, AŞIKI’na varmaya çalışır. Sana CAN dedim, CANAN ile BİR oldum, CANAN YOLU’nu kendine saydım.

‘Heybet kuvvet ile gelirse, sahibi sevilirse sevilir.’ diyen, zayıf olanı sevmez mi? Suyun akışına her uyanın yerini alması, ölçüsüne göredir. Suda balık da olur kurbağa da. Aymayı bilenin, suda arayacağı balıktır elbet. Kor mudur yanar, kar mıdır donar? Gönül AŞK ile dolar. Kor, kar için yakılır, kara zevk ile bakılır. Karda kor da olursa, karın değeri yükselir. Sen ile ben manayı bulduk. Verişim neredendir, gelişim neredendir? Dumansız YUVA’nın, şüphesiz kulusun; MEVLÂNA’nın, dünya kolusun, suyunun başındasın. Dileyen bulur. Saymayı bilen, kaideye uyandır. Mihrap, imama ait olsa bile; yakışanı bulmalı, kula gerekli geleni bildirmeli. Şeytan kula esir gelsin. Yersiz kul olmaz. Yolsuz olanın, ALLAH’ım yardımcısı olsun.

Hoş gördüm. Saki oldum şarap sundum, ‘Sarhoşum.’ diyene destek oldum. Sürahi, suyun masa deposu; ne biter ne tükenir. Desti sürahiye depo, akan su destiye depo. ‘Geçeyim.’ dersen, etek toplarsan; elbet geçersin. Ne destide tükenir, ne sürahide. Çayın başında oldukça, nehirden su alırsın. Destini doldurursan biter mi, su şikayet eder mi? Ne alan, ne veren şikayetçi. Aşık, AŞKI’na koşar. Kumunu eline alan, ‘Elim doldu.’ diyen; taşı ne yapsın ALLAH’ımın YOLU’na? Kum taşın öğütülmüşü; un, buğdayın öğütülmüşü. Kum, yol; un, kul. Un, su ile yoğurulur, kulun hamuru olur. Su AŞK’tır. Suyunu kararsan, hamurun olur. ULU’n seni yoğurur. Suyunu veren, hamurunu yoğuran; HAZRETİ ALİ’dir gelen. Başında resim, gönlünde AŞK’ı. Suyunu aldığından, yolunu bulduğundan. Yanında-gönlünde, resmi nerde olsa olur. Sudan gelen, ‘Susuzum.’ demesin, şikayetçi olmasın. Asmayı dikene, bağını budayana; üzüm verdi, ‘Şarap olsun.’ diyene. Hidayetin ALLAH’ımdan geldiğini bilene, hoş sohbet oldu. Koz elinde de olsa, yanlış kağıt oynarsın, kozunu bozarsın. Bozduğun senden değil, sana bozdurandandır. Koyunun yeri, kuzusunun yanıdır; kuzunun yeri, anasının yanıdır. Kanından-CAN’ından aldığını, elinden verse, kendini, sözü ile gönülü birleştiğini bilse; düşündüğünü derer, bohça diye dürer. Kararı ondan olsa gelse, sözü edilir. Nasip olan anılan, yazılan kısmetidir. Kuyunun başına gitsen, ‘Suyundan ver.’ desen; kendi elini uzatmaz. İpi ile kova sarkıtırsın, kovayı doldurursun. Ona de ki; ‘Sen ile ben, dünyanın malı iken; yumuşak yol ile aldık, yumuşak hali bildik, şikayetçi olmadık, ‘Halin nedir?’ demedik. Günde açalım, hayrı görüşelim. Uygun olan, ALLAH’ımdandır. DEDE’nin dediği, gününde doldu, destiler elde geldi. Doldurduk sunduk, boş el bırakmadık. Söğüt dalı, kulun hali. AŞK’ın yolu hep suda. Su bende, ben deryada, gelen bende, ben yolda, kul elde, el göğüste. Cümlemiz BİR olduk, suyunu bulduk. Ağacında dalı mısın, dalında yaprağı mısın? Ne yolumuz kapalı, ne suyumuz durgun. Akar gider, her aktığı yerde toprağı sular. Nice ağaç, suyundan beslenir. O da varacak. Ağaca yaprak oldu, yolunu bildi. Suyun akışını bulanın, varacağı yer bellidir. Elbet çoğalır, ağaç her yıl yaprağını arttırır.

Huzuru bilsen, gelene uysan; hazırdan demezsin, yumağı düğümle dürmezsin. Gelen, düğümüne yardımcı. Kulunu ALLAH’ım, senden çok SEVER. Verdiği vazifeyi bilir. ‘Kime versem?’ diye sormaz, KENDİ’si seçer, yetiştireni gönderir. Olaylar sizi ürkütmesin. Yuvanızda AYET-EL KÜRSİ okunsun. AYET-EL KÜRSİ okunan yuvaya; kötü, ne kul, ne de RUH girer. Gelene, ALLAH’ım İZİN vermez. Soy söylenir. Ne soydan, ne cümleden ayırmam, ‘Soyum.’ diyen diye kayırmam. Sevgim ayrılmaz, vardığımdan beri. YARATTIĞI kuludur, HAZRETİ ADEM’in dölüdür; MEVLÂNA’nın olan, AŞK’ıdır. Yorulmayı kendine mal eden, dinlenmeye gönül koyandır. Kaide bozulmaz, sevgi ayrılmaz. Seversen beni, ‘ALLAH’ım YARATTI.’ diye sev, soyumdan diye değil, YARATTIĞI’nı sev. Kuzuyu arttıran, koyunun varlığı değil, VEREN’in CÖMERTLİĞİ’dir. Kuzu olsun, ele gelsin; koyun olsun, süt versin; birbirinden ayrılmasın, yavrunun derdine düşülmesin. ALLAH’ım GÖRÜR, yolunu verir. Kul kula ne verir? Kula boyun eğilmez, ‘Yol ver.’ desen gücü yetmez. Sadece söz eder, söze söz katar. Kuzunun, koyuna takılma misali. Kuzu büyüdü mü, yolunu ayırır, sanma ki aç kalır. Sevmeyi bilenden korkma, asi geleni yerme. Yolunu dile, ALLAH’ım versin. Asi olana, asi gelmesin, yumuşak davransın. İki taşı vurursan kırılır, taşı kuma atarsan gömülür, kırılacak meydan bulamaz. 

Yerimiz-yolumuz kalıpta değil, kumumuz rüzgarda savrulmaz, kula yola sormak için mani olmaz. Cümleye derim. Kuyu, suyundan almak için açılır. Gelen su, nasibindir. Kurşunu derin atsınlar, tadına baksınlar. Sohbeti güne kattık, geceni hayıra yorduk. Hata olmasa, düzen kurulmaz; düzen yerini bulmazsa, geleceği hoş karşılaman gerek. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Kuruntu edilmesin, kötüye yorulmasın. Hatanı ödedin, seni üzen semiz bedende değil. Tedbirli olmak gerek, ALLAH’ımın emaneti olan bedeni korumak gerek. CAN’dan kopmak kolay; CAN’ını besledikçe, emanetini korudukça. ALLAH’ıma emanet olasınız, yumuşak yolda gülesiniz. Geldik, gördük, sevdik. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Komşumuzdan, dostumuzdan, yakınımızdan, sohbete gelenler, gelmeyenlerden ALLAH’ım RAZI olsun, cümleniz selameti bulsun. Selam sizlere, güzel yollara. ‘EYVALLAH.’ diyelim, yolumuzu alalım. Eve gitmek gereklidir; nasip yazılı ise, elden gelen nedir? Suyumuz içilir, hep beraber olunur, anılan anıldığı an gelir.

Süslü yazı hoş görünür, hattat olmasak da. Özellik, gelişin verilişindedir. Kavağın uzununa, çamın topanına, YUYAN’ın kalemine bakılır. YUYAN’ın, yazanına bakılır. Çünkü söz, gök kubbede takılır. Yazı, kâinat gününe dek. Yürüyüş. Onlara verilen, yetişmesine hizmettir. Bizden gelen, cümleye. Asmaya yaprak, yumağa toprak verir. ‘Oluyor, yetersiz.’ dense bile, kaleme dönse bile; yeşim taş ise, safir de taştır. Ne var ki, yeşim, hem göze hem gönüle hitap eder. Safir, hırslı kullarının tamahını arttırır. Yeşimin rengi, safirin dengi bilinsin. Koz elinde olana; pervası olmaz, kayıp korkusu kalmaz. Kuyuda suyu bilen, biteceğini düşünmez.

Yönünü yuvana bağladın, yolunda adımı andın; yumağın HAK YOLU’nda, ALLAH’ın dilinde. Çağırdığın an, yanına vardım. Yolcu yoldaş diler, yolda garip kalır. Yumuşak kulun yanındayım, bilirim gönlündeyim. ALLAH’ım güldürür, gönül ışığını yüzüne vurur. MEYDAN varsa, kul var; kul varsa, yol var. Gönül varsa; oluş yakın, yuvanın havası olgun. Yoldan söz beklersin, yaygın. Yaygın olanı merak etme, yolunda-kolunda olanı unutma, şüpheye çanak tutma. Yorgan örter, soğuk biter. Yorganın yokluğu kula dert verir. Vermesin, çünkü ALLAH’ım kulunun gönlünü yoklar, yorganı olmayan kulu soğuktan saklar. Dağın yücesine kar düşer, cücesine düşeni gördün mü? Nimetin verilişi de öyledir. Ölçüsü elde olsa, kul ‘Önce bana, sonra sana.’ der. ‘ALLAH’ım, ayırmaz kayırmaz.’ derseniz; hani ölçü, sen ne ile ölçersin? Madde sorarsın. Madde dahi, kiminde nakit, kiminde arsa, kiminde han-hamam. Zenginin varlığı, fakirin darlığı nedir acaba? Gönüldeki zenginlik, kulca aranır mı? Onun için ölçüyü düşünmeyin, ‘ALLAH’ımdan her şeyin ölçüsü.’ deyin.

Huzurun, yerini doldurur; gelen, varlığımı güldürür. Gülüş; sevmekten, sevenin gelişinden olur. Ben yola, sen bana, bakarız. Huyunun suyundan olduğu bilinir. Membaından abdest alınır. Mümin olan bilir. Tacın başta olması gerekmez. Gönülde güller açsın, kafidir. Manayı bilen, dünyanın tozundan şikayetçi olmaz, dilinden şikayet duyulmaz. Elbet, gelişin sevindirir. Kutuyu kapalı gören, içini merak eder. İçini açanda, kenara koyar. Suyun akışına her kul uyar. Ne var ki, bazısı duyar, bazısı görür. Duyan da sever, gören de. Hatırladık hepinizi. Gittik-geldik, andık cümlenizi. Kaide bozulmasın, dediğim, AŞK’ın mihverinden oynamasın. Kamışı yoldan çekmek gerek, ayağına takılmasın. Elinden tutanın, kamışı çeker. Çünkü gönül yolun, isteyerek; ne yoluna taş, ne de kamış koyar. Kuşağını bağladı, namazını ALLAH’a havale etti. Kucağına demet-demet çiçek aldı. Çiçeği, bahçede ne ile derdi. Kuyuyu değil, deryadaki suya niyet etti. Yolun en açığı onda, onun yolu sende, senin yolun yuvanda. Ayrı olan yok. (Resim verildi: ŞEMSİ TEBRİZİ) Kim olduğunu bilir misin? Resimlere göz atsın, duvara baksın, adını bilsin. Önünde kandili, çiçekte arı, arıda balı. ŞEMS’in gönlüne eşit. Daha önce anlattım. Yazımız, günde sadece GARİB eli ile verilir. ‘Yazarım.’ diyen, günde kendini oyalar. Ona de ki, ‘Söz uzasın mı, daha uzun yazılsın mı?’ demesin. Aymayı bilenin, yolunu öğrenenin, ‘Ben de yazayım, etrafa vereyim.’ demesi yersiz. Çünkü VEREN’in, YÜCE olduğu bilinir. YÜCE’den vazife istemek, O'na yol göstermektir. ALLAH’ım, vazife vereceği kulunu kendi seçer. ‘Ben vazifeye layığım.’ diyen, kendini yüksekte görendedir. Yanılmadır bu. Kul çalışır, ‘Ben çok çalıştım, beni müdür yapın.’ mı der. Elbet dünyada öyle. Bu yolda beklemek dahi, övünmektir, kendini layık görmektir. Duacı olmak şöyle. ‘ALLAH’ım beni de layık kullarından et.’ ‘Ben layık oldum, vazife ver.’ demek yersiz. Yersiz ki daha önce bildirdim, ‘Günde GARİB’e verildi.’ dedim. Bu demektir ki, beklenmesin. Bildirmedim mi, ‘Yedeği yok.’ demedim mi? MEVLÂNA günde sadece buraya verir, ve burada verir. Bu YUVA’da, GARİB’ten başkasına mı verir? Dedim ya, postumuz GARİB’in gönlüne serildi, YUVAMIZ orası bilindi. Bizde mekan, gönüldür. Ateş ateşi yakar mı? Öyle ise, mümin cehennemden kokar mı? Ateş ota bakar mı, çiçeğe çember takar mı? Öyle ise, cenneti neylesin. Ateş olduk kavrulduk, pervane misali, sadece O'nun için döndük. Döndük, döndük. Yalnız O'nu gördük. O'na yandık, visale erdik. ALLAH’ıma emanet olasınız, AŞKI ile yanasınız. AMİN. 

Hummalı olmadan, gül. Gülün dikenini söz etmeden, gel. Gelenle gülenin, yolumuzu sevenin; yumağına el verdik, cümleyi selamladık. Kahır edilmesin, ‘Dert.’ denilmesin. Hata görülse de, en baştan silinsin. Paketi yaparsın, çok sıkarsın; hem bağını koparırsın, hem içindekini bozarsın. Karar ile sarınız; ne çok sıkınız, ne gevşek bırakınız. Dediğim, yolda kula da teşmil edilir. ‘Sevene, sevenin sözü geçer.’ denilir, öyledir. Kula yol verenden sorarsan; kul yolu kendi bulur, yolunu aydınlatan ULU’sudur. Bir gemi mümin olsa, hepsi gemiye dolsa, denize fırtına gelse; mümin, kurtuluş için ne yapar? Elbet ALLAH’ından yardım diler. Nasibin öyle ise, bardaktaki su dahi seni boğar. Koyun olsa, yolu verse, gider misin? Yolunu versin, karınca olsun. Koyun sürüsünü güder misin? Güdenden olmak için, VEREN’den kaftan almak gereklidir. Koyun sürüsü dedim, kuzu sürüsü değil. Kuzuya koyun gerek, koyuna çoban gerek. Ben koyun, siz kuzularım. Çoban ALLAH’ımdan fistan alan, kaftan giyen PEYGAMBERLER. Koyunun postunu giyenler, ‘ALLAH’ım VERDİ.’ diyenler, VERDİĞİ’ni bilenler. Postun manası, koyun oluşundan. Otur posta, selam ver DOST’a. Kurumun verdiği kara, seni boyamaz. Kumun verdiği hata, seni kör etmez. Kum göze kaçar diye, çöle girmez misin? Gamlı değiliz, denliyiz. Çöl gecesine, kendini hazırlamaz mısın? Hazırlamayan üşür. VEREN’in; yerinmekten uzak kalındığı an, daha çok verdiği görülür. HAZRETİ YUSUF der ki: “ ‘Güzel değilim.’ diyen, ALLAH’ımı inkar edendir.” Gerçek olan, yönünü bulandan söz alandır. Muhayyel değil gerçek. Kuyuyu açtı isen, düşünme; ‘İşin bitti.’ deyip, örtme. Üstüne kapak vur, yürü; arkadan belki gelir, sürü. Onlar da sebeplenir, sevabı sana olur. Kör kuyu bulan, nasibinin kıtlığından; kaynak suyu, müminin yumuşak toprağından. Denizdeki fırtına seni korkutursa, göle git. Vurgun, kırgına gelmez. Kırgın, kuluna gülmez. Olgun kulu, dalga sürmez. Çünkü olgun kul, ehli değil ise dümene durmaz. Onun için dedim, ‘Kendine güvenmez isen deryayı düşünme, sırtına başka kulları yüklenme.’ Dediğim, yolu bilmeden ‘Bilirim.’ diye çağıran, kulları yanıltan. Dileğim, her kul elensin, elekte toz kalmasın. Sabırdan her kul, bol nasip alsın. Güçlük yok. Sabretmeyen, dünyayı dar bilendir. Kuyunun verdiğini aldık, arkadan gelen sürüye verdik. Biz de deryanın yolunu bulduk. Sahilinde gezeriz, taşlık değil. Yemin, yolumuza durmaz. ‘Hak yedi.’ demez. Haram tattırmaz, suyun akışını durdurmaz. Seymenin türküsü, sıladan olur. Sıladan gidenden, sanma yol sorulur. Yolu bilmez ki, sana desin; gidenle bir olsun, yardımcı gelsin. Kumunun verdiği, yolunu bilendir. Yol bilmeyene, asfalt döksen bulamaz. Yol, yumağı götürür, dilediği yeri buldurur; nefsini hayatından çıkardığın gün. Nefis; sadece kedini içine aldığın gün, dünyada kaldığın gündür. Sen nefsine hükmettiğin gün, ahireti bulduğun gündür. 

 
... Hummalı olunmasın, kul kuldan ayrılmasın. ‘Geldik göçücüyüz, dünyadan geçiciyiz.’ derseniz, kulu kula vurmazsanız; son gün gelende ‘Ah!’ diye ağlamazsınız. ALLAH’ım kuluna, ömür boyunca darlık vermez, kulun dünya sevgisini silmez. ‘Hep dertliyim.’ diyen yanılır, darlığı kendi uydurur. Konuk yerde kalmaz, kul dara düşmez. Konuk nasibi ile gelir. ALLAH’ım kulunu kuluna yük etmez. ‘ALLAH’ım.’ diyen, konuğa yüz çevirmez. HAZRETİ OMAR der ki: “Yerini bulan cemiyette, kumunu eler kainatta. YARATAN’ı neden severim? YARATAN’ı gördükte, RUH bedene girdikte.” Dilek gönülden olmalı, dile düşmemeli. Dile düşen, ağaçtan yere düşen ham meyveye benzer. ALLAH’ımı dileyen; kulunda görsün, ‘Sevdiğimi bilsin.’ demez. ‘Sevgi, beden kafesinden taşmaz.’ dersen; sen demedin mi, açığa vurmadın mı? Ben görüşümü söyledim. AŞK’ımı deseydim, dışarı vursaydım; kainat ateş alırdı, bedenim kavrulurdu. Benim gördüğüm, dünyada hala mevcut. Ne var ki, gören var, görmeyen var. ALLAH’ım görenden etsin. Ben yandım AŞKI’na, sizleri de YAKSIN. Kul, niyetini niyaz ile dilesin, zulüm ile değil. Huzurunu doğrulukta bulsun, niyetinin önüne perde çekmekle değil. Olayı, desteğe bağlamak gerek. Dönük olanın, konukta gözü olmaz. Konuğa su verenin, ömründe duman kalmaz. Olanın-gelenin, sorusu edilmez. Anaya üzüntü katılmaz. Kumunun vergisidir, ananın kaygusudur. ‘Günlük-güneşlik yolun, günde gani.’ desen bile, huzurun yerindedir. Dumanı görsen bile, yerini-yolunu düşünceye dek bozma, gezip-gezip te yozma. Kuşun yüreciği küçük diye, sevmesini bilmez mi, fil kadar sevgisi olmaz mı? HAZRETİ OMAR der ki: “Her olay, bohça misalidir. Asla dört ucu bir araya gelmez. Kul da niyetini, dört uç bir arada beklemesin. Bir ucu varsın, açıkta kalsın.” 

Huzuru aradığın yerde değil, gönüle koyduğun yerde bulursun. Kuyuyu, su alayım diye açarsın. ‘Su gelmese?’ denmez, olduğu yerde kalmaz. Kaide bozulmaz, yazılandan kaçılmaz. Her kul söz der, ne var ki yazılan bozulmaz. Kaderinde bulutun gelişi var ise, yağışa kadar beklemek gerekir. Kaderinde bulutu görmek var ise, ondan kaçamazsın. Sabredersen, bulutun yağmura döndüğünü görürsün. Sabır, koruğu erdirir, yaprağı atlasa döndürür. Maniyi kulundan bilme, olayda kulu suçlama. Her bulutun neticesi yağmur olur, yağmur toprağa hayat verir. Pirinci ‘Aş yapayım.’ dersin, tepsiye boşaltırsın; dikkat edersen, ömrü korursun. ‘Neden?’ dersen; dikkat etmezsen, taş ile pişirirsen; günde aşı yenir, ne var ki taş ile diş kırılır, ömre zarar verir. Bunalım büyük, yardıma çok ihtiyaç görülür. Şahıslara değil, cemiyete. Kumun tanesi küçük, yaptığı iş büyük. Kum kuma eklenir, kum yola götürür, kum bina ettirir. Hiç bir yaratılan, boş yaratılmaz, kainatta boşluk bırakılmaz. Boşluk, çöküntü yapar; kainat, çöküntüyü kaldırmaz. Onun için olayı, ‘Kaderim.’ de karşıla. Münasip olan odur. Dualar yerini bulur, sanma boşuna okunur. KUR’AN yolunu aldık, cümlenize o yolu verdik. Çıkılmaz, dönülmez. Olmuşu düşünme, olacağı bekle. NUMAN der ki: “Aynayı aldığın elin ise, baktığın yüzündür. Gül de bak ki; aydın gelsin, gönül açsın.” Gülü, dikeni var diye atar mısın; yavruyu, üzüntü verir diye satar mısın? ‘Gülün dikeni var.’ dersen, menekşeyi sev; ‘Denizde dalga var.’ dersen, göle gir. 

Huzur arayan, suyunu yerinden uzak görendir. Huzur, aranmaz. Huyunu bildiğine, kumunu elediğine hummalı yol verilmez. Yumuşak yumak. Yumakta düğüm, her kulda olur. Yumuşak olan, sabırla çözer. Olmuşsa yumağın yerinde sözü, kulun var ise dünyada gözü; dert, yürümekle tükenmez. Duvar bütün çıkılmaz, duvara destek konur, gereken yerine pencere açılır. Her duvara pencere yeri tanı, her olayı yerden tavana özgü diye kabul etme. Cümleye. Pencere neden açılır? Etrafa bakmak için. Açıklık, her olayın bünyesine girer. Huysuz olan, ‘Duvar öreyim.’ diyen; pencereyi düşünür, ‘Destek olmasın, vakit geçmesin.’ denir, düz duvara gönül konur. Çünkü başlanılan duvarın örülmesi kolay gelir. Olayı çarşaf diye açan, iki ucunu değil dört ucunu gerer. Bir ucu bırakılan, pot verir. Aştımı duvarı, bırakın arasın davarı. Müsterih olasınız, derde yer vermeyesiniz. Meyhane, MEYDAN’ı aratır. MEYDAN kulları sarar, mümin kulları toplar. MEYDAN’ı bulan, olaya göz atmaz; ‘Yolunu ALLAH’ım verir,
her kulunu düşünür.’ der. Kozayı açan, kelebek; ipeği seçen, kuldur. Kuyuyu açan, kul; suyunu veren, ALLAH’ımdır. Kozadan çıktı diye, kelebeğe taç verilmez; ipeği seçti diye, kulu tahta oturtulmaz. Ne gül bahçeyi süsledi diye gururlanır, ne su çiçeği suladı diye köpüklenir. Köpük neden olur? Hızdan. Bahçeye verilen su hızlı akıtılmaz. Yerden kaynayan su, ne kadar kuvvetli olsa, etrafa saçılmaz. Kendi kaynadığı yerde yürür, yürüdükçe çiçekleri sulandırır. Yüksekten inen su, köpüklenir. Mayası HAK ile yoğrulan için, endişeye yer yok. Mayayı yoğuran, pişirip kotaran. Yer yerinde, kul dilinde. Verileni ALLAH’ımdan bilene derim. Kapıyı açan, pencereden bakana. GARİB. Bildiğini sorduğunu gördüm. Hatıra olmaz, yazılan. Hatır için söz demem demektir. Suyun aktığı yerde çamur var diye, üzüntüyü mal etme. Ne çamur olur, ne su eksilir. Suyun aktığı yer, kendini akıntıya göre hazırlar. Kulun gücü, onu sadece süsler. Camiye, bina diye değil; yumağımın suyuna paklık versin, RUH’um yıkansın diye girilsin. Kula üzüntü verip ibadete sığınmak, seni paklamaz. Koruk, her ne kadar ekşi ise de, beklersen tadını alır. Hayır olacak, GARİB kulu gülecek. Nazanı, NAZLANDIRAN’dan ayırmak; kulun gücü yetmez. Hummalı olan, konuyu ters yönden açanlardır. Hepinize demez miyim, sözümü vermez miyim? Dargınlık, dünya günümde dahi mizacımdan uzak idi. Deliden kaçınmak; VELİ’yi duymamaktır, yoluna uymamaktır. Deliyi yersiz bulma, ‘Hayasız.’ deme. Yerden mi, AŞK’tan mı deli olduğu bilinmez. Kaçana ‘Dur.’ deme, kimden kaçtığı bilinmez; durana ‘Yürü.’ deme, kimi beklediği bilinmez. Şu demektir; kimseye el-dil-göz atma. Kimsenin durumu, kimseyi ilgilendirmez. Sana benden söz, attım gönlüne göz. Gemiyi alan, ‘Kaptanım.’ diyen; yerini bilir, dalgaya-fırtınaya dümeni çevirir. Üzüntüsüz günler sana gelir. 

Hoş gördüm. Huzura el veren, yoldan gelene soran, gelenden haberi olmayana. Kuruntu yersiz. Kuyuya atılan kova boş gelmez, su olmayan kuyuya kova atılmaz. Sözün bitimine, soyun gelişi değil, kulun soluk alışıdır önemli olan. ‘Çizgiyi geceyim, öne durayım.’ diyen yanılır. Çizgiyi geçmek elinde olsa, her kul ‘Öne geçeyim.’ derdi, karışıklık ondan çıkardı. ALLAH’ım, her olayı çizgilemiş, kulun niyetini uysa-uymasa “ÖYLE OLACAK.” demiş. ‘Dünyam hoş geçsin.’ dersen, çizgiyi çiçeklendir. Katip olanın, kalem tutanın; yazdığı senin, yazacağı benim olsun. Açayım. Yazılan, değer olandır. Boş yazıyı deftere koymazsın. ‘Yazdığın senin.’ dedim, yazacağın nerde olur? Gönlünde. O da benim olsun. Verilene AŞK, VEREN’den dolayı. Varılan, VEREN’in cömertliğindendir. Cömert olmasa, kulunun bunca ihmaline gücenirdi. Sağdan solu görelim, gözden yola bakalım. Giymeyi deneyen postunu tarayandır. Fistan giymek dilersen, koyunun postuna önem verirsin. Yıkarsın, tararsın, postunu alanda, fistan yaparsın. Koyun güder misin, gidene uyar mısın, VEREN’i duyar mısın? Gününü sorarsan, ‘Nasiptir.’ derim. Niyaz neden edilir? Edenin niyeti neden tez olur? Deme ‘Tez değil.’ Sabıra yer veren; günü gelende, geçeni unutur. Yelkeni gemiye koyan, kendini rüzgara bırakır. Daha önce dedim, ‘Denizin fırtınasına gelemem.’ dersen, göle git. Yaktığın, gönül ocağın oldu. ‘Yel mi götürür, sel mi kaldırır?’ deme. Eğer çadırına sağlam direk koymuşsan, sırtını ALLAH’ıma dayamışsan; kimden korkarsın? Gaipten değil, günden sorulsun. ‘Funda.’ denir, dağdan söz edilir. Dağın vergisi, kulun görgüsüne göredir. Toprak kula yakındır, çünkü kul toprağa yakındır. Evet, kul her an toprak ile haşır-neşir. Dağ ile; sözle halleşir, gözle dertleşir. NUMAN der ki: “Dağın verdiği, kulun gördüğü kadardır; toprağın verdiği, kulun doyduğu kadardır. Cümle dünya kullarının nasibini verir.” Kusur aranmaz, arayan dümene durmaz. Durgun göl aransın. Sen dümene durdun, denize yelken açtın, düşünme. Kuyuyu dedim, boş kuyuya kova atılmaz. Yolcuya ‘Dur.’ dersen, ‘Neden?’ der, isyan eder. Handa olana ‘Dur.’ dersen, sana güler. ‘Olayı değiştireyim.’ dersen, sen yanılırsın. Yelken açmış gemi gibi, kürek çekersen, rüzgarın gidişine değil, dönüşüne uymaya çalışırsan; boşa kürek denir. Söğüt suya eğilir, sudan rengini alır. Çözemezsin, su mu rengini verir, söğüt mü? Yumuşak yol alan, rengini kendi bulur. NUMAN der ki: “Yol, yozanla değil, bozanla dolmasın. Yozan, kendinedir kahrı; bozan, yoladır zararı. Yolu bozan, kazma ile kazan; gelenin yolunu da kapar.” ‘Maniyi kaldırsan?’ dersin. Maniyi kaldırmak elden gelse, cümlemiz bir olur, maniyi ele alırdık. Ne var ki, ortada mani yok, gün var. Yoğurdun tazesi sevilir, ne var ki ekşisi şifa verir. Kumun en incesi, gine de tanedir. Tane de, dünyada hizmettedir. Taneyi küçük görmesin, her tanenin hizmette olduğunu bilsin. Boşluk yok. ALLAH’ım, kainatta boşluğa yer vermez. Huyundan aldığı, suyundan içtiği, sabrını seçtiği, kalabalıktan değil yalnızlıktan hoşnut olduğu görülür. EYÜP HAZRETLERİ’nden elini alır. ‘Öyle mi, böyle mi?’ denmesin, ALLAH’ıma duacı olunsun. Kuluna en doğrusunu verir, senden çok kulunu SEVER, çünkü SAHİB’i O'dur. Boşluğu sen dolduramazsın, sen ancak kendi boşluğunu doldurabilirsin. Taş dahi taşa vurulmaz, çünkü kırılır. Taşı kuma at ki, hem kırılmasın, hem ses vermesin. Onun verdiğini yersiz görme, yaptığını ‘Değersiz.’ deme. Her yapılan ALLAH’ımın EMRİ iledir. Ne var ki, iyi niyet olsun. Niyet iyi değil ise, sana değil, zararı, kötü niyetli olanadır. ‘Üzüntüsü bana.’ dersen, kadere isyan edersin. Gülün dahi dikeni olur. Dikeni var diye, gülü sevmez misin? ‘Yumuşak yol alsın.’ dediğinin, mizacı sert ise, elden ne gelir. Kamayı eline alsan, ‘CAN’dan geçtim.’ desen; CANAN’dan geçemezsin, kamayı tutamazsın. Çeneyi tutmak, kulun elinde. Hata bırak onda kalsın, sen kendine hatayı mal etme. Söze söz kattığın an, hataya ortak olursun. Masayı niye dört ayak yaparsın. Elbet bir ayağını kısalttın mı, o yana meyil verir. Ayağı kısalan sen olma. Geleceği şüphe ile karşılama ki, o yüzle gelmesin. Aynayı duvara hangi yüzle asarsan, o yüzünü görürsün. Bırak dilediği yerde olsun, baskıdan uzak kalsın. Baskı, askıyı koparır. ‘Paketi sıkı sarayım, kuvvetle bağlayım.’ dersen, hem içindeki ezilir, hem ipi kopar. Sözüm alanın, sahip olanındır. Olgunluğu buldun, sözüme anda sahip oldun. Her verilenden hisse aldın. ‘Sözü bana bağla.’ demedin. Bağın, sözde değil, gönülde olsun. Mümin olduğunu gelişte söyledim. ‘Resmini deftere koyun.’ dedim. MESNEVİ’yi verenden, şüphen mi vardı? Mümin kulun gördüğü, elbet yolunu aldığıdır. Kimin yolunu alır? PEYGAMBER’inden. Yanımdakileri vereyim, YUNUS PEYGAMBER ve HAZRETİ FATMA. Mor, dağın uzaktan görünüşüdür. Ne var ki, her yürüyen oraya varır. Görünen her olay, bizden verilir. Olmayanı demem. Mor dağın göründüğü yerde, bekle gör. Elbet hayır olmayan, kula verilmez. ALLAH’ım ADINA yola çıkan, susuz kalmaz. Yardım, sözle değil, gönülle edilir. ‘Yumağın GARİB’e bağlıdır.’ denir. Baki olandan fani olanı ayırmak, dünya olayıdır. Senden onu ayırmazsa, yollar karışır. Korkuyu aldığına sevin. Kuluna üzüntü veren, ALLAH’ımdan hayır gelendir.

Hayır ile ananın, uzun yoldan gelenin; duacısı olduk, sorusunu bildik. ‘Geç.’ demesin, güçlükten çekinmesin. Dünya sözü, vursan sazı, dersin ‘Konsa adı.’ O da olur, deme ‘Geç kalır.’ Sebepsiz olmaz, meraka yer kalmaz. Olmasını dilediğin, yumağına bağladığına derim; kumun ötesinde sorduğun. Kumun ötesinde, ULU’su. Rüyasına gelen. Şüphe edilmesin. İsim vermek, bana değil gelene düşer. Unutulmasın, gelen ABDÜLKADİR GEYLANİ değil; ne var ki, onun yolunun PİR’lerinden. Nimet değil ki, dilenen. ALLAH’ımdan istensin, kendisinden sorulsun. Yumuşak yol yürüdüm, niyetimi sürüdüm. Sürü ile bir oldum, ‘Çoban.’ dendim yoruldum. Beden yoğunluğu değil; yormak, üzerine yakıştırmak. Suyun akışını durduramazsın, iman eden kulu döndüremezsin. Yanan kulu, bardak su ile kandıramazsın. ‘Delice.’ dediğin, sözünü ettiğin, ağaca namzettir. Söz benden, açıklamak sorandan. ‘Uygun değil.’ dediğin, uymayı değil, duymayı düşünür. Kapı her gelene açılır. Daha önce dedim, sana söyledim. ALLAH’ım, her kuluna mertebe bildirmez. Kulun dileği, öğrenmek değil, varmaya çalışmak olsun. Rüya güzel. Olan da, seni hoş saran da. Şüphe etme, ‘Acaba?’ deme. Gördüğün gibidir. Sağ el ile aldığını, sol el ile ver. Verdiğini, diline verme, aklına koyma. Bir elin versin, öbürü unutsun. Suyunu değil, elini aç. Aynayı yerinde, yumağı yüzünde açarsın. Aynayı sorana deyim. Yüzünü gören, gönlüne ölçü verendir. Niye şüphe edersin sevgisinden YARATAN’ımın? Yanlış anlaşılmasın. Şekle değil, ÖZ’üne değer verin. Şekil, kulun benzetmek istediğidir. ÖZ, YM olumun verdiğidir. Şekli dileğince çevirebilirsin, ÖZ’ü olduğu gibi görürsün. Oluşum bölüşülemez. Benden değil, cümleden söz ederim. Samanlığa girsen, suyu akıtsan, samanlar üstte kalır. Samanlığı ateşe versen, hep birden kavrulur. Yerince söylenir, dünya samanlık özünde misal verilir. Dünya kulunu verdim. İman verilir, yakın gelen görülür. Ateş verilende, yerince alev alır. Yumuşak yol alamayan, mümin yolu bulamayan; son günde, YM mi gelir? Taşlama değil, haşlama hiç değil. Dediğim, başlamadır. Başlayan görülür, sözümüz çözülür. Uygun düşer deyime. Sunduğum alındı. Ne var ki, günde görülenden eksik. Gelene göre uyacak sözüm. Geleni bekle. Hayır ile beklensin, sabıra yer verilsin. Gönül yolu ile arayan bulur, dileyen görür. Dünya yeri, kulun yerini doldurmaz. ‘ALLAH’ım onu sever, dileğini oldurur.’ dersiniz. ALLAH’ım, yarattığını, sevdiği için yaratır. Sevdiği ile dünyayı paylaşmaz. Ahireti kazanan, gözünüzde yücelsin. Bilinenle yetinilsin. Ahireti kazanan kulu aramayın. Kazanan, yeterince gösterilir. PEYGAMBERLER verilir, EVLİYALAR görülür; ahiret yolcuları oldukları bilinir. Sevabını ara, günahını değil. Seversen, bilirsin. Seversen, görürsün. Seversen, yerini verirsin. Sevmeyi bilenle, yolunu bulan birdir. ALLAH’ımdan geleni sevmezsen, ALLAH’ımın verdiğini görmedin derim sana. Yazımız sevilir, gönüle konulur. Gelenle beraberiz. Sevdiğin kadar sevilirsin. Sevdiğin kadar anılırsın. Gönlünde olanla beraber olasın, olacak bilesin. Sahife bitmese de, söz yetmese de, günler kalmasa da; ateşiniz yandığınca, meclisimiz kurulur, gelenler görülür, ağacımıza yaprak eklenir. Eşi de gönül ile eklenir, meclise beklenir. Gelsin gelmesin, gönülle katılsın. Mümin olan bilir, gönül yolu tez alınır. Mani yok sorduğuna. ‘Olmazsa?’ dediği, yanlış olur, neticeye bağlanır. ‘Yetti otuz yıl.’ demesin, daha beklesin, adını verecek. Olmuş denilen, dendiği gibi, GARİB, görüldüğü gibi. Gelenleri bekleyelim, sözümüze ekleyelim. Dileneni verdik, ‘Versek mi?’ demedik. ‘EYVALLAH.’ dedik, eli göğse koyduk. Selam sizlere bizlere, ALLAH’ımdan gelenlere. Gelen kim olsa, seven PİR olsa, sayılı değil. Seçilen gelir, sevilen hep bir olur. ‘ALLAH.’ dedik, diz vurduk; hep bir olduk, meclisi kurduk. Andığında geldi, “Vermeyi bizden, almayı sizden olsun.” dedi. Verenden alan sorulmaz. Almakla-vermek aramızda, MEYDAN niyetinizde. Ne aldı isen, onunla geldin. Mideni bedene koydun. Aklın ölçüsü, mideden geçmez. Gönülün katkısı, kainata sığmaz. ALLAH’ım affetsin. Kulunun niyeti sorulsa, dünyanın dönüşü değişir. Dünyanın öğüdüne, kulun yaşantısı katılır. Dünya döner, kul öğütür. ‘Her gelen, vazife ile gelir.’ dedim daha önce, kumun tanesi dahi. Duman dağıldı, kulu eğildi. Eğilen korkudan değil, sevdiğinden elbet. ALLAH’ımın VARLIĞI’nı bilen, neden korksun? O'na sığındım da, O'na vardım. VERDİĞİ’ni sevdim de, vardım. VERDİĞİ’ni bildim de, vardım. ‘Sen-ben.’ ne demek? Elbet cümle bir yumak. Meyhane sarhoşluğa, mey içmeye. İçmeyi dileyen, O'nu bulmaya koşar. Meyhaneyi, sarhoş evi demeyin. Meyhaneyi dünya ile bir edin. Dünyayı zindan sanmayın, ‘Kula haramdır.’ demeyin. Haram olan, haram edildiği an, men edilendir. Men edildiği an, zaten eline alamazsın. Kul hatasını bildi ise, AFFI’nı gördü demektir. SAHİB’im olan ALLAH’ım, elbet niyeti görür. Dileyen, kendi için dileğini alamazsa, cümle için dilesin. Cümlenin aldığından, sen de nasip alırsın. ‘Yalnız bana.’ diyenin, nasibi kıt olur.
(Resim verildi) Dileyen dedik, dize geldik. Dize gelen, resim dileyendir. ABDÜLKADİR GEYLANİ HAZRETLERİ’nin gölgesinde. Rüyasına gelen, hurmanın ötesinde. Adını kendi verecek. Resimdekini rüyada görecek. Varlık bize, sağlık size. Duanı unutma. ‘Sarhoşum.’ deme. Düşündüğün zaman, sarhoşluk sende değil, sarhoşluktasın. ALLAH’ıma emanet olasınız, sarhoşluğu bırakmayasınız.

Müstesna sevginin, sevgilisi oldum. Sevildiğime sevindim, ayrı kalmayı düşünmedim. Gidişe ‘Beraber uyuştur.’ derim. Saman çöpü misali, beraber yanarız. Yolda (NASREDDİN HOCA) bilirsiniz, gezisi merkep iledir. Ters görmedi ki. Zeytin yedik, çekirdeği attık. Elbet oyumuz gelenlerle, sözümüz alanlarla, gönlümüz açanlarla, köprüyü geçenlerle. Hasır aldık, odaya serdik. Kilim verdik, çadırı gerdik. Beden katı, gönül yumuşak yerde olsun. Beylik bedende, kimlik gönülde. Beyi bey yapan, gönül harcıdır. Yağmur sevilir, toprağı suladıkça; yağmurdan kaçılır, sel olup kazıdıkça. Beyi bey yapan da, yağmurun toprağı sulaması gibi. Hangi gece vermeyiz. Seyahat size. Bizler, ay ışığı misali, her an her yerde. Misafirin sorusu, Mevlevihane’nin yapısı. Benim göçümden sonradır inşası. Günümde Mevlevihane yok idi. Oğuldan sonra. YUYAN’ın suyunu akıttığı yerde, kula verilen sorulmasın. Yonca yapraktan güzel, gonca çiçekten güzel. Kulun ermişi, günü görmüşü; güzel değil midir? Olmasını, dilediğin gibi görürsün. Aşık sevgisinden, şair şiirinden, ressam resminden canlandırır; gönüle koyduğunu. Ayın verdiğini her kul aynı tezahüratla karşılamaz. Kimi, bakmaya bile lüzum görmez; kimi de tütün tarlasına gider, tütününü kırar. MEVLÂNA’yım. Yönümün, dönümü olmaz. Yeşil renge, mor denge, mavi ahenge, pembe hevenge uyar. Kırmızı yanar, ‘Yanarım.’ diyene bakar, gönülü AŞK’a çengel yapar. Sarıyı, ‘Nazardan alsam, CANAN’a ulaştırsam.’ derim. Kendime gülerim, ‘Sen kimsin?’ derim, ‘CAN ile CANAN arasında mısın ki ulaştırasın.’ Kapını kapama, ocağını söndürme, odun vereni döndürme. AŞK’a, AŞKI ile düştüm. Mayamız, sabun ile değil, hamur iledir. ALLAH’ım, cümleden RAZI olsun. HAZRETİ OSMAN der ki: “Dağın yerini, ovada arama; ovanın verimini, dağda bekleme. Ovayı verimine, dağı da görümüne göre düşün. Masanın, küçüğünü elde gezdirirsin, büyüğünü dile verisin. Dağı da ‘Ulaşamam.’ der, öyle görürsün. Onun için gözünde büyütürsün. Dedim daha önce, dağı görünüşüne göre, ovayı verimine göre seversin. Ovaya girersin, toprağı kazarsın, onunla beraber olursun. Sen topraktan, toprak senden alır. Samimiyetin toprakla olduğu için, onu verimi ile ararsın. Dağın görünümüne bakansın. Ne var ki, karışılmadığı için, resmiyet duyarsın. Toprak ile deniz ile, daima haşır neşirsin.” (Resim verildi) Verileni bilmediniz mi, GARİB’i tanımadınız mı? Yüreğimi, görmediniz mi? Benden, benzeyeni mi aldınız? Daha önce anıldı, ‘Resim verilse.’ denildi. Benim arkamda GARİB, GARİB’in arkasında bildiğin. Yakındır çözülür, deryadır girilir. Dilenen verilir, ‘EYVALLAH.’ denilir. ALLAH’a emanet olunuz. ALLAH’a ısmarladık. Takıldı gitti, merkeple geleceği söylenildi. Onun dediği idi.

Hoş gördüm, suyun akışına uydum. YUYAN’ın deyişine, olmayı bilişine, dileyeni görüşüne, cümleyi sevişine; söz edilmez. Şahin uçar, turna kaçar, keklik seçer. Duman tüter, nerde? Ateş olan yerde. Her kulun ateşi, yanmadan tüter. Yanıp ta köz olanda, etrafını ısıtır. Kayığın yapısı, kulun göğüs yapısına benzer. Ne var ki kul yapısı, ALLAH’ımdan. ALLAH’ım, senin SAHİB’in; sen de, kayığın. Nasıl ki sen kayığını dalgadan korumaya çalışırsın, ALLAH’ım da seni tehlikelerden korur. Yeter ki, sahipsiz kayık gibi başı boş kalmayasın. Kayıtsız kul olmaz, kayıt olan silinmez. Göl mü duru suyun membaı? Derya imiş, akan suyun membaı. Her yol, düze varmak için açılır. Ceylanın güzelliği yüzünde, aslanın güzelliği yelesinde. Heybetini yelesi vermez mi? Kaplanın güzelliği postunda, atın güzelliği dostluğunda. Yolunu gidene sordum, ‘Nereye?’, dedi ‘Sılaya.’ ‘Giderken danıştın mı?’ Dedi ‘Kime ne? ALLAH’ımdan İZİN aldım, yola koyuldum. İZİN verdiği yere kadar giderim.’ Dedim ‘Niyetin hangi il?’ Dedi ‘YEMEN’e. Niyetin oluşuna değil, ALLAH’ımın İZİN verişine göre yol alırım.’ Kimliğini ben bilirim, ‘Dost.’ deyip selam veririm, sohbete dalıp kendimi unuturum. Dağılışı değil, varılışı görüşürüz; selamlaşıp dolaşırız. Meraka düştünüz, ‘Kim ola?’ dediniz. ABDÜLKADİR GEYLANİ HAZRETLERİ. HOCA da gitmez mi YEMEN’e? (NASREDDİN HOCA.) Yolunda taş mı var? Saman çöpü misali; ne ele ağırlık verir, ne suyun dibini bulur, yine de yerini bulur. ‘Saman.’ deyip atmazsın. Sap-çöp oymayı verse de, yerini bulur. Alacağın, kum tanesi olsa sana gelir. GANİ’yi andınız. Sepetin dolusunu dilediniz. Danıştım geldim, avuç dolusu verdim. Amma sormadınız ne verdim? Aldığı kadar dağ havası. Neden yerinirsin, sana da getirdik. Dağın gidişine uyduk. Sanmayın çiçekler-yapraklar dua almazlar. Alırlar. Aldılar, eğildiler ne var ki bilemediniz. Ne var ki, yolunuzu açtığını gördünüz. Akan suyun yolunu, duran kuyu boyunu; ölçmeye kalkma. Verdiği kadar al. Kuyu derin olur, suyu yavan gelir. Kuyu sığ olur, alındıkça ürür. Ürümek, etrafına sarmaktır. Ürümek, tükenmemektir. Kapı kapatılır niye? Yuvanın sesi duyulmasın diye. Yumuşak kul niye ses versin? Ses vermeyen yuvada, kapı açık mı kalsın? Yuvanın yapısına, kapı da konmuş. Yuvayı yapan da, duvara resim koyan da aynı şeyi düşünür. Kul, süsü etraf için yapıyorum sanır, halbuki yalnız kendini düşünür. Asla yanlış değildir. Dağlar-taşlar dahi süslenir, kul niye süslenmesin? Yalnız kulun süsü de, dağların süsü gibi, sade olsun. Aşırı giden her şey, göze çirkin görünür. Çünkü dağın heybetine, sadelik yaraşır. Bahçende olan çiçeği dağda görsen, heybetini düşünmezsin. Dağ çiçeği, daima soluk ve sadedir. Bahçene dağdaki çiçeği koysan, sadelikten çıkar, yozlaşır; çünkü yayılacak toprak bulur. Her kök, genişledikçe genişler. Halbuki dağ, genişliğe izin vermez. Her kök, küçük-küçük kalır. Her şeyi yerinde görmek güzeldir. Güzellik, görünüşte değil aranışta. Camın pencerede duruşu, vazife icabı; masada duruşu, süs. Kusur ararsan, çok görürsün. Kulun arayışına göre, her şey kusurdur. Ne var ki asıl kusur olan, kulun arayışıdır. CAN CANAN için yol alır, yolunu bulur, varışı görür. CAN beden için yol alırsa, hendeği bulur. Hendeği bulanda ayılırsa, kurtuluş kolay olur. Elbet ALLAH’ım, her musibetin sonuna kurtuluş yolu açar; meğer ki ayılırsan.

Hasretini alanla, kaderine uyan birdir. KUDRETİ’ni bilince, ‘Gelen gider.’ deyince; her yol bir gidiştedir, gidişi görüştedir. Gelenin selamı var, dönenin kelamı var. Kahır ile, kaybına ‘Yersizdir.’ demeyen; kazancını görür. Saman çöpü ile gelmez, gelse de yer doldurmaz, ağırlık vermez. Tavan niye örtülür? Dört duvarı dengelesin diye. Görgü niye sevilir, kula yardımcı olur diye. ‘Bende hepsi var.’ diyen, kendini hazır görendir. Camın yapılışı, çamın dikilişine uymaz. Çamın verdiği havayı, cam ardından alma. Cam ne kadar gerekli ise, çam ile bağdaşmaz. Senin zararlı gibi gördüğün her şey, aslında gereklidir. Yaratılamaz. Aymak, ne çamın havasından, ne camın yasasından. Çam dikilir, kendi halinde büyür. Cam kapıya takılır, kulu kendine vazifeli kılar. ‘Kendine beni esir etti.’ demeyin, kula söz söylemeyin. Cam ve çam misali. Sen ona hizmet edersin, amma o da senin dört duvarının geçidi olur. Kolun vergisi, kulun kaygısı olmasın. Sarnıca balık atsan, ‘Beslensin.’ desen; ölüsünü bulursun. ‘Sudur?’ dersen, balığa dünya olacak su değil. Atın verimi, alışından değildir, görgüsündendir. Yuvayı yapan dişi kuş ise de, çatıyı örten erkek kuştur. Yuvanın temeli denmesi budur. Kadına söz edilmez, bilinsin. Duvar olmasa çatı vurulmaz. Ne var ki çatıya levha konmaz, duvara çakılır, sıvası dökülür. Olay budur. Çatıyı zayıf görürsen, ortaya çatma koyarsın. Kadın, her dünya gününde fedakarlığını gösterir. Fedakarlık, kula yersiz. Fedakarlığın tarifini bilmeyince, söz söze çatışır. Fedakarlığın tarifi; sevmeyeni sevdin mi, sevgiden mahrum kaldın mı? Kaldığın dünya kulu, aldığın YÜCE’nin YOLU. Fedakarlık yine yok, kazanç çok. Söz bağlandı. Gelen kimdi bilir misiniz? Söz ciddiye bağlananda gelen HAZRETİ ÖMER olur. Gümüş yolun açısı, altın yolun kapısı olsun. Kabın içine konan yağ ile su, sebze ile et karışır, pişer. Ne pişerse pişsin, kaşığına gelsin, mideye girsin. Söz edilmesin, ‘Böyle olsa?’ denilmesin. ‘Kulu terbiye edeyim.’ diyen, yıkanmış çamaşıra ütü vurandır. Çok kızgın ütü vurursan, sararır. Yakandan olma. tutandan ol. Ütüyü derim. Kasıt ile yapılan; kaideyi bozar, çatıyı çemberinden çıkarır. Neden ‘Erkekten.’ dersiniz, binayı olduğu gibi almazsınız. Kulunun aldığını, ALLAH’ım VERİR. Kulunu, ESİRGEYEN GÖRÜR. Çamın gövdesi, yuvaya sırt verse de; sen yine duvarını koru, dıştan gelen desteğe güvenme. Gecede söz yetsin, sunduğum bilinsin. Baktığın yerde ne görsen, sevgini alsın. Azlıkla yerinme, çoklukla gerinme. Güzelliğe güvendiğin gün, kaybına imza atmış olursun. Evvel O'ndan aldığım, son nefesin verdiğim, ‘Dünya.’ deyip gördüğüm; hep O'nun NURU idi. NURU gönülde kaldı. Nardan gelmesen, NURU’nu bilemezsin; nazına katlanmasan nazanı bulamazsın. Dünya yaşantısı, nazıdır. Dünyada ne görürsen, nelere katlanırsan; dünyanın sana nazıdır. Güçlük, duman dağılıncaya kadardır. Nasıl ki ocağı yakarsın, dumanı tüter, dumanı geçer kor olur. Beklemeyi yol bil, ‘Kalırım.’ deme, gününü sorma. Güğümün boş iken verdiği ses, gürültüdür. ‘Dolsun.’ dersen, kaderinin yoludur. Eğer kaderinin güzelliğini, güğümün boşluğuna veya doluluğuna bağlarsan, yanılırsın; bir lokma ekmeği, bir ömre harcarsın. Yavaş-yavaş bellenir, ahiret kapısı beklenir. AMİN. Kaderin kapadığı yerde ömür biter. Ağaç yaprağının dökülmesini diler mi? Yumuşak yolun yolcusuna, yumuşak söz edilir, ne var ki naz ettiği görülür. Naz, nazana yapılır. Nazan da, sevgilidir.

‘Yolumuzu alana, yerimizi bulana.’ desem yersiz. Yolumuz da, gönlümüz gibi her gelene açık. Denmesin gidene, ‘Hak.’ denilsin kuluna. CAN bedende oldukça, ‘Dünya güzel.’ dendikçe; gezmek görmek helaldir. Hak elden gitmez, HAK’tan uyan yanılmaz. Yanlış gibi gelse de, arabanın tekerleği fırlasa da; yol aynen gider, kul yoluna devam eder. Aşını yersin, ‘Ne tatlı.’ dersin, tadını vermek için acı biber de koyarsın. Hayatın tadı, acı karıştıkça bilinir. Gürleyen suyun akımı çoktur, yıkımı olsa bile. Yediğin sende kalsın, dediğin benden olsun. Sohbet soframız kurulsun, çorbaya kaşık atılsın. Çorba kaynarsa, kapak oynar ses verir. Yumuşak kaynayan, geç pişse de ses vermez. Asmayı yerinde gör, duanı serinde ver. Ateş yansın kor olsun, duman bacadan gitsin. Ahdini, güdüme değil verime harca. Tutana değil satana. Ahd ile baht beraber olmaz, dileğine uymaz. Ne var ki, uymasa da hayırdır, uysa da. Aşağı inen, dönüşü düşünür, aştığı yeri sayar. Yukarı çıkan, bastığını sayar. Bir tepsi aşı sofraya sunarım. Yolun gidişi, kulun görüşü; benden sorulmasın. Bildiğinizden ayrı değil, hususiyet olmadı. Bildiğiniz yerde, bildiğiniz kadar kalsın. Uykudan kalkarsın; bahaneyi, ne havaya ne bedene yormayın. Akan suyun gürültüsüdür uyutmayan. Uykudan şikayetçi olan, ibadet ile geçirsin, gününü boş harcamasın. Ne var ki, uykusuzluktan şikayet eden her kul aynı yolu tutsa, boşluğu doldurur. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Uzaklık sizin gözünüzde, sevdiklerimiz bizim gönlümüzde. Sofra kurulur, aş konur; hangi kul gelmez, aşa el atmaz? Meğer ki hasta olsun, tatlı aşa küskün gelsin. Gemiye kaptan olsan, dilediğini alsan, ‘Alır mı?’ diye düşünme. Alabildiğince dolar. Gönlünü hoş tut, gayeni boş. Yuvanı boş etsen, günün hoş olmaz. Kumun ettiği değil, güttüğüdür asıl olan. Kum, rüzgar ile eser, gözüne kaçar, canını yakar. Kum kötü müdür? Sebep rüzgardır. Rüzgar kötü müdür? Olacak, gelecekten sorumsuzdur. Gelecek, gidecekten sorumsuzdur. Akacak nehir, depoya konmaz, ‘Akmasın.’ diye saklanmaz. Akacak, duracaktan sorumsuzdur. Olacağa uyalım, ‘Sert geldi.’ demeyelim, sorumlu kılmayalım. Şeker alırsın yersin; sert olanı da seversin, yumuşağı da. Dendiği gibi dişinle ezmezsin, ‘Diş kırıldı.’ demezsin. Şekeri ye, suyu iç, ‘Oh ne tatlı imiş.’ de. Güçlüğü sen kaldıramazsın. ‘Ağır yük.’ dersen, dediğini nasıl kardırırsın? Tutan anlar, tadan bilir, ‘Tatlı idi.’ der, içine sindirir. Yol adınla açılır, taş adımla geçilir, el verirsen tutulur. Gayret gösteren, kuvvet bulur. Yumuşak duran, muradını alır. İki taş çarparsa kırılır. ALLAH’ıma emanet olasınız. Gayretini görendenim, almasını bilendenim. Taç giyen diklenmesin, taht gören yere inmesin. Sunduğum, gönülden çıkmasın. Merakını kenara ayır. Beden olsa da, sana gelse de; kul ayırma, taç giydirme. Her kul birdir. 

Hoş gördüm. Selam, yumuşak yolun yumuşak kullarına. Hatır sorulsun, gelen anılsın, sahip olan bilinsin. Görgü; görüp de sevende, VEREN’i bilende olur. Bilenlerdeniz şükür. Yol bizim; yolcusuyuz, gönlün kolcusuyuz. Yolunun gidişi, hayıra varışıdır. Güzellik gördüm, nerde? YUVA’nın havasında. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Ben, benden olanın, kainattan ayrılığını görmedim. ‘Senleyim, seninleyim.’ diyenlere derim. Benim yaratılandan ayrım yok. Çöldeki kum misali, sen ben cümle hep BİR’iz. Taze ot yakılmaz, kuru ot biçilmez. Kumun yolunu bulan, ‘Düz yol.’ deyip aramaz. Kaşık çorba için. Çorba yok ise, atar mısın? Söz denir, ÖZ için. Söz yerini bulmazsa, kaşık misali atma. Gün gelir, lazım olur. Kulağında, sözün özü kalır. Suyun akışını durdurmak mümkün değildir. Ne var ki, aktığı yeri düzenlersen çamuru giderirsin. Yolcunun yolu açık, hancının yolcusu belli. Kasıt olmayan hata, affını hazırlar. Kainat içinde, yoldan çıkan, yolu bulan, hesaba sığmaz. Onun için ölçü verilmez, sayıya konmaz. ALLAH’ıma havale edilen olayda, yanlış hüküm verilmez. Dünyanın hali, her kulun falı; bir tek sözedir, sözüm de ALLAH’adır. ‘ALLAH’ım.’ dediğin yerde, kuyuya düşsen, merdiven bulursun. Onun için, niye ‘Öyle mi, böyle mi?’ diye sorulur? Tek HÜKÜM VERİCİ ALLAH’ımdır. Dayandığın anda, selameti bulursun. Daha önce dedim, aşa biber katarsan lezzetli olur. Yaşamayı bilen, dünyanın tadı diyen; olayları da ‘ALLAH’ımdan.’ demeli, neticeyi hayır ile beklemeli. Müsterih olunsun. Olay ne kadar düğümlü gibi gelse de, çözülmemesi mümkün değildir. ‘Gülün dikildiği yerde başka çiçeğe yer yok.’ diyen yanılır. Elbette dikilir, her çiçek güzelliğini gösterir. Ne var ki gül, hepsinin üstünde kalır. Çiçeklerin demeti, VEREN’indir HİKMETİ. Biri güzel, ondan öbürü daha güzel. Geçmedim, geçemedim, ‘Çirkin.’ diyeni affedemedim. At yediği otu güzel görür, kul niye verilene kusur bulur? Yanımızda olmakla değil, gönülle karışmalı. Mide kusursuz değirmen, verdiğini öğütür. Kul yanılır, ne vereceğini şaşırır. Beyin, hatasız hesap makinesi. Kul yersiz hesap yapar, komşunun hesabına bakar. Dedikodu, yanlış hüküm. Yer yerindir, kul SAHİB’inin. Yerden gelen senindir, senin olan CAN’ındır, CAN’ın CANAN’ındır. CAN’dan gelenle, CAN’ı bulan bir olsun; her yol, deryayı bulsun. Geçit vermesin hata, aymayı bilen atâ. Ayılanın gönlü, elbet büyük olur. Asmayı budayana bağcı denir, şarabı sunana saki. Şarabı nerede ararsın? Meyhanede. Meyhane; MEYDAN arayan kulun hanı, yola çıkanın durağı. Hak arayan, kul kapısı çalmasın, ‘Hakkım sende.’ demesin. ALLAH’ımdan dilesin, ADALETİ’ne sığınsın. HAZRETİ OMAR der ki: “Adaleti, ne kuldan ne koldan arama. Kul da vasıtadır. Kati olan her olay, yerini doldurur. Kati olan her olay dedim. Kul için yanlış gibi görünse de; ALLAH’ımın ADALETİ tecelli etmiştir, olay yerine oturmuştur.” Kum yerde, bulut göktedir. Kum rüzgarla uçsa da, bulut yere düşse de; yine kati olay yerini bulur, kum yerine oturur. Aradaki fark, rüzgarın ettiği oyundur. Kuğuyu gölde görürsün, duru suyun süsüdür. Yol bilmeyen kul da, duru suyun süsü gibidir. Kendini ne kadar kudretli bilse de, yaptığı sadece süzülmedir. Arıyı alsak ele, bülbülü versek güle; bülbül kendi AŞK’ına yanar, arı cümle için döner. MEVLÂNA misali. Neyin yumuşak olduğu bilinse, yol öylece yürünse, sevginin derim. Seven şaşmaz, seven düşmez. Tutanı, yol gösterin olur çünkü. Seven sevilir, sevildikçe anılır, YM görülür. Düşünceyi söyledim, ALLAH’ıma havale edilsin dedim. Almayı dileyen, yumuşak yol görendir. Merdiven çıkma ile biter, düze varılır. Kul ‘Düşmeyim.’ derse, desteğe sarılır. Destek nedir? ALLAH’ımdır. Her olay, O'ndan dilenir, VERECEĞİ beklenir. VERDİĞİ hayır bilinir, niyetine uymasa bile. Denize girişin, sıcağa isyan edişindir; sobayı yakışın, soğuğa isyan edişindir. Sıcağı-soğuğu kabullendin, ‘ALLAH’ımdandır.’ dedin. Niye olayları söz edersin? Onu da ALLAH’ımdan bilsene. Kul, dileğine uymayan olayı ‘Dert.’ der; ya kulu suçlar, yahut kendine dert eder. Olacak; ne yapsan olur, önüne duvar çeksen yıkılır. Onun için her olay, tevekkülle karşılanmalı, ‘ALLAH’ımdandır.’ demeli. Geceye-güne kendini uyduran, olaya da tabi olmalı. Heybetini gördüğün dağda yaprak, yerdekine uymaz. Geminin gidişi kula gelmez mi? Kaldığımız yerde hancı bildik, handa olana yolunu verdik. Gemiye niçin binilir? Denizde kalmak için değil. Gemi limana varacaktır, fırtına da olsa. Gemi yola çıkmışsa, ‘İZİN ALLAH’ımdan.’ dersin. Olayı kula yüklersin. Olayı da niye ALLAH’ımın VERİŞİ’ne bağlamazsın? En küçük olayı dahi O’na bağla ki; çözümünü bulasın, hancı gibi hep aynı yerde kalmayasın. Hancı hanını kurar, hep aynı yerdedir. Kullar gelir-gider, hancı bekler. Ne var ki, hancı da vazifeli olduğunu bilmez, giden yolcuya hizmetten geri durmaz. Hancı, ALLAH’ıma giden yolun hancısı. Yerini tayin ettiren, kuldur. Kendini bildiren, yolunu bilip te bilerek giden, kula hizmet eden mürşit; yol gösterendir. Hancı yol göstermez. Ona giden, yolunu bilerek gider. Yol yumuşak ise, yürüyüş güzel gelir. Ne var ki yumuşak yol yapmak için, taşını temizlemek gerekir. ‘Geçit vermez.’ denmesin. Kul, dilediği, ALLAH’ımdan istediği anda; geçitler düz gelir, yolun düzü haz verir. Hoyrat elden, ham dilden ALLAH’ım cümlenizi korusun. Cümleniz ALLAH’ıma emanet olsun. 

Mümin olan her kulun, aranılan açık yolun; gidişi zorlu olmaz.
Masayı bulan, ‘Söz alayım.’ diyen her kula sözümüz, yoluna gözümüz olur. Hummalı olunmasın, üzüntü edilmesin. Mayasını karandan, duasını verenden izin aldın mı? Kazan kaynadıkça, etrafa taşar; ateş tükendikçe, kor olur. Küllenmeye bırakma. Küçük desti dilenmez, ne var ki her kul dilediği destiyi bulamaz. Ele gelen, nasibin olandır; düze gelen, yardımcı olandır. ‘Kanım yok.’ demeyin, CAN’ım var. Kan bedende, CAN gönüllerde. Yerden gelmedik, NUR’dan olduk, NUR ile yoğrulduk. Uyku-yorgunluk bedene, açlık-tokluk bedene. Az da yesen, çok da yesen; yine de uyacaksın gidene. Hummayı; müsait olsun demem, dert edene. ‘Kumun tanesi mi eksilsin, gönül hanesi mi zenginleşsin?’ desem, yersiz olmaz. ‘Duman’ dedikte, beden gördükte; sıkıntı verir, onu yalnız gören bilir. Dünya malı, dünyanın. Kulun nasibine göz dikenin, kimlikten değil, varlıktan haberi yok. Almayı denedi, yolunu gözledi. ALLAH’ıma duacı ol ki, yoluna taş düşsün, dönsün geri getirsin. Yakında arama, uzağı gözleme. At ile koşmadı, kuyruğuna vermedi. Elini salladı, yolunu belledi. Kuğunun yolu gölde, martının yolu deryada, kekliğin yolu fundada, ceylanın yolu ormanda. Ne bunu oraya, ne onu buraya koyamazsın. İzin verilen söylenir, sanma dünya küllenir. Her kul, çizilen yolunu yürür. Olanı düremezsin, düzeni bozamazsın, sebebi çözemezsin. Olan oldu, yerini buldu.

‘Heybet, kuvvet ile gelirse, sahibi sevilirse, sevilir.’ diyen, zayıf olanı sevmez mi? Kanat, uçanın bedeni ortalamasına yarar, kuş misali. Mümin olan bilir, meyveyi olsun diye bekler. Suyun akışına her uyanın, yerini alması, ölçüsüne göredir. Suda balık ta olur, kurbağa da. Aymayı bilenin, suda arayacağı balıktır elbet. Kor mudur yanar, kar mıdır donar, gönül AŞK ile dolar. Kor, kar için yakılır, kara zevk ile bakılır. Karda kor da olursa, karın değeri yükselir. ‘Duman.’ dediğinin sonucunu açık bilirsen, sabrı kolay gelir. Sen ile ben manayı bulduk. Verişim nerdendir, gelişim nerdendir? Dumansız YUVA’nın, şüphesiz kulusun. MEVLÂNA’nın dünya kolusun. Suyun başındasın. Dileyen bulur. ‘Maymun’ denilir, taklit edilir, adı hakarete uydurulur. Maymun, mümin olana, ‘Benden örneğini al, dünyada günahsız ol.’ der. Sana öyle temennide olanı, hakaretle anmak günah değil mi? Mümin olana, sözümüzü alana, maymun da sevimli gelir. Maymun ağaçta aş arar, sana gelmez. Yasayı hazırlayan, önce kendine uygulamalı. Elle-dille izin yok; gönüle uydur, gönülle kavuş. Saymayı bilen, kaideye uyandır. Mihrap imama ait olsa bile; yakışanı bulmalı, kula gerekli geleni bildirmeli. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Şeytan kula esir gelsin. Yersiz kul olmaz. Yolsuz olanın, ALLAH’ım YARDIMCISI olsun. Misafir gelenle, misafire sevinen, ALLAH’ımın sevgili kuludur. Korku olmasın, hak çiğnenmesin. Çizgiyi çizen yanılmaz. ALLAH’ım verdi ise, şüphesi kalmaz. Merdiven çıkarken, korkuluk ararsınız, ‘Tutunayım.’ dersiniz. Bostana girdim, karpuza vardım, ermişini aradım, kumun üzerinde yatar gördüm. Bostan kumda olmaz mı, kum üstüne yatmaz mı? Donuk olan, güneş görende erir. Yol üstüne duranı, sandım gönül yoranı. Vakit yetmez, ot vermez, kaideyi bozanı. Otu et alır. At, kaideyi bozmuşsa, kendine eder. Kaideyi bozmaya çalışmayalım, koyun var ise, keçiye yer vermeyelim. Dediğim odur, kaide bozulmasın. Kaide, verilenin dışından istemek, dilemek. Daha önce dedim, resim için söyledim. Önce ALLAH’ımın İZNİ, sonra verenin. Masayı bağlamayız, kör nefse harcamayız. ‘Dileğim olsun.’ diyen; mürşit diledi isen, dileğini aldı isen; sorudan uzak dur. Dersimi alan, öteden sormayandır. Kaçakçı olana, kaçırdığından öteye zararı olur. Koğuş, kalabalık olan yerin yatakhanesidir. Sözümüz kısa verilir. Sohbet yerinde kalırsa güzeldir. Aşın, ne çok pişmişi ne de hamur kalmışı makbuldür. Oynadığım, kul gönlü değil. Kuruntuyu içten at. Askıyı, fistan asmak için kullanırsınız. Yoldan gelenle defteri düren, aynıdır.

Hasret olmadık, ‘Nerede?’ demedik, her an beraber kaldık. Sunulanı yerinde gördük, sevince ortak olduk. Sunulan, ALLAH’ımdan alınandır. ALLAH’ımdan verilen, elbet hayırdır. Sevginiz, ALLAH’ımın sizlere sunduğudur. Her kapıyı açtırır, her sevileni buldurur. Kaide dendi, kula üzüntü oldu. Yanlışlık yok dediğimde. Sizlere sunulmadan, MEVLÂNA’yım denilmeden, ne ile beklerdiniz? ‘MEVLÂNA’yım.’ denildi, yuvanıza gelindi. Sabrı kaldırdınız. AŞK’ınızın hızından, deryaya dalmaya çalıştınız. Deryaya, nehir aşılmadan varılmaz. Nehri buldunuz, ne mutlu size. Yolunuzu çizdiniz. Günde sabra daha çok yer vermelisiniz. Çünkü nehir bulunmadan, nereye gittiğini kul bilemez, rüzgara karşı koyamaz. Ancak nehri bulanın, AŞK’ına mesnet bulanın; sabrı elbet az olur. AŞK olmayan, meşki ne yapsın? Neşe neden? Verilenin güzelliğinden, güzelliği görmeden. Kaide ne ile bozulur? Verileni kendine mal etme ile. Güzellikten maksat; kundaktan göğün gidişine, gidişine uyuluşuna, gitmeye de ‘ALLAH’ım EMRİN.’ deyilişindedir. Atı bağlarsın, kaçmasın diye. Tayı tutarsın, tepmesin diye. Nasibinde kaçmak var ise, ipi kopar yine kaçar. Suyun akışı gibi berrak gönlümüz, yumağın dönüşü gibi açık yolumuz. Ne gidenden kaçınılır, ne gelene söz edilir. Zaten dünya, misafirhane. Gelen gidene el sallar. Gidenin arkasına baktığı görülmemiştir. Ne var ki, bedenin kaldığı yerden, RUH yürür gider. Beden RUH’un yuvası, dünyadaki hanesi. Hane viran olmasın, kula zorluk vermesin. Giymek güzelliği arttırsa, ALLAH’ım kulunu giyinik yaratırdı. Dediğim fistan değil, gönül giymesi. YARATTIĞI kadar özenmiş, “YETER ARTIK.” dememiş, bıkıp ta usanmamış. Neyi neyden ayırmış, hangi kulu kayırmış. Denir ki, ‘İlahi adaletsizlik, dünyada görülür.’ ADALETİ öyle yüce ki; sualine ne sen ne ben takdir koyamayız, verileni ölçemeyiz. Ne var ki, ALLAH’ımın verdiği, dünyada ölçülmesin. Kulunu nerden sevindirir, bilinmez. Terazide iki göz, biri mana biri madde. Kimi kul manada kazanır, kimi maddede. Kimi ikisini ortalar, gücün yetince. Gücünce yardım edersin. Güğüm yetince, güğümce yardım edersin. Yaptığın yardım; senin, onun ve ALLAH’ımın arasında kalsın. Çünkü, ALLAH’ım içindir yaptığın. Kulun takdiri, seni kazandırmaz. ALLAH’ıma söylemeye de hacet yok, GÖRÜR. Layık olan kuluna, dilediği nasibi verir. Vermeyi sevene, verme kuvvetini gösterir. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Denize girersin, ‘Karşı kıyıya geçeyim.’ dersin, nefesini yoklarsın. Huşu ile andığın, AŞKI ile yandığın, ‘CANAN.’ deyip koştuğun ALLAH’ım; sana gemi gönderir, karşıya çıkarır. Koyun ile kuzu giderken, ne koyun alınır ne kuzu çekilir. ‘Neyini?’ dersen, ayırmaya kıyılmaz, koyun kuzudan ayrılmaz. Koyun, yumuşak kula benzer. Kuzuyu koyun besler. Olmasını dilediğin, ‘Olsa.’ diye beklediğin; koyun-kuzu misali beslenir. Sohbet gerekmese, yol açılmaz. ALLAH’ım gerekmeyeni nasip etmez. Sohbetimiz, gereklidir. Yeri mekanı ayırmak, ne senden ne benden. Nasip kadar alınır, desti-desti doldurulur; ne dökülür ne yayılır, nasibi olan gelir. Alınmayın yerinmeyin, ALLAH’ıma duacı olun, ‘Şükür.’ deyin. Sofranızdan, kaç kul geldi nasip aldı. ALLAH’ımın LÜTFU değil midir? Gelenler sizlere duacı oldu. Karınca-karınca, arı beyi yerince bal alırsın, yuvana koyarsın. Arı gibi verimli ol. Karınca kendine, aldığı da kendincedir. ALLAH’ım ona, o kadar nasip verir. Çünkü yalnız kendini düşünür, kendi için çalışır. Aç kalmaz, çok bulmaz. Arı verimlidir, verdiği kadar alımlıdır. Elbet hem balı, hem hali sevilir. Ziyafet, kulun kendi nasibidir. ‘Ziyafet.’ dersin, hazırlarsın; nasibi ise yer. Huydan alan, ‘Nasibim.’ desin, sevinsin. Güzel huyun kazandırdığı olasınız. Düğümü dolan, dünyaya bağ atmasın, kement ile bağlanmasın. Dünyaya sevgimiz, ALLAH’ıma AŞK’ımız olsun. Dünyayı da, ALLAH’ım yarattığı için sevelim. Sevgimizi tepsi-tepsi sunalım. Kuzu sürüsünde koyun olduk, birbirimize sevgimizi bağladık. Ne kuzu koyundan, ne koyun kuzularından geçer. ALLAH’a ısmarladık. Sorgumuzun, YM olduğu bilinir. Kaçınılan yok. Yerini değil, yolunu düşün. Merdane diledin, ‘ALLAH’ım.’ dedin, gücün yettiğince duacı oldun. Gönüle şüphe koyma. Rüyayı nasıl görsen, hayırdan başka şeye yorma. Kapalı olan açılır. Defter senin olsa, yazı benim olsa; dileğimizce yazarız. Yazıyı yazanla, gönüle koyanla; ne dediğini yapar, ne o yola düşer. ALLAH’ımın İZNİ ile, yazıyı dediğin gibi de yazarız, ne var ki sen okuyamazsın. (Okunamayacak kadar küçük yazılar ve yazıların manası: Elma yedim, ‘Halden.’ dedim, armut aldım, ‘Ham bu.’ dedim, seni de kendim gibi bildim) Elbet seni de benim gibi bilirim. Eğer kendim gibi bilmesem, şaka mı ederim? ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Kuzu sürüsüne, koyunum. 

Yerimiz-yolumuz kalıpta değil. Kumumuz, rüzgarda savrulmaz. Kula yol sormak için, mani olmaz. Kuyu, suyundan alınmak için açılır. Gelen su, nasibindir. Kurşunu derine atsınlar, tadına baksınlar. Sohbeti güne kattık, geçeni hayıra yorduk. Hata olmasa, düzen kurulmaz. Düzen yerini bulmazsa, geleceği hoş karşılaman gerek. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Kuruntu edilmesin, kötüye yorulmasın. (Baş ağrısı için) Hatanı ödedin. Semiz beden değil, tedbirli olmak gerek; ALLAH’ımın emaneti olan bedeni, korumak gerek. CAN’dan kopmak kolay; CAN’ını besledikçe, emanetini korudukça. ALLAH’ıma emanet olasınız, yumuşak yolda gülesiniz. Geldik, gördük, sevdik. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Komşumuzdan, dostumuzdan, yakınımızdan, uzağımızdan, sohbete gelenler-gelmeyenlerden ALLAH’ım RAZI olsun, cümleniz selameti bulsun. Selam sizlere, güzel yollara. ‘EYVALLAH.’ diyelim, yolumuzu alalım. Gitmek gereklidir. Nasip yazılı ise, elden gelen nedir? Suyumuz içilir, hep beraber olunur. Anılan, anıldığı an gelir.

(Olayı büyütmekte ailemin etkisi yok mu?) Huzur, arandığı yerde değil, gönüle konulduğu yerdedir. Huzuru bozanlar, dumanın ortasında olanlardır. ‘Dumanın ortasında nasıl olunur?’ derseniz, bile bile içine girilir. Kuruntu edilmesin, ‘Ne olacak?’ denilmesin. Olacak, en uygunu verilecek. Şüpheyi bedene mal eden, olaya duman verdiği için üzüntü edecek. (Geçirdiğim bu imtihan boş mudur?) Oğula derim. Sahtelik ALLAH’ımdan gelmez, kulunu güldürmez. Sebepsiz kuş uçmaz. Olayın yersizliği yok. Katkısı olan, sergiye mal koyandır. Sergiye mal koyan, satışı bekleyendir. Eğer nasibin ise, sergini kurarsın, satışı beklersin. Nasibin değil ise, boşuna çaba harcarsın. Dediklerim yanlış çözülmesin. Oğulun, sermayesi olanı sergiye koyduğu bilinir. Alış-veriş nasip işidir. Olmayan, kaderidir. ALLAH’ım kuluna kötü yazı yazmaz. Olan yazılandır, yazılan en güzeldir. Yazılanı, kul ne yapsa bozamaz. (Yoluma (hayatıma) karışmaları doğru mudur?)  HAK YOLU’na giren kulu yozamaz. Aldığı HAK ELİ’nden, dediği ÖZ dilinden. Ne derlerse desinler, kula yolunca yük olmasınlar. Hatasız kul olmaz. CAN bedende oldukça, beden hataya düştükçe; CAN yumağa yük olur, yumak derdi yüklenir. ‘ALLAH’ımın vergisi, olan kulun görgüsü.’ deyin, olayı bal ile bağlayın. (Bu olayda kabahatim var, değil mi BABA?) Dediğimi almadın mı? CAN, bedenin hatasına kapılmaz. (BABA’larım bana darıldılar değil mi?) Sevenlerin arasına duvar çekilmez. (n’nin yarattığı sıkıntı da ALLAH’ımdandır değil mi?) Hattat yazmayı dener, gerekirse bedeni ortaya atar. Gelen ferman kuldan. Yumağı dilden verse, derdi bedene mal etmez. ALLAH’ım kuluna ferman ile emretmez. O büyüklüğü ancak kul yapar, ‘Kullarım.’ der, kuluna ferman açar. Gelen kula diz büktürür, etek öptürür. Yerden geldiğini, yere döneceğini unutur. Geldiği gibi kalacağını sanır, hesap gününü unutur. Kul, kula ferma vermesin. (İmtihanların ağır olmasına sebep nedir?) Mayası yoğurulan, yerini gelmeden bulan kulların yaşantısı zorlu olur, her gelenden uzak durur. Kaide bozulmaz, YÜCE’nin YAZDIĞI elle kazılmaz. ‘Hoşnut etmek için ne yapsam?’ deme. Anda sormadın. Ana ile konuşmanız, hep o yolda. (Sırlarımı saklamam, içine kapanık olmam; iyi midir?) Sorun yerinde. Olduğu gibi aldın, verilene uydun. Sırrını ALLAH’la paylaş. Kulun vereceği, sadece sözüdür; ALLAH’ımın vereceği, derdine çözümdür. ALLAH’ım, sırrını saklayan kulunu sever. (Her sohbette kötülükten mi bahsedeyim. Her şeyi sevmeliyiz değil mi?) Sohbet güzel, söylendikçe; şarap güzel, içildikçe; sarhoşluk güzel, dünyadan geçildikçe; sevmek güzel, ‘ALLAH’ım.’ deyip seçildikçe. Seç dedim güzeli, verilen her eli. Gökte olan yıldızı, yerde duran her tozu sev ki; verileni seçmiş olasın, imtihanı geçmiş olasın. (Herkes aynı derecede imtihana girer mi?) İmtihan; dünyadan ise zor gelir, manadan ise hoş gelir. ALLAH’ım layık olan kulunu imtihana alır. Öyledir. Dünyada öyle değil midir? Kul, her okulun imtihanına girer mi? Kimi ilk okulda kalır, kimi orta, kimi yüksek okula gidebilir. Sözü bal ile bağlayalım, oğula BABA’sından öğüt verelim. (ADEM mi?) Evet. Denmese ‘Hayır, ALLAH’ımın sevgisinden kulunu ayır, kulunu kuluna kayır’; yerince yerleşir, kul dünyada sevgi ile bağlaşır. Dense de sev, dönse de sev; hayır olan verilir, aç da gözünü gör. Sunduğum boş değil, huyundan geçmiş değil. Oldu-olacak, duman gidecek, kuyudan su alacak, dileyen verecek. ALLAH’ıma emanet olasın, bağlanacak bilesin.

Gözleyen görür, neyi? Beklediğini. Bekleyen bulur, neyi? Aradığını. Geceden söz edildi, ‘Hak mı?’ diye soruldu. Dedim, gözlediğini alırsın. Sen o yolu gözledin mi, gelse diye bekledin mi? Hayır, değil mi? Sana geldi, misafir oldu. Misafirliği bitti, yoluna gitti. Her gelen misafirin ardından, sen de gider misin? Yoksa, kendi yolunu mantığına göre kurar mısın? Bu da öyle. ‘Misafire kusur ettim mi?’ deme. Misafirin aldığı kendi nasibidir, maddi-manevi. ç’a. Seni daha önce ikaz ettim, sözümü alamadın. Ne var ki, imtihanını veremediğin mevzuda, daha çok çalışma imkanını bulursun. Çünkü kul olanın, böyle olaylarla sık-sık karşılaşması mümkündür. Ufak hatalar büyüğün önleyicisidir. O yolda çalışan, büyüğüne hazır olur. Olmasın, desem de olur. Dünyada imtihan, her kulun yoludur. Kalender olanın imtihanı kolay geçer. Niyazın sözü edilmez, münakaşası olmaz. Kulun kula sözü düşmez. ‘ALLAH’ımın ADINA mürşidim.’ diyenin; destisini göstermesi, şarabını dağıtması gereklidir. ‘Yumuşak yol buldum, gel seni de ileteyim.’ diyene de ki; ‘Senin gidişini görmedim ki, HAKK’ın SIRRI’na ermedim ki; sende sen olanı bileyim. Sende sen olanı bana göster ki, seni bileyim.’ Kulun sözüne söz katmam. Ne var ki, gecenin sözünü kula mal etmem. Alınana, sana değil demem. Orada dedim, suyunu verdiğimi. Kulun yanlışını açma, gönlünü kırma. Bildiği onda kalsın. Yolunu diledin, dileğince aldın, her kapıyı yokladın. n’ye. Yine aynı meydana döndün. Gömdüğün, toprağın olmaz, yine sana döner. Gönülde yakılmayan ateş, söner. Sözümü oğula deyim, ADEM’den söz edeyim. Geldik düze, vardık size. Gemiyi alan, dümene duran kim? Gemiyi yöneten, kaptan olduğu bilinir. Ne var ki, çımacı da vazifelidir. O da der ki, ‘Ben olmasam, gemi yürümez.’ Bende ne var ki? ‘Alemler.’ denir, dönüşten söz edilir. Beden dünyaya aittir, RUH kâinatta dolaşır. Elbet bedenlenmez. Daha önce dedim ya, RUH kafesten bir defa çıkar. Çamın verdiğini küçük görürsün, bedenine yakıştıramazsın. Yakışanı sen bileydin, dünyaya gelişin önemi kalmazdı. Suyun akışı, kulun bakışına göredir dedim. Kul vardır enginliği arar, kul vardır zenginliği arar. ‘Neyin engini, neyin zengini?’ deme. Suyu görür ‘Küçük bu su.’ der, büyüğünü arar. Unutur ki o su, büyüğün koludur. Ona uysa, suyu bilse; büyüğüne varır. Suyu gördüğü halde, su olduğunu bildiği halde, yolunu çevirir. Suyu gördükte ‘Küçük-büyük.’ demeyelim, akan suya uyalım. Daha önce dedim, duran suyu geç. Duran su seni götürmez, dilediğin yere vardırmaz. Ne var ki o da sudur, ateşini söndürür, ‘Su buldum.’ diye sevindirir. Ne var ki yürüyüşe faydası olmaz, çünkü AŞK, kulu durdurmaz.

Yolları düz dedik, hat çizdik geçtik, döndük dolaştık, gine de buluştuk. Uzak kalan olmadı, beden RUH’suz kalmadı. Beden dünyanın malı, RUH’un kafesi değil mi? Koştuğun nedendir? Tez varmak için. Coştuğun nedendir? AŞK’ının ateşinden, gücünün yetişinden. Gittiğin yerde durdun, yönünü YÜCE’ye döndürdün. ‘ALLAH’ım SEN’den.’ dedin. Dediğin duyuldu, duan kabul edildi; dileğin, makama havale edildi. ‘Aslından dönülmez, dedikten çıkılmaz.’ demekten maksadım; dediğim bildiğimdir, yazılanı gördüğümdür. Kumu yumuşak yol bilirim, seni de götürürüm. ‘Olmasını yürekten andığın olacaktır.’ derim. Mayısı söyledim. Sorduğundan değil, bildiğimden söylerim, ‘İzin gelse.’ derim. Neden sabıra yer vermezsin? Nasıl olsa görürsünüz. Denize ağ geren, ‘Balık alsam.’ diyen; ne geleceğini bilir mi? Konuyu seçmezsin, ‘Ağaçlar olsa.’ dersin, ağacın gölgesinde uykuya dalarsın. Yürümeyi dinlenmeye bırakırsın. Kapıyı açanı gördüm. Asmayı denedin, ‘Olmazsa?’ dedin. Olacağını gördüm, sana da bildirdim. Kuyuyu, ses verir diye düşünme, ses kendi sesin olur. Niyetini kuyuya dahi verme, senden almaya çalışır. Niyetini ALLAH’ımdan gayrı kimse veremez. Aracı koyma, niyetini kuyuya bağırma, doğrudan ALLAH’ımdan dile. Çünkü ALLAH’ımla gönül bağın, zaten mevcut. Dediğini anında alır, makamına havale eder. ALLAH’ımın her kulu mübarektir, NUR’unu hıfzettiği an. Her dünyaya gelen, ALLAH’ımın NURU ile doğar. Dünya tamahı ile, ALLAH’ımın NURU’nu harcar. ALLAH’ımın ADALETİ, kulun doğuşu ve ölüşünde de kendini gösterir. Ölüş dedim, kul dilince söyledim. Doğuşun güzelliği, zenginde de fakirde de aynıdır. Ölümün nuraniliği de aynıdır, eğer harcamamışsan. Korkuyu siliniz, ölümü özleyiniz. Özleyiniz ki, varışı bulasınız. Çünkü özleyiş, AŞKINA’dır. Dünya kuluna olan AŞK’ından deliye dönersin. Ya O’nun AŞKI’nı, NURU’na varmayı nasıl özlemezsin? Huzuru aradığım zaman, ölümü düşünüp o’na varmayı hayal ederdim. MEVLÂNA olmayı, musalla için yumağıma yer etmedim. Yumuşak yolu, mertebesini alayım, ULULAR’ın arasında olayım diye değil; O’na varayım diye. Olmuşa yol göstermek yersiz, durmuşa ‘Yürü.’ demek yersiz. Dileyen arar, yolunu sorar. Sorana, bilen bulunur. Aymayı yumağına çeviren, geç dahi olsa kazançlıdır. Suyumuzu yerinde bulduk, membaını yerinde akıttık; dileyen gelir. Yumuşak yol dedik. Membaını bulan, kaynağına desti tutandır. Yumurta yumuşak değil, ne var ki dönüşe dayanır, vuruşa değil. Sert olsa, kumda yuvarlarsan kırılmaz. Sert kulu misal verdim. Kumda yuvarlarken, dikkat etmek gereklidir. Önüne taş gelmesin, kırılıp bulaştırmasın. İnan, iman, sevgi ile bağlıdır. Biri çözüldümü, öbürü işine yaramaz. Sevgi de manaya olan sevgidir, maddeye değil. Mayayı kim yoğurur? Yününü kim eğirir? Kulunu kim eğitir? Hep ehil olan. Dünyayı cehil yıkar, ahireti ehil arar. Arayan bulur. Arayana el ver ki, seni de götürür. ‘Yerden mi, YÜCE’den mi?’ deme, ALLAH’ımdan dile. O nasıl olsa seni görür, dilediğini verir. Olmuşsa olmuş, kul elini vermiş. ÇAKIR’a dedim, ‘Mürşidini bulmuş.’ dedim. Arayana el ver, seni de götürür. Elin kaldığı yerde, gözün de kalır. Aynayı görenle soran bir midir? ‘ALLAH’ım.’ diyenle, ‘ALLAH’ıma duacı ol.’ diyen bir midir? ALLAH’ım ağız vermiş, neden ben demeyim, sana havale edeyim, araya mesafe koyayım? Duacı olmak güzeldir yakınına, amma vekaleten değil. Yanlış değil, noksan. Arayı kapamaktır, samimiyetten uzak olmaktır. Konuk gelen, yolunu bilendir; ‘ALLAH’ım.’ diyen, sebep aramayandır. Sudan alandan, yolu bilenden, ALLAH’ım RAZI olsun. Akan suya uydunuz, büyük suya vardınız. ‘Öyle mi?’ denmesin, şüpheye yer verilmesin. Kul olanın hatası, YÜCE’nin AFFI’ndadır. Kul kula yük vermesin, ocağına taş koymasın. Ocak ne ile yanar? Ocaktan maksat; bacaya taş koyarsan, yuvada duman tüter. Kul onu temizler, ne var ki can sıkar. Yapan yaptığı ile kalır, gidişte o taş onun önüne gelir, yolunu kapar. Dünya yapısında, taş temizlenir; ahiret yolunun taşı asla. Dönüşü olan yol, zor gelmez; gidişi son olan yol, kolay bitmez. Gidiş dönüşte temizlenen yol rahatlık verir, gidişe kolaylar. Korkuyu siliniz. Kumun yolunu diler misin, ‘GÜL’üme varayım.’ der misin? Dileyen bulur, yolunu alır. Ayyam, yumağın yumuşak niyetidir. Yumuşak niyet nedir? ALLAH’ıma niyaz edersin, ‘Her şey bildiğin gibi.’ dersin; ‘SEN’in verdiğin her şeyin güzeli, beni sevindirmese de; SEN’in verdiğin en uygunu, beni yerindirmese de.’ Gözle değil, NUR ile alalım, aldığımıza sahip olalım, yolumuza çizgi çekmeyelim, kuluna ‘Çizgide yürü.’ demeyelim. Ben benden başkasına bakarsam, kendi yolumu şaşırırım. Yol bilene takılırsam, zaten başkasına bakmama lüzum kalmaz. Kaleyi yerden çeken, duvarı ördüren kimdir? Kaleye neden nöbetçi konur? Gelen tehlikeden korunmak için. Kalenin korunmasını kim yapar, askerleri kim yönetir? Her kaleye, kumandan gereklidir. Yüzlerce askere. Kalemizi kurduk, nöbetçiyi koyduk. Gönüllerimiz. Kuşun eti, yenme ile bellidir; arı balı, yenme ile tatlıdır. Yemesen, ne kuşun lezzetini, ne balın tadını bilemezsin. MERKEZ’e gitmeseydin, çiçeğini dermeseydin, kabrine koymasaydın; yolumu, gözün kapalı bulmaya çalışacaktın. Misafirliğini bildi, gelişe-anılışa gönülden sevindi. Senin sevincin de, aynı kat oldu. Sevgiler katlandı, birbirine denk geldi. İşte o an, gözünde yolun açıldı ve sana ilk yolunu açtı. Gönül yolunun açılışı, dünya yolu ile bildirildi. AŞKI’na varmakla, ‘ALLAH’ım.’ demekle; zaten o müjdeye layık görüldün. Daha ne deyim? Gümüş saçlı ile halleşeyim. Oyun değil, ALLAH’ımdan dileğine cevabıdır. Diyeceğimi verdim. O'na havale edilir. Her güç ALLAH’ımın EMRİ iledir. (Resim verilir: HAMIDE HATUN ve emanet yavru) Resmi verilen, yavru koruyan HAMIDE HATUN. HAMIDE HATUNA yavru emanet. Ana tarlada, baba askerde, yavru emanette. HAMIDE HATUN, gözden mahrum, yukarda olan tehlikeden habersiz. Ne var ki, HER ŞEYI GÖREN ALLAH’ım, yavruya örtü çekti. Yerini deyim. Diyar-ı bakır denilen yerde, günden yüzyıl önde. Yavruyu elden bırakmadı, ne var ki, gözünden mahrum olduğu için, gelen tehlikeden ALLAH’ım yavruyu korudu. Dal ve olduğunda çok büyük görünen yaprak. Gelenler olayı aynen gördüler, o zaman HATUN’u bildiler. Evet ERENLER’den.

Hoş gördüm. Huyu ile olan, kanısını bilen, ‘Sebep nedir?’ demez. HAYYAM der ki: “Şarap destiyi eskitmez, yıllarca da dursa.” Evet, şarap sıcak içilir, ne var ki sıcakta içilmez. Neden? Çünkü iki alev bir arada olmaz. Güzellik, verenden değil, VERDİREN’dendir. VERDİREN, kulunun görgüsüne-bilgisine göre verdirir, dendiği gibi olur. Suyun akışı, kulu ilk anda şaşırtır. Sevgi bağını sordun. Katılık, olayda değil. Olay, yazılandır. Dediğim gibi, kalemle değil. Nefestir yazılan, kafestir uyulan. VEREN’in hayır gördüğü, dün verdiği, kulunun kaderini derdiği. Seymen bildiği gibi, acemi gördüğü gibi yapar. Seymene hata yaraşmaz. Merdiven çıkan, dönüp arkaya bakmaz. Ağacın dalını elinde bilen, yere kuvvetli basandır; düşmekten korkmaz. Damın örtüsü, duvarın vergisidir. Duvar olmasa, dam örtülmez. Olayı söyledim. Duvar çatılı, damı örtülü. Her damın akıtı olur. Bazı dam akıtı yuvaya verir. Dünya yapısı düzeni bulur. Ahiret yolunda, kararsız olunmasın, yolda ALLAH’ım şaşırtmasın. AMİN. Yumuşak olana dedim, güğümünü bildirdim. “Dumanınız bacadan gitsin, yuvanın havası değişsin. Olmasını, yumuşak yola bağlasın. Yola baktığın haberin, tez gelsin.” dedi, GANİ HAZRETLERİ duacı oldu. ‘Hasret kaldık.’ dedin, fani olarak yanıldın. Hasretlik, senin oldu. Yanına gelen, seni gördü, olgunluğu yerinde buldu. ‘Hayal.’ dediğin, hakikat olacak. Seferi bilen, giyimini hazırlar. ‘ALLAH’ım.’ diyen, VERDİĞİ’ne uyar. ALLAH’ım NURU ile yoğurduğu kuluna, şer vermeye kıyar mı? Senin için şer olan, bilesin hayıra açılan kapıdır. Halk ile bir olmak, HAK YOLU’nu bilmekledir. Halkın diline uymak, halktan geleni bilmek; kulun yolunu hazırlar. Her olay, vergiye göre değil, görgüye göre benzetilir. Haşmetli olanın şapkası, eski de olsa askıya konur. Kulun fistanı, destanını süslemez. Kulun destanı, yaşadığı günde okunmaz. Dünya geliş kapısı. Dumansız ise yapısı, dönüşe zorluk vermez, kulun gelenden şikayeti olmaz. Dilediğin yol, imtihansız geçilmez. Geçtin, verdin. Geçişine, seni hazır gördüm. Yanılma. Aynı kapıdan geçmek dilemez misin? Hiç bir kul, öbür kulun geçmesine; ne yardımcı olabilir, ne el ele geçebilir. Her kul, kendi gönül yapısına göre geçer. İmtihanı o istedi, o gördü. Aile reisi olmakla, ALLAH’ımı unutması gerekmez. Dilemenin mevsimi olmaz. ‘Zorlu.’ dediniz, ALLAH’ımı unuttunuz. ‘Dert.’ dediğiniz nedir? Kulun kapısını ALLAH’ım kapamasın. Dünya derdi odur. Gitti-geldi, aldı-verdi, dert değildir. Olmuşu değil, yerinde bulmuşu düşünün. Seçilen yol sizden olaydı, saray mı dilerdiniz?  Elbet her kul, dünyayı güllük görmek, yerini tahtta bulmak isterdi. Dünyanın, indi-çıktı, oturdu-kalktı derdi olmasa, güzellik bilinmezdi. Nasıl ki, aşı pişirirken soğanı katarsın. Pişirirken soğan acı gelir, pişende tat verir. Senin olayın da öyle olacak. Nasıl ki aşı pişirirken acı biber koyarsın, sonradan da yakar. Duacı ol. Senin üzüntün, soğan gibi çiğken acı gelsin, pişende tatlı olsun. Her olayın daha kötüsünü düşün, öyle duacı ol. ‘En kötünün içindeyim.’ dersen, ALLAH’ıma güç gelir, sana daha kötünün de olduğunu gösterir. Duacınız olduk, cümlemiz geldik. Unutulmasın, kulun ‘ALLAH’ım beni imtihan et.’ dediği zaman imtihana tabi değildir. Ancak layık görüldüğü an, imtihana alınır. Sebepsiz kuş uçmaz. Yanılan yanıldığını bilmez. ALLAH’ımın ADALETİ, santim oynamaz. Senin acıdığın kul, gün gelende sana acımaz. Unutma, TEK ACIYANIMIZ ALLAH’ımız. Kulun zengini şanslı, fakiri şanssız mıdır? Her kulun ölçüsüne göredir, dünya vergisi. Kaderi, dünya malı ile ölçersen; en kadersiz kullar ERENLER’dendir. Çünkü onlar, aldığını verenlerdendir. Oya, işlendiği için değerlidir. ‘Hayat.’ dersiniz, kainatı hayata bağlarsınız. ‘Avucuma alayım, sırrını çözeyim.’ dersiniz. Kendi sırrını çözdün mü ki, kainata el atarsın? Benliğini buldun mu ki, ortaya çıkarsın? Benliğini bulan, kainata uyandır; kainata uyan, YARATAN’ı bilendir. Sen O’na uy ki; rüzgâr seni üfürmesin, sel alıp süpürmesin. Duran suya değil, akan suya talip ol ki; seni deryaya götürsün. (Resim verildi: ÖMER HAYYAM) Verileni bilmedin mi? HAYYAM. Kumun yolunu bildiği, kitabında yazılıdır. Kitabı, elinde gizlidir.

Hoştur sohbete giriş, CANAN için söyleyiş, ‘Aşığım.’ deyip O’na yalvarış. Dünyada cümle kullar mantığa koysun, kaide olsun barış. Nazan olduğu günden, sözünü yerinde gör. Nazan, yumuşak olan; nazlandıran, YARATAN’dır. Nazan, nazlanmaya layık görülendir. Layık görülen kul. Onun sözü edilmez, hatası söylenmez, yaptığına hata denmez. Yolumuz, yürümek için. Ağaç da bakılır, çiçeği de toplanır. Sahilde denize girmek için dolaşılır. Girmesen de havası yerini alır. Gönlünün deryayı dilediği, ‘Varayım.’ dediği yerdir. Dediğimi almak zor değil. Sohbet edilir, araya söz de düşürülür. ‘Sözü kesme, sohbeti bölme.’ dersin, onu derim sana, anlaşılması zor mu? Nazanı bilmedin mi, NAZLANDIRAN’ı görmedin mi? AŞK ile andık, sohbeti bulduk. AŞK’ını bağıranla, MEVLÂM’ı çağıran bir midir? Değil. AŞK’ını bağıran, coşandır; MEVLÂM’ı çağıran, derde düşendir. Dünyada varlık kalsın, kul maddeyi silebilsin. Kor olsun, ateş küllenmesin, kulun gönlü kollanmasın. Gönül ile ALLAH’ımın arasına giren olmasın. AMİN. Müjdeyi almaya layık görülmek, ALLAH’ımın SEVGİSİ’ni bilmektir. Baki olandan sakiyi sor ki, içkiyi alanı tanıyasın. Gündüzün ayırdığı, gece değildir. Gecenin kayırdığı, haksız değildir. Kim ki geceye aydın bakar, gece onu kayırır elbet. Ne gece seni ayırır, ne de gündüz kayırır. Kul geceyi güne, niyeti ile katıştırır. Olayı ‘ALLAH’ım münasip gördü, kulunun hayrına döndürdü.’ dersen, geceyi aydınlatmış olursun. Hatayı ancak, düzene girince görürsün. ‘Vah boş üzüntüm.’ dersin. Sonunu beklesen, üzüntüye yer vermesen; kazanan sen olursun. Hem maddede, hem manada kazanç. Hususi olan yok, sohbetimiz cümle için. Her olan için, yol soran için. Yere dikersin, ‘Soğandır.’ dersin, acı da olduğunu bilirsin. Aşına tat versin diye, severek kullanırsın. Atsana. Pişince acısı geçer. Olaylar da öyle. Keserken gözüne dokunur, diline acılık verir. Pişince hem aşı lezzetli olur, hem acısı gider. Kayıt niye yapılır, deftere niye geçilir? Kul unutulmasın, dünyaya kaydını versin diye. Kaydını gönüllere yaptır ki; dünyaca anılasın, sevdiğin kadar sevilesin. Vazifesi kulun, düşürür gibi kalp kırmak değildir. ‘İstemeden oldu.’ dersen, yanılırsın. Bardağı dileyerek kırmazsın elbet. Ne var ki dikkat etmek, vazifen değil midir. Hasat zamanı ‘Yarına kalsın.’ denmez, günü gelince geçirilmez. Asılan listeye uymazsan, prensibi çiğnemiş olmaz mısın? Ona uymak buna uymak değil, çizilen programa uymaktır asıl olan. Saati niye kurarsın? Vaktini bilmek için. Vakit bilmek, yola uymak içindir. ‘Öğle.’ dersin, sofra kurarsın. Program olmasa, öğleyi-ikindiyi karıştırırsın. Olay budur. Niyetin kötüsü, vakit karıştırmaz ki. Ortada hata var ise, haklı aransın. Hatayı iki kişiye mal etmişsen, haklı arama. Hata arayan, önce kendini yargılasın. Dediğim yanlış anlaşılmasın, hata arayan kendini yargılasın. Sözü tatlıya bağlayalım, yer bulup şilte atana, suçluluğu yüklemeyelim. Unutma, eşinin yüküne ortak olursun. Her kulun eşine suç yükleyen, yumuşak yer arar. Yükü olanda, nereden bulur? Kurulmuş düzen bozulmasın, program çizilmiş ise ayrılmasın. ALLAH’a emanet olasınız. Yolumuzdan-yönümüzden ayrı düşmez, dediğin sorulmaz, çünkü yersizdir. Dünyada sevgini, dilediğince dile dökersin, dilediğini söylersin. ‘Neden dedin?’ denmez, hata aranmaz. ALLAH’a emanet olasınız. Rüyanın açığını niyetine göre seç, hayır olanı yoluna ayır. Durma kötüye, varma katıya. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Oymuş yolun yolcusu, buymuş verilen avcısı. GARİB’e derim. Ava giden avlanır denir, bilirsin.

Hoş gördüm, cümlenizi selamladım. Ham meyveyi bekledim, olgunluğa ekledim. ‘Bu mudur?’ demeyin, kadere söz etmeyin. Verilen, en güzeldir. Yaprak sonbaharın gazelidir. Yüzümü görmekten ne çıkar, ÖZ’üm sizlerle değil mi? Göz görmese de gönül duyar, gelişime uyar. Huzur uymakta, görmekte değil. Dünyaya gelen hiçbir kul, tam uymayı bulamamıştır. Dünyaya gelmiş olduğum vakıa değil midir? Vakıa olan her olay aynıdır. Sen-ben yok. Ben de tam uymadım. Kulluk, YAR’ini yerince anmayı manalandırır; gelince, tam olmadığı görülür. Manalandırmaktan öteye varmış, bulmuştur. (Her şey ÖZ’ümüz oluyor.) Elbet. Manayı bilmek için, öteye geçmek için; VARLIĞI’nı duymak gereklidir. VARLIĞI’nı duymak için, olaylara uymak gereklidir. Her kul için aynıdır. ALLAH’ım her kulunu, NURU’ndan verdiği hamuru ile yoğurur. Ne var ki kul, hamurunu dünya çamuru ile bularsa; varış düşünüldüğü gibi olur. ‘Dünya, çamur mu?’ derseniz; daha önce verdiğim gibi, akan suya yön vermezsen, toprak su ile karışır, çamur olur. Dediğim, her kula derstir. ‘Yol?’ dedin, izini sordun. Yolu bilmezsen, bilene danışırsın. Bildiğin yolu sormaya ne hacet. Yer yerini bulacak, her olay gününü yaşayacak. Verdiğim, yol değil mi? ALLAH’ımı anmanın kitabı olmaz, niyaz çerçeveye konmaz. ‘KUR’AN?’ dediniz. KUR’AN; ALLAH’ımı anmanın kitabı değil, kula yolunu vermenin kitabıdır. Benim tarikatım olmadı. Yanılma! ALLAH’ımı bulan, yalnız tarikatla olan mıdır? Yol, aramakla bulunur. Yumuşak olmak yeter, ALLAH’ımı bulmak için. Sohbet te güzeldir, bir adım öteye götürür. Yetmeyen, yerden gelmez; bitmeyen, elde kalmaz. ‘Yetmez.’ dediğini, yerden almazsın, nasip olandan ötesini görmezsin. ‘Güçlüğe katlanmam.’ dersen, ALLAH’ımdan kuvvet dile. Cümleye. ‘Senden söz gelmez, koluma sert vurmaz.’ deme. Sözümü almadan, sözüme uymaz mısın, defterleri defalarca okumaz mısın? Her okuduğun gün, seni bir adım öteye götürür. Sözü kırıcı vermeyin, ÖZ’ü söz ile harcamayın. Kırıcı söz, hem seni, hem kırılanı üzer. Bağda ot bitmişse, elbet ayıklanır; tarlada biten ot, sürüye verilir. Ne bağ yersizdir, ne de ot. Ne var ki, yerini bulmuşsa. Yobaza uymak, bağdaki otu sulamaya benzer. Halden sorarsan, hali bildiririm; ne var ki, geleceğin izni ALLAH’ımdan. ALLAH’ım, yumuşak kulunu sever. Katı olan, kötülük bilmez. Katıyı ona yorma, dilinden ölçü vurma. Gönlünü ALLAH’ıma açar, ne senden ne benden ölçü alır. ALLAH’ımın yumuşak kuludur, daha ne deyim? Daha önce dedim, huzur aranmaz, kul gönlüne kendi katar. Güzellik, olaya uymada, her anı duymadadır elbet. Uzun ömürden maksat nedir? Her verilenin, en uygun olduğuna inanmak, niyetine uymasa bile. Dedim ya, kul vardır gül bahçesine girer, dikenini bahane eder; kul vardır, çitte dahi ALLAH’ımın VARLIĞI’nı görür. Uçan kuşta YARATAN’ın VARLIĞI, açan çiçekte YARATAN’ın VARLIĞI, nefes alan her kulda, gine YARATAN’ın VARLIĞI varken; çirkini nasıl göreyim, hatasını bulayım ki verilen o hata, ALLAH’ımın kuluna verdiği lütuftur. Neden haklı olmasın ki? Ta içinde duydu, içine düşeni açık dedi. Her kulda, ALLAH’ımın KENDİSİ vardır. Almayı bilensin, günde benden alırsın. Dünden dedim. Benden almadan, almayı dileyendin. Dileyen bulur, ALLAH’ım gönderir. Mayanın yoğuruluşunu söyledim. Unutulmasın, aramıza mayasına çamur katılmış yoktur. ALLAH’ım kulunu çamursuz YARATIR, dönüş te öyle olsun. Cümleniz cümleye duacı olunuz. Ağanın dediği gibi; hamur yoğruldu, fırına verildi, yumuşak kulun eline verildi. Gayretin bereketli olur, nasibe hizmet eder. Görgüyü bilgi ile ölçen, elbet yanılır. Kader, çizgi diye çizilmez. (Taktir diye çizilir) Elbet. Kalemle yazılmaz, deftere konulmaz, kul için dürülmez. Doğuşun, kaderin ile; kaderin, yumağın ile sarılır, her açılış, kaderine yazılır. ‘Menşei?’ dediğin nedir? Kuruluştan YAZAR. Daha önce denildi, her kulun yönü söylendi. (KUR’AN ile ilgili sorulur) Tefsir, tercüme değildir; tercüme, KUR’AN’a tabi değildir. Açıklanması gerekli olan yerleri, kula açıktır; gerisi, kulun gücünün üstünde. Asmayı neden verir, üzümü nerden olur? Suyun akmadığı yerde, üzümün suyu nerdendir? Üzüme su veren, kulunu dünyaya imtihan diye gönderen ALLAH’ım; elbet kitabını da verir. Kitapsız ders nasıl olur? Dünya vergisi, tatbikat dersi. Kul vardır tatbikattan kazanır, kul vardır ilimden kazanmış olur. Asmadaki üzümün suyunu görmek, tatbikatta kazanmaktır; kitaptaki ilme ermek, ilim yolundan kazanmaktır. ALLAH’ım, hangi yolu nasip etti ise, o yoldur kulun yolu. Yanılma. Boş olan yola, PEYGAMBERİ’ni, EVLİYASI’nı göndermezdi. Dünyadaki kaderini değiştiremezsin, amma ALLAH’ıma varmak, senin elinde. Her olay, ALLAH’ımdan gelir. Kul, kulu suçlar. ‘Kulun yönetildiği.’ denirse de, dünyadaki hatasının vergisidir. Ölenin de, dünyada görgüsünün kesintisi. Yumağın kopmasından maksat, görmekten ümidi olup aniden göçü. Göçün de türlü tecellisi olur; kul, bilerek göçer, kul, elden göçer, kul, kazadan göçer. Her göçün, türlü merhalesi olur. Dünyada söz vardır, ‘Eden bulur.’ Hayır. Elden göçenin, ettiği veya edeceğidir. Tecelli eden elbet. Hangisi ALLAH’ımın YAZISI değil? Öldüren yok. Zaten o, cezasını görür, her olay yerini bulur. HİKMETİ’nden sual olunmaz. ALLAH’ımın YAZISI, kuluna açmak düşmez. Ancak, her olay yerli yerindedir. 

 
Koruk, olmadan ermez; ermeyen üzüm, şarap vermez; kul, ULU’suz kalmaz; gelen, seni yalnız bırakmaz. Yeter ki dile, ‘ALLAH’ım.’ de, YARDIMCI’nı iste. YARDIMCI’n EYYÜB SULTAN HAZRETLERİ’dir. ALLAH’ım RAZI olsun, fincan oyunu kenara konsun, Alaattin Kalfa’ya dua edilsin, o da yerini bulsun. Yanılmayın, ALLAH’ımın ölçüsünde olanı benden sormayın. Cennet-i Alâ’dan sorulan, RUH’unun ÖZ’ünedir. Görülen rüyalar. Ne mutlu. Kuluna verdiği, kulunun gördüğüdür. Ne mutlu görene, ne var ki uymayış hayırdır. Her kul imtihana tabi olur. Farkına varan, geçmeye çalışır. ‘Varmayan, geçmez mi?’ dersen; neden geçmesin, gönül yolunu açmışsa. Daha önce dedim, ALLAH’ım kulunu şüphesinde yanıltmaz. O'na giden, hangi şüphe ile giderse, onu bulur.

Hoş gördüm, cümlenize selam verdim. Yumuşak yol üstündeyiz,
ALLAH’ımın EMRİNDE’yiz. KUR’AN yolumuza, AŞK’ımız gönlümüze NUR verir. Olmayandan değil, uymayandan korkunuz. Ham meyve yenmez,
olgun meyve kalmaz; yerden aldığın, gökyüzüne dönmez. Yerden gelen yerindir, YÜCE’den gelen senindir. Bedene değil, gönüle adapte olunuz, bedeni gönüle uydurunuz. Gidiş, geliş yoludur; oluş, ALLAH’ımdan geliştir. Aynayı ele alan, kendi yüzüne bakar; yüzü ne derse, dünyayı öyle görür. Kaşık, çorba içmeye gereklidir. OSMAN der ki: “Oymaya eğme gelmez, çorba el ile içilmez.” Kaşığı eğmelersen, ‘Düzgün dursun.’ dersen, düz kaşık olmaz. Kulun hatası kulu eğitir, eğitmeyen hata öğütür. Kulu ufalar. Yanlış vermeye değil, yolunuzu aydınlatmaya geliriz. Sağlık size, varlık bize. Gelen her kulun, dönüşü dilemediği görülür. Her ne kadar mertebesi yüksek olmasa da, ALLAH’ımı idrak eder. Oymayı ele alalım, danışalım. Görülen hayır ile anıldı. ‘ULU RUHLAR.’ denildi, görgüye gönülde olan katıldı. Namert ile savaşmaktansa, bayrak açıp teslim olmak evladır. Namert, kazanabilmek için her türlü hileyi dener. Namerdi sükunet yener. Bayrak açıp teslim olursan, arkasını döner, başka savaş arar. Sen o zaman müdafaanı hazırlarsın. Cümlenize. Hayır ile anılan her rüya, yerini bulur. Yumağın düğümüne çözülüş. Aşmayı dilediğin duvar yüksek değil, aşımı kolaydır. Duvarı aştın mı, bağını geçtin mi; geriye dönme. ‘Ne odu?’ deme, olacağa şüphe ile bakma. Her ağaç, tek-tek dikilir. Yalnız sazlık, topluca yetişir öyle gelişir. Saz deyip geçmeyin. Diyen, ne elinden ne dinlinden der; dediği, YÜCE’nin EMRİ’ndendir. Yanılırsın, ‘Yapabilir miyiz?’ dersin. Daha önce denmedi mi, boşluk olmadığı söylenmedi mi? Deniz kumu eler, yağmur dağı beler, toprak bitkiyi besler. ‘Hayvanlarda da RUH var.’ diyene de ki; ‘Kul hayvan için değil, hayvan kul için yaratıldı. Kuluna beslensin diye verdiğine, YÜCE ALLAH’ım RUH vermez. RUH sadece kulundur. Gözlerin yanıltmaz, yolunu görür. Her kulun sevabı sergiye konur. ‘Kalan?’ denmesin, her kul gönlünce mertebe alır. ALLAH’ım NURU ile yarattığı kulundan geçmez. Denmesin ‘Olmuyor, verdiği gelmiyor.’ Hummalı olan beklemez ki görsün. LOKMAN’ın oğula derim. Olanın hatası, benim mi? Olan, yazılandır. Sunduğumdan uzak kalma. Verileni ele alma. Duanı ver, ULU’nu çağır. Defter çevrilir, geçen unutulur. Kaideye uyulmazsa, sarsıntı olur. Bilirsin, yine de kaideden dışarı çıkarsın. ALLAH’ımın verdiğine uy. Daha önce dedim, olacağı bekle gör. Gideni geç, geleni seç. Gelmez bilirim, geç derim sana. Gelende hata arama. ‘Öyle mi, böyle mi?’ deme. Her geleni, un misali elersin-elersin. Ele bakarsın, elekten başka kalmamış. Geç, yeni defter aç. Neden olmasın? Her kulun göçüne kadar defteri açılır, olmayacaktan kaçılır. Oymayı işleyen işlemeyi bilendir. Bilmeyene mendil versen, dikemez. “GÜZELLİKLER GÖRÜLSÜN, NASİBE BOYUN EĞİLSİN.” denmiş, gelecek her olay sır kalmış. Kulun gelecekten ümidi olmasa, güne katlanmaz. Her kul, geçen güne güler de bakar, ağladığı güne dahi. ALLAH’a ısmarladık. Oymayı bıraktık. Koruk diye ele aldık, bekledik, erdiğini gördük, sergiye topladık. Gönül ile sabrı yoğurduk. Kaygusuz güne, kalender gelmişsiniz, kaderin uygun olmadığına söz etmişsiniz. Kulun kaderini ALLAH’ım çizer, her çizgiyi kul çiçekle süsler. Günün güzelliği oradadır. Kul vardır, duvarını karanlık boyar, duvara lüzumsuz tahtalar dayar. Kul vardır, duvarı çiçek ile süsler. Kulun kaderdeki rolü odur. (Resim verildi: LOKMAN HEKİM) Doktorun bildiği, LOKMAN’dır dediği. Amasya. Tarihi ne gerek? Dilediğin an yanında. Kulun RUH’a, duadan başka ne vereceği olur?

Hoş gördüm. Hoş diyenle dinleyen bir olsun. Sözüm cümleyi eğitsin. Her yolun gidişi, gidişe uyuluşu olur. Sonbahar yaprak dökümü ise de, görene güzel gelir. Her ağaç bir olmaz, meyve veren ağaç kuldan uzak kalmaz. Horoz öttüğünü bilse, ‘Sesim kötüdür.’ dese, bir daha sesi gelmez. Yolun gidişi dönmez, kul kula köle olmaz. Öğrendiğin, suyun yoludur. Gideceğin karayoludur. ‘Dünyayı.’ demekle güzeli görsen, ‘Kötü.’ diyen güzeli bilmeyendir. Geldiğin gibi bulacak, dediğin gibi bilecek, ‘Uygundur.’ diyecek. Yer yerindir, gün gelenin, günü aydın bilenin. ‘Somun.’ diyen, ekmeği koltuğa koyan, dilediği masayı bulur. Huzur madde ile olsaydı, krallar dünyanın en huzurlu kulları olurdu. HAZRETİ OSMAN der ki: “Yemeği değil geçmeği düşün ki, geçen, yemeği de bulur. Kalanın yediği midesine oturur.” Yolumuz HAK YOLU’dur, niyazımız bilinir. Her kula hak olan söylenir. Hak olanı alırısın, ALLAH’a sığınırsın. Olayın dönüşü olmaz, yola çıkan yorulmaz. Aslına dönülecek, hak olanı görülecek. Kul kulu kendine köle edemez. Gönül hoş olmayınca, önünde eğilemez. Kula semer vurulmaz. Gönül ateşin büyük, gitmiş dünyadaki yük. Kendini demeden yürü, gelenleri de sürü. ‘SAHİB’im ALLAH’ım.’ deriz, selameti O'nda buluruz. Buz gibi gelen suyu, ısıtmadan içeriz. ‘Nerde?’ diye arama, gönlünü tara.

Kuzularım oldunuz, kandilimizi bildiniz, ALLAH’ım ADINA geldiniz. Nerden geldim bildiniz mi? (NASREDDİN HOCA’nın yanından) Evet. ALLAH’ım ADINA hep bir olduk, balık yumurtası misali. Gelenler ananlar, ALLAH AŞKI’mıza uyanlar, kandili gönüllerinde duyanlar. Geldiğimiz yer, kum ile deryanın kucaklaştığı; kumda olanın, deryaya dalayım diye AŞK’a düştüğü yerde. Yani ‘ALLAH.’ diye AŞK ile ananlar ile kucaklaştık. ALLAH’ımın nasibi çok boldur, nereden geleceği bilinmez. ALLAH’ım ibadet etmeyene dahi sevap kapısı açar ki, ibadetin noksanını örter. İşte ALLAH’ımın büyüklüğünün iki küçük ispatı. Almakla bitmez, vermekle tükenmez, andığın senden uzak kalmaz. Kor olsa, ateş gönülde küllenmez. Müsterih olasınız. Körük olandan ateşi sor. ALLAH’ım ateşini yakmaz. Ateşin, senin malın. Ateşini yakan ULU’ndur, ULU’nu bulduran yolundur, yolunu bulduran gönlündür, gönlünü yoluna bağlayan AŞK’ındır. Hepsi zincir olur, aynı daire içinde döner durur. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. AŞK gönülde, sohbet dilde olur. O yoldan gelen, uygun olmayana söz düşürmez. ALLAH’ımın hoş gördüğüne, bize söz düşmez. ALLAH’ımın kullarının ölçüleri hepsi bir olmaz. ALLAH’ım kuluna sevap kapısı açar, ne var ki o kul o kapıdan geçerse. Rahip olan dört duvara giren, dünyayı gözünden silen; ALLAH’ımın ULU kulları mıdır? Kumun olduğu yerde yağmur da yağar, rüzgar da eser; kumu yerinden alır, başka yöne verir. Gittiği yönde, kum lüzumsuz mudur? Elbet değil. ALLAH’ım verdiğini, elbet sebep ile verir. Verilen, boşluğu doldurandır. Bir yerde olan boşluk, başka yerde olan artışla dengelenir. Güzellik AŞK’ına vesile değil, AŞK’ın güzelliğe vesiledir. Güzel olduğu için aşık olunmaz, aşık olduğu için güzel görülür. O demektir, her şeyi güzel gösterir. ‘Çirkin midir?’ demeyin, elbet çok güzeldir. Ne var ki, gözü örtülü, gönlü kapalı olan; nerede neyi görsün? Kumu verdim söz ile. Kum; ALLAH’ıma götüren, cümleyi bir olduran yoldur. Dedim ya, kum ile derya bir araya gelir. Deryayı özleyenler sahilinde bekler. Müstesna kullar, deryada gemi kaptanı misali; dileyen kulları, deryaya dalmadan üzerinde dolaştırandır. (Bir CAN ekler GARİB misali) Evet. Dediğiniz gibi. YUVA’da ocağımız yanar, kazanın en büyüğü kaynar. Dileyen-dilemeyen, cümle kullar nasip alır. Tadını alıp ‘Tekrar.’ diyenler; sözün uzununa değil, özüne bakın. ALLAH’ım, YOLU’nu arayana REHBER gönderir. Gönderilen REHBER; ULU da olur, kulu da olur, kolu da olur GARİB gibi. Okumak kuldan, yürümek ULU’dan, almak koldan. Dilediğini alasın, seçmek sendedir. Vereceğinin seçimini ALLAH’ımdan dilersen, en güzelini verir. Kendini aramaya koyarsan, önce kuldan alırsın. YUVAMIZ, cümlenizin sohbet yuvası. Mehtabı seyretmezsin diye, ay gücenir gider mi? Olmasını dilediğin, ‘ALLAH’ım duyursun.’ dediğin; elbet günü gelende duyurulur, nasibini ALLAH’ım tepsi ile önüne getirir. Maviyi denize verdiği, kulunun gözüne hoş gösterdiğidir. Denizin rengi var mı? Göğün rengi var mı? Demek olan göze görünendir. Bal veren, arı mı, çiçek mi? ALLAH’ım çiçeğe, çiçek arıya, arı kula. ‘Veremedim.’ diye üzüntü etmeyin; ALLAH’ımın, vermeyi zorluğa vurmadığı bilinir. Cümleye esirgemediğin, bolluğa; esirgediğin, darlığa getirir. Bardakla verdiğinin yerine, desti ile gelir; ‘Eksilir.’ demezsen. Vergisi görgüsüne denk olan kul, dolgusunu bulur. Günün yemeği kumun yoluna denk olsa; kul her gün sevdiğini yerdi. Halbuki her günün yemeği ayrı olur, kula ayrı gıda verir. Günün sohbeti de öyle oldu. Geçen günlerin özeti dile verildi, kundak misali bir ucu içe kıvrıldı. Bohça misali demedim, bohçanın dört ucu bağlanır, hem de ne olur? Sandığa konur. Kundak elde gezer, büyüdükçe kul meydana çıkar. Bir kundak gelişende, elden yere inende, ele yenisi gelir. Kundaktaki bebek RUH taşımaz mı? RUH’ta ölüm var mı? Öyle ise sohbetimize de ölüm yok. Sohbet; büyür-gelişir, mana kazanır. Her konu kundaktır. Hoşnut olduk sizlerden, İZİN geldi YÜCE’den. Sohbet burada kalsın. Cümlemiz, aynı deryanın sahilindeyiz. ‘ALLAH’a ısmarladık.’ dedik cümlemiz. Cümlenizin gönül yolları, aynı deryada kavuşsun. AMİN. 

Huzura el konduğunda, bedene mal edildiğinde; dünyanın güzelliği görülür. Damını açtığın yuvada, yukarıya bakarsın, örtmeye gayret edersin, neden? Gelenden yuvayı korumak için. Suyunu alanın, kuldan korkusu olmaz; gelen, kuldan bilinmez. Hatayı kulda görmediğin zaman, kötüden uzak kalmış olursun. Konumuz kul içindir, kulun yolu içindir. Geçene kapak koymak, her kulun vazifesi olmalı. Olmazsa dileğin, deme ‘Kötü kaderim.’ Olmadığını hayır bilirsen, huzuru bulmuş olursun. ALLAH’ım kulunu her zaman KORUR. Kulunun önüne bir düğüm verir, ‘Çözeyim.’ derken kendini unutur. Kul önünde düğümü gördü mü, ‘Kötü talih.’ der. Bilmez ki ona hayırdır. Sulhun olduğu yerde, dünya cennet görünür. Harp olan yerde, cehennem yaşanır. Huyundan mı yumuşak denilir, yolundan mı? Huy yumuşak olmasa, yol bulunmaz. ULULAR’ın yolu neden yumuşak olur, SAMANYOLU’na bağlanır? ULULAR, imtihanlarını da sualsiz verir de ondan. Hiçbir olaya ‘Neden?’ demezler, HİKMETİ’nden sual etmezler de ondan onlara sual kapısı açılmaz. Moru verdim, ‘Severim.’ dedim maviye kadar. Mor ile mavinin arasında bütün renkler var. MEYDAN kuluna her verilenin, şükre vesile olması gereklidir bilinsin. HAYYAM der ki: “Şarabı; dünyayı unutana, kainata bakana kadar içeyim, kendimden geçeyim.” Dilediğiniz şarabı sunduğum vakıa değil midir? Her verilenin ALLAH’ımın EMRİ ile verildiği bilinmez mi? ‘ALLAH’ımdan her şey, kararı ile.’ denilmez mi? Kararı kadar veririz, her zaman bir yudum arttırırız. Her yaratılana, ALLAH’ım gücü kadar yük verir, kaldıramayacağı yükü vermez. Ne var ki, ALLAH’ımın verdiği yükün altında ezileyim, SEN’in için öldüğümü bileyim. SEN’in için ölmeye dünya gününden susadım, deryanın en derin yerine vardım, gine de yetersiz buldum. Şükür ki SANA vardım, varmayı dileyenlere yardımcı geldim. Cümle uymayanları döndür, AŞKI’na sardır. Sardır ki, huzurumuz daha büyük olsun, kıyamet gününde boynumuz bükülmesin. Demeyin, ‘Sen vardın ya, daha ne dilersin?’ Daha önce dedim; AŞK’ım kainatı sarar, boynu bükük kalanlarla AŞK’ım da kanatsız kalır. AŞK’ım O'nunla beraber, yarattıklarına da. Ben ki, kainatın içinde nokta dahi olmadan bu sevgiye ermişim, YARATAN’ım hangi yarattığına kıysın?
Seherde duyduğum kuş sesini, gün batışında duymadım. Aynı kuş, aynı sesi vermedi. Günü ‘Selam.’ diye açar. Akşam ötüşüne, soluk rengine bakar, ‘Aydın güne hazır olun.’ der. Ne gecenin karası çirkindir, ne kulun kocası. Elbet çirkin değil, görmesini bilene, kulun tarihini okuyana. Çünkü her kul, dünyada bir tarih kaydeder, gelen kula örnek verir, yol seçme hakkını tanır. Ne var ki her kul, bünyesine göre alır. Suyu geçmeye köprü kurduk, her dileyene el verdik, ‘Gelin, geçelim.’ Geçmeye izin alınır, meclisimizden nasip alan kulun şüphesi silinir. Huzurun olduğu yerde, geçmiş silinir.

Hususi olan her olay, merbutiyete bağlanır. Aynaya güler yüz ile bakılır. Dünyayı ne silersin, ne geçersin, ne de ‘Dayanılmaz.’ dersin. Her olayın geçişine, günü geçmiş gazete gibi bakarsın. Meyveyi dikenin, gününü geçirenin. Her meyve, mevsiminde adı anılır. Suyun aktığı yere kul toplanır. Yumağına düğüm gerekmez, çünkü kul dolanmaya bırakmaz. ‘ALLAH’ım ADINA.’ der, her olayı ALLAH’ım ADI’yla çözer. Elbet günün konusu düğümlenmez. Düğüm kopmaz. Gerçeği düşünelim. Ne gitmeyi düşünür, ne kalmaktan korkar, ne aç kalır. Muzaffer olmak için, kendine değil ALLAH’ına güvenmen şarttır. Yenik düşsen bile, hak olana uyman şarttır. Madem ki yeniksin, galip olana uyacaksın, dediğine ‘EYVALLAH.’ diyeceksin. Gözünü MEYDAN yerine açmak, her kulun gücü değildir. Gözünü MEYDAN yerinde açmak, ALLAH’ın LÜTFU’dur. Denize açılan, ‘Karşı tarafa geçeyim.’ diyendir. Yol bulursan, nasip alırsan, gönülden geçmeyi dilersen. Ocağı yakan, ‘Aş pişireyim, beden ısıtayım.’ der, el değdirirse yanar. ALLAH’ım kararını aşan kuluna, zararını gösterir. Her olayı tatlıya bağla ki, tadını alasın, güne aydın çıkasın. Serdar niye güçlüdür. Esastan çıkmayalım. Mana o kadar açık ki. ‘Dar.’, ‘Gelen sergi.’ demektir. Sergiden maksat, sebze meyve sergisi değil, kahramanlık sergisi. Serdar, birçok kahramanların sergisini kuran, onlara baş olan. Yanlışlık yapmanıza izin verilmez ki, kulun sevgisine terazi vurulmaz ki. ‘Katıksız ekmek yer misin?’ dersen, ‘Suyu da katık ederim.’ derim. Gelenin, kimliği değil dostluğu gereklidir kula. Her kul için söylenir. Dostluk; dünya ile ölçüsü olamayan, bir kelime ile içine dünyayı alamayan bir bağdır. Ayvayı yerken çok çiğnersin, midene oturmasın diye. Sütü içersin, mideni tedavi etsin diye. Ne çiğnemek, ne mideyi yormak gerekmez. Ayvayı çiğnemek, senin dostluğun; sütü içebilmek, karşılıklı dostluktur. Ne sen ona emek verirsin, ne o sana. ‘Ya nasip.’ dersen, denize olta atarsan; geleni küçümseme. Morun yeşile söz edişidir, cümle renklerin dünyayı süsleyişidir. Maviyi NUMAN’a danıştım, “Renklerin başucu.” dedi; cümle renkleri etrafa serdi, yeşil rengi çatıya gerdi, yıldızlara renk kattı. Müsait günde onu da veririz. Asmaya yaprak veren, üzümü erdiren, sabrını ölçendir. Elbet yerinde olur, kalanın yerine kum, çukur gelir. Kumun verdiği, kulun açtığıdır. Yol açarsan yol olur, çukur açarsan su gelir. ALLAH’ım her olayı kulu için oldurur, hayır kapısını açtırır. ALLAH’ımın YAZISI, dönük olmayan kulunu korur. ‘Uygundur.’ dersen, ‘Uygundur.’ derim. Uymaktır asıl olan. Yoksa ‘Olur.’ denilen, zaten senin çok önce yazılan kaderindir.

Huzurun elinde oldukça, dumana rüzgar eser. ALLAH’ım rüzgar verir, dumanı götürür. Suyun akışı, kulun bakışına göre değişir. Her akıla uyan, olayın bağlantısı değildir. Kaide bozulmaz, müzakere edilmez, ‘Öyle mi olsa, böyle mi olsa?’ diye. ALLAH’ımdan bekleyen yanılmaz. Maniyi yoldan bilme, olayı halden bilme. Olanın görüntüsü şaşırtmasın. Müsaade olunan söylenir, haber ancak GARİB’ten gelir. Sende olan; günün olayı, yürüyüşün dolayıdır. MEYDAN yolunu bulanın, olayları değerlendirdiği bilinir. Sohbetin, yumağa yumuşak yol verdiğini bildin, ölçüsünü verdin. Üzerinde durma. Sözünü, kendinden başkasına verme. Başın döndü ise, ALLAH’ına sığın. Olamayan görülmez, dünya kulca çözülmez, halbuki bilmece de değil. Kazan kaynasın, hayrın gezinsin, varsın biraz etrafa taşsın. Aşmayı dilediğin zaman, unutma ki mani aşılır. Yeter ki dileyesin, gönülden isteyesin. Kahreden, dünyayı duman arkasından görendir. Aynayı yüzüne çeviren, her olayı uygun diyendir. Masayı bilenle, örtüyü koyan birdir. Masanın örtüsünü seren, gelene ‘Buyurun.’ diyendir. Sonun ölçüsünü almak, denize örtü yapsam demeye benzer. Ayvayı yemek için, sağlam diş ile sağlam mideyi gerektirir. Meşenin büyüklüğü, toprağının sertliğindendir. Sert toprakta, kuvvetli kök salar. Kuvvetli kök, kuvvetli gövdeyi besler. Sertlik dedim; çözülsün, yaşantıya uydurulmasın. Çınar büyüktür amma, meşe gibi sert değildir. Çınarın yaşantısı, genişliğe gittiğindendir. Kökünü, alabildiğine geniş toprağa yayar. Sert toprakta, sert kök atar. Aldığın aşın, çeşidi yoktur. AŞK’ını aldığından değil, gördüğünden bil. ‘Aşın kıt ise, ALLAH’ımı sevmez misin?’ diyebilen, ALLAH’ımın HAZİNESİ’nden nasip alandır.

Zulme zalim yol verir, yolda kendi tükenir. ‘Küffünü bulanla dertleş.’ diyene de ki: -Küffün; kendi ayarın demektir- ‘Küffüm, yaratılan her kuldur, dert ortağı ALLAH’ımdır.’ ‘Kanmadığım aklımdadır.’ diyene de ki: ‘Kanacağın zaman, aklın hizmet etmez.’ ALLAH’ımın her verdiği yerindedir, kulun sergisi gözündedir. Kul maddeyi alır, önüne serer, gözünden kaçırmasın diler. Olanla- olmayanla gönül ölçülmez, ‘Her olay, ALLAH’ımdan cezadır.’ denilmez. Ceza dahi olsa, senin hayrın için verilir. Nasıl ki ana baba, çocuğunun terbiyesi için hatasında cezalandırırsa, ALLAH’ım da kulunun taşlı yolunu düzeltsin diye önüne maniler koyar. Kulun gönlü açık ise, olana uyar. Asmada üzüm, bağında gözüm, cümlenizde ÖZ’üm. Defterleri okuyun, açılanı bulun. Okumaktan maksat, açılan yolu bulmak. Yolumuzda geri dönmek yok. Sözümüz ALLAH’ımızın ADINA olsun. Kendi adımıza söz olmaz, olamaz. Mandanın değeri nerededir? Cüssesi yerinde, derisi üzerinde, ne var ki öfkesinde durma. Değerini bilmeyen, öfkesinden dolayı mandayı suya atabilir, suyun yolunu tıkayabilir. Onun için, öfkeyi değil yumuşak yolu seçin, değerli olan verginizi sergileyin. Sükunet, yoluna verileni arttırır; öfke, rüzgar misali kumu ortaya dağıtır. Olayın, doğrusunu-eğrisini elemedik, ‘Dumansız olsun, sükunet yolu ile açılsın.’ dedik. Asmayı gördük, dalını budadık. Budadığımız her dalın filizine el koyduk. Mahzur, yazılandan ötesi için. Verilen işaret, kulun ULU’sundan gelir. Oymayı işleyen, tahtayı seçer, ‘Sert olmasın.’ der. Budaklı tahta oymaya gelmez, yakmaya gelir. Dama çıkan, yukarıdan bakandır; yukarıdan bakan, daha çok görendir. Manayı yoğuran, suyu alandır, yoğurmayı bilendir. Her kulun bildiği, kendinde kalsın. Geçenin yüzünün sözü edilmesin. Her kulun gördüğü, hakikattir. ‘Öyleydi-böyleydi.’ denmesin, dilediği gibi görünür. MEVLÂNA’nın gözünde değil, ÖZ’ündedir görüntü. Ne ÖZ’üm yüzüme, ne yüzüm ÖZ’üme. Cümlemizin, ALLAH’ımın NURU’ndan olduğu unutulmasın. Sen de NUR’dan, ben de NUR’dan, NURU’nu harcamadığından. Var ise bir küp altının; altını taşa toprağa değişirsen, kör nefsini harcarsan; altının tükendiği görülür. ALLAH’ımın VERDİĞİ’ni de, nefsin ile harcarsan, elde ne kalır? ALLAH’ım, kulunu NUR ile yaratır. Kul vardır, NUR üstüne NUR katar; kul vardır, NUR’unu nefsi ile harcar. Olay budur. Yaratılan her kul, NUR’dandır. Sabır ölçüsü kuldan sorulmaz, kulun sözü ile kulu yerilmez. Sebepsiz sergi kurulmaz. Kumaşı almayı denedin, ölçüsüz almazsın. Ne var ki, ölçüsünü sen bilmezsin, dikene sorarsın. Yemiş yedin mi, çekirdeğini yuttun mu, yuttuğundan gittin mi? Ölmek değil. Meşaleyi neden yakarlar, çekirdeği neye yorarlar. Değil mi, toprağa attığın senin, mideye attığın yerin. Yere giden gelmez, toprağa atılan kalmaz. Onun için, çekirdeği yutmaya değil ekmeye. Yutmaktan maksat, sözümüzün özünü kavramamak. Sözümüzün özü, meyvenin çekirdeği misali. Meyveyi yer geçersin. Çekirdeği olsun beklersin, ondan da bol meyve toplarsın. Gerekeni ben açarım elbet. Hazır arayan, ‘Denize yorgan dikeyim.’ diyene benzer. Ara bul. Anda olmasa da olur. ‘Çok söz alayım, hoş günü göreyim.’ deme. Az al, özünü ara. 

Huzurun olduğu yerde sükunet vardır. Kumun elendiği yerde hikmet vardır. Daha önce dedim, GARİB’i verdim. Azar değil, sözün gelişi. Deryadan gelip, deryaya gideceğiz; her yolun sohbetini alacağız, her konuyu eleyeceğiz, elimize kalanı şüphesiz göreceğiz. Sohbetin zararı olmaz. ‘Yetersiz.’ dense de, kul karlıdır, tek kelime öğrense de. Denirse de ‘Söyleneni zaten bilirdik, MEVLÂNA’dan alasını alırdık.’ Yolun sohbetini, beden alırsınız; öbür yolun sohbetini de, onların ağzından dinlemek gerek. Yanımızdaki sordu, ‘Neden bizden sohbet dilenmedi?’ Hiçbir mürit, kendi yolundan başka yolun müridine teveccüh etmez; onun için mürşit aracı olmaz. ‘Hoş yolun mürşidi olsam, hepsini dinlerdim.’ derseniz, yanılırsınız. Örneğini her vesile ile görürsünüz. Gittiniz, sohbet ettiniz; dönüşe, tenkide vardınız. Tenkit edecek iseniz, niye gittiniz? Elbet hata. Her kul, kendi mantığını kullanmalı, inandığı yolda yürümeli. Onların inandığı yol, o yol. ‘EYVALLAH.’ deriz, yollarına hürmet ederiz. Hürmet etmek, onlarla yürümek değildir. Fikirlerini çürütüp, kendi fikrini kabul ettirmeye çalışmak, yersizdir. Sen onu dinlersin, öbürünü dinlersin; aldığın, karın olur. Oynak söz dendi ise, yumağa söylendi ise; söyleyen düşünsün. Açık dedim ya. Onların düşündüğü odur. (Said-i Nursi için ne diyorsunuz.) Kayıt defterini mi okumuş, tanıyabilsin? Ananın ölçüsünü dahi veremezsin. Mümin olan, her olaya hoşnut olur. Olmasını bilen, hataya düşmez; hataya düşmeyen, duman bilmez. ALLAH’ım RAZI olsun, hoş sohbet eden kulunu görsün, hatası var ise uyarsın, doğruyu göstersin. Diyeceğimiz bu kadar. ‘Bu mudur?’ denmesin, her fikre hürmet edilsin. ‘Uyulsun.’ demedim. Kullar kendi yaratır. Hürmetten uzak olan yaratır. Söz PİR’ine değil. Hiç bir PİR, göçünden sonra üzerine söz almaz, ALLAH’ım izin vermez. ‘Neden?’ dendi. Çünkü VELİ, dünyadan göçmeden; kumunu elediğini, HİKMETİ’ne erdiğini gösterir, kula bildirir, ondan sonra göçer. O zamana kadar, her kul gibi görünen deli, VELİ’liğini otaya koyar. Bilinen VELİ’nin arkasından söz edilmez. Söz edildi ise, o VELİ değildir. Daha önceki sözümü açtım. Bir zuhurat, ikinci defa olmaz. İkinci defa olursa, zaten zuhurat olmaz, günlük olaya sayılır. Niye kesilsin? ALLAH’ım layık gördüğü kuluna tekrar-tekrar gösterir. Daha önce dedim, beden borcun ödenir, bedeni hafifletir. ALLAH’ımın İZNİ ile, manayı her arayan bulur. Ne şeyh olmak, ne taç giymek gereklidir; gönülden aramak yeter. 

Şuurun olduğu yerde, huzur da olur. Her kul, ALLAH’ımdan dilediğini alır. ‘Alacak mıyım?’ diyen yanılır. Dilediğin hayır ise, elbet ALLAH’ım verir. Hayrat neden yapılır? Dünyada anılmak için mi, kuluna hizmet etmek için mi? Elbet kuluna hizmet için. Senin adını vermene hacet yok. ALLAH’ım, layık gördüğü kulunun adını, gönüllere yazar. Geçit vermeyen dağlar aşılmaz mı, öte yakaya geçilmez mi? Yerini dolduran, boşluğu silendir. Her olay yerini bulur. ‘ALLAH’ım.’ diyen, dünyayı aydın görür. Mürşidin verdiğini; yumağına sardıkça değil, sevgin arttıkça bulursun. Mürşit; yolunu gösterir, yürümeyi öğretir. AŞK’ını, gönlün yaratır. Aynı deryada buluşalım, ALLAH’ıma kavuşalım. Dünya derdini silelim, HİKMETİ’nden sual etmeyelim. ALLAH’ıma emanet olasınız, dünyada ahireti göresiniz. Çirkini değil, güzeli seçesiniz; dünyada çirkin yoktur, bilesiniz. Endişeler silinsin, ‘Küffüne uygundur.’ desin. Gayret ile değil, güven ile olur. ALLAH’ımdan bekleyen, bulur.

Merdiven çıkmaya, yüceden bakmaya, ALLAH’ım İZİN verir, her dileyen bulur. Ne var ki, gönül lekesiz olsun, her kulu şahit versin. Gümüş saçlıya selam. Meclisi kurduk, olayları gördük. ‘ALLAH’ım.’ dedik, sabreden kuluna kefil olduk. Sofra kurulur, aşlar yenilir; acısı da olur, tatlısı da gelir. Geçen, unutulur. Kaide bozulmaz, isyanı olmaz. Gönlün ferah olsun, ALLAH’ımı bilsin. İsyanını hoş gör. ALLAH’ımın BÜYÜKLÜĞÜ bilinir. RAHİM ve RAHMAN’dır. Uyan kul, kahramandır. Dünya gücüne karşı koyan, elbet kahraman olur. Güzeli görmek başka, sevmek başkadır. Yoluna uymak, her geleni bilmekledir. Her gelen, niyete uymayabilir. Her deneni bilmeli, niyete uymasa da. Yavruya; gümüşten yolunu, altından gönlünü ayırmasını bil. Her deneni duy. Yeterince aldığın, yolunu bulduğun açık görülür. Sabıra yer veren, olayın açığını görür. ‘Olur mu?’ dediğin, günü gelince görülür. Mayayı yoğuranla, yününü eğiren  aynı mı düşünür? Biri manayı, biri maddeyi. Netice de, elbet aynıdır. Manayı bulduran da, maddeyi uyduran da; kuluna hizmet eder. HAZRETİ NUH mayanı, HAZRETİ OMAR yününü eğirir. ‘Öyle mi olur, böyle mi olur?’ deme. Olanı hayır bil. Görülen de, duyulan da ULU’ndandır. Verilen de, sevilen de ALLAH’ımdandır. Gümüş saçlıya deyim, sorgun yersiz. Daha önce söyledim, yavrunun gönlü, ne kadar olgundur bilseniz. YM olacak, en güzeli bulacak. Sözümüz sona geldi. Bir yolun sonunu, varanda görürsün. Giderken, yolun kenarında olan dikeni bahane edersen, elbet geç varırsın. Yoluna çıkan dikenin koluna dokunması, yolunu kesmez. Kolunu çizer geçer, gönüle dokunmaz. Bahane edersen, ‘Dikenli yol.’ dersen; yolundan kalırsın. Unutma, baştan dikenleri aşabilirsen, sonradan yoluna gelen YARDIMCI’n, sana zorluk bırakmaz, dikene kolu değdirmez. Yeter ki yolun başını alabilesin, yardımına layık olabilesin. Yardımı alabilmek için, layık olabilmek gereklidir. Her kulun ULU’su olur. Ne var ki ULU, yardımını ALLAH’ımın İZNİ ile yapabilir. ALLAH’ım da, layık olan kuluna ULU’sunu yardımcı gönderir. ULU’su olup ta, yardımını yapamadığı günde; ULU’su azap duyar, duacı olur. ‘ALLAH’ım, yolunu çevir, dünyaya doyur, ahiretini duyur.’ Uysun-duysun, YARDIMCI’yı bulsun; yolunu açanda, ALLAH’ım gönlünü seçende. Kaide bozulmaz, izinsiz yaprak düşmez. ALLAH’ım iki yol gösterir; rahmet yolu, zahmet yolu. Yolunu kul kendi seçer. Yumağına yazılan görülür, niyete konulan değil. Gayretle olmaz, nasibe söz geçirilmez. Meyveyi yemek nasibin ise, ALLAH’ım oldurur. Değil ise, ne sulasan ne gübrelesen faydası olmaz. Ya soğuk vurur, ya sıcaktan erir, ya hastalık verir, nasibini gösterir. Denmesin ‘Güç bendedir.’ Öyle diyen, hezimete uğrar. Uğradığı hezimeti bilse, gene de döner. NUMAN der ki: “Yol, yol içinde olmaz; kul, kul içine girmez. Sevilen kula söz edilmez, sevilişi ULU’sundan da olsa. ALLAH’ım ona, o sevgiyi layık gördü ki, o vesileyi sebep kıldı.” Cemaat kurulur; ALLAH’ım nereyi nasip etmişse, kul dilemişse değil, gönlü uymuşsa. Kanun ile değil, lütuf ile olur. ALLAH’ım verdiği kulu bilir. Evet çok yakınınızdayım. Balık yumurtası misali, RUHLAR’ımız kaynaştı. GARİB’imiz aramıza karıştı. Ben GARİB’i uygun buldum gönül yapıma, GARİB seni uygun buldu gönül yapısına. Vardık beraber geldik, YÜCE’nin KAPISI’na. Müsterih olasın, gördüğünü işarettir bilesin. Namazı kılarken, duanı verirken, aldığın-verdiğin silerken gördüğün. ALLAH’ımın NURU’ndan gelen, kuluna demet sunandır. ALLAH’ımın YOLU’nda olan, elbet ALLAH’ım için duacı olur. Kulunun aldığını, kuluna verir. Olsa da olmasa da, şükür eder. Verdiğinin yerini dolu bulur. ALLAH’a ısmarladık. ŞEMS ile beraberdik. Sana, yolunda olduğumuzu gösterdik.  Renkleri verdim sana. ‘Mordan maviye, arada olan bütün renklere sevgimiz vardır.’ dedik. Sana da, mordan maviye kadar sevgimizi gösterdik. Değişen renklerde, gelenleri bildirdik. Dedim ya, her olayı nasibi olan alır. Yuyulunca aldığını, niyetini kurduğunu verdim. Yerini belledin, adını dilledin. ‘ALLAH’ım RAZI olsun.’ dedi. Anıldığını duyar, dünya dengini soyar. Dünya dengi, kulun ağılığıdır. Soymak, ağırlığını almaktır. Kalp ile verdiğini, el bilmez. Elde olanı, dil söylemez. Olduğunu gördüm, ‘ALLAH’ım RAZI olsun.’ dedim. Yerini yerden aldın, gönlünü sere verdin. Yapraklar dökülse de, kök toprakta. Günü gelince, filizi dalda. Günümüzü bilelim, her kulun hakkını tanıyalım. ‘Gidilmesin.’ denmesin, kulun nasibine el konmasın. Gidilecek, kulun nasibidir. Cumaya bağlayan gece. Kolunun yenden çıkması, abdest için sıyrılması ile olur. O kul, bir yıl bekledi. Beklediğini, elbet mükafatı ile alacak. ALLAH’ıma emanet olasınız. Gönlünde yılların sevgisi birikmiş, tadını iyice almış. Kurduğu sofrada gelene sunmuş. Alabilen yedi, alamayan gününü bekler. Senin sunduğunu alabilenler.

Cümleye kutlu olsun, ömürleri mutlu geçsin. Gelişimiz geç değil,
deyişimiz güç değil. Cümlemiz geldik, cümlenize duacı olduk. Geç kalışımız, dualara yer verişimizdendir. Cümlemiz, cümleniz için
duacı olduk, cümlemiz ‘AMİN.’ dedik, sizler de ‘AMİN.’ deyin. Ellerimiz açılsın, önce ‘Cümleye AMİN.’ denilsin. ‘AMİN.’ dediğimiz, ne dünya fakiri, ne kulun hakiridir. ‘AMİN’ dediğimiz, ALLAH’ıma dönük olan, O’ndan öksüz kalanlardır. Kuldan öksüz kalmışsan, dert mi? ‘ALLAH’ım var.’ dersin, dayanırsın. ALLAH’ımdan öksüz kalan, kime dayansın? Elbet, onlar için duacı olacağız. ALLAH’ım, döneni affetsin, AMİN. ALLAH’ım, unutana akıl versin, AMİN. Allah’ım dünyayı ters görene fikir versin, AMİN. Olmasını dilediğin dünya hali ise, onu da versin. Yediğimiz lokmanın şükrünü unutturmasın, unutturacak gaileye düşürmesin, AMİN. Mübarek gecede el açtık, sebebini halk ettin ALLAH’ım, SANA şükürler olsun. Cümle açamayanlara sebep halk etsin, AMİN. Cümlemiz geldik, duacı olduk, cümlesinden selamlar getirdik. Gelmiş-geçmiş-göçmüş cümle kullarına dualar okunsun, AMİN. AMİN. Selam ile geldik, hepimiz bir olduk. YUVA’nın havası, cümlenin nefesi bir oldu, olgunluğa bir adım daha atıldı. Alabilene, gönlüne bir yudum AŞK katabilene, ‘Geç.’ demeden güçlüğü yenebilenle, YARDIM ALLAH’ımdan. Kulunu sebep halk eder. Ne mutlu O’nun LÜTFU’na erenler, sebebinden vazife alanlar. Kaide bozulmaz, kulun çekişine sebep sorulmaz, sebepsiz kuş uçmaz, kuru yaprak dökülmez. ALLAH’ım kullarına sebep günleri açmış, ayları günleri seçmiş. Her kul vazifesini yapsa; ne fakir, ne acılı. Senin öbürünü sevmen, üstünlüğün değil, kulluğundur. ALLAH’ım bunca SEVGİSİ’nden, SEVGİLİSİ’nden ne alır? Demek ki O’na verebileceğimiz, yalnız sevgimiz var. Onu esirgediğin an, kulluğun mu kalır? ‘Kulunuz.’ diyelim, ALLAH’ım SANA dönelim; elimizi açalım, şahitsiz SENİ bulalım. Sevgimizi vermeye, ne kefil ister, ne şahit. ALLAH’ına olan sevgiyi açıkça söylemek, şahitle söylemek; açığa vurmaktır elbet. Kefil, yeminle anlatmaktır. Sunduğumu alanlardan, ALLAH’ım RAZI olsun. Defteri dürülende, sevabı ağır gelsin. AMİN. Mahzun kalan ULULARI’nı da ALLAH’ım sevindirsin. Her kulun ULU’su olur, o ULU ALLAH’ımın İZNİ ile, kuluna yardımcı gelir. Eğer ki ULU’nun yardımcı olduğu kul hata etmiş ise, ULU’su mahzun olur, ‘Faydalı olamadım.’ der, üzülür. Eğer ULU’nuzdan yardım gördüğünüzden şüpheniz var ise, tövbekar olunuz, ALLAH’ımdan ULU’nuzun yardımını dileyiniz. Daha önce dedim, gelenler ALLAH’ımın İZNİ ile gelir, hata eden kuldan izin kaldırılır. Elbet ULU’nuz mahzun olur. ALLAH’ım izinleri kaldırmasın, sizleri ve bizleri mahzun koymasın. Almak-vermek bir olsa, her kulu PİR olsa; dünyaya gelişe ne hacet? Yanılma yok, yolumuz yolunuza hizmet, vermesin ALLAH’ım hezimet. Defterimiz yazıla, günü gelende dürüle, her gelen sevdiği ile sarıla. Kulu şahit etme, dileğini gönülden dile. ALLAH’ım AFFETSİN, dileklerimiz gönüllerden olsun. Sevgi, sergiye konmaz, cümle kula gösterilmez. Sen sev, sevebildikçe, gönülcüğün alabildikçe, kainatı sarabildikçe. Ağıza düşen AŞK, çiğnenen sakıza benzer; sana güzel gelir, dinleyeni bıktırır. Sözün tatlısı, kulun atlısına benzer; tatlı söz, atlı misali götürür, acı söz, yaya bırakır. Pişman olursan güzel, ne var ki aynı hataya düştün mü, attan düşmüşe benzersin. Attan düştü isen, kula çatma, ‘Ürküttün.’ deme, hatayı kendinde ara. Sözümüz altın misalidir, kul masalı değil. Kulun defterinde ağır basacak sevaplardır dediklerimiz. Yemini ağıza aldın mı, bil ki kuluna ALLAH’ını kefil gösterirsin. Elbet suyumuz tükenecek gibi değil, ne var ki verilen suyu alacak bünye gereklidir. (Resim verilir: HÜSAMEDDİN) MESNEVİ’yi yazan. ALLAH’ımın VARLIĞI, darlığa misal alınsa; bunca kulu kim nasiplendirdi, hangi kuvvet ile yaşamayı başarırdı? Eğer bir YARATAN olmasa, sevgi ALLAH’ımı yaratsa idi; kainatta kurulan bu düzen görülmezdi, boş kalan yer doldurulmazdı, her boş kalan yerde çöküntü olur idi. Boşluğu dolduran kuvvet nerede? Adaletin tecellisi kimden gelir? Her kul bir düzende doğar, aynı düzende göçerdi. Halbuki ALLAH’ımın VARLIĞI’nın tek ispatı; her yaratılanın elbet mukadderatının ayrı-ayrı oluşu, değiştirmeye çalışanın hataya düşüşü, hataya düşenin cezasını alışıdır. ALLAH’ımdan canı gönülden dilediğin zaman, mucizesine erişindir. Sakın yanılmayın, ‘Öyle mi, böyle mi?’ diye kuldan sormayın. O’na vardım, VARLIĞI’nı gördüm, sizlere O’ndan geldim. GARİB’in yazışı,
ne sendendir, ne benden, ALLAH’ımdandır. Gecenin sohbeti, ALLAH’ımı yaratmadı, ALLAH’ım gecenin sohbetini yarattı. Buz üstünde kayanlara benzersiniz. Cümlemiz bildik, O’na sığındık, ‘Biz de buz üstünde kayalım.’ dedik, ‘Dünyayı öyle de görelim.’ dedik. Zahire değil gönüle bakarız, gönül ile gönülü yakarız. Gecemizi yerinde bildik, sevabını saydık. ‘Defterimiz dürülende, sevabı ağır gelsin.’ dedik. Sohbetin kötüsü olmaz. Pay, dünya malındadır, ahiret sözünde değil. Mümin olan bilir, her kul çiğ gelir, pişer, döner. Manayı onlara, defterini HAK SÖZÜ ile dürenlere, elbette gecenin müjdesi olur. Kâinat, bu gece için döner. Gecenin adına baksanıza; KADİR. ALLAH’ımın İHSANI’ndan, cümle yarattıklarının nasiplendiği gecedir. ALLAH’ım öyle YÜCE ki; terazin bir geldi mi, sevabını kaydeder. ‘Sevabım çok olsun.’ dersen; gönülden sevmeyi dene, gönül kırmaktan kaçın, yolunu gönül kırıntısı ile kapama. (Sevaplar ne işe yarayacak?) Kulun varışına yardımcı olur, yüceltir. Sorunuz gecenin sorusu olsun, kaide bozulmasın. Daha önce dedim, dualar çeşitli olur; göçenlere duacı olursun, hataların için af dilersin. Affını defterinden silinsin diye duacı olursan, kendini aldatmış olursun. Canı gönülden af dilersen, tekrarından sakınırsan; elbet affa uğrar. ALLAH’ımın en büyük VASFI’dır, AFFEDİCİLİĞİ. Sözümüz ile değil, ÖZ’ümüz ile yörüngeye alırız. Gönülleri AŞK ile ölçmek yersizdir, ne harcanmamış genç gönüller vardır. Yaprağın verdiği, taze ile bayatı ayırdığı var mıdır? Yaprak ağacın ciğeridir. Kusuru demedim. Ağacımıza yaprak olan her yaprak, aynı feyzi, kâinatta aynı sevgiyi görür. Yerince verilir, her kulu sevilir, sevmesini bilmese de. Sevmese demedim. Sevmeyi bilendeniz, dileyene verendeniz. Elimde olsa aranıza bedenle girerdim. Daha önce dedim, ÖZ ile geldim, alan da ÖZ ile alsın. Önce biliş, sonra görüş. Sevgi mevcut. ‘Olacağı söyle.’ dersen, ALLAH’ımın İZNİ’ndedir. Kul cevap alırsa mı ALLAH’ımı bilecek, gelişime inanacak? İnanımız beraberdir. Gelende uyduğu görülür, olacağın sebebi sorulur; olacağın kapısı açılırsa, ayak koymana hacet yok. Gelene dedim. ‘Kaderin cilvesi.’ deme. ‘Kaderim zorlu işlenir, günden günü koparır.’ diyen, zorluğu kaderde değil, şüphede arasın. Kulun elinde olsa, yorgunluk derim. Dediğin zahmet, ALLAH’ımdan RAHMET’tir. Konuğumuzun gönül kapısı açık, beden kapısı kapalı. Gönül yapısını ALLAH’ımın NURU ile sakınmış, harcamamış. Beden kapısına söz vermemiş, gönlündekini ağıza vermemiş. Dünya haline bakılmasın, ham söz edilmesin. Konuğumuz için. Umduğunu yolunda bulsun, HAZRETİ ALİ’den kuvvet alsın, benden değil. Duanız verilir: ‘ALLAH’ım, günah işlemekten SANA sığınırım. SEN beni her türlü günahtan uzak tut, gönül kırmaktan alıkoy, AMİN.’ Bu gece, dünya kulunun af dileme gecesidir. Göçenin duası değil, göçenin defteri. SAHİB’imiz olan ALLAH’ım, YARATTIĞIN bedenimi SANA havale ettim. Bedenim ile CAN’ımı SANA havale ettim. Her türlü şerden CAN’ımı, her türlü terden bedenimi koru. Ter nerede olur? Bedene yük verende. Cümlemizin, gelmiş-geçmiş günahlarımız af olunsun. Yolunu bilenle-bilmeyen beraber olsun, bilen bilmeyene göstersin. Gelenle-gelmeyen, elbet bir olmaz, güçlük, ‘ALLAH’ım AF EDER.’ demekle giderilmez. Geçmişi değil, geleceği düşünmeli. Geçtiğin yolun köprüsü yıkılsa, düşünür müsün? Geleni de düşün. Her kul kendi köprüsünden geçer, elbet gelenin yıkılması güçtür. İyilik dilersen, duacı olursun; şüpheye düşersen, YM olmaz.

Hal ile yolu ayıralım. Hal ALLAH’ımdan, yol kulundandır bilelim. Hal ALLAH’ımdan gelir, ne diyelim. Yol dileyene ışık tutalım. Yoldan soran, alır ışık; halden soran, tutar kaşık. Aşından nasibin ne ise, kaşığın çalar. Kul başı ağrıyanda başını bağlar. Ne geleceğin kaygusu, ne olacağın sorgusu olmaz. ‘ALLAH’ım nedendir?’ denmez. Benim diyeceğim ‘YM.’ olsun. ‘ULU’dan gelsin.’ dense de, niyete uyan değil, nasibe yazılandır. Nasibe yazılan, ancak kula hayır gelendir. ‘Meyvenin yenmişi neymiş?’ dersen, mideye girişte, aşın yoldaşı olur. Mayayı hamura niyetle tutarsın, hamura elinle şekil verirsin. İster tuz katarsın, ister şeker. Mana dilden değil, gönülden. Şarkıyı dinlersin, kimine gülersin, kimine ağlarsın, kimine coşarsın. ALLAH’ımın ADINA, baktım verenin tadına. Nerden geldim, nerde kaldım, nereye vardım? Her geleni sordum, ‘Hummalı dünya.’ dedim. Dünya çarkı döner, her uyanı döndürür. Kulun dayandığı ALLAH ise, dönen çarkın dışında kalır. Her dönene uymak, yersizdir. Her gelene bakmak, yetersiz. Merkep olmaz semersiz. Çilesinden mi? Oluşundan, dünyadaki yerini alışından. Kelebek neden hep uçar, rüzgardan kaçar. Bünyesini öyle alışındandır. Ya huyu ile, yahut beden gücü ile; her yaratılan, dünyadaki yerine oturur. Kaidenin dışında kalamazsın, ‘Ben uymayım.’ diyemezsin. Onun için, ‘Her olan ALLAH’ımdandır.’ diyelim, sabır ile içinden sıyrılalım. Sabır, güneş gibidir. Meyveyi olduran güneş, kulun sabrına eşittir. Kulun sabrı çok ise, güneşe denktir derim. SAHİB’imin YOLU’ndayım, VERDİĞİ’nin aşığıyım; gördüğüm günden. VERDİĞİ’ni, VEREN’den dolayı severim. Yolumu bulmaya, dünyada uyarım. Ahiret; her dileyenin, yolunu bilenin, ‘Gidelim.’ diyenindir. YARATAN’a varmak, O'na aşık olanındır. O'na yakın gönüller, yola yakın bakan gözler. Bakmayı dileyenler, el-ele versinler, ‘Cümlemiz gidelim.’ desinler ki, ALLAH’ımı bulsunlar. Gönülle gidilsin, dilenenler anılsın, kim nasib olursa bulunsun. Ne yola zorluk? Kula eziyet verilmesin, ‘Gönül çekmedi.’ denilmesin, olmuştan olacağın suali açılmasın. ALLAH’a ısmarladık. Yolunu verdim, ‘Hayır ola.’ dedim. Daha önce verdim, açılanda görülür, helva karılıp yenir, tadına varılır.

Hoş sohbeti aldım, ‘Uyan da uymayan da olur.’ dedim. Sözün gelişi, kulun görüşü ile bir olmaz. Kul, ‘Dünyayı çözdüm.’ dese de, kendini çözemeyen, dünyayı gözden çıkarsın. Kul kendini dahi çözemez ki, dünyanın neyini çözsün? Cumanın gelişine, perşembeden uyduk; her olayı gönülden duyduk, ‘Sahip olan, gönlü dolana ne mutlu.’ dedik. Her kul PİR olsa, her gönül NUR olsa; PEYGAMBER’e, EVLİYA’ya ne hacet kalırdı? Sebep aranmadan, ‘Nedir?’ diye sorulmadan uymalı. Kul ‘Dünyada imtihanım nedir?’ diye sormamalı. İsteğin hatası olmaz, ne var ki ALLAH’ımın ne vereceği bilinmez. Dua kopya edilmez, gönülden geldiği gibi edilir. Ancak öyle dua ALLAH’ımın kabulüdür. Denmenin denemekle ilgisi olmaz. Verilen kaideden çıkılmaz. Niyaz dilendiği gibi olsa da, esasından çıkılmaz. Namaz, bedenin bütün azaları ile kılınır. Sanmakla değil, sormakla bulunur. Sorulanın yerini merak edilir. (NASREDDİN HOCA) Evet. Arayın bulun, okuyun. Aramayı denemediniz. Bildiğiniz yetmez mi? Tarihini mi yazacaksınız, RUH’una mı okuyacaksın? Gafil olma. ‘Bilmez.’ diyene de ki; ‘Bilen gelsin ömrünü söylesin.’ Bildiğiniz gibi alın, gerisini silin. Soruyu ben mi veremedim, sen mi alamadın? Yumuşak yol alanın, anılmakla uyanın; yer midir mekanı? Asmayı budamazsan, filizi zayıf gelir. Kalemle yazmak için, ucunu kazımak gereklidir. Aşağı değil, yukarı dileriz, gözü gökten ayırmayız. Arıyı ele alsan, balını dile versen; arının iğnesini unutursun, vergisini bilirsin. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Olumsuzluk olmaz, dünyada boşluk kalmaz. Dünya sözü yersiz, kâinatta boşluk kalmaz. Dendiği gibi; kuru yaprak kök için, kuru dal ocak için. ALLAH’ımın VERDİĞİ, has kuludur gördüğü, ALLAH’ımdır sevdiği. Sevgin boş olmaz, kâinat sevmeyene dönmez, sevmeyen verileni görmez, görmeyen elbet ALLAH’ımın has kulu olmaz. Yazdığım, cümlenin sorusuna cevaptır, neden sana da olmasın. Sayı ile değil yumak ile verilir, kula mal edilir. Kul dilediği gibi çözer, dünyada öyle gezer. Ahiret; dileyenin, ALLAH’ımı sevenindir, ALLAH’ımın VERDİĞİ’ni dünyada görenindir. Görelim, sevelim, sevgimize sevgi ile aşı vuralım. 

Hoş gördüm. Sağlıktan alasınız, sıhhatte bilesiniz; gayret ile göresiniz, hayret ile çözesiniz. Dünyayı dolaşık çileye değil, döner çarka benzetesiniz; olmuşu hamdan ayırasınız, cümleyi kendinizden kayırasınız. Elbet cümle ile ZATIN kaimdir. Cümle mesut olursa, SEN de mesut olursun. Yaprağı ağaçta tek görsen, hayrette kalırsın, ağaç senin olmasa da göz zevkinden mahrum olursun. Onun için senin olmasa da, gördüğün ağaca su ver ki; gözün de gönlün de hoş olsun. Benden olmayanı görmedim, ‘ALLAH’ımdan.’ demeyeni duymadım; çünkü kula, görüşten ölçü vermedim. Saate bakarsan, zamanı bilirsin; zaman o zamandır, gelecek zamanı göremezsin. Halbuki ne saat durur, ne zaman. Olmuşsa duaların, olandır; olan, yazılandır. Etmiş isen duanı, bilesin nasibindir. Olmayacağın duasını ALLAH’ım nasip etmez. Duanın ölçüsünden çıkmazsan, canı gönülden edilen duanın şüphesi olmaz. Almakla vermenin, kaşığına gelenin duası, nasibi kadardır. Duanın yeri elbet olur. Bozulmayan yazı, planın temelindedir. Kulun ALLAH’ına dönüşü, hatası için af dileyişi; kabulün içinde değil midir? Temelin dışında olan dualar, cümle kulların temeline zarar. Duanın kabulüne duacıyız. Üzüntüsüz olasın, her olayı sükunet ile karşılayasın, hatasız kul olmaz bilesin. Yerli yerinde. Her olay gününü yaşar, kulundan gelmesini bekler. Ona de ki, ‘Gelecek ALLAH’ımdandır.’ Kulun dilinde değil, ALLAH’ımdan gelene baksın. Manayı vermeyi severim, kulun halinden de derim. Demekten maksat, varlığımızın oluşudur; denmediğinde, bir an olsun şüphe, kula gelir. Kimliğin değil, verilenin önemi vardır. Eğer seni şüpheye düşürürse ondan uzak kal. ALLAH’ım ADINA dediğince, dediği gibi al. Gelişini hoş karşıla, gidişi gibi. Deyişini mantığın ile ölç, mantığın olmadığı yerde kalemi bırak. MEVLÂNA dilediği yere değil, izni olduğu yere gider, MEVLÂNA’ya sorulsa kainatı sarar. Kulun akımı yerine göre güneşten üstün gelir. Elbet kul güneş için yaratılmadı amma, güneş kul için yaratıldı. Masmavi dediğin gökyüzü, sana güzellikten anlatır, ne var ki maviliğine verir. Tavan değil ki boyansın. Senin gözüne öyle görünür. Her kul aynı görmese, dünyanın düzeni bozulur. Daha önce dedim, mümin olan bilir. Yolunu sorduğum gibi, sebep sorsaydım eğer; dünyada olan değer için, varmaya çalışmayı yersiz görürdüm. ‘Neymiş olanlar, kimmiş gelenler, nasıl olmuş göçenler?’ dedin mi, dünyayı sırtına almış olursun. Denir ki; ‘Kabre konan taşın, küçüğü-büyüğü olmasın, kıyamette kul yüklenmesin.’ Kul ne taşı, ne toprağı yük etmez; dünyada RUH’una mal ettiği yükü ancak alır, kıyamette o onu ağır yürütür. Dünya malı, dünyada kalır. Olanı veren, elbet ALLAH’ımdır. Hak yemedi isen, alın teri döktü isen; neden yük alsın? ALLAH’ımın VERDİĞİ sayılmasın. Haram olan, harama yazılandır. MEVLÂNA KUR’AN’ı ‘Yolum.’ demiş, onu yoluna ışık diye almış. Dediğini, harfinden çıkmadan kayıt bilmiş, ‘Farz.’ demiş almış; sana ‘Öyle değil.’ der mi? Bina durduğu kadar, vergisi verilir. Binanın vergisi de zekattan sayılır. Vergiden kaçınan zekatını noksan verendir. Elbet zekattır. Yeminin yeri, sözün zeminidir; geminin yeri, limandadır. Mantığın olduğu yerde, şüphe silinir. Duvarı neden örersin? Dünyadan uzak olmak için değil, yerini bulmak için. Günün değerinden, ALLAH’ım kulunu mahrum etmez. Meğer ki kul, günün değerini bilsin. KUR’AN’ın yolundayız. ALLAH’ımın her VERDİĞİ, kuluna nasip ettiği; haramdan uzaktır. Hurmayı ‘Helal.’ dersin, yersin; eğer kendi ağacından kopardı isen. Komşu ağacından kopardığın hurma da haramdır. ALLAH’ım üzümü verdi ise, meyvesi haram olmaz. Her verileni, kararınca alırsan; harama uzanmazsın. Sana ‘İç.’ demedim. Eğer canın istedi, ‘ALLAH’ım yasak etti.’ diye içmezsen; içmişe sayılırsın. Yasak, ALLAH’ımdan değildir, RESULÜ’ndendir. RESULÜ’nden gelen, günündendir. Güne bağlamak ta vazifemiz. Ne var ki, günün esasından çıkmak yersiz. O günkü şartlar, o gün için yazılır; bu günkü şart, ifrattan kaçılır. ‘Yolumuz açık.’ derken yanılma, daha önce dedim. Aşırı olan her şey, haram edilmiştir, hatta aş bile. Ne diyenden, ne söyleyenden, kul yerini bulmaz; gönlü yerine varmamış ise, bir adım öteye gitmez. Söylenilen, hayrata adını verenlerden. Zahire bakıp, bâtını inkâr etme.
Manayı bulan, dünyayı huzur ile geçirir.

Dünya kulundur. Ahiret yolun bilenle, ALLAH’ım beraberdir. ALLAH’ım her kulu iledir. Ne var ki kul bilirse, ‘Boşluktayım.’ demezse; ALLAH’ı ile beraberdir. Bilen kulundan olalım, dünya geçicidir bilelim. Yerimizi bulmaya geliriz dünyaya. Yerinizi bulmak için boşluğu bilmek, kaideye oturmak gereklidir. Yerini bilip de kaideyi bulamazsan, yolunu çevirirsin. ‘Hak değil mi?’ denmesin. Hak olan, dünyaya gelendir, dünyayı silen değil. Dünyayı YARATAN da ALLAH’ımdır, neden silesin? Ne var ki; YARATAN’ı bilelim, AŞKI ile yanalım, güneşe meydan okuyalım. Güneşin ateşi zahiridir görürüz. Kulun ateşini ne ile ölçebiliriz? Sohbetin yerini gönül ile kollarız, cümle ile halleriz. Günün yerini gönüllere kazarız. ‘YA ALLAH.’ dedik, sözümüzü cümleye bağladık. Hangi nehirde olursa olsun, yeter ki aynı deryaya varılsın. “Gamdan uzak kalalım, gönüllerle gönül kazanalım.” der RESULÜMÜZ. ALLAH’ımın verişidir, kulunu görüşüdür. Kulunun hakkını kuluna bırakmaz. Hiçbir kulunu öbür kuluna yük etmez. Yük oldu diye, ne daha ağır yük verir; ‘ALLAH’ım.’ diye, tekrar kendine döndürür. Yükten şikayetçi olmayalım, ağır yük yüklenmeyelim. Amade olduk, RESULÜ’nden gelene ‘EYVALLAH.’ dedik, Gönüller Sultanı önünde selam verdik. Selamı, Şefaati cümleye olsun, dünya ve ahirette Gölgesi üzerimizden eksik kalmasın, AMİN. Dünyanın haline gülünmesin, ‘Nereye gider?’ denmesin. Dünya aynı dünya, değişen olaylardır. Yumaklar aynı yumak. Sarılırken ele küçük gelir, gittikçe büyür. Elden kayan yumak boşanır. Gündeki olaylar da öyledir, elden kayan yumak gibi; dikkat gerekir, düğüm olmasın. Günde denir ki, ‘Neden yumak olsun? Hepsi elde kalsın.’ Dünya, boşluktan seyri hoş olur. Yaşantıda kolaylık düşünülür. Her kul kolaylığı kendi bünyesine göre alınır. Kimi dendiği gibi makineleşme, kimi de her türlü makineden uzaklaşma. Netice yine aynıdır. Ne o ne öbürü, neticeye varamaz, dünyanın düğümünü çözemez. Yerinin değeri değil, ÖZ’ün değeridir vardıran. ‘Bu mudur dünya?’ diyen, pencereyi örtendir. Dünyayı, öbür alemi düşünmekle temaşa edersen; güzelliğine doyamazsın, o zaman ermişin ele gelmişi olursun. CAN dost, sevgili CAN’dır o. Aşığı aşığa sorarsan, gül kokusu alırsın. ‘YA ALLAH.’ dedik, gören göz ile kapımızı açtık. ‘Kapımızı açan mı, açtıran mı?’ dersen, açtırana izin verendir derim. Dünya gözü görmeyene, baston gerekmez mi? Ahiret yolu dileyene, mürşit gerekmez mi? Dünyadan gelip, deryaya gideceğiz; her yolu göreceğiz, görüp de bileceğiz. Bilmekten amaç, maksuduna ereceğiz. El-eleyiz bilesiniz, gönül zincir, duyasınız, açık pencereden göresiniz. Ne var ki, ahiret için yol gerekli ise de, dilenen yere varmaya AŞK gereklidir. AŞK olmadığı yerde, meşki ne edeyim? Ne o yoldur, ne bu yol; yolun sonu, her yolun aynıdır. Her yol, ayna misali aydındır; vereni verdiği gibi alırsan, ULU’sunu olduğu gibi tanırsan. Gül fidanı gül verende, güzelliğine doyamazsın, gülün günü geçende gülünü tanıyamazsın. Gülü gül gibi bilesin, çokluğuna değil tekliğine inanasın. Tektir. Gül bahçesi sizlerin, GÜL tanesi bizlerin midir? Gül bahçesi TANRI’nın, GÜL tanesi cümlenindir. Cümlemiz BİR olalım, GÜLÜMÜZ’ü bilelim, GÜL’ün Gülleri’ni sevelim. EHL-İ BEYT’İ. Oymayı bildiğinden, yerini aldığından beri düşündüğündür. Meyden aldığı, sarhoş olduğu, AŞK’a düştüğü günden beri andığındır. HAZRETİ ALİ der ki: “Gönüllerden çıkmazlar ki, dillerden düşmezler ki, yolundan geçmezler ki.” Oymayı, yüzüne tutan bilir, kendini görür. Sen seni buldu isen, benden sorma; sen seni bildi isen, kendinden geçme, sarhoş olma bitap düşme, ‘Acaba?’ deme, kuşkuya düşme. Yol aradığın gümüşten değil, altın yolu aradın. Arayan bulur. Yer midir kulun, yen midir? Ne yendendir, ne yerden, aldığı gönüldendir, serdiği verendendir, sergilediği AŞK’ındandır. Benden alacağı, ALLAH’ımdan SELAM’dır, iki çift kelamdır. Asmayı dikti, üzüme baktı; verime söz edilmesin. Verimin eksiği ziyadesi, ne ondan ne bekleyendendir, alacağın nasibindendir. Onun için üzüntü etmesin, düşmesin. Gelen ile varan, elbet buluşur. Aradaki beden mi manidir? Gönüller AŞK ile yanar, yolun sonuna fenerler koyar. Fener görünende, yolun sonudur denilende; kelamınız, ‘ALLAH ALLAH ALLAH!’ diye son bulsun. Cümleniz, fener ışığında kapıya varsın ki, ışığı ile kapısı açılsın. Açılan kapıda gözümüz kamaşır. NURU ile her kulu NUR’lansın, her kuluna ALLAH’ım SAMANYOLU’nu nasib etsin. Aydın günün varışı, Kaf dağına erişi, morluğu görüşüdür. Mor rengin esrarını kul kendi yaratır. ALLAH AŞKI ile örnek tutulur. Mor, yüce dağların ulaşılmaz gibi görülenidir. Ulaşılır adım-adım. Sen dile, o seni bulur. Nasıl ki GARİB’i bulduk. Gönüllerle alınan, gönülle harcanır. Her dileyen, dilediği mürşidi bulur; eğer gönül yolu uymuş ise. Gönül yolun uydu ise gidersin, uymadı ise ararsın. Mürşide uymak, kuşkusuz kalmaktır. Kuşkuyu aldın mı durma yürü. Kuşku etti isen, nasıl ders alırsın? Yerini bırakan YUNUS’u unuttun mu? HACI BEKTAŞ VELİ’den TABDUK’a gidişini unuttun mu? Daha önce BEKTAŞ VELİ çağırdı, YUNUS kuşkulu oldu. TABDUK’un çağrısına, kuşkusuz uydu. Gönülde pas yok. Altın olan gönül paslanmaz, paklığı kula duman vermez. Yerine oturan kul, rüzgardan korkmaz. HAZRETİ ALİ der ki: “GÜLÜMÜZ’ün Gülleri’dir demedim mi? Aldığınız kuvvet o'nunladır, çözdüğünüz hikmet o'nunladır.” Yola adım-adım varılır, yürüdükçe çözülür. Sabır neden gereklidir? Sabır olmayacaksa, kula sabır tavsiye edilmez mi? Kul su ile katılır, hamur yapılır, elle yoğurulur, fırına verilir, sonra yenilir.

Sevgilerle dolu, ALLAH’ımın YOLU, cümlenizde ELİ. Geldim gelenlerle, bu yolda erenlerle. SAHİB’imiz olan ALLAH’ımın ADI’yla, selam cümlenize. Aldığımı vereyim, suyumuzu bildireyim. Ne gelenin suyu eksilir, ne alanın. Andığımız kadar anıldık. Güzellikten söz edilir. Sanılmasın güzellik yalnız çiçekte aranır. Çiçeğe kucak açan toprağa ne denir? Toprak da, çiçek kadar sevilir. Dendiği gibi, yanılan aramaz, kumunu elemez. Eleyen bilmez, kalanı atmaz. Neden? Elinde değil de ondan. Kum yolunu her kul bilmez, önüne asfalt döksen bulamaz. Neden? Çünkü göremez. Gidenle bir olalım, görene el verelim, SAHİB’imiz OLAN’ı bilelim. Bu yolda seymen isen, acemi olana sorma. Sordu isen, ‘Yanlış.’ diye kırma. Kırdı isen, basıp geçme; bildiğince aydınlat. Denir ki, ERENLER’in EVLİYALAR’ın dünya çekisi çok olur. Düşünün sakiyi, elinde taşıdığı destiyi. Destiyi senin için taşır, kendine değil, ‘Ver.’ diyene sunar. Yük kimde? Elbet destiyi taşıyanda. Sen ‘Ver.’ dedin, o sundu. Geldik söze, durduk düze. Yerden gelenin sazı olmaz, yeri bulanın sözü durmaz. Kanımız değil, CAN’ımız ALLAH’ıma. Sözümüz değil, AŞK’ımız ALLAH’ıma. Gözümüz cümlede, sözümüz cümlede; elimiz, dileyene. Kumun yoluna durduk, ‘Dileyen gelsin.’ dedik. Yol dolsa da, yolda giden şaşırmaz, yanında mürşidi olan yanılmaz. Her ağacın yükü bir olmaz. Gücünce değil, ALLAH’ımın verdiğincedir. Ne var ki, ağaç küçük de olsa, meyvesi bolsa; gücüne, ALLAH’ım güç katar. Suyun akışına, her kulun bakışı bir değildir. Yerden aldığın senin, elden aldığın benim. Kul, kul için üzülür, ‘Kaderi kısa.’ denir. Yanıldığını bilse, ömrünce dövünür. Kulun kaderini kul bilemez, kimse kimseye ölçü veremez.
ALLAH’ımın ADALETİ’nden şüphe edilemez. Her gelen birdir, varmasını bilen de hep bir. Geldiğin gibi dönebilirsen, ne mutlu sana; gördüğün gibi sevebilirsen, ne mutlu sana. Gelişim açıktır, adımı bildirdim, göçe kadar beraberim. Gelişte söyledim; sunduğum HAK YOLU’dur dumansız. Ağacın dalları olmaz gölgesiz, ocak yanmaz odunsuz, baca olmaz dumansız. Ne var ki, bacayı yuvaya duman vermesin diye yaparsın. Duyduğumu değil, bildiğimi verdim; fani iken dediğimi, gelişte zayıf buldum. Geldiğimden beri geriye dönmedim, kuluna da daima yarını gösterdim. Çünkü geçen günün üstüne ALLAH’ım kapak örtmüş, geceyi gündüze katmış. ALLAH’ımın örttüğünü, ben nasıl açarım? Yalan olandan kaçarım. Sudan geldik NURU’na erdik, sebep aramadık, ‘YARATTI.’ dedik. Dendiği gibi gördük, gördüğümüz gibi sevdik. Sevdikçe erdik, erdikçe vardık. Cümleniz erenden olasınız, olup ta göresiniz, görüp te gelesiniz. Gelip, sizler de kulları için vazife alasınız. AMİN. Sofra kurulur, çorba içilir. Aşı yenilir, tatlı beklenir. Gelişe yol buluş ta öyledir. ALLAH’ımın ADINA gelmek, RESULÜ’nü bilmektir. yolunu bulmaktır, bilene sormaktır. ALLAH’ım, dileyene verir. Dünya dünyada kalır. Kulun misafirliği güne bağlıdır. AŞK’ı gönülde buldu isen, sorma nerdendir. Belki çiçekten, belki de arıdandır. Her kulun AŞK’ını ateşleyen, YARATAN’dır. Ne var ki, dilersen, ‘ALLAH’ım.’ der, ADI’nı anarsan. Diledik, andık, AŞKI’na yandık. Yandık, sanma ki kül olduk. Kulu olduk. Yarattığı her kulu, ALLAH’ım sever. Ne var ki, her yarattığı kul O'nu bilse. ‘ALLAH’a ısmarladık.’ diyelim, sözü sizlere verelim. Sohbet te ALLAH’ımın ADINA’dır. ALLAH’a ısmarladık. İnandığımdan değil, gördüğümden söyledim. Gördüğünü söyleyene, ‘Hoş sohbet.’ dedim. Gelişim birdi, dönüşüm öyle. ‘MEVLÂNA.’ dendi, yüceltildi. Unutulmasın, MEVLÂNA da ALLAH’ımın kullarından biri idi. ‘Sen kim, ben kim?’ yok; aramıza yücelik girmez, her kulu bir. Her gelen ADEM’in dölü, ALLAH’ımın kuludur. Her gelene, geliş birdir. Yanılma vardır, yalan yoktur. Daha önce dedim, yalandan kaçarım. Aramızda yalan diyen yok. Sebebi sorulanda, dedim; kitabı yazılan, yazana yardıma gelendir. Dendiği gibi olsa, gidişe korku kalmaz. ‘Yine gelirim.’ denir, gelişe hazırlanılır. Kul vardır, ‘Daha iyisini görebilirim.’ der, o yolu hayal eder. Dünyaya geliş birdir, dönüş bir. Başka türlü olamaz, bir RUH iki bedene giremez. Aksini diyen arasın, fani olarak ispata çalışmasın. Çünkü yanıldığı görülür. Asla geliş ikinci defa olamaz. ALLAH’a ısmarladık. Sözü sizlere verelim, ALLAH’a emanet edelim.

Yolumuz sonsuzdur, yol münasip; suyumuz tükenmez, söz münasip. Gelen unutmaz, yumuşak yoldan dileyen geçmez, ‘HAK.’ diyen kuldan, ALLAH’ım geçmez verdiği kuldan. Yol münasip, selam gelenlere. Muamma olmadığımız aşikar. Gönül bağı doğuştan mevcut. Ne var ki, çözüm güne kaldı. ‘MEVLEVİ’ denende, kul sema edende; gayesi, dünyanın dönüşünü taklit değil, yumağı çözüşe delildir. Suyun akışını değiştirmek kulun elinde ise de, membaı doldurmaya gücü yetmez. Karıncaya filin söz etmeye gücü yetmez. Neden mi? Çünkü karınca, filin fil olduğunu bilmez, dediğini almaz. Sabır, yolun anahtarıdır. ‘MESNEVİ de mi?’ dendi. ‘Evet.’ desem yersiz, çünkü bugünkü yazı, dünkünün devamı değil, aynısı da değil. MESNEVİ olması için, AŞKI’na yanmak gerek. Varıp da denince, NURU ile yanınca; MESNEVİ olmaktan çıkar, ‘HAK SÖZÜ.’ adını alır. MESNEVİ benden O’na. Söz; bugün O’ndan size sözdür. SAHİB’im neden köprü kurar? Kuluna SEVGİSİ’nden. Sevmeyi bilenle, yoluna soran aynıdır. Sevmeyi bildikten, ‘ALLAH’ım.’ dedikten sonra, neden yol gösterici arayım? ALLAH’ımdan beklerim, sabrıma gün eklerim. Her yuvada öten kuş erkektir. Sonsuz olandan, son sorulmaz. Kuru ekmek yiyene, ‘Aş nasıl pişer?’ denmez. Bilmediğinden değil, görmediğinden. Meyvesiz ağaç, ‘Yabana.’ denmez. Kuru aş yiyenin, kuru ekmek isteyenin; suali edilmez, ‘Günahını çeker.’ denmez. Günaha sevaba, ALLAH’ım nokta koyar. Her kul, dövüşene bakar, zayıf olanı tutar. Öyle olmamalı. ALLAH’ım yumağın ölçüsünü kula vermez. Yumuşak olana, ‘Yumuşak ol.’ demek yersiz; sert olana, ‘Sert.’ demek yolsuz. Sert olana sert dersen, taş misali kırılır. İki taşı birbirine vurursan kırılır. Taşı kuma atarsan, ne kırılır, ne ses verir. Aymayı bilenle sohbet, derinden olur; gününden soranla sohbet, serinden gelir; ALLAH’ım ADINA edilen sohbet, AŞKI’ndan gelir, YOLU’na yürünür. ‘Tarikat’ deneni, bir daha izah edeyim. Nasıl ki yıldızlar, bir mihver etrafında döner, olsa-olsa mihver düzeni sağlar. Yolunu bilenin, mihvere ihtiyacı olmaz. Yolunda ışığın var ise, sohbet her an gereklidir. Sohbet, kulu bir adım öteye götürür. Yosun denizde, ne var ki ölüsü karaya vurur. Ne denize, ne karaya yarar. Kuyuya ses veren, cevap beklemez, alacağı kendi sesidir. Sözümüz yazana, düzene koyana. ‘KATİP ÇELEBİ’ desem, yersiz midir? Yersiz olan denmez, ALLAH’ım İZİN vermez. Çünkü sınırı aştın. Her kul sınırda durur, ‘Aşabilsem.’ der. Ne mutlu aşabilene, aştığı yolda görev alabilene. Görev almadığını mı zannedersin? Olmayınca dileği, kim alır eleği? Her kul görür dolayı. Ne var ki, görmek başka, dönmek başka; sevmek başka, AŞK başka. Sevmek, gönlün alabildikçedir; AŞK, CAN’ın verebildikçe. DEDE anlar, çünkü AŞK ile yandı. Sevgi olmasa, YOLU’na düşülmez. Yolunuz, benim değil, ALLAH’ımın YOLU’dur. Sohbetinde, O'nu bulduğunuz için gelirsiniz. O'ndan nasihat aldığınız için. Falınız değil, halimiz de söylenir, sohbetimize eklenir.

Hoş gördüm. Neşeniz bol olsun, sohbetinizin zamanı uzasın, güne günü bağlasın. SAHİB’ini arayan, bulsun. Mürşit sözü edilir, sorulur ‘Nasıl bulunur?’ Sen dile, o seni bulur. Bulduğun an içindeki şüphe kaybolur. Şüphesiz inandığın Hakiki Mürşidindir, şüphede kaldığın an yürü. ALLAH’ıma varmayı dileyen, elbet bulur. Çünkü senin dileğin, ALLAH’ımın da DİLEĞİ’dir. ALLAH’ımın NURU’na sahip olmak için, ne MEVLÂNA ne YUNUS olmak gerekli değildir. ALLAH’ımın kulu olman, NURU’na ermendir. Ne var ki, ALLAH’ımın eren kulları, NURU’nu gönlünde saklayan kullarıdır. Nefsi ile harcamaz. Almayı dileyen, vermeyi öğrenmeli. Vermeden, alamazsın. Kaynağın yolunu kaparsan, membaına döner başka yol bulur. Akan suyun eksildiği görülmez, kaynağın başında olan susuz kalmaz, bir kaynak bir kul için verilmez. Kim gelirse gelsin, şüphesini silsin. ALLAH’ımın VERDİĞİ’ni idrak et, O’nu tanımana yeter. Denildi ki: ‘Felsefesini ne yapayım? KENDİ’ni bildiğim yeter.’ Bildiğini bilmek için; felsefesine girmek, VERDİKLERİ ile kucaklaşmak gereklidir, felsefesi odur. VERDİKLERİ ile kucaklaşmak, ALLAH’ım ile kucaklaşmaktır. Hasırı niye yayarsın, neden toprağa oturmazsın? Her kul kendine göre düşünür. Ben mi ne düşünürüm? ALLAH’ım dediğim an; hasır mı, taş mı, toprak mı görmem. Güneşin doğuşuna perde çekmem, MEYDAN’ı dileyen kuluna kapıyı örtmem. ALLAH’ımın DEDİĞİ olur, EMİR O'ndan gelir. ALLAH’ıma giden yol, bir midir? Yol çoktur, her yol aynı deryaya varır. Cümle varan kulunu oraya toplar. Kaide bozulmaz, her şey ortada. Daha önce dedim; dünya kainatın ortasında, her kul dünyanın ortasında, ben de hepinizin ortasında. Sen, ben, cümle, cümlemiz, PEYGAMBERİMİZ’le ALLAH’ım, cümle yaratılanla beraberdir. Ben beni buldu isem, sen beni bilirsin. Sen seni bilmedi isen, beni de bilmezsin. Bildi isen de, ALLAH’ıma duacı ol. Kapıyı açan, karşısında tanıdığı kul bulamazsa örter. Sen kendini tanıt ki, kapı kapanmasın. Suyun aktığı yer çamurdur, deyin hata kimindir; suyun mu, toprağın mı? Hata, yolunu vermeyendedir. KUR’AN’ı veren ALLAH’ım, kulunu sevdiği için verir, KENDİ’ni göstermek için değil. KENDİ’ni, kâinat ile göstermedi mi? Asmayı budayan, verimini bekleyen; ‘Olsaydı?’ demez, olacağa şüphe ile bakmaz. Sohbetimiz RUH çağırma değildir, geciken de gelir, netice aynıdır. Hangi istasyonda binsen, aynı sona varırsın. ‘Geç kaldım.’ denmesin. Bizim katarımız, yola uzun bakar, geç kalanı da bekler. ‘Gelmeyen varmaz.’ deme, uçak da var. Yeter ki varmayı düşün. Uçağı kaçıran da olur. (‘Birinci uçak kaçarsa ikinci uçakla yetişir.’ sözüne) İkincisi var ise. Sedef, yemeniye işlenmez; yemeni, rahleye çakılmaz. Dünyayı bilen, ahireti unutmaz. Ahireti unutmak için, dünyayı da dumanlı görürsün. Ahiret bu dünyada ise, gayret senin olur mu? Toprağın verdiği, kulunu andırdığıdır. Toprağı görmeden de anarsın, yardımını görürsün. Görgü ile değil. Gidişinin, huzura varış olduğunu bildirmeye vazifeliyim. Varanın dünyadan dilediği YASİN’dir. Düşünme ‘Dünyayı kırdım mı, hoşnut ettim mi?’ Oraya varan, dünyayı fistan gibi çıkarır, olduğu yerde bırakır, senin üzüntün sana kalır. Dualarınız, evvela PEYGAMBERİMİZ’e sonra cümlesine sonra ULU’na. Okunur yazılır ise hatmedilir. Elinde-dilinde, ÖZ’ünde-gözünde. Daha önce soruldu, ‘Beyinden mi?’ denildi. Akım geldiği zaman, bir noktada kalmaz. Ne var ki, vazife ne yoldan verilmiş ise, öyle harcanır. Elektrik ile çalışan her makine aynı işi görmez. Nereden neyi çözmeye çalışırsınız? Kendinizi çözdünüz mü ki? Aynayı yüzüne çevir, aydın yüzüne bak; gül ki, güleni göresin. Aynanın arka yüzüne bakarsan, ‘Dünya karanlık.’ dersin. Arka yüzünü duvara ver ki, her an aydın yüzünü göresin. Her şey yerli yerinde. Yerini bozan kul değil, düzeni kuran da kul değil. Ne kadar ‘Hale yola koydum.’ dese de, kul o kadar yanılır. Çünkü hiçbir düzen, kul elinden dilinden düzen bulmaz. Olan yazılandır. Kader; kalemle yazılmaz, deftere çizilmez, nefesle üfürülmez. “OL!” diyenin olduğu, “DUR!” diyenin kaldırdığı, kainata cümle kulu uydurduğundan başka hakikat olmaz. Kul, kâinatta bulunmasına emredilenden başkasını bulamaz. Her bulan, kendi bulgusu değildir. Ne var ki, ALLAH’ımın o kuluna LÜTFU’dur. Unutulmasın Müslümanlık, sözde değil ÖZ’dedir. Adından değil, yadından bilinir. Kul iyi anılıyorsa, ‘ALLAH’ım RAZI olsun.’ deniliyorsa; o kul ALLAH’ımın Müslüman kuludur. Sözünü sil, adını bil. ‘Soğuk.’ dediğin gün giyinirsin. Giyinmesen de olur, kul ona da alışır. Soğukta giyinmeyen donar mı? ALLAH’ım ona göre güç verir. Nasibi bol olan kulundan etsin, cümlemizi aynı MEYDAN’da toplasın. BÜYÜKLÜK, ALLAH’ımın. Ben-sen yok, biz varız. Hepimiz BİR’iz. Hepimiz ALLAH’ım için geldik, meclisi kurduk; siz buradan, ben buradan. Cuma, perşembeden karşılanır. Her ALLAH’ımı anış, ibadetin ta kendisidir. İbadeti borç için yaparsan, borcunu siler. İbadetini ‘ALLAH’ım.’ der yaparsan; AŞK ile coşarsın, varmaya kapı açılır. Açılan kapı, kapanmayandır. Çünkü ALLAH’ımın kapısı, hiçbir kuluna kapalı değildir; meğer ki, kulun gönül kapısı açık olsun. Merdiven ile çıkılır. Merdiven, ne tahtadan ne taştandır, ALLAH’ımın NURU’ndandır. Varalım MEYDAN’a, duralım merdivene; duacı olalım, adım atalım. ‘LÂİLÂHEİLLÂLLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH’ dedik, merdivene adımı koyduk. El elden, GÜL bizden. Olmasını diledik, hep beraber yürüdük. Çıkışa hazır olun. Geçen güne dönmeyin, gelen güne küsmeyin, kul görünce susmayın. Susmaktan maksat; kul sustuğu an kulu süzer, niyetini sezmeye çalışır. Unutulmasın, ALLAH’ıma sığınan kul, karşısına ne niyet ile gelse, kula esir olmaz. Şu demektir. Kulun tenkidinden korkan, ALLAH’ıma sığınmayandır. ALLAH’ıma sığınan, kötüden uzak kalandır. Gelse dahi, niyetine meydan bulmaz. Daha önce dedim, sen O’nu dile, O sana gelir.

Yudum-yudum içtik, ‘ALLAH.’ deyip kendimizden geçtik, sohbetin en güzelini seçtik. ALLAH’ım, sohbete gelenlerden, sohbet sofrasını kuranlardan, AŞK ŞARABI sunanlardan, ‘Bade.’ deyip yunanlardan RAZI olsun. Geldik dize, durduk düze. SAHİP OLAN’ı bildik, ‘YARATTIN ALLAH’ım.’ dedik. YARATTIĞI’ndan hata olmaz, kula kul ölçü veremez, senin ölçün kulunu vuramaz, SEVGİSİ kuluna kıyamaz. Kulun hatası ne kadar büyük olsa, ALLAH’ım kuluna o kadar sevda kapısı açar ki, kulu görsün AFFI’na sığınsın, ‘ALLAH’ım.’ desin. ALLAH’ım cümleyi, gören kullarından etsin. AMİN. AŞK, ne küçüklükte ne büyüklüktedir. AŞK, kainatı gönüle koyabilmektedir. Kuşun sevgisi ile, filin sevgisi aynı değildir. Açtığın kuyu da olsa, sana verdiği sudur; deryayı anmana hizmet eder. Olmayan, ALLAH’ımdan gelmez. Kul dilediğini oldurmaz, çünkü gücü yetmez. Sohbetimiz bol, REHBERİNİZ GÜL olsun. Gül bahçesinde olan her çiçek, o’nun toprağındandır, o’nun aldığı sudan alır. Gönüllerde sevilen her çiçeğin yeri olur. Nameyi yazan, elbet cevabını bekler. ‘Cevap gelmezse.’ deme, elden ele dahi dolaşsa yine yerini bulur. Aranızda oluşum, gönülde taht kuruşum, tahta sahip olmak değil; yolunu bilenlere, ‘ALLAH’ım.’ diyenlere, sohbet sofrası kuranlara katılmaktır. NİYAZİ MISRİ der ki: “Anıldığımda geldim, kananlarla hoş oldum, hoşnut etsin ALLAH’ım.” Unutulmasın, dünyada ananlarla buluşmak, ahirette kavuşmaktır. Sohbetten amaç, yürüyüşe varmaktır. Sohbet yok ise, gelen RUH’un vereceği nedir? Kainatın sırrını almak içinse, İZİN ALLAH’ımdandır, gelenin gücünden değil. “Olsaydım dünyada günde, vururdum cümleye künde.” der YUNUS’um. “ ‘Neden?’ der iseniz; başın YÜCE’ye çevirmek için, dövmek için değil. Olsaydım yolunda kulun, giderdim suyunda, yol münasip olmuşsa.” Asmaya göz atan ne görür. Kulun görüşü, her görene değişir. Kimi koruk diye bakar, kimi üzüm bekler. Kimi ‘Şarap olsa içsem, sabrına ersem.’ der. Elbet sabreden şarabı içer. YÜCELİĞİ ALLAH’ımın. Ben de kullarındanım. Kulu oldum, yolu buldum, yolunu dileyene verdim. Her suyun tadı bir olmasa da, aynı gayeye hizmet eder. ALLAH’ım demez ki, ‘Bugün bu sudan içelim. Yarın niye öbürüne geçtin?’ Geçilen gündür, yol değil. Seçilen sohbettir, ayin değil. Sohbetin sözünü dinle, ‘Kefere.’ desen bile. Kulun ‘Kefere.’ demesi hatadır. Neden mi? Gönlünü bilmez ki, o yolunu görmez ki, ölçüsünü vermez ki. ‘Ondan ne alırım ki dinleyeyim?’ demeyin. Kolunu kıran olsa, beddua etme. Kolunun kırılması gereklidir, ondan kırılır. Belki kıranın sevabıdır. Düşünün neden kırıldı? Belki hakka el uzatır da ondan. Uzanmasın, günah bulanmasın diye, ALLAH’ımın EMRİ ile kırılır. Beddua ettiğin kulun hatası, sevabından uzak kalışıdır. Sabır. ALLAH ADI’yla başlanan her işin, sabıra yön bulur. Yavruna dahi tokat atarken, ALLAH’ımdan İZİN dilersen; elin iner. İşte sabır anahtarı odur. Gayret ile değil, sohbet ile öğrenilir. Sandığı ne ile doldurursun? Boş sandığı nereye yerleştirirsin? Kapalı sandıktan ne beklersin? ‘Sandığı ne ile dolduralım?’ dersiniz; bedenine gerekli olan, seni ısıtan. Eline gelen, ne gerekli ise doldur. ‘Gücüm yetmez.’ dersen, dostundan dile. Aştığın yolu görmek istersen, geriye dönmeye ne hacet; gönlünü yokla. Fani ile baki, deniz ile göğe benzer, birbirine kaynar. Ne var ki sen göğü göremezsin, sonu nerde bilemezsin. Denizi elle tutarsın, gözünle görürsün. Devamı var mı ki, gördüğünü ne ile ispat edersin? Yıldız vardır, ay vardır; güneş dünyaya kârdır. Yıldız-ay kula ne verir? Güneş; aydınlatır, ısıtır, suyu kaynatır, yağmuru oldurur, toprağı buldurur. Ne var ki gine de, bilen kuldan büyük değildir. Çünkü güneş güneştir. Kul bildiğini bulur, yerine varır. Danışmaktan usanan, yolu tıkanandır. Dünyada duruş var mı ki, kul dursun? Kulda yürüyüş, hep birdir. Dünya, tersin döner mi? Sohbet sofrası, dileyenlerindir, davete ne hacet? Nasibi olan, kapıyı vurur, içeri gelir. Gelenin geçimi, bizden değil HAK’tandır. Sohbetin seçimi, kuldandır. Konduğumuz dağın, gücüne değil devrine şaştım. Beden ile gelenin, bedenden kayanın cüssesine şaştım. Bu beden, bu CAN’ı nasıl taşımış. Her beden bir dağdır. CAN’ımız layık ola. ‘CAN nasıl layık olur?’ dersen; CAN bedene değil, CANAN’a layık ola, bedende imtihanını vere. Zulüm ile değil AŞK ile varılır. GÜL müdür dünyayı bezetir, her kulu gözetir? Yumağın o'nunla olsun, o'nun Şefaat’i cümleyi sarsın. O'nun Varlığı, YM olan her kulun varlığını kapsar. Her kul nasibini alır. Kimi şarap içer, kimi börek yer, kimi sütle yetinir. ALLAH’ım her nasibinden versin. Arı balı misali, kulu konuştursun, dili misali değil. Donuk olanla değil, sönük olandan değil. HAK YOLU’nda eğil. Ne var ki, kul önünde dik dur.

Hayır yoldan gelenle, gönül yolu bulanın; YARDIMCI’sı ALLAH’ımdır. Yolumu yürümeye, kuluna yön vermeye, senin gücün elbet yetmez. Ne var ki, sen gücüne dayanıp adımını atmadın, ALLAH’ıma dayandın, O'na güvendin. Neticeyi de O'na havale et. ALLAH’ımın ADI diline geçti mi, şüpheye düşme. Elbet yardımcı olur, YARDIMCI gönderir. Gönül yoluna göre, ALLAH’ım seni sevindirir. Duacıyım yoluna. Günümüz, sohbet günü. Sahil yolu aramayız, çünkü sahildeyiz. ‘Merkep’ diyene, kulu benzetene de ki; ‘Merkep olanda, kul öyle görende, gözünün bakışındandır.’ Kul kuldur, merkep merkeptir. Ben ona ne gözle bakarsam öyle görürüm. CAN gözle bakayım ki CANAN’ı göreyim. Görmeyi, dünyada öğreneyim. Hoş sohbeti bulduk, koyun postu serdik; yününü aldık, bedene ördük. Giyen CANLAR’a ne mutlu. GARİB’in gönlüne serdik postumuz, cümleye dedik ‘Dostumuz.’ ‘Selam.’ deyip gelen CANLAR’a ne mutlu. Yolumuzu YUVA’ya bağladık, ‘Kapımız her kuluna açıktır.’ dedik. Kapımız açık gören CANLAR’a ne mutlu. Yumuşak yol dileyen, kumunu dünyada eleyen CANLAR’a ne mutlu! Geldi günün konusu, İslam olanın sevgilisi, ayların en güzeli, günlerin en bereketlisi. Sevgi bölünmez, dünyada kalınmaz, amelsiz gidilmez. Cumaya YM diyeyim. Beklemeyi neden denemezsin? Sabıra bedeni neden alıştırmazsın? Cumada ne var? Her cuma gibi bereket. Ay ile yıldız ne verir? Güneş kulun karıdır. Kâr nerededir? ALLAH’ımın VERGİSİ’nden. Aymayı bilen, kendini bulsun; bulamadı ise, yaratılana baksın. Kâmil olan bilir, bilmeyene verir. Ne var ki, verenin verdiğini bilmesi, HAK YOLU’nda olması gerekir. HAK YOLU’nda olana, kuldan şahit aranmaz. Kâmil olan kuluna, ALLAH’ım keramet verir, onu kula tanıtır. Kerameti görülenin şahite ihtiyacı yoktur. Dünya ile ahireti ayıran çoktur. Ne var ki, dünya ile ahireti beraber yürütmek, kerametin en yüksek mertebesini bulmaktır. Bulduk, verdik. Kaçınılmayana ‘Dert.’ deme, olana gönül koyma. Kumunu yol için, yolunu kul için, gönlünü ALLAH’ım için gününe bağla, geleni ALLAH’ıma havale et. ALLAH’a ısmarladık. Bilineni demekten, yolunu vermekten kaçınmam bilirsin. Olayın gücüne değil, ALLAH’ımın KUDRETİ’ne sığınılır; gerisi, sabun köpüğüne benzer. Almayı bilensen, alışına şükret. Verişim, yer değişmez, post günde başka gönüle konulmaz. Daha önce dedim, postumuz GARİB’in gönlüne serildi. ‘MEVLÂNA ile konuşan çok.’ diyene derim. ALLAH’ım RAZI olsun, ne demek istediğim yanlış anlaşılmasın. Post niye serilir? Gelen CANLAR’a dostluk etmeye. Dünyaya değil, salihe bakılsın, ötesi silinsin. Asmayı YM dikendeniz, yolunu kul için yürüyendeniz. ALLAH’ıma emanet olasınız. Kullara yazı verilse bile, post serilmez. Post, her dünya devrinde bir kula verilir. Onun için, ‘Bana da.’ denmesi yersiz. Hatalısın demedim ki. Gönül kırılmasın diye açtım. Postumuz cümleyi, gönlümüz kainatı sarar. Her kul, SEVGİLİ’yi arar. CAN ile ara ki bulasın, bulanlara karışasın. Süse ne hacet, sizler için geliriz. Dünyaya yaptığın, ahirete attığındır. ALLAH’a ısmarladık. Postumuza gelen CANLAR, yalnız değilsiniz. Yanlız sizler değilsiniz. ‘Verilen yetsin.’ demeseniz bile, hakkınıza razı olun. Hamiyet kulu yüceltir elbet. Olgunluk olmasa, hamiyetin kapısı açılmaz. 

Olsun kulu da bulsun, kul O'na uysun, gönülde duysun. AMİN. Cümleniz cümlemizden hoşnut olsun. Kırana; kırdığından af dilesin, yumuşak yola girsin. Kulun yoluna, gönül kırığı yayılmasın. Soluğumuz ‘ALLAH.’ diye alınıp verilsin. Yemini yoluna koyma, ALLAH’ımın BİLDİĞİ’ne kulu şahit etme, ALLAH’ımın şahide ihtiyacı yoktur. Yudumu vermek, vazifemiz; yudumda çöp var ise, temizlemek de vazifemiz. AŞK’ımızın, almaktan çok vermeye meyyal olduğu bilinir. Görgüyü değil, yargıyı düşünelim. Yolumuzu, ‘Yargılanacağız.’ diye yürürsek, hatalardan kaçınırız. Hata işleyeni sen suçlama, ALLAH’ım görür. ALLAH’ımın gördüğüne söz etmek, O’na ortak koşmaktır. Daha önce dedim; günümüzde KUR’AN’dan verdim. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Ne camın duruşu, ne perdenin inişi, gönül kaygusunu örtmez. Aşamadığın duvarı ‘Delip geçeyim.’ deme, duvarın etrafında tur at, elbet kapısını bulursun. Duvarın arkasında ne var bilemezsin, onun için kapısını ara. Gül bahçesi diye girersin, dikenle karşılaşırsın. Onun için, gül bahçesine girmek istersen ararsın, gülleri görünce kapısından girersin. Kulun götüreceği yol belli olmaz, onun için açıklığı kendinize mal ediniz. Duvarın ötesine neden atlarsın? Elbet içeri girmek için, amma gizliliktir. Her gelen söz etsin diler. Ne var ki İZİN ALLAH’ımdan. Suyun aktığı yerden, kulun gönlü bulanmaz. Meyveyi almadan, ağacı görmeden tadını bilir misin?  Meyveyi sunduk, dalımızı eğdik, kuluna ikram ettik, ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Küçük nehirde gemiye ne hacet? Nehir yer vermez, çünkü gemi sığmaz. Gemi sığmaz diye, gidişe yol yok mu? Sala binilir, hiçbiri olmazsa kütüğe tutunulur. Yolun gidişine dedim, ALLAH’ıma varışını. Kimi kul büyük nehirdedir, gemiyle gider; kimi küçük nehirdedir, sal ile gider; kimi de, kendi gücü ile varır. Varış, birdir. Neden erilmesin? Evet onun için dedim, yalnızlığa yer yok, gelen gelsin nasibini alsın. Bizim dileğimiz cümlesi; amma matlup olan, cümlenin dileğinin bizimle olması. Kul gönlünden geçirsin yeter, ışığımız önünde biter. Saffetini koruyan, gönülcüğüne altın kaplayandır. ‘Aldandım.’ diyen yanılmasın, ‘Aldattım.’ diyen sevinmesin. Kulun aldanması kolay, gönlünü bilmem. Ne var ki, ALLAH’ım hak yiyene, sevap yazmaz; kazanç ile kayıp, orada belli olur. Sahili bulan, engine bakar, ‘Gideceğim.’ der. Namaz sorulur, ‘Vakti?’ denir. Namazı vakitte kılarsan, sevabı büyük olur. Açayım. ‘Kılarım.’ dediğinde, sözü uzatmış olursun. O saate kalacağını ne bilirsin? Bağırarak kıldığın namaz, sergiye konan satılık mal gibidir. Defterin dolması değil, gönüllerde kalmasıdır önemli. Niyete verelim, baklavayı alalım, hatunlara yük olmayalım. Sizler aş yediniz, bizler meşk ettik. Ne lokmanızı saydık, ne ‘Yersizdir.’ dedik. Anında görülür, gidip gelinir. Dumanın yolunu açalım, ne var ki, dünya konusu, kulun kanısı olmasın. Anılan zatın verdiği, yavrusuna yandığıdır. (TELLİ BABA mı?) Evet. Telli-pullu kızını kaybından, yumuşak yol buldu. Sabrı ile ALLAH’ımın lütfuna erdi. Onu teselli eden; gelinlik kızlara, yardımcı olmasında bulması. Daha önce dedim, her kulun dünyadaki emeli ne ise, varıştaki ameli odur. Günde de ‘TELLİ BABA.’ denir, anılır. Olmasını dileyen, ALLAH’ımın ADINA gider. Özleyiş, görmeyen sesini almayanadır. Biz görürüz, özleyen siz olunuz, üçleyiniz ki bulunuz. Özleyen arar, kumunu eler, dileyenlere sunar. Kuru yaprak olmadık. Yumağımız, yumuşak yol ile sarılır. Ağaca dal olmuşsan, yaprağını susuz koyma. Yolumuz yük mü gelir? Yumuşak yoldan bulur. Havaya attığın taş, döner geri gelir. Taşı ağaca attın ise, yersiz. Meyve ermemişse, taş ile indirmek. Ham meyve, dert vermektir, ağaca da güç gelir. Kula had bildirmeye değil, yol vermeye geliriz. Bilginizi, ermeden dermeyin demektir. Cümleye. Konuyu güne bağladık, YM dedik. Gönlün bağırır ya. Karlı dağ yüce olur. Kumun olduğu yerde yol güç gelmez. GÜLÜMÜZ çağıranda, “Ümmetim.” deyip bağıranda; yönümüz o'na olsun, gecemiz güne dönsün, salih olan sevinsin. Salih; ALLAH’ımın YOLU’nu şüphesiz yürüyen, AŞK ile yolu birleştirenler.

Huzuru, gönülde bulduk, ‘Ne mutlu kuluna.’ dedik. ‘Konuk olsun, sana gelsin, HOCA NASİRETTİN.’ dedik. Kumunu eleyen, her kulu beleyendir. Kul var mıdır bilmedik? Kul var mıdır sevmedik? SAHİB’im ALLAH’ımdır, sahibi olduğum sultanımdır. Aymayı bildin, geleni sordun. NASİRETTİN, gelişine; yamalı fistan, soğanı katık edenle gelmez. Gelişi, olmayı dilediği gibidir. Mümin olan bilir. Gününüz aydın olsun, yavrular eli bulsun. ‘Yavrular ele alınır.’ denir. Elbet ağaç ta, fidan iken dik tutulur ki eğilmesin. Her olay, başından tutulursa doğruyu bulur. Acemi atı dahi başından tutarsın, öyle götürürsün. Yolunu bilen atın, başını tutmak gerekli değildir. ALLAH’ıma havale edilen olay, en doğru yolu bulur. Oymalı mendili hazır alamazsın, alsan da kendin işlediğin gibi sevemezsin. Eline mendil aldın, ‘Oya işleyim.’ dedin. İşleyeceksin elbet. İşledikçe seveceksin, tiryakisi olacaksın. Daha önce dedim, huzur sana gelmez; sen huzuru bulursun, gönüle koyarsın. Nar ağacı nar verir, her dalına dar gelir. Dal eğilir ele gelir, kul narı ele alır. Kabuğu acı gelse de, ishale panzehirdir. Panzehir dedim, kabuğunu verdim. Kaynatılır. Narın verdiği, kabuğundan aldığıdır. Yavruya meyvesini verirsiniz. Kaynatmaya üşenirsen, narını kabuğu ile yersin. Tabii bütününü değil. Ağzını burduğu kadar, midene girdiği kadar. Uygun olan, doğru denen, HAK YOLU’nu bilen. Yorgunluğu nasıl giderirsin? Oynak yerlerine limon sürerek. Onu da deyim; zihin yorgunluğunda, bol yoğurt ye. Narın tatlı suyunu iç, mide ağrısına karşı. Ne kadar kuvvetli sıkarsan, o kadar iyi gelir; öyle olanda, yavruya da verilir. Söz yetsin, sohbet kalsın, verilen hazım olsun. Gidişe yol verdim, ‘ALLAH’a ısmarladık.’ dedim. (a’nın ULU’su?) YUNUS EMRE’dir. Mecliste olmayandan sorulmasın. Yerle mi gelsin, sözle mi gitsin. ULU’nun verişi, siparişe girmesin. Dedin ki, ‘Daha önce verdin.’ Soranların, kiminin aklında, kiminin değil. Ne sen öyle bir sipariş al kendine yük vur, ne de unutanı suçlandır. Benim vermeyişim, senin içindir. Yolunu bilen kulu içindir. Mürşit, öğreticidir. Onun için, kimseden yük alma. De ki; ‘Sergi kurulur, dileyen gelir, dilediğini alır.’

Hazır olanlar, sohbeti bilenler, günün güzelliğine gönül açanlar. ‘EYVALLAH.’ dedik, cümleye duacı olduk. Sahip olduğumuz AŞK’ımızı, semaya serdik. Yumuşak yol bilenle, ‘O'na varalım.’ diyenle; AŞK’ımızı sergiledik. Olmuşsa gönül yapım, kapısını O'na açmaya bakın. Yelden gelmedik, selden almadık, günümüzün değerine gölge vurmadık. Dağ mı yücedir, deniz mi nicedir? Ölçüye vurulmayan kainatta, buncadır. Oluşun değeri O'ndan, AŞK’ın değeri kulda. Hürmette kusur etmedikçe, gönlünün ölçüsü yerinde yol bulur. Kusurun görülmesi, kulun kendi hatasıdır. Kulun değerini kusurdan değil meziyetten verin. O zaman, sevgiyi kainata dağıtmış olursunuz. Kusur bedende kalır. Gönül, NUR’dandır. Bedenin hatasını, gönül ile ölçmeyin. ‘Sevmez.’ diyeni seviniz ki, sevmesini öğrensin. Kulu ayırmak, sevileni kayırmak; kulun bedeninin değil, gönlüne düşen gölgenin hatasıdır. Gönüle gölge nasıl düşer? Sözünü arı dili misali kullanan, gönülleri kıran, kulda hata arayanların gönüllerine gölge düşer. Mevsim yüzünü güldürse, mevsimden mi sevinmiş olursun, VEREN’in VERGİSİ’nden mi? Solmayan çiçek olmaz, kul dünyada yıldız diye kalmaz. Dönüşe uymak, gönüllerde cenneti bulmak nasibiniz olsun. Cennet kulun gönlündedir. YUNUS’um der ki: “ Suyun akışından büyüklüğü bellidir, her gelin kız gidişte tellidir. Yağmur sükunetini kaybetti mi seldir. Ne sel olalım yakıp yıkalım, ne yel olalım geçip gidelim; seven kul olalım, sevilip göçelim.” YUNUS’umun sevgisi, cümle kulun gönlünde; cümlenin gönlü, YUNUS’umda. Gayretin önemi; zirveye bakmak, zirveden etrafı temaşa etmek. Güzellik orada mı, oradan bakışta mı? Güzelliğin içinde iken güzelliği bilmezsin, sırrına ermezsin. Tepeye varanda, etrafına bakanda; ‘Güzellik.’ dersin, şaşarsın. Solumuz NİYAZİ, sağımız YUNUS; suyun akışına yol verenler, yolu her iki kul için açanlar. Cümlesi geldiler, ‘Selam.’ dediler, gecenin güzelliğine çiçek verdiler, YUVA’ya serdiler, suyun aktığı yerde suya daldılar, her suyu birbirine bağladılar. ESMA’yı ele alan, ‘ALLAH’ım ADIN’ diyenin duasına, cümlemiz duacı olduk. Güçlük; çıkmada değil, çıkmaya karar vermektedir. Adımını attın mı geriye dönemezsin, güzelliğinden kaçamazsın. LOKMAN HEKİM; yerden almaya, elden vermeye, kuşku silmeye, ‘Neymiş?’ demeye. Meyden almamış, suyun akışından sırrın sormamış. HAZRETİ MUHAMMED ALEYHİSSELAM EFENDİMİZ’den çok evvel gelmiş, çiçeklerin dilini gönül ile aramış; gönülden aldığını ‘Kainat.’ demiş yaymış, kuş diline dahi düşürmüş. ‘Mikrop.’ dersiniz, kuştan bilirsiniz; ya kuştan gelen şifaya ne dersiniz? Dönüşünde getirdiği, meydan kuluna savurduğu, çok belayı devirdiği bilinir mi? ‘Nedir?’ diye sorulmasın, ne var ki kuşun da süs diye yaratılmadığı bilinsin. Yolumuz, AŞK yoludur. AŞK’a, sohbet ile dalınır. Güğüm dünyaya, gönül YAR’a. YAR; yumuşak yol alana, O'nu gönülden anana dönüktür. Sebebini bilmediğin olayın sorgusuna düşme, üstü örtülü olanın altını deşme, dünyanın sırrına değil, kainatın sırrına bak. Yıldızların her birinde kainatın sırrı gizlidir. Dünyanın serinden, düşündüğün güne kadar, ALLAH’ımın İZNİ ile, birer-birer yıldızlar sırlarını dökerler. Oraya, yıldızlara varanda olsa, her kul EVLİYA olur, günün güzelliği o anda tecelli eder. Gülün açılışı gibi, yolun özelliğine, her yaratılanın geçişe doğru güzelliği görülür. Girilen, AŞK bahçesidir; gönülle girilir, sohbet ile erilir, yol ile yürünür. Sohbetimiz MERKEZ’i de getirdi. Ol yolunu gözleyen, gönül ile söyleyen, gelişini bekleyen. Bak gör, umduğunu bulacaksın. Yolun VELİ’si. Yel mi getirmiş, sel mi götürmüş? AŞK düşürmüş. Yolun sonu bulunmaz varılmayınca, sözün sonu gelmez derilmeyince. Dürelim, bohça yapalım, gelen güne açalım, cümlenize EYVALLAH diyelim.

Yol aldık gönül ile, su verdik pınar ile. ‘Yunulan.’ dedik, aldık. Yumağını gönlünce saranı, ‘Dünya?’ diye soranı ayırdık. GARİB’in korunması için. ‘Konuşarak koruyamaz mısın?’ derseniz, mümkün idi elbet. Ne var ki, kul dilinin, yol ehlinin gerçeğini bulmak gerek. ‘Dilinin zehrine panzehir olsun.’ dedim, izni kaldırdım. Yoldan gelene, yolcu misali cevabını verdik, ‘Selametle yolunu alsın.’ dedik. Üzüntü edene, ULU’sunu verdik. Noktayı koyduk, dönüşü bekledik. Gidişin dönüşüne, gönüllerin uyuşuna sevindik. Gönüller kırılmasın, olaya nokta konulmasın. ‘Yol münasip.’ diyenin yoluna taş konulmasın. Hataya uyma ki, hataya düşmeyesin. Çeşmede akan su çamurlu ise, ne çeşmede ne suda arama hatayı. Bekleme gelsin düzeltsin, suyunu temizlesin. Sen temizleyiver ki, her içeni sevindirsin. Uyma, duyma, geriye dönme. Geride ne kaldı? Gönül kırıklığı. Gelirsin görürüsün diye GARİB’e dedim. Yaprak alıp yola düşen GARİB’im. Gönlünde akan suların kıyısında, ne ağaçlar ne yapraklar var bilir misiniz? ALLAH’ımın VERGİSİ’nden haberdar mısın? Geldin gördün, duacı oldun. Ne var ki aldığını; görgüden değil, gönlünden aldın. Sergide AŞK’ımız, meydanda meşkimiz, meyhanede şarabımız oldukça; gönüller çok buluşur, asmalar çok yeşerir. Kul şaşarsa, bağ diye ovaya yürürse; alacağı tahıldır. ‘Tahıl yersiz mi?’ dersen; ‘Biri dünyayı, biri ahireti besler.’ derim. Dünya nasibi, nasıl olsa ALLAH’ımdandır. Ben AŞK’ımı ararım, O'nun için yanarım; bir lokma için değil, şarap için dönerim. Gelişten amaç, görüş AŞK’ı tazeledi. Cümlesi sevindiler, ‘Gönülden anıldık.’ dediler, duacı oldular.

Hoş gördüm. Geldik diyenlere, gördük bilenlere, selam olsun. Gelenden-gelmeyenden, selamını gönderenden ALLAH’ım RAZI olsun. Getiren-götüren, yolunu niyaz ile açsın. Gönüllerin mekanı zamanı olmaz, selamın vakti geçmez. Almayı bilen ile, vermeye uyanın, YM yumağının yardımcısıyız. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Sevilen beğenilen, ALLAH’ımın YAPISI olsun. Kulun yapısı size ışık vermiş ise, ALLAH’ım ihya etsin. AMİN. Olanın sorusu, geçenin kapağı olsun. Yumağın düğümü bizden sorulur. GARİB’in korunması bize verilir. Gönüllerde soru olan, şüphe ile ‘Acaba?’ denilende yanılma görülür. MEVLÂNA’ya sorulur, ‘Hayır mıdır?’ denir. ‘Hayır.’ denende uyulur, ‘Olmasın.’ denende neden tereddüte düşülür? İmtihan kapısı bazen öyle kapanır, ‘Bir daha gelsin.’ denir. Kul verileni, niyete uymasa da öyle kabul etmeli. ‘Yerinde vermeyişi tuhaf.’ diyene de ki; -n’ye derim- ona de ki, ‘Ne yer benim, ne mekan, ne söz benim, ne izin. EMİR sadece ALLAH’ımın.’ ŞEMS neden gizli terk etti Konya’yı, kimden korktu? MEVLÂNA, GARİB’i korumaktan aciz kalmaz. Ne var ki, GARİB’in yoluna katılanlar da, emanet. Onların selameti emredildi. Orada-burada değil, MEVLÂNA her yerde. De ona, ‘Gönül kırıldı.’ denmesin. Meyhane içinde olanın, dışına taşmadığı bilinir, ayılanda unutulur. Olan, ALLAH’ımın İZNİ ile oldu. Kulun kırılması, nasipten idi. Ne var ki, kıran ç olmasaydı. ‘Neden?’ derseniz, emire karşı gelindiği için. Daha önce dedim, her olay ALLAH’ımın EMRİ iledir. Günün olayı günde kaldı, sanılmasın kulun gönlü bölündü. Sohbetimiz tükenmez, cemaatimiz dağılmaz, yapraksız ağaç kalmaz. Gemiyi deryaya salan kaptan, gemiden kulu indirmez. Sevmeyi bildim, sevmeyenle de; AŞK’ına düştüm, uymayanla da; yolumu buldum, görmeyenle de; cemaate verdim, duymayanla da. Kul dilediğini duyup, dilemediğini duymazsa; cemiyetin verdiğini alamaz. ‘Kul oldum.’ der, cemaate karışırsa, kayıtsız şartsız uymaya amade olmalı. Mümin olanın en birinci yolu, hürmette kusur etmemektir. Hürmetten maksat, düğme iliklemek değil; verilenin HAK SÖZÜ olduğunu bilip, yudum yudum içmek, şükrünü etmek, yere diz koymak, benliğinden sıyrılıp ÖZ’ünü bulmak. ‘Ben.’ diyen, bedene paye veren, dünyayı satın almaya çalışana benzer. Beden senin mi? Sultan olsa taht da varsa, taht onun mu? Nasibi kadar kalır. Dünya ne sultanlar devirir, kulunu eninde sonunda kendine çevirir. Sultan, eğer gönül sultanı ise; dünya etrafında yıldız misali döner, kulunun gecesini süsler. Sözüm açık. Kulun gecesine karanlığı. Evet gaflet. Defter olmasa duvara yazarız, duvar olmasa gönüle yazarız. Geçtik GÜL’ün önünden, seçtik çamın ömründen; durduk suyun önünde, içtik avuç içinde. Bağın verdiğini gülden almadım, gülün verdiğini balda bulmadım. Göğün yüceliğini yerde görmedim,
yerin cömertliğini deryada bulmadım. ‘Neyi nerede aradın?’ dersen;
hepsi yerinde, güzel gönül derinde, GÜZEL VEREN SERİ’nde. GÜZEL VERENİN SERİ nedir? Kâinatı veren kim? ALLAH’ım. SERİ nerede? Kâinatta. KENDİ’ni kâinat ile bildirmez mi? ‘FAHR-İ ALEM’ dedik, güllerin en güzelini sevdik, çünkü o’nda kâinatın sözcülüğünü bulduk. FAHR-İ ALEM ne demektir? Alemin gönül sözcüsü. Gönül sözcüsü ne demektir? Kulun gönlünü, yolunu ALLAH’ıma bağlamak. Bu vazife de yalnız FAHR-İ ALEM EFENDİMİZ’e verilmiştir. Her PEYGAMBER bir yolu gösterir; FAHR-İ ALEM EFENDİMİZ, bütün yolları bağlar. Bütün yollar, aynı deryayı bulur. Her PEYGAMBER kendi ümmetini peşine alır, HAZRETİ MUHAMMED ALEYHİSSELAM EFENDİMİZ’in huzurunda yerini alır. O'nun “Ümmetim.” dediği odur. (EFENDİMİZ, bütün insanlık alemi için mi ‘Ümmetim.’ diyor?) Elbet. Düşünseniz ya o’ndan evvel gelenlerin günahı ne? Ve benim sözüm odur; kim olursa, ne olursa gelsin, o’nu bulsun. Çünkü o, ne senin, ne benim, FAHR-İ ALEM’in. Her kul, gönlü ile bulur. Ne yazık bulduğunu kaybedenlere, verilen NUR’u harcayanlara, ALLAH’ımdan öksüz kalanlara.

Gönül yolunu arayan, olaya nokta koyandır. Daha önce dedim, hatayı onda da bulsan, görmekte hataya düşmeyesin. ‘O doğruyu görmezse?’ deme, her kul kendi imtihanını verir. Gelişin, imtihanını verişindir. Mahzur; gönülü bozandadır, gönülü YAZAN’da değil. ALLAH’ımın YOLU’nda, ULU’sunun kolunda olan, tasalanmasın. ALLAH’ım hiç bir kulun ULU’sunu mahzun etmesin. ALLAH’ım her kulunu imtihan eder. Almayı bilen, gönlüne uyan, kaldığı yerden devam eder. ‘Dünya zorlu.’ diyene sözüm, ‘Zor.’ diyen kul. Dünyayı kendine mal edersen zor. Gemiye bindiniz, deryaya vardınız, ‘MEVLÂNA.’ dediniz, limana girdiniz. Güçlük; gemiye değil, güçlükten korkana zarar verir. Gemiye bindin, ALLAH’ıma sığındın; güçlüğü düşünmene ne hacet. Yer mi güzel, yen mi güzel? ‘Olaya uyan güzel.’ derim. Gökten gelen, yıldız mıdır ay mıdır; geceyi süsleyen, NUR mudur? Güneşin verdiğini, aydan geldiğini unutma. Açayım. Güneşin NUR olduğunu bilinir, NUR’undan ayı aydınlattığı görülür. Yıldızlar da Güneş’ten alır, kulunun gecesini süsler. Kulun gecesi nedir bilir misin? (Bir CAN ekler: Gafleti.) Hayır, uyanıkken görmediği. Verileni bilmediği, gafletidir. Senin gördüğün malum, çünkü şükürden bile bir an uzak kalmazsın. Olayları bağlarsın, ‘AŞK’ım.’ dersin ağlarsın, tasayı bal ile dürersin, GÜL’üne gönül koyarsın. Elbet dileğin olur, gün gelir görmeyi dilediğin seni bulur. ‘Ayran olsun içeyim, ateşi söndüreyim.’ diyen; ayranı kırbası ile içse, ne kanar, ne söner. Gönül ateşlendi mi, yanar-yanar. Gayretin gönülde, hasretin bedende. Hayreti kaldır. Selamı diledi, araya niye kul koydu? Gönülden MEVLÂNA uzak mı kaldı? Ben selamı kuldan değil, onun gönlünden aldım. Geceden bildim, ‘YUVA’ya.’ dedim, çağırdım. YUVA, ne bizim ne sizin, ALLAH’ımın. Gelenden-alandan, ALLAH’ım RAZI olsun AŞK’ımı duyandan. Yangının önemi, bedene zarar vermemesinde. Her yangın zarar verir; yanlız ALLAH’ımın AŞK yangını, güller yeşertir. Tesbih diledin, sayısını sordun. Meyden aldığını, neyden durduğunu gördüm, sohbeti teşbihe bağladım. Her gün doksandokuz ‘LÂİLÂHE İLLALLAH MUHAMMEDÜR RESULULLAH’ doksandokuz SALAVAT-I ŞERIFE oku. Aşını-başını tatlı bil, ALLAH’ıma emanet olursun. Eşin de her gün tesbihi eline alsın, ‘YA ALLAH.’ desin, doksan dokuzu bulsun, alacağına uysun. Sabahın ibadetini yerinde bilsin. Selam cümlenize. Gönüller açıldı, gelenler seçildi. ‘DEDE’m.’ denildi, geziye yer verildi. Gönüle, ALLAH’ımın AŞKI dolduruldu. Olay kula değil idi. Dedim ya, her kulu imtihan verir. ALLAH’ıma emanet olunuz. Gelene söz verelim, sohbeti burada bırakalım. Misafir gelecek, geceyi bilecek.

Sahilden geçtik, gelenleri seçtik. ‘Selam olsun, cümlenize.’ dedik. Olandan olmayanı ayırmak kolay gibi gelse de, kolayını bulmak zordur. ‘Nasıl?’ derseniz; her kula ölçü vurmaya çalışan, iyi veya kötü diyen gibi. Gün gelir yanılır, ‘Anlamamışım.’ der. Yanılmayan, yalnız ALLAH’ımdır. Kuluna ‘İyi.’ demişsen, hatasına bakmaman gerekir. Hataya düşmeyen kul, bahçeye oturtulan heykele benzer. Eğer karşındakine hata buluyorsan, o sana ders olmalı, aynı hatayı bünyenden uzak tutmalısın. O zaman, onun hatası senin sevabın olur. Onda hata görüp aynı hataya kendin düşersen, o kulun da günahını yüklenmiş olursun. Amacınız O'na varmak, kuluna ölçü vurmak değil. Zahmeti kendin yüklen, gelene değil. HAZRETİ ADEM’den gelene değil. HAZRETİ ADEM, kuluna eğilmedi, ‘Önümde eğil.’ demedi. YUYAN’ı bulmadı ki, yorumu yapmadı ki. Konuya giriş YÜCE’ye eğiliştir. YÜCE’nin ADEM’e “EĞİL” dediği, KENDİ’nden VERDİĞİ’nin delilidir. ADEM’i yarattı, “NURUMDAN” dedi, MELEKLERİ’ni kuluna adadı. Kulun kula eğilmesi hatadır, çünkü her kulun yaratılması ALLAH’ımdan atâdır. ADEM başka, MELEKLERİ başkadır. MELEKLERİ ahiretin hizmetindedir. Kulunu, KENDİ NURU’ndan verir, dünyada bedenlendirir. MELEK dünyaya vardı, şeytan oldu. Kul kulluğundan vermedi. Onun için kulları, ALLAH’ımın sevgilileridir. İki rahmetten birini kul seçer. ALLAH’ımın ADINA atılan her adım, HAK YOLU’dur. Yarattığı kulunu, sevdiği yolunu NUR‘LANDIRIR. ‘MELEKLER?’ dendi, örneği ile verelim. Nasıl ki her memleketin koruyucu askeri olur, MELEKLER de kainatın askeridir. Bedenin küçük geldiği söylenir. Bedenden amaç, gönül yapısı, YAR’in kapısıdır. Buluşma anında ‘Ömürden versem.’ dersen, çok basit kalır. Çünkü o an öyle yücedir ki, ömür an gibi gelir, kainata yayılır. Varışta; duacı olalım arada boşluk kalmasın, buluşma anı uzamasın, bekleyiş yumuşak olsun. Varıştan önce görülür, varışta görülecekten kaçınılır. ‘Neden?’ dersen, O’nun NURU’ndan ayrılmak zordur. Görgüye varmaya nasibin olması, kulunun gönlünde Güneş doğması gerekir. Güneş ile ay misali, Güneş’ten olan yıldızlar misali. Kulunun gecesini yıldızlar- ay süsler. Gündüzde sormaya ne hacet? Gönlünde Güneş var ise, ayından aldığını bilirsin, ‘Güneş’ten gelir.’ dersin. Yıldızları taklit eden, sokakta yanan lambaya benzer. Yıldızlar EVLİYALAR’dır. Yumağın demeti, Güneş, PEYGAMBER EFENDİMİZ, alemlerin PEYGAMBER’i; yeri değişmez. Aydan gelen, ALİ’ye uyandır; yıldızdan gelen, VELİ’ye uyandır. ‘ALİ’ye gücendim, VELİ’ye uydum.’ dersen; yıldızın parlağını göstersem, ben mi yanılırım, sen mi? Gönül en parlağını seçer, bize ne söz düşer. Bana parlak gelen, sana gelmezse; ben mi hatalıyım, sen mi? Hayır, ne sen ne ben. Her kulun yıldızı, kendine parlak gelir. Mantık, dünya ile ahireti ayırıncaya kadar çalışır. Ahiret yoluna bağlayınca, mantık yerini gönüle bırakır. AŞK mantık kabul etmez, deryaya dalan ölümden korkmaz. Mantığını gül bahçesine
girinceye kadar çalıştırırsın; ‘Nereden gireyim, nasıl varayım?’ diye.
Varınca, gülden başka görmezsin, bülbülden başka dinlemezsin.
Mantığı orada ne yapacaksın? Lazım olmayan dünyaya verilmez,
verileni bedene mal etmeyen dünyayı tanımaz. Dünyayı tanımadan eren, ele gelmeyen meyveye benzer. Dünyayı bilip de eren, dünyaya kendinden verendir. Nefis ile nefesi ayıralım; nefeste tevazu, nefiste bereket arayalım. Güzellik, gönülden geçmeli; toprakta, çamuru değil gülü görmeli. Yormadığın merkep, yalnızca kendini besler. Namazı, ‘Borcum.’ diye kılarsın, borcunu ödemiş olursun. AŞK ile kılarsan, NURU’na varmış olursun. Yalın dilin ne ise, gönül onu söylesin. Namaz emredildiğince, KUR’AN’da yazıldığıncadır. Niyaz, yalın dilincedir; yudum-yudum alanın, gönülde AŞK duyanın, SAHİB’ini bilenin. SAHİB’i, “SON ANDA AYMAYI BİLEN DAHİ KABULÜMDÜR” demiş. Tövbe; bilerek işlediğin hatanın, affını dilemektir. Hatayı işleyip de tövbe edenin aynı hataya düşmesi, ALLAH’ımı kendinden uzak tutmasıdır. Tövbenin edilişinde: ‘ALLAH’ım, bilmediğim hatalarım için AFFI’na sığınırım, hataya düşürme. Kumunu elemek bende olsa da, eleği vermek SEN’dedir.’ dersin. Gönül ile edilen tövbenin, gönülde olandan uzak kalışından değil, ALLAH’ım ile arasına kul almayışındandır. ALLAH’ımdan elek dilersin, kumunu elersin. Sonra yine birbirine karıştırırsan, elediğinin faydası nedir? Af dilemek aynı. Affın, tövbeye uyduğu bilinir. Af dilerken, hatanı bildiğin için dilersen; aynı hataya düşmek, ALLAH’ımı uzak bilmektir. Kum, kulun amelidir; elek, ayırması. İyi ile hatayı, mantık ayırır. Akmadan alınmaz, yakmadan yanılmaz, AŞKI’ndan kaçılmaz, GÜLÜ’nden geçilmez, yıldızlar seçilmez. Şahin uçar, yılan geçer, tavşan kaçar, tazı koşar. Yemini bekleyen kuş, elde olandır; yükünü alan merkep, yola düşendir. Yolun güzel, YAR’in güzel. YAR senin gönlünde değil mi? Yol, YUYAN’ın yoludur. ‘YAR’e varayım YUYAN’la gideyim.’ dersen, yola düşersin. ‘YUYANIMIZ, FAHRİ ALEM EFENDİMİZ.’ dedik, o'na uyduk, ALLAH’ımın RESULÜ bildik. Yani, öylece bulduk. Bulmaktan korkarsan, yola düş. Yumak hatasız olmaz. Korku, benliğinden sıyrılamamaktır. ALLAH’ımdan dilersin, ‘Mürşide uydur.’ dersin, seni bulur. Mürşidin nazı, CANAN’ın CAN’a olan yakınlığındandır. CANAN CAN’a yakın ise, CANLAR’a dostluk edebilir. Gününden geceye bakmasın, sümbül görende menekşeyi aramasın; yediği aşta bibere ‘Acı.’ demesin, kamayı bıçak yerine kullanmasın; hummalı olan yerde durmasın, kendine dünya derdi mal etmesin; geçici olandan kaçınmasın, ‘Geçmez.’ deyip yerinmesin. Geçmeyen olmaz. Sabah geceyi, güneş öğleyi geçirir. ‘Yedek olsun, yerinde dursun.’ demesin. ALLAH’ım, gidenin yerini doldurur. O'ndan beklenenin, yeri boş kalmaz. Sorulan, suyun aktığı yerde, YUNUS’un baktığı yerde değil. TABDUK.

Hayretten değil, hasretten gördük, hep BİR olduk. Zahmeti bilmeden, dinlenmenin tadı alınmaz. Goncayı severiz, açmayı dileriz; açan çiçeği el ile okşarsak, ibadete sayarız.Yumuşak sohbet, yumuşak olmayan kulu da yumuşatır. Yolda gösterildiği gibi. Güzeli söylemek, çirkine küfretmek değildir. Madem ki ‘Çirkin yoktur.’ deriz. Güzeli biliyorsak, bilmez sandığımıza bilmediği için. Dediğimizi söylemek, gönlümü kırmaktır. ‘Güzel gördük, hepimiz hoş olduk.’ derseniz; bilmeyende de güzeli hatırlatmış olursunuz. Gücünün ermediğine, ‘Göçmen.’ der uçurmaya çalışır. ‘MEVLÂNA bizden, bizden olmayana söz vermiş.’ der, gönlünü bozar. GARİB için de durum aynıdır. Olmasını diledik, ‘Düzgün gelsin.’ dedik, olaydan olayı ayırdık. Çizmeyi dağda, yemeniyi bağda giy. GARİB’e çizme giydirdik, ‘Dikenden korunsun.’ dedik. Düzde yemeni giysen, zarar vermez. Unutulmasın, ben her an yanınızdayım. ‘Güçlüyüm.’ diyen, zayıfı koruyandır. Zayıfa kuvvetini gösterip, ‘Güçlüyüm.’ dersen; gücünden kendin şüpheye düşmüş olursun. Vazife her kula verilir. Ne var ki, her kul vazifeli değildir. ‘Neden?’ dendi. Çünkü kul, vazifeyi kendine mal etmez. Kendine mal edilmeyen, sana ait olmaz. Ben ne kadar ‘Senindir.’ desem de. Gittiğim yolda durmadım, merkebe semer vurmadım, AŞK’ıma dizgin koymadım. Dağ yolunda çizme giydim, bağ yolunda seher sordum, geceyi-gündüzü ayırmadım. Gününü, ne sen kayırdın ne ben. Günün, ne seni ayırdı ne beni. Sabahı bulan, geceyi unutur. Sohbetin verdiği, gönüle yazılır elbet. Çağrıyı gönülden alana, selam ver, gelir. Gelen sohbete durur, her kulun niyazını alır. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Çaydan gelen, çayını görendir. Deryadan alan, NURU’na varandır. Balık deryada, deryadan habersiz. Halktan almaya muktedir olmayan, HAK’tan alır. Hakkını korumaya kanun yetersiz ise, HAKK’ın ADALETİ tecelli eder. HAKK’ın ADALETİ, haklı olanda tecelli eder. Terazisi, kainatın kuruluşundan bugüne şaşmamış, haktan ötesini aşmamış, O’na sarılan kul düşmemiş.
Ne kuş yuvayı şaşırır, ne kuzu kovayı. Yazıyı YAZAN’la, düzeni bozan bir midir? Yazıyı, düzeni bulmak için yazan, bozulan düzenin tozunu almaya çalışandır. Eğer düzen bozulmaya dönmüşse, düzeltmeye kul gücü yetmez. Duvar yıkılmaya yüz tutmuşsa, ‘Tamir edelim, yama vuralım.’ demeyin. Temelden çıkın, yeniden yapın. Yazımız günde geçilir, gelen gün hayıra seçilir. Tencere kaynıyorsa, aşın pişti demektir. Pişen aşı tahta kaşık ile al ki, düzeni bozulmasın. Gam denen, kulun niyetine uymayandır. ‘Nalını nerde giyeyim?’ dersen, benden sorarsan, ‘Eh’ derim, dilersen odanda giy. ‘Verileni aç.’ diyen, ağacın altında ağzına meyva bekleyendir. Almayı bilmek, bileni sormak, verileni çözmek; yoluna hizmettir. ‘Şeyhim.’ dediysen, itirazı etmen hata. ‘DEDE’m.’ dersin ya. At kendini kumlara, kumun tanesini say. Varışa barış gerek, barışa yarış gerek. ‘Kum tanesi sayılır mı?’ dersen; elbet sayılır, sabır hanesine konur. MEVLÂNA, çözümü olmayanı vermez. Yerinden kim gelir? Varmayı bilen. Varmayı bilenin yüzüne, ayna tutsan görmez. Çünkü o, aynadan parlak. ‘ALLAH’ım.’ diyenin, aşı başına denktir. Tuzunu verenin, YÜCE olduğu bilinir, sana ne hacet? Ayyaşa şeker verilmez, neden? Tatlı ile dolduğundan. ALLAH’ıma emanet olasınız. Ayyaş olmazsa, şarabı bilmez. Şarabı bilen, bağdan dönmez. Bağda olan, YAR’dan geçmez. Bağın ne olduğu bilinir.

Hoş olan, kuluna huzur verendir. Huzur aldığın yer, bağ da olur dağ da. Gönlünü huzur ile besleyen, yolunu çiçek ile süsleyendir. Geçtiğim yola değil gideceğim yola bakarım. Gömülü olanla değil, adını gönüle yazanla bir olunuz. Dost olduk, post serdik, ‘GARİB’ dedik, gönüle uyduk. Her gelenin halinde, her kulunun amelinde, tuzumuz olsun dedik. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Gönlümüz ne hoş oldu bilir misiniz? Gelenlerin niyetine, kulunu ayırmadım. Yanılınmasın, ‘Benim kabulüm uzaktır.’ denilmesin. Çağırılanın geldiği bilinsin. Güçlük, kolayı bulmaktır. Her yönünü aramadan, kolay bulunmaz. Gözün verdiği değil, vardığı yer kadardır görülen. Olgunluğu bulmak için yolunda yürümek gerek, yorumunu yapmak gerek. Elbet biz ağacı dikeriz, kökünü sularız; bakımı, kuldandır. ALLAH’ımın ADINI AŞK’ında arama, AŞK’ın zaten ALLAH’ımdır. Sevmeyi bilmek, VERDİĞİ’ni görmekledir. Görmek, AŞK değildir. Önce göreceksin, seveceksin, gördüğünü sileceksin; AŞK odur. ALLAH’ıma emanet olunuz.

Suyun akışından, kulun bakışından gönül perdesi bilinir; dilediği yöne aralanır. Yol dileyen, yoldan yürür; AŞK dileyen, gönülden bağlar. Kul kula ders verir, yol gösterir; ne var ki, AŞK’ı kul kendi bulur. Ne cennet ne cehennem, gayemiz NURU ile hemhal olmak, varlığımızı AŞKI’nda eritmek. Mürşit odur ki; AŞK’a meyyal olanın AŞK’ını ateşlemek. Yanılmayın, siz ne aradığınızı bilenlerdensiniz. Aradığını bilmeyen, her yoluna çıkana uyandır. Uyanın-uymayanın mürşidi oluruz, her kuluna ışık tutarız; belki gözüne çarpar, uymaya bakar. Kulunun dönüşü, cümlemizi sevindirir. ‘Yutmak kolay değil.’ diyene şaşarım. Yutmadık kalır mı? Yemeni giyenle, çizmeyi çeken aynı yolu düşünmez. Asmadan bilmeyen, AŞKI’na düşmeyendir; AŞKI’na düşmeyen, sohbetten almayandır. Asmanın verimi, kuluna yumuşak yolu gösterir. Yumuşak yol alan kul, sevmesini öğrenir. Sevmesini öğrenene ALLAH’ım ŞARABI’ndan sundurur, AŞKI’na düşürür. Sevmeyi bilmeyen, ‘Aşığım.’ derse inanma. MEVLÂNA da kul olmadı mı? Sevmesini dünyada öğrenmedi mi? YAR’dan aldık, RESULÜ’ne uyduk; ALİ’ye, ‘Yol mu verdin?’ dedik. ALİ’nin yolunu VELİ’den alan, RESULÜ’ne uyandır. RESULÜ’ne uyan, ‘ALLAH’ıma.’ diyendir. ‘ALLAH’ım.’ desin, isterse Kıpti olsun. Tadını baldan alır, rengini halden verir, dengini gönüle düşürür. Yozanın yozması, uyacağın bozmasındandır. Yaşmak baş için olsa da, yerinde koymazsan söze düşersin. Söze düştüğün gün; yoldan çıkmış, yozmuş olursun. Aymayı bilmeli, sözü yerden değil cemiyetten almalı. Cemiyete uymayan, toprağa odun dikmeye çalışandır. Yufkayı serdim siniye, siniyi verdim fırına. ‘Pişirelim, kuluna sunalım.’ dedik, her gelene verdik. Dişinin gücünce yiyebilene, afiyet olsun. Gizli olan her şey, kaybolmaya mahkumdur. ‘Günün örtüsü seher.’ derseniz, seherin güneşe kapı olduğu bilinir. Yanmadan pişmeyi mi düşündün? Yanmaktan maksat, elbet odun ateşi değil. ‘ALLAH’ımın ATEŞİ beni yaksın, anda kül etsin.’ dedim dünya günümde. AŞKI’na yandığımdan, VARLIĞI’nı bulduğumdan beri; yumuşak yol vermeye, kulunu da ateşlemeye çalışırım. ‘Pişeyim.’ diyen, yanmaktan korkmaz; uzun ömür, odur işte. AŞK’a düşene, yaşadığı uzun gelir. Ve uzun ömür dileyen her kul, onu söyler. Ne var ki, söylediğinden habersizdir. Mümin olandan; yersizlik korkusu alınmaz, sohbetine fitne katılmaz. ‘Neden?’ dersen, çünkü kattırmaz. SAHİB’ini bilen, O’ndan gelene söz etmez. ‘Sevabım olsun, kulunu sevindirsin.’ dersen, verişini sen bil. Suyun akışı, niyetine uyanın tarlasına olmaz elbet. Su bildiği gibi, yumuşak toprakta yol alır. Kul sudan istiyorsa, toprağını yumuşatır. Akan sudan almayana, ALLAH’ım rahmetinden de sunar, yağmuru verir. Gene de toprağı uyduramazsan, verimi elbet kısır olur. Sen olgun ol ki, olgununu bulasın. Sen olgun isen, karşında olanın hatasına uymazsın, ve onu da olgunlaştırırsın. Susuz kalan, su vereni elbet sever. Sözsüz kalan, sohbetine alanı da sever. ‘Dostum.’ dediğinin eksik yönünü doldurmaya çalışırsan, dostluğunu kazanmış olursun. Güğümün dolusu güzelin işareti olsaydı, saraylar EVLİYA dolardı. EVLİYA’nın sarayı, kâinattır; onun için onlar, çok zengindir. Şakalar, kulun benliğine zarar vermiyorsa hoş gelir, olduğu yerde kalır. VARLIĞI’na söz ediliyorsa, ALLAH’ıma güç gelir. Çiçeğin rengine mi dengine mi değer verilir? Rengi gözümde, dengi gönlümdedir. Ne rengini ne dengini ayırırım, olduğu gibi severim, kökünü bile. Gülün kökü ondan, kök topraktan. Kuluna verilen, cümlenin aldığı, ‘Severim.’ dediği; ne çiçektir, ne yaprak. Çiçekte YARATAN’ı görmek. Onun için, ne rengini ne dengini ayıramazsın. Çölün güneşi parlak olur, neden? Güneşe yakındır da ondan. Oymayı aldınız, oyalanmaya çalıştınız. Güneş her yerde parlaktır. Çölde gözün hep onda olduğu için, daha parlak görürsün. Aynayı eline alan, neden yüzüne bakar? Aynayı yüzüne bakmak için alırsın elbet. Ne denir? Kendini çirkin gören olmaz. Elbet olmaz, çünkü çirkin yoktur. Ağız kapıdır, gönül meyve ağacı. Ham çıkan sözü, ‘Ermeden düşmüş.’ dersen, öyle alırsan; hata bulmazsın, gönül kırmazsın. Cam, yuvanın penceresi, kırarsan soğuk gelir. Söz, gönül penceresi kırarsa... Konuyu aştık, öteye geçtik. Kırmayı değil yapmayı deneyelim. Yamayı vurmayalım, pencereyi kırmayalım, sözü değnek yerine kullanmayalım. Doğruluğuna şahit olduk, günün sohbetini bal ile bağladık. 

Hoş gördüm, sahile vuran dalga misali aranıza geldim. Geldim, sizlerle bir oldum, gönüllerde kor olum. Selam cümlenize. Yudum-yudum alanın, yudumu tatlı gelenin; ‘Bir yudum daha.’ diyeceği, malumumuzdur. Cümlenizin adına, göğün yerle birleştiği, cümlenin kucaklaştığı günün gelişine duacıyım. ‘Yaprak, mevsim sonu dökülür.’ dersem yersiz olmaz. Yokluk, varlığı içine almaz, duvar harçsız örülmez, yıkılacak duvarın altından geçilmez, kaidenin dışına çıkılmaz. Altın tabakta da, bakır sahanda da yesen, aşın tadı değişmez. Ne var ki, altın tabakta yiyene, dünya övüntüsü verir. Gerçeği görmek, kulun elindedir. Olayın dışına çıkmaya çalışırsan; dendiği gibi olsun, olduğu yerde kalsın. Sabahın geleceğine inandık, örtü koymaya ne hacet. Güçlük, kolayı bulmaktadır; kolayı bulmak, kulun mantığını çalıştırmasına bağlıdır. Yamayı dilersen, ekini ara; ‘Döneyim.’ dersen, yönünü ara; ‘Doğruyu?’ dersen, gönlünü tara. Orada bulacağın, en güzelidir. ‘Kulluğum SENİ bilmektir.’ dersin, O'na beden ile olmasa bile gönlünden bağlanırsın, VERDİĞİ ile yetinirsin. ‘Yumuşak yerde olsun.’ dersen, sahilini ararsın. Akan suya bak, ne görürsün? Gideceği yeri bildiğini. ‘RAHMETİ bol olsun.’ dersen, zahmetine katlandın mı? Çemberin uçları açık olursa, yönleri de ayrı olur. İki ucu ayırmayın ki, yönünüz bir olsun. Ayrı fikir, çemberin uçlarını ayırır. Fikirlerinizi bir araya toplayın ki, iki ayrı uç olmasın. Aynayı verdik, sözde kalsın dedik. Aydın olasınız...

YUVA’ya gelişimiz, gönülle olur. Ferahla gelir, darlık bilmeyiz, bilmece çözmeyiz. Olanı görürüz, olduğu gibi söyleriz; aynayı tutarız, kul yüzüne bakarız; dumana yol verene, ışık veririz. Ver dumanın yolunu, bil kulunun halini. Sebepsiz olmaz, hayır olmayan gelmez. Meraka yer verme, yaprak boşa düşmez. Meyve ermişse, tadını almışsa; yemesi hoş gelir, deme ‘Ömür boş yürür.’ ALLAH’ım, boş yürüyen ömür vermez. Mevsimsiz kuş ötmez, bekleyiş boşa gitmez. Kuş uçmak için kanat çırpar, balık yüzmek için suyu süzer, kul bulmak için AŞK’a düşer. AŞK’a düştüm, SANA vardım; SEN’den aldım, kula verdim. Verdiğim sözdür, geldiğim ÖZ’dür. Yumuşak yolun, sorucusu çok olur; sormak için, çok kapı vurur. Miyarını diyemem, ölçüsünü veremem. Kul sözü olur, dedikodu denir. Geçelim orayı, gezelim burayı. Gönülleri, gönül bahçelerini. Söze söz katılmasın, şaka ciddiye vurulmasın. Yolumuz saatli değil, sözümüz vakitli değil. Müşerref uyumuş. Uyansa ne dersin? Ben değil akımı uyutur. Anlayan bilir, ÇAKIR çözer. Müşerref te, yüksek akımı olan kuldur. Yok, demem. Senin beni bildiğin, benim seni sevdiğim bilinmez mi? Uyumakla mı ölçümüzü veririz? Niyetinin oluşu, niyazının erişine bakar. Sebepsiz olmaz, kapalı kapı kalmaz. Meğer ki gönül kapını kapayasın. Kulun kapısı, ALLAH’ına açılır; dünya kapısı, ALLAH’ımdan açılır. Yaprak üzümü gizler, yol yürümekle biter, asma üzümü verir, dileğin, gelende olur. Sedef, yapmayla değil kakmayla olur. Sedefin değeri öyle ölçülür. Duası gibi olan, muradına tez erene diyeceğim şudur. Ayrı diye düşünme, gönülü kafeste deme. Ayrı olsa da, dilden dese de; gönülden çıkmaz. Yuvadan zarar gelmez. Gülünün yaprağına, bahçenin toprağına; yumuşak kul gelir, sanma ki zarar verir. ‘Gurbet.’ deme, üzüntü etme. ALLAH’ımın EMANETİ’ne, uzak-yakın yok. ALLAH’ıma emanet et. Haktan ayrılma. Dediğin gibi yoluma açılır, ne var ki günde haktan kaçılır. Dilediğin an yanındayım, savaşındayım. Beraber oluruz, hak olanı koparırız. MEYDAN’da kullara, kullarla yollara düştük. Dertli kulu ‘Dertsiz.’ dedik. Elbet dertsiz. Gelenin, çaresi de var, şifası da; ALLAH’ımdan dilendikte. Üzüm dalda, arı balda, söz dilde, gönül yolda oldukça; dünya güzeldir. YUYAN’ı yerinde, ULU’nun elinde, MEVLÂNA’nın yanında. Yumak sardı el ile, yol yürüdü yel ile, yağmur geçti sel ile, arı aldı bal ile, bağa girdi şarap ile. Sunduğum ULU, ALLAH’ımın sevgili kulu. Geldiği yolu, yolunda kulu, elinde eli. Meraka düştünüz, ‘Kim ola?’ dediniz. Gönlünü yokla. Adını sordunuz; YUNUS EMRE, bildiniz. Yemeğe yol açık, eğer ki İZİN varsa; görmeğe gözün açık, eğer ki İZİN varsa. Ağız aş için, gönül AŞK içindir. Nasibin varsa; aşı da yersin, AŞK’a da düşersin. Güzellik ordadır. Binanın yeri belli. Taşını da yerine koyarsan, başını yuvaya sokarsın. Sözümüz, gönül yapısına; yolumuz, ahiret kapısına. Dileğimiz dünya ise, niyazımız ALLAH’ıma. Muradını bilesin, ‘Çok oldu, vermez ALLAH’ım.’ demeyesin. ALLAH’ım dilekten bıkmaz, onu anan kulundan geçmez. Yolu denizi aşar, adaya ulaşır. Hayır olacak. Yakın ada. ALLAH’ımdan dilenir. Mayanın hamuru, YUNUS ile yoğrulu. Yanına gelende, adını ananda; yardımını alırsın. Uyusa da, uyumasa da deriz. Diledi ULU’sunu söyleriz, MERYEM’i bildiririz. ‘Damarımdaki kanla ayrı.’ deme. ALLAH’ımın VARLIĞI’nı; gönülle ölçün, görüntü ile değil. ALLAH’ımın SEVGİSİ’ne; yalnız sen-ben değil, cümle ademoğlu sahiptir. Hocanın yolu ALLAH’ımın YOLU değildir. Dedim, çamuru dahi sev, çünkü sebeple verilmiş. Kula selamını esirgeme, ‘Kimdir bu?’ deme. Kim olursa olsun, yeter ki ALLAH’ımdan gelsin.

Yumuşak yerde, yumuşak kul olur, gelenin gidenin duası alınır. ALLAH’ım RAZI olsun, gecemiz kutlu olsun, her kulu mutlu gelsin. AMİN. Denilen sende kalsın. Ağıza dahi alma, gülüşe dahi verme. Yaprak ağaca niye verilir? Ağaçtan alır, aldığını bilir. Her yaprak yerindedir, kimi aşağı dalında, kimi de yüksektedir. Ne var ki, hepsi de ağaca aynı yakınlıktadır. Ağacın her yapraktan, aldığı da verdiği de birdir. GARİB’i dedik, yolunu bağladık. ‘GARİB müstesna.’ denir. İstisnayı ALLAH’ım gönülden gönüle, yolundan gördüğüne lütfeder. Her zaman denir, GARİB bizim tarafımızdan çok sevilir. ALLAH’ımın EMRİ’dir; çok sevdiği kulunu, “SİZLER DE SEVİNİZ.” der. Sevgi orada büyür, o yolla yayılır. GARİB te görülen AŞK ile, AŞK’ımız bağlanır; deryanın verdiği, o yolla dileyene verilir. Deryadan alan kaynaktır, GARİB. Ben deryadan kaynağa veriyorum, alanlara ne mutlu. Yemeniyi giymedik mi, bağları gezmedik mi, çizmeyi çekmedik mi, dağlara çıkmadık mı? ALLAH’ım cümleden RAZI olsun, cümlesine selam gitsin.

ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Geldik gördük, ‘Şükür.’ dedik, dualarımızda hep beraber olduk. Sedef kakma yerini bulur, oğul yolunu hayır ile alır. Sepet saz ile örülür, yol söz ile alınır. Kul niyet kurar, niyaz eder; hayır olanı bulur, YUYAN’ın sözü ile. MEVLÂNA’yım. Daha önce dedim, limanın yakın olduğunu bildirdim. Yaprağı rüzgâra bırakırsan, gidişe söz etme. Kalıp yapmak, mantık ölçüsü ile değil. Ne var ki, kalıbı yerine oturtmak, mantığa hizmeti düşürür. Gününü bağladın, gelen günü bekledin. Beklediğine uy, geleni duy. Geleni mahzun etme. YUNUS’umu çok sevinçli görürüm. Sevinci seni de sarsın. ‘Yorgan kısa.’ deme, güvenini kula yöneltme. VEREN ALLAH’ım, GÖREN ALLAH’ım. Kul ister görsün, isten baksın. Her kul kendi gücünü kendi duvarına döksün. ‘YA ALLAH.’ diyelim, yolu açalım, niyeti geçelim. Niyetin en güzelini, YUNUS’um görür. Aymayı bilenleyim, yolumu alanlayım, niyeti verenleyim. Gemiyi sahile getirdik, limana demir attık. Niyaz ile niyetimizi, ALLAH’ımdan dileyelim. Açık olan rüyası ile oğula verildi, söze ne hacet. Gizli mana yok, rüya açık. Dünya ve ahiretin aydın olacağı gösterildi. Göçmüş ile dünyayı bilmişin arasında NUR’unu görmüşsün. Göçmüş, türbede olan; dünyayı bilmiş, GARİB. YUNUS’umun yeri. Yolunu yol edelim. Dileğini, kendi gücüne bağla, ALLAH’ımın VERDİĞİ’ni göreceksin. Aynayı, yüzüne aydın yönden bak ki, gölge düşmesin. Günde ‘Gam.’ desen bile, geleceğin aydın olduğu bilinsin. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Sazı, sepeti örmek için alırız, kula vermek için değil. Güdülen koyun olsun, verdiğin sana gelsin. Yanımızda olana derim. Elma alan dörde bölen, her kulun hakkını yerine verendir. ‘Yerine verdiğin sana gelsin.’ dedim, duacı oldum. Niyetin açıklığı, niyazın oluşuna delildir. Tarlaya giren, ‘Sahipsiz.’ diyen yanılır, sadece maddeye sarılır. Manayı düşünse, sahipsiz olmadığını bilir. Senin malına ‘Sahipsiz.’ diye oturulanda, ‘Hakkım gider.’ denmesin. Unutulmasın, ALLAH’ım gidenin yerini doldurur. Bilinmez rüzgar ne yönden eser; ordan alır, burayı örter. Geceyi, yıldızların görüntüsüne sebep diye sevelim. Bunu bildikte bir adım öteye atmış olursun. Her makama, adım-adım gidilir. Her zaman derim; alan, bilir. Yemeniyi giydiğinden beri, bağın verimini beklersin. Bekleyen alır, sergiye verir; şarabı olur, dileyene sunar. Günler sebepleri doğurur. Çalışanın emeği, çok yiyenin göbeğine benzer. Akan suyun durduğu görülmez. Sahili bulan, fırtınadan korku almaz. Gözünü sakınan, kendine güvenini bildirendir. Çöpten sakındın, ya sivilce olursa ne yaparsın? Onun için, sakınmayla temkini ayıralım.

Yediğiniz sizin olsun, dediğimiz bizden gelsin. Cümlenize selam. Yerimiz, gönlünüz; sorumuz, niyazınız. ‘Alsaydım, yumağa bağlasaydım.’ dediğin an, VEREN’i unuttuğun andır. Göğün altını diyen, kainatı çerçeveye vurandır. Göğün ne altı, ne de üstü vardır. Gerçek olan, yerine oturandır. Kulun ‘Benden.’ dediği, yerini bilmediğidir. Yerini bilen, olana uyandır; kafesi hazırlayan, kuşu bekleyendir. Daha önce dedim, ‘Kafes, kulun ameli; kuş, emeli.’ Nerden gelsek, neyi desek; kulun dediğine uymaz. Gönüllerin yolunu, kainatın kulunu, ‘Uyan.’ dediği gecedir. Kulunu uyandıran, KUR’AN-I KERİM’e nokta konduğu gecedir. Güzellik; her kulun uyuşunda, gününü duyuşundadır. Her kulun gönlü, müstesna günlerde hamur misali yoğurulmaya yatkındır, duası da kabul olunur. Dünya yükünden sıyrılıp kendini duyanlara, gidene duacı olanlara; açık yol görünür. Onun için ‘Öyle günde gidene ne mutlu’ denir. Ne var ki kulun mübarek olması, güne bağlı değildir. Solan yaprak, günü gelende dökülür. Ağaçtan kasıt değildir. Ağaç, her yaprağına aynı ölçüde verir. Yaprağın günü gelende döküldüğü görülür. YUYAN’ın elinden alan, yemeniyi ayağa geçiren; dağa değil bağa gider. Dağa varmak için ayağa çizme çeker. Yemeni yetersiz ise, neden giyersin? Yoncayı yerde, çamı yukarda görürsün. Açalım. Bağ, YÜCE’nin MEYDANI; dağ, varanın gideni. Dağa gidenin, güce ihtiyacı olur. Yumağı YÜCE’ye bağlayan; ‘Bağdan geçtim, dağına düştüm.’ diyendir. Bağ, mürşit ile bulunur; dağ, kulun kendi ameli neticesi emelini bulur. Sonun yeri yok. ‘Son.’ dendiğinde, hataya düşüldüğü görülür. Dünyayı yerinden alan mı var? Kainata çivi koyan mı var? Değişen, kulun dünya gafletidir. Dünyada çok mal isteyen, ‘Çok oyuncağım olsun.’ diyen çocuğa benzer. Kement yapsan, mülkünü yanına alsan; gelişte gerekmez. Cepte olsa seninle de gelse, burada yayıntı diye atılır. Aştığın geçitten ardına bakma. ‘Gelen kim?’ deme. Yerimin geldiği, sebebin sorulduğu düzende, sözümüz yetersiz denmesin. Verilen, kuluna mal edilmesin. ‘GARİB’ten gelir.’ diyene derim. Saman yetersiz gibi gelse de, suyun altına düşmez. Suyun altına giden nedir? Ağır olan. Ağır olan, dibe çökendir, olduğu yerde kalandır. Saman kendini suya bırakır. Verilen yakıştırılmayan, saman misali uydurana derim. Değersiz bulunur, kendi görgüsü ile ölçü vurulur. Öyle diyen, altın da olsa dibe çökendir, olduğu yerde kalandır. Saman, yukarıdan bakandır; ağır olan, aşağıdan bakandır. Gaflet. Kulun elinden gelen ne kadardır? Elinle alırsın, öteye koyarsın, yine dibe çöker. ALLAH’ımdan dileyin; karlar erisin, sular hızlansın, ağırlıkları sürüklesin. Dileğine çerçeve vermen yersiz. Yalın dilinle niyaz et. Suyun aktığı yerde, yol açılır. Üzüntün yersiz. Gönülsüz olan yok, ne var ki güvendiği ağaç değil, kurumuş. Okuyan, sebepsiz olanın sualini etmez. Masal okursan, ‘Nedendir?’ diye sual eder misin? ‘Günün uygununa gideriz.’ derler, gidişte esasa uymazlar. Yapraktan söz ederler, yaptıranı bilmezler. Olmadan oldurmaz, kul yolunu bulduramaz. Sohbetin yerini yemeniye bağlayalım, gelenin müjdesini verelim. Olan, yazılandır. Yazılan, hayırdır. Aydın günü, gelenden beri bilmiş; her güne, sebep sormadan uymuş, gününü gücünce değerlendirmiş. Geçeni, çalışarak; olanı, arayarak bulur. Oyunu yerinde kullanmış. Kendine dünya üzerinde verdiği mekan. Aldığı zaman, uyduğu görülür. Sahibi olanın yerini, zulüm ile değil, sohbet ile alır. Gününde uyduğu, huzuru bulduğu; bilmeyi değil, sevmeyi yerine koyduğu görülür. Sunduğum, suyun yerindendir. Verdiğim, gönüle derindendir. Olduğu gibi, gönülde bulduğu gibi. Her olayı, kendi gönül ölçüsüne göre değerlendirir; kullara ölçü vurarak değil. Yaprak nerde olsa, ağacına bağlıdır. Yeterince verilen, dilenince gelene şifayab olan; ne yol ile dilerse, yerini bulur, bulanın ölçüsü ile sevilir. Saz ile sözü biliriz, ayırana uyarız. Gününüz hayıra bağlansın. Yemeniyi bağda giysen yeridir. Dağdan söz ettim, ‘Ulaşılmayacak gibi görmem.’ dedim. Ne var ki, AŞK’a düşersen, ‘Giderim.’ dersin. ALLAH’ıma sığınırsan, elbet çıkarsın. Çileyi, yolun başında değil, gidişte görürsün. ‘Yeter.’ dediğin an, geriye dönersin. Gayrete gönül bağladığın an, varışa uyarsın. Olay budur. Mor rengi verdim, ‘AŞK’ın hududu.’ dedim...

 şifayab: şifa bulma, iyileşme. 

Günümüz güzelliğin yoludur, yolumuz suyun akışıdır. Sıkana uyarız, bakana değil, sökenden kaçarız. Evet, ağacı. Olumun verdiğine uyanın, yardımcısıyız; KADERİ YAZAN’ı bilenin, yoldaşıyız; sohbeti O'nun ADINA dileyenin, haldaşıyız. ‘Gök kime ne verir?’ dersiniz. Verimi olmayanın, kainatta yeri mi olur? Ne yaratılan boş, ne verilen. Oymayı ele alan, aynayı yüze veren; kendinde arasın, olayı tarasın. Tarağı vurduğun yerde, yumuşak zemin görürsün. Tarlayı sürmeden, ekine başlamazsın; ekim serpmeden, verimini beklemezsin; ekime verdiğin emeği, söküme vermezsin. Yemeni yerde, dumanı gökte olsun. Gökte olan, sana gelmez. Güneşin verdiği, her kulu sardığı malumunuzdur. Yumurtayı ele alsan, ‘Yumuşak versin.’ dersin, yumuşak olan yerde, kırılmasından korkmazsın. ‘Yumurta nedir?’ dendi. ‘Gönüldür.’ deyim, yerine koyayım. ‘Aya mı gidelim, dünyada mı kalalım.’ diyene de ki; ‘Nasip olan yerde kalırsın. Cebini ne ile doldurursan, büyüklüğünü ona göre yaparsın.’ Gezmeyi düşünen, kendine pabuç alandır. Oğulun yerinir mi, gayesiz gezinir mi, soluğu sorulur mu? Denmediği gibi olsun. ‘Ademoğlu.’ dedim. Kanda olanda, zan ile gidende, suyun akışına yüzünü dönende; denecek ne kalır? ALLAH’ıma duacı olunur. Sohbete taş atandan soran; yolsuz kalır, yolları çok gözetir. Gününün dönüşü olsun, AMİN. Duamız yerini bulsun, AMİN. Unutulmaya gönül koysun. Yani öyle dönüş yapsın ki, hatırlanması lüzumsuz kalsın; kendisi yolunu çevirsin, yuvasına unuttursun. Kulunun ölçüsü ALLAH’ımda. Gitmekten maksat, yorumdan uzak kalmak. Kalıp nedir? Beden. RUH nedir? NUR’dan. Güzel nedir? NURU’nu bilenden. O'nun NURU’ndan olduğunu bilen, NURU’na leke düşünmemeye çalışır. Aslında NUR leke almaz, NUR ile RUH arasına perde koyar. ‘RUH NUR’dan dedin, arasına perde koydun.’ derseniz; RUH, varlıktır; varlığı, NURU ile besler. Adımını büyük atan, gideceği yere çabuk varandır; dumana yer veren, kendinde olanı görmeyendir. Yuvaya niye pencere yapılır. Işık gelsin diye elbet. Pencere kapalı olunca, ne ışık, ne hava. Yuvada ne olur? Hem karanlık, hem havasızlık. Kulun yaşantısı bozulur. RUH’un da beslenmesi ALLAH’ımın NURU’ndandır. Gönül penceremizi açalım ki, beslenelim. Fakirin zengine verdiği, onu güldürür; güldükçe, gaflete düşürür. Eğer fakir ona verebildi ise; candan vermiştir, verdiğini nasibinden kesmiştir. Ona güldüğün, NUR’una perde çektiğindir. Ahiretin yolu; yolunu bilenle bulunur, dünyayı sevenle değil. Yolunu bilmeyen çok yürür, ne var ki yolunu uzatır, karışık yoldan gider. Eğer mürşit, ona manadan gelmiş ise; yudum-yudum verir, yanlış yoluna gitmeden çevirir, çünkü olacağı bilir. Mürşit, yolu bilmeyenlere öğretendir. Senin öğreneceğin var mı? ‘Var.’ dersen, sor. ‘Manadan gelenin verişine uydum.’ dedin ya! Mürşide soracağın var mı? Öyle ise aramaya hacet yok. Sondan iyisini verenin kuluyum. Son nedir? Kıyamet günü. O gün ALLAH’ım kulları ile kavuşur. ‘Nasıl?’ dersiniz. Bedenden sıyrılmış, mantıktan ayrılmış, O'nun NURU ile yoğurulmuş kullarını yerine verir. ‘Beden ayırır mı?’ dersiniz. ALLAH’ım elbet ayırmaz; ne var ki kul kafesten kurtulamaz, tam benliğini bulamaz. Onun için, anda perde olur. Tam kavuşma, kafesten uzak kalma iledir. Olumun verdiğine uydun, hayıra kendini çevirdin; zulüm ile değil, sabır ile imtihanını verdin; AŞKI ile doldun. Dolu gönül, dünya tamahına yer bulmaz; çünkü gönülde, AŞK’tan yer kalmaz. Kalanın seveniyiz, yolunu bileniyiz, duacı olanıyız. Yerini AŞK’tan besleyen, oynadığı koluna, yoluna zarar vermez. Yemediği aşa kul kötü demez, dumanını kulun yüzüne üfürmez. Sepet örelim, dileyene verelim. Yediğin senin olsun, sevdiğim benim. Oymayı yumuşak tahtada kullanın. Aşın önüne çorba koymazsan, mideye sıkı yemek girer. Geçici olanın çaresi bulunur, göçücü olanın nefesi tükenir. ‘Ne demek?’ derseniz; ayağını adım ile atarsan yavaş gidersin, koşmaya çalışırsan düşebilirsin. Onun için tutunacak yer ara ki, düşmeyesin. ‘Tutunacak yer neresidir?’ dersen, imanın. (Resim verilir: ABDÜLKADIR GEYLANI HAZRETLERI) Yerden-gökten-sudan alan, gönül ile kainatı saran, ABDÜLKADIR GEYLANI HAZRETLERI. Tarla kuşu, ekinin dişinde. Günün konusu, kuşun yapısına uygun. Yükünü yerde bulan, mülkünü torprağa bağlayan, gücünce çalışıp ‘ALLAH’ım.’ diyen; yolda kalmaz. Nasibin olan senden gitmez, sebepsiz kuş uçmaz, tarlayı seçmez. Öğmek değil, sevmek gerek. Mürşit için dedim. Her sorana de ki: ‘ALLAH’ım dediğin yerde, gücünden söz etme; olanın gücün lie gea. ldiğini sanma. ‘Hangi yolu seçeyim?’ deme. Seçtiğin yol senindir. Geçtiğin yol rüyada olur, ne ileri ne geri götürür. ‘Hangisini seçeyim?’ diyene dedim. ALLAH’ıma havale edilenin, doğruyu buldurduğu görülür. Güzellik, olana uyulandadır. ALLAH’a ısmarladık.

Olumun verdiğini, yumağı ile harcayandan söz edilir. ‘Yolunu görmedin mi?’ dersiniz, her olay bizden verilmez, imtihanın kapısı olur. Her zaman derim, mantık, kulun. Kaderden söz edildikte, ‘Nasıl olsa, yazısı böyle.’ denir. Doğum, ölüm, evlenme değişmez. Ne var ki, aradaki olaylar, her an değişmeye muktedirdir. Kulun seçtiği eş, olur gibi gönünse de; eş, yazılandır. Aradaki olaylar, kulun gönül yapısına eşittir. ‘Nasıl?’ derseniz; kulun aleyhine söylenen söz, edilen iftira, gelir senin en can noktanı bulur. Yazılı olan eşe, en yakının hakaret ile varır, etraftan türlü söz gelir; senin amelin seni bulmuş olur. Amelin iyi ise, olaylar da iyiye bağlanır. Değişen kader, odur. Kuluna iyi davranırsan, iyi olayla karşılaşırsın. İki rahmetten biri odur. Ortada olan olay, tefsire yol açmaz. Senin hatan olsa idi, gidip kulun kapısını çalmazdın. Hata; oradaki kulundan kaçar, gönlünü olaylara kapar. Hata ordadır ki; oğlu bildiği gibi değil, dediği gibi göstermek ister. Ona daha önce dedim. ‘Oğul gemide fırtınaya tutuldu, duacı ol. Fırtına dursun, sahile varsın, kula söz düşürmesin.’ HAZRETİ ADEM der ki: “Merama değil kerama düştü. Keramet. Meramı bulmadan, keram olmaz.” Ona ancak verildi, ‘Verilen derilsin.’ dendi, ortaya kondu. İmtihanı, en güzel ortamda olmalı idi. Uymayan kullarla, yolu dönüklerle karşılamış olsaydı; ‘Hata cemiyette.’ denirdi, kulu kul affederdi. Cemiyetin sohbetin, en güzelini buldu; o yoldan imtihanı kaybetti, ALLAH’ımın EMRİ ile HAZRETİ ADEM elini çekti. Kaygunuz olmasın, ona deneceği ben verdim size. Güzellik; yumağın aldığını bilmeden, yolunu bulmada. YUNUS’umun erdiğine denk. Gülün, güzellik görün; olaya ‘Kötü tesadüf.’ demeyin. Seni sana bildiren her olay, ne hayırlı olaydır. ‘Aymayı bilsin, ‘Yoluma.’ desin, gününe kapak örtsün.’ deyin. KUR’AN beddua vermez, kulunu eritmez. KUR’AN’ı o yönden düşünenin akıbeti görüldü, ele delil verildi. Üzüntüye ne hacet? Oğulun anasının dediğini söylerim. Aslında onun kapısı kapanmadı, o kendi kapadı. ALLAH’ım, kulunun kapısını niye kapasın? Gücünü güç yolda olana harca ki değerlensin. ALLAH’ımın dediği olur, kul ettiğini bulur, iyiyi bulan affedilir. Yamalı giyenin yamasına söz eden, yamayı da bulamaz. ALLAH’ım affetsin. Aynayı eline alan, gülerek yüzüne baksın; yerini dünyada alsın, gönüle ahiret için ölçü koysun. Ne var ki her kul, kendi gönlünü ölçsün. ‘Nasıl olur?’ derseniz; olaylara uymakla, uymadığına kulağını örtmekle, göremeyeceğine gözünü kapamakla. ‘Yolumu buldu isem, gönül yolumdan.’ dersin. Ancak haceti olanda yolunuzu bulur, gelenin yolu sohbet ile açılır. Sohbetimize itibar edilir, hacetine değil. İşte ölçüyü buradan vurabilirsin. Ne var ki yalnız kendine. ‘ALLAH’ım.’ dediğin anda; O'na uydun, selamet yolu buldun. Üzüntü etme, olaya göz atma. Kapak örtülsün, güne dönülsün. ALLAH’ıma emanet olasınız, olayı cümleniz bal ile bağlayasınız. Söze söz düşürene, ‘Doğruyu derim.’ diyene. Dediği doğru, ne var ki denmesi gerekli olandan uzak. Cemaat kurulsun, sözün örtüsü örtülsün. Gönlünü yoklasın; unutmayı değil, görmemeyi-duymamayı denesin. Günü gelir cemaatımız toplanır. Üzüntüye yer yok. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. 

Zalime zulüm neşe verir, yemini etse de dönüşü kolay gelir. Onun için zalimden söz almaya değil, ona söz vermeye çalışınız. Güçlüğü yenmek değil, kolayını bulmaktır zor olan. Güçlüğü yenmeye değil, geçimin kolayını bulmaya çalış olsun. Elden olan dilden gelmez, kulun dilediği her zaman olmaz. ‘Neden olmaz?’ dersen, her dilenen, kula hayır vermez de ondan. Varsın yerindiği yönde yürüsün. Kul hem yerinir, hem aynı yolda yürürse; kendini kimsesiz bulmuş demektir. Kimsesizlikten maksat, dünya kulu değil. Her kulun YARDIMCI VARLIĞI olur. Ne var ki, sevdiğini sevildiğin gibi göstermene sebep olur. Kötü olan yoktur. Kulun niyetine uymayan, kula kötü gelir. Olayın bağlantısından, güzelliği çözülür. Mecnun misali dağı aşandan, Leyla’yı sorarsan; cevabını alırsın. Geçit vermeyen dağın önünde duran, ‘Zorludur.’ der. Çizmeyi giysin, yürüyüşe geçsin; aştığı görülür. Gayretin kuldan geleceği bilinsin, ULU’sundan elini alsın. Suyun başında çeşmenin taşında oturur; gelene verir, geçeni çevirir, elbet sana da YARDIMCI olur. YUNUS EMRE. Semerden geçen, çıplak ata binmeye çalışır. ‘Yazık olur.’ dersen, ALLAH’ım atı korur. Mücadele edilenin yetersiz olduğunu sanma, geçtiğin günlere yanma. Yumak, örülmek içindir, sökülmek için değil. Gölgeyi güneşten kaçınmak için seçersin. Güzellik olaya uymadadır, gönül ile olmasa da kuluna duyurmadadır. Camın ardından bakan, dünyayı aydın görendir; CAN’ın ardından bakan, olaya uyandır. Cengini kazanan kumandan elbet tebessüm eder. Ne var ki, yüzündeki tebessüm, gönülde olmayabilir. Gönülde esen fırtınadan ses etmeyen, her zaman mesut görünen insandır. En doğrusu odur. İç dünyanı açtığın, ALLAH’ın olsun. Kuluna açtığın, sergiye saçtığın olur, elden ele yürür. Yumuşak olmasa da olsun, yeter ki tatlı gelsin, her olay bal ile bağlansın. Son sözü sen söyleme, ona söylet. Umduğunu almak gerekir. Ne var ki, yüzündeki tebessümü gönlüne de kat. Yemeni giydin, bağa yürüdün, bağda ‘Üzüm hani?’ dedin. Sabıra yer versene. Görülmüş mü, koruk ermeden üzüm olsun? Koruğu yiyemeyen, üzümden geçmez. Gelişimin, neticeye bağlı olduğu bilinsin. Yemeniyi giyenle, ‘LALELİ’yim.’ diyen, YARDIMCI’n olur; LALELİ, ayağına yemeni giydirir. Bu alemin sevgisi, kainatın sargısıdır.

Hoş gördüm. AŞK ile geldim, meşke düzen kurdum, cümleyi GÜL’e bağladım. Yaprak olan her dalın goncasını derdim, meclisimize serdim. ALLAH’ım sizlerden de RAZI olsun, sahipsiz bırakmasın, öksüz kalıp yakmasın. Öksüzlükten maksat; ALLAH’ımın öksüzü olmasın. Oymayı ele aldık, yumağı oyma misali işledik. Seferden dönenden soru edersen, diyeceği çok olur. Çünkü sefere gidenin görgüsü genişler. Çok okuyan, zahiri alır; çok gezen, içinde yaşar. Zahirden olmak, şüphe ile karşılanır; içinde yaşamak, olduğunu bilmektir. Yolun ötesini bilir misin? Gitmediğin yerin bilgisi olmaz, sadece duygusu olur. ‘Gecemiz.’ diyelim, dünya gününe uyalım. Yamalı fistan giysek, ‘Nasibimiz.’ diyelim. Altın sahanda da yesen, bakırda da yesen, aşın tadı değişmez; değişen, övüntü verendir. Benim olmayanla öğünmek, elde olmadığında dövünmeyi gerektirir. Yosunun değeri, denizin dibinde olduğu müddetçedir. Denizin yüzüne çıktıkta, yayıntı  olur. Gayreti gösteren, denizde yüzmeyi bilendir. Sahili dileyen, denizden çıkandır. Gölgeye neden kaçarsın? Güneş yakmasın diye. Güneşin yaktığı görülmüş mü, eğer kendini alıştırırsan? Soframız kurulur, aşımız taşınır, cümlenize sunulur. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Hep beraber eller kalksın. Cümle geçmişlerinize cümlemizle, FATİHA okunsun. Dualarınız alındı, hayrat misali elden ele dolandı, gönülden gönüle aktı. Bayramın gelişi, dualar ile karşılandı. Bayramdan maksat, edilen dualardır. Çünkü her anılan geldi, geldiği ile kucaklaştı. SAMANYOLU, YUVA’ya yol açtı. Yolumuz YUVA’nın, kolumuz GARİB’imizin. Cümlemiz cümlenizin duasını aldık, ‘ALLAH’ım.’ dedik. Uygun olan, dolguya gelendir. Dolgu nedir bilir misiniz? Müminin AŞK dağarcığı. ‘Kalem neden oynar?’ derseniz. Söz sohbetin tuzudur, kalbimiz dolgundur, GÜL’ümüz yolumuzdur. Gelmeden umdunuz, ‘Muhakkak gelir.’ dediniz. Camiyi bina eden, gönülleri yoklamaz mı? Cümle mümin kullar, GÜL’lerini koklamaz mı? Ateşler yansın, yanan kor olsun, güzelliği yanışta bulsun. Göçünüz umduğunuz gibi olsun. Okşanan sırtlarınız taşa gelmesin. Mutlu gecemiz kutlu olsun. ALLAH’ım kainatı NUR ile boğsun. ‘AMİN.’ diyelim, GÜL’ümüze FATİHA okuyalım. Tevazuun en büyük örneğini bu gece gördünüz. FATİHA’yı önce cümleye okuttu, sonra kendine sunulanı cümleye dağıttı. Onun elinden dağılan, cümlenin. Cümle ÜMMET-İ MUHAMMED kullarının RUH’unu, kat be kat şad etti. Cümlenin. Açılan her kapı kulu içindir, yumuşak yolu içindir. ‘Almadan verilmez.’ dersen, vergiden kaçmış, şüpheye düşmüş olursun. Karşılıksız hiçbir şey olmaz, ne var ki karşılığını ALLAH’ımdan bekle. Yemişi tazeden, kalmışı kurudan seç. Yemeden duran, bayata dönendir. Yemeyeceğini kurut, çürütme. Aşın tuzu katıldı, sofraya geldi, birer kaşık yendi. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Hayalin hududu kesintiye gelmez. Şafakta denize varan, denizde güllerin açtığını görendir. Günün gecesi, kulun gönül penceresidir. Pencereden bak, kapatma sakın, göreceğin karanlık değildir. Çünkü gönlü aydınlık olan karanlığı görmez. Karanlık olmasa yıldızlar bilinmez, yıldızlar görülmese gece sevilmez, deryaya gece yıldızın gölgesi düşmez.  ‘Aynayı eline alan, yüzünü görür.’ demedim mi? Yazı da kulun aynasıdır. Cümlenin. ‘El açalım, cümle için.’ deyin. Kendinize duacı olun. Dolunun yanında boş olmaz. Dolan, boşu bırakmaz. Defterimiz, GARİB’imizin olsun. Yumaklar, yazılarımızı alsın. Uyku ile bulan, uyanık kalmakta direnmesin. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Gönüller yolunda bağlantı oldu, cümle ile bağa girildi, sohbetin tadına doyum olmadı. ‘ALLAH’a ısmarladık.’ diyelim, alınanları hazma verelim. 

‘MEVLÂNA’yım.’ diyenle yolunu veren, kumunu eleyendir. ‘Yazıların yumuşak olmuyor.’ denir, sözüme uymadığı söylenir. Adını almadan izin yersiz. Dünyada kalandan eline aldı. Gelen, adını daha önce verdi. MEVLÂNA. Evet, amma CELALEDDİN RUMİ değil. Yolsuzluk yok, yersizlik yok. Diyeceğim yine aynı; gelene, uyulsun. Ne var ki, dünya programını kul kendi çizsin. Ona diyeceğim, yersizlik yok. Konuşmayı dahi siz isteyin. Daha önce verdiğim duaları okumadan çağırmayın. Yumuşak yol bulan RUHLAR gelir. İsimde yanlışlık olur. Onun için AYET-EL KÜRSİ okunmadan yazılmasın. Onbir. Dedim, daha önce verdiğim dualar edilsin. Konuşma günü sizler tarafından tayin edilsin. Haftanın iki günü. Onu siz tayin ediniz, saati geçirmesin. Şüpheye düşmeyin, ‘Nasıldır?’ demeyin. Yolunuzu kendiniz çiziniz. MEVLÂNA’nın gelişini bilmez misin, deyişini duymaz mısın? Şüpheyi, şüpheli hareket getirir. Sizin gönlünüzde olanı görür, sevindirsin diye adını verir. Olandan- olmayandan ayırmayın. Kayıtsızlık değil, yetersiz kalınmasın. ‘Sözünü yapmamak, kayıtsızlık.’ demeyin. Ona deyin ki; ‘Biz dünya yolu değil, ahiret kapısı ararız. Dünyayı kendi çizeriz.’ Eşine de ki; ‘Yolun başını bulmak için, kapıdan geçmek gerekir. MEVLÂNA dedi ki, ‘Kapıyı gösterir mi soralım.’ ’ Yemini etse de, gönlünü açsa da; şaşılmasın, yolumuzdan geçilmesin. ALLAH’ıma emanet olasınız. Görgümüz yetersiz değil. Korumak, ‘Dileyene git.’ demekle olmaz. Yalnız olmadığını bilmez misin? Unutulmasın, GARİB’te olanın yedeği yoktur. Korunma yolu izinlerle olur, o da yalnız GARİB’e verilir. Yoğurdu yemeyen, tadını bilmez. CAN derdine düşen, yoğurdu arar, sevmese de yer, şifayı arar. Yumuşak bulan her RUH gelebilir. Kötülük asla. MEVLÂNA’nın YUVA’nızda olduğu bilinmez mi? Yumuşak yol alan, gönülde AŞK görendir. Neden ona denmesin? ‘AŞK ile dolu gönlün olduğu bilinsin.’ Evet, yolumuzun vazifelisi değil misin? ALLAH’ıma emanet olasınız, şüpheyi silesiniz. 

Hoş gördüm. Cümlenizi kutladım, ‘Selam sizlere.’ dedim. Hummalı olunmasın, kötüye yorulmasın. Gelişten maksat, hoşnutluktandır. Dünya günün kutlu olsun, yarının mutlu gelsin demekten, sözünü aldığını bilmekten, huzuru büyüktür. Dualarını aldı, ‘ALLAH’ım RAZI olsun.’ dedi. ‘Huzurum büyüktür, gam etmesin. Dünya olayı onu üzüntüye sokmasın. ‘Olaylara dargın mı?’ demesin. Dünya günümde dert almadım, hepsini hoş gördüm.’ der. Senin gönlünde olanı, senden iyi bilir. Onun için, ‘Dert.’ deme. ‘Konuk gelen, hatırını soran, hoş olsun. Gelmeyene de hoşluk versin ALLAH’ım.’ de. CAN’dan aldığını CANAN’a verirsin. CANAN’ı kendi CAN’ından çok seversin. Uyandan- uymayandan ALLAH’ım RAZI olsun, cümleye doğruyu buldursun. Duasını her alan gelir, yakını ile kucaklaşır. Ne var ki, bunu bazı kul görür. Yerince görürler, sevdikleri yerde dolaşırlar. Gelişi sevişindendir. Dünya gailesi, onları huzursuz etmez. Dolaşık yumak senden değil. Huzurun bozulması da senden değil. Seni bahane eder, hummalarına konu yapar. Gönlünde bahar açsın, yuvanda neşe olsun ki; anacağın gelişinde, ‘ALLAH’ım şükür.’ desin. Ayrı yuvanın sesi, huzuru bozmaz. Olur, geçer. Yuvanın huzursuzluğu kulun ömrünü karartır. Onun için, yuvanın huzuruna bakasın. Dualarını alanları sorarsın. ‘ALLAH’ım RAZI olsun, duasını eksik etmesin.’ derler. Anan ile babanın. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Gönül yolundan aldım, onlara ilettim, ‘Duası sizlerle.’ dedim. ‘Alırız, ‘ALLAH’ım RAZI olsun.’ deriz, huzuru buluruz.’ dediler. ‘Dünya olayından sıyrıldık. Yolunun, sıyrıntı olduğunu gördük. Dünya bağı olmasın, dünya, kulu kendine bağlamasın. Evlatlarımıza duacı olduk. Yolun en doğrusunu bilen, gönlünü ALLAH’ım yoluna bağlayan senden, ALLAH’ım RAZI olsun.’ dediler. Duanızı ediniz. Gidenin yeri, daha belli olmaz. Her kul anında gidişte mertebesini almaz. ‘Dünyada hazır değil mi?’ derseniz, sorgusu suali bitmeden yerini almaz. Müstesna kullar ayrıdır. Neden sizlere geldim? Dünyadan ahiret yolunu buldurmaya. ‘Sorgusuz sualsiz mi gideriz?’ derseniz, sorgu sualde yanınızda oluruz. Müsterih olunuz, müjdeyi alınız. Gam edilmesin, varıştan korkulmasın. Aynayı elinize aldınız, yüzlerinizi ULULAR’ınız ile gördünüz. Dünyadan, varışın yolunu öğrendiniz. ALLAH’ıma şükürler olsun, kulundan bizleri ayırmasın. Kul yolunu çevirmesin, bizleri mahzun etmesin. ‘ALLAH’a ısmarladık.’ deyim, tekrar gününüzü kutlayım. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Yumuşak olunuz. Hatunlara sözüm yok. Yumuşayan, kendi kazanır, kendi sorgusunu azaltır. Hatun olan, dilinin yerini bilir. Er olan, gözünün yolunu açar. Sözü, arı balınca deyin, arı dilince değil. Yumuşak olanın sözü edilmez. Sözü edilene, yumuşak denilmez. DEDE hatununu, şikayet ettirmedi. Oğulun hatununu dahi sözden korudu. Selahaddin olduğundan değil, oğula emanet edildiğinden. GARİB, Selahaddin’in kızı değil, ne var ki karındaşıdır. Müşerref te Selahaddin’in kızı değil, Emine hatunun kızıdır. Onlar size emanettir, sizleri koruduğunu bilseniz. Günaha müstait olan, erkektir. Onun için onları dünyada, sizleri ahireti için korurum. ALLAH’ım cümleden RAZI olsun. Gönlü açık olan hatunlarınız, sizlerden iyi gün görsünler. Onların yolundan, ahiret kapısını bulasınız.

Yolumuza düşenler, sohbet ile pişenler; cümlenize selam olsun, gönüller AŞK’la dolsun, her dileyen meclisimize gelsin, nasibini nasibi olduğu kadar alsın. Her gelenin nasibi aynı olmaz elbet. Yediğiniz sizin olsun, dediğiniz bizden gelsin; içtiğiniz sizin olsun, tadını ALLAH’ım versin; meclisimiz ALLAH’ımın ADINA kurulsun. Mübarek ayı geçtik, hak olan bayramı yaptık. Gelen güne duacıyız. Geçen günden, yol münasip. Şüphemizi sildik, yerde toprağı gördük, ‘Dünyalık.’ dedik, toprakta yatandan künyeyi aldık. Aldığımız sadece ibrettir. Her künyeyi sıyıran, göçünü hazırlayandır. Güğüm dolu da olsa, boş ta kalsa; gidişe iltimas yoktur. Söyleyeni değil, olanı bilmek yeter. Meyveyi sordun mu, kabuğunu soydun mu, olmuşunu yedin mi, çekirdeğini dürdün mü, dünya olayını bohça misali sardın mı; senden huzurlu kul olmaz. Her kul, haramı da helali de kendi yaratır. ALLAH’ım “HER OLAYIN AŞIRI OLANINDAN SAKININ.” der, verişine ölçü vurmaz. ‘İki yüz elli gram üzüm ye, gerisini yeme haramdır.’ demez. Amma sen, kendini ölçüye vurursan, ‘Benim ölçüm bu kadardır.’ dersen; ondan ötesi haramdır. Aşını yedin, ‘Şükür.’ dedin; baklava gördün, ‘Daha olsun.’ dedin; orası, haramdır. Midenin alışına uyacaksın, bünyenin alışına uyacaksın, nefsinin alışına uyacaksın. Uymadığın, haramdır. ‘Gözlerimiz açıla, NURU ile saçıla, RAHMETİ’ni gördüre, CEMALİ’ne erdire.’ dedik, duacı olduk. SAHİB’ini bulduk, deryasına vardık, dünya halini dürdük, sevgimizi sergiye koyduk. Sohbetimiz yozmasın, esastan çıkılmasın, sevgimiz sergiye konmasın. Şahı gören, ayağa kalkandır. Fistanını düzelten, sözde saygıya varandır. Saygınız; bedende-sözde değil, gönülde olsun, sohbetin aslından çıkılmasın. Gülen ile ağlayan aynı gayede gidendir. Üzüntü eden, ALLAH’ıma el açmaya vesile olduğu için, üzüntüsüne şükretmelidir. Üzüntüde olan, ALLAH’ına yakarandır. ALLAH’ım, yakaran kulunun yanında olur, üzüntüden kurtarmaz. ‘Beni’ diyen yanılır. ALLAH’ım dünyayı senden almış, KENDİ yanına varmış, ondan büyük RAHMET mi olur? Göç değil. Üzüntünün ardından gülüş. Onun sevincidir. Çünkü ‘ALLAH’ım beni gördü, muradımı verdi.’ dersin. Onun için sevinirsin. Korkuyu silelim, yolda kalmayacağımız bilelim. RAHMETİ’ne varacağımız zahmetine, katlanalım. YUYAN’ın aldığı; RAHMETİ’ni dilediğidir, zahmetine şikayetsiz katlandığıdır. ‘GARİB’e yorgunluk.’ dediğiniz yanlıştır. RAHMETİ’ni diledi, zahmeti ona NUR gibi geldi. Almayı bilen her kula. Dünyadan geçtiniz mi, sohbete koştunuz mu; elbette nasibiniz olur. Dünyadan geçmek, yemeden-içmeden kesilmek değildir; dünyayı severek sohbeti bulmak, sevgi ile sözü birbirine katlamak, kulun dünya ölçüsünü ahirete bağlamaktır. Kul zikir ile de varır. AŞK ile varmak, sonsuz sevmektir. Sevgiyi karıncaya bile yöneltmek. Arı, eğer iğneledi ise onu ezmek değil, kendi hatanı sezmek gerek. Sohbetten çıkılmadıkça, sözümüz sana verilir. Arının verişi, dünyaya yerini bildirişidir. Kolunu versen ona, yürür gider; ne var ki derdini sürür gider. YAHYA HAZRETLERİ der ki: “Derdime derman olanı arı sandım, arıya inandığıma yandım. ‘Arıya derman veren, ALLAH’ım.’ dedim, bildim.” Arıya veren kim, sana sardıran kim? Ne var ki, arıyı seçmesi kuluna hizmette görmesindendir. Asmada arı, gülde arı, çiçekte arı, ağaçta arı. Karınca yalnız yerden alır, kendi kilerini doldurur. Arı, daha önce verdim; cümleye çalışır, cümleden toplar, ALLAH’ımın verdiği her nimetten toplar. Demet ile topladık, YM diyelim. 

Aymayı bilenlerle, sohbeti alanlara, selam derim; sözü merdivene getiririm. Söyleyiş, alışa denktir. Meydanı aşanla, merdiven başına gelen; yolunu yürüyendir. Merdiven başına geldik, meydana nazar ettik; ne yolda taş kalmış, ne kula baş eğmiş. ‘ALLAH’ım.’ dedik, geldik merdiveni bulduk. Ne var ki, buluşu kendimiz bilelim, ‘Biz bulduk.’ demeyelim, buluşumuza sevinmeyelim. Verişim, yolunu görüşümdür. Aşık olan yanar, ‘Serinlesem.’ der. Serinletmek için dedim, gönüllere nur serptim. Alacağınız müjde budur. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Dendiği gibi olsa, yol söz ile dursa; ALLAH’ım kuluna dil vermezdi. Denir ki, ‘Sözünü sert diyenin, yolu yoktur.’ Sert olan; yolunda kırıla döküle yumuşar, kum misali yol alır. YAHYA HAZRETLERİ der ki: “Rüyayı gören de, yorumunu veren de, ALLAH’ımın kulu. Ne var ki, ikisinin bağlanır yolu, belli olur hali. Yeğdir; her kula nasip kale burcuna varmak, cümleyi oradan görmek. Ne var ki, merdiven çıkmaya layık olmak gerek. Dünyanın zehrini de aldık, şerbetini de içtik. Ne zehrinden kahrolduk, ne şerbetinden kalb olduk. Ne aldı isek, gönülden aldık. Zehri de şerbeti de, gelenlere bıraktık. Yol niye yürünür? Sona varayım diye. Dağ niye çıkılır? Etrafa nazar edelim diye. Denize niye girilir? Her kul ne niyet ile girerse, ameline göre alır. Kimi serinler, kimi şifasını alır, kimi paklanır, kimi haklanır. HAK nedir? ‘Haklanmış’ sözü, aslında ALLAH’ını kendinde bulmuş olanadır. Aslında ölüm yoktur. Kul vardır sözünü eder, ‘Kum çölde, su gölde.’ der, sudan geçer gider. Kul vardır çölü yol diye, gölü hal diye arar; halini, göle verir. Gölde suyunu arayan, çölde ağaç dikeyim diyen; zahmeti boşa harcayandır. Gümüş niye aranır? ‘Dünyayı alayım.’ desen, gümüş zaten dünyanın. Her kul ‘Dünya benim.’ dese, hakkıdır. Tek başına dağa var, ‘ALLAH’ım, dünyanın sahibiyim.’ de, kendini öyle görürsün. Dünya senin için yaratılmadı mı? Elbet senin. Her kulun, anda bulduğu nokta onundur. Fakir olan, dünyadan mülk almaya çalışandır. Hakir olan, her kuldan kendini üstün görendir. Dünya senin iken, ondan bir parça almak fakirlik; NUR ile yaratılmış iken, onu nefis ile harcamak hakirliktir. Gününde yarınını düşünmek, hasislik. Kuşak niye bağlanır, düğüm niye yapılır, düğme niye dikilir? Her olayın sırrı vardır. Dünya kula açık gibi gelse de; sadece görüntüsü açıktır, oluşu sırdır. Dünya kula sır, kul dünyaya sır. ‘Göğün altı-üstü.’ denir, kainat, meydan misali konuşulur. Ne var ki, kainatın ne tavanı ne tabanı vardır. Nasıl ki havada gördüğün kelebek uçar, dünya da öyledir. Kainatta döner-döner. Gezindiğinin ispatı açıktır. Yıllar evveli düşünün, hava değişimi olmadı mı? Daha yakın günler, çocukluğunuzda bildiğiniz günler. Lütuf ALLAH’ımdan, söz bizden. Kul gelenle gideni, gine kuldan bilir, olaya yorar. Olay, aslında dolaydır. Cemile neden gerek? Cem edenden. ALLAH’ım elbet. Cem etmek, kulun elinde midir? Nagihandan lütfuna nazar kılan, danıştığından nasip alandır. Nagihan olan, kendini saklayandır; kendini saklayan, ALLAH’ıma açandır. Maya ile yoğrulan, ekşimeğe yüz tutandır. Mayayı geçirmeden ekmeği fırına ver ki, yerince olsun. Cümleye veririm, alanı görürüm. Varolan, görülendir. ‘Varolanı görmüyorum.’ dersen, ‘Gözünü aç.’ derim. ALLAH’ım, “KAİNATA KENDİMDEN, KENDİ NURUMDAN VERDİM.” der. Sen görmezsen; gözün görmediği için, gönül açılmadığı için derim. Ahireti niye ararsın? Dünyayı niye tararsın? Gönül gözü açmayı denersen, dünyayı da ahireti de bir yana koyarsın. YUNUS, ALLAH’ımın kulu değil mi? Her kul aynı fırında pişmez mi? Her kul aynı dünyaya düşmez mi? Somun aldım, yola durdum, ‘Dileyen var mı?’ dedim. Ne somun bitti, ne kul; her dileyene yetti. ‘Dileyen alsın.’ dedim gelenlere de sundum.

Gidenle yazıya verilen, sohbetin özüdür. Verileni dedim, Çelebi’ye söyledim. Gönülden aldığı gibi yürüsün. Dünya kaygusu ALLAH’ımı unutturmasın; unuttuğun, dünya gailesi olsun. Çünkü sen dünyayı deremezsin, amma dünya seni dürer. Yoğurt yediğin, mideni dinlendirdiğindir; süt içtiğin, duvarını sıvadığındır; muhallebi, mide yollarına hizmettir. Hepsinden yemeli, bedeni dinlendirmeli. Amelin, bedenle ruhunu da dinlendirmek olsun. Dayandığın dumansız duvar olsun ki, bedenine sıvanmasın. Aydın olan her kul, aydın yolu açar; aydın olan kul, karanlıktan kaçar. Aymayı bilen, karanlığa girmez. Girmez, çünkü olaylara şüphe ile bakmaz ve RUH’unu karartmaz. Yorgunluk bedenedir, bedensiz var olana değil. Bedenden kurtulan, sanmayın örtülür. Duamız, toprak altına girene değil, bedensiz aramızda dolaşana olsun. Oymayı aldığın günden işler durursun, danıştığın gibi gözler durursun; YUVA’ya gelenle, gezer durursun. Gölgeyi, yorgunluğu dinlendirir diye seçersin, günün geçsin diye değil. Her gidilen yolun yorgunluğu olur elbet. ‘Gün geçsin, ağaç gölgesini yalnız bana versin.’ demezsin. Gördüğün, aldığın yolun neticesidir. Doğusunu bildiğin, -Doğuş değil, doğu- ‘KABE’ye yakın.’ dediğin alındı. Götüren, olacaktan haber veren, KABE’de yolunu bekleyen, HAZRETİ ALİ. Ona, yolunu değil elini verdi. Onu tatmak. Nasibi olan, ağızda tadı eksik olmasın diye yolunu O'na bağlar. Kapın ALLAH’ıma açık, bağlamaya hacet yok. Sorgunun yolunu sergiye vermek, ağızdan geleni ele almaya benzer. Elde dilendiği şekle konur. Sayısı ne sende ne bende, VEREN YÜCE’de. Gönül sohbete susar, sohbet geceyi açar, karanlığı örter. ‘Alacağım.’ dersen, sohbet sanma çok verir; ‘Gün geçireyim.’ dersen, boş geçer. Bağlantı, ALLAH’ıma olsun; sohbet, karanlığı örtsün. Saray diledin, ‘Yaptırayım.’ dedin. Sarayın, taşını toprağını tanzimdir. Onu ancak düzene kul koyar. Malzemeyi, kuldan bekleme. AŞK yolunu veririm, sizleri yetiştiririm. Görmeye değil, varmaya layık oldun mu? Nasıl olsa görürsün. CEMALİ’ni görmek, LÜTFU’na layık olmaktır. LÜTFU’nu dile, O'na layık olmaya çalış ki, varanda göresin. Yolunu sükunet ile yürü. ‘Yerden toprağı alayım, ayağımı hızlı tutayım.’ deme. Adım-adım yürü ki, sağlam basasın. Sorulan, koşuya çıkmaya benzer. Her koşuya çıkan varamaz, zorlamadır. ALLAH’ıma zor yapılmaz, zamansız görgü dilenmez. Senin verdiğin kadar, sana da verilir. Senin verdiğin nedir? Senin olan AŞK’ındır.

Huzurumuzun, yolumuzdan olduğu bilinsin; gönülden, dumanın kalan izi silinsin; danışılan elden hal edinsin, o gün yolun çizilsin. Duman dağıldı, güneş göründü. Oymayı ele aldık, askıya suyu koyduk, kuluna ikram ettik. ALLAH’ım cümlenizden RAZI olsun. Suyu askıya neden koyarsın? Dileyene vermek için. Tepsiyi sofraya sakladım. Askıyı da kalabalıkta verirsin, ne var ki ayak üstü olanına. Aşığın suyu, nerde olsa dökülmez, avucuna bile alsa. Her kulun sevgisi gönlünde olsun, AŞK’ın ALLAH’ımı buldursun, aymayı bilsin. Alanın azı çoğu değil, doldurduğu yerdir mühim olan. Bazen çok büyük çukura gelir, dibinde kalır. Az küçük çukura gelir, artanı elde kalır. ALLAH’ım, kulunun kanaatine göre çukurunu da verir. YÜCE’nin YÜCELİĞİ, kulunun gönlüne dolsun. Kul bilirse, bildiğine sevinsin. Olmayana gönül koymasın, kalan için üzüntü etmesin; ‘Az.’ diye derde düşmesin, olanla kanaat etsin. ‘ALLAH’ım.’ desin, ‘SEN’den gelen nasibimdir, verdiğin alnımın terinedir.’ Dolduracak çukur olmaz, elde kalan öyle olmaz. ‘Mayalanmış hamur misali büyüyeceğine inandım, SANA şükürler ettim, olanla yetindim.’ ALLAH elbet verir. Ne var ki, oradan ne cevap beklenir? Dağa bağırırsan, cevabını alırsın; kendi sesini. Adalet, kulun maddi hakkını korur; asalet, şanını. Mümin kul da, imanını korur. İmandan nasibi olmayan; önce asaletini, sonra adaletini kaybeder. Korumak, eline verilmez ki. İmanını kaybeden; önce ahiretini, sonrada dünyasını kaybeder. Ne var ki, dünya kaybı kulun hayrınadır. Dünyanın boşluğu, kendisine gösterilir, ‘Dönse.’ diye beklenir. Ne mutlu aymayı bilene, dünyadan dönene.

Yumuşak yol dilendi, günü gelmeden çözüm istendi, on gün dolmadan sohbet arandı. Sözümüz sohbetimiz kimseye kapanmaz, günü geçse de siteme varılmaz, ayılmadan verilmez, verenin sorusu edilmez. Kendini sözümüz ile avutana. ‘Yazısı değil.’ denmesin, hayali bozulmasın. ‘MEVLÂNA yazdırmaz.’ dedim ona, ne var ki, ‘MEVLÂNA’nın himayesinde yazılır.’ der, kendine öylece sohbet arar. Varsın öyle bilsin, muradı HAK YOLU’ndan olsun, dileği HAK YOLU’ndandır. ALLAH’ım muradını versin. Ağacın yaprağını düşünün. Daha önce dedim, güneşe kendini alıştıran yanmaz. Ağacın yaprağı, yazın en sıcak gününde sararmaz. Halbuki yere dikilen ekin, sıcağa dayanamaz. Neden, ekin mi kıymetsiz, yaprak mı kıymetli? Hepsi, kıymeti olduğu için yaratılır. Ne var ki, toprağa varan kökün kuvveti, bedeni dik tutar. Ağacın yaprağı ne kadar çok olursa, gölgesi o kadar büyük olur. Daha önce konuşuldu, YUNUS ile MEVLÂNA ölçüldü. YUNUS’um selvi miseli uzadı, MEVLÂNA çınar misali genişledi. MEVLÂNA’nın gölgesi büyük oldu. Neden? YUNUS’tan üstün olduğundan mı? Asla! Ona dünya öyle takdir edildi, çünkü eğitimci geldi dünyaya. Eğitti, öğüttü, yoğurdu, pişirdi, fırına verdi, aldığını cümleye dağıttı. MEVLÂNA vazifesini yaptı, üstünlüğünü değil. ‘İlimle mi olur, ülfet ile mi?’ dendi. Olmak, bilmekledir; bilmek, görmekledir; görmek, sevmekledir. YUNUS’um, kendi ilimi ile buldu, gördü, sevdi. Sen ona nasıl ‘Cahil.’ dersin. Bilmeye aklı eren, görmekten masun kalmaz. Görmeye gücü yeten, sevmeyi yolundan atmaz. Ne ilmin, ne ulmun sözü edilmez. Ulmun, şu demektir; ulemanın. Ulema olmak için yüzlerce kitap okunmaz. Yumuşak olandan, ALLAH’ım İLMİ’ni sakınmaz. Önüne serer, “GÖRSÜN KULUM.” der. Görmek için, bilmek değil dilemek gerek. YUNUS’um dinledi uydu, kainatın ilmini bir dağda gördü. ‘Kainatın ilmi, bir dağda görülür mü?’ dersen, bir dalda dahi görürsün.  Geldim. Gelişim, ne kulun hali ne geleceğin falıdır, her dileyen kulun yoludur. ‘Yol’ dediniz sordum, dört yol ağzında durdum. ‘Ona mı, buna mı?’ dediniz. Benim diyeceğim; ne ona ne buna, YÜCE’ye  olsun. Dört yol, daha önce sorulan tarikat. Senin gayen nedir? ALLAH’ıma varmak. Tarikatın gayesi nedir? O da varmak. Seyahate yalnız da gidilir, gurupla da gidilir. Gurup ile giden, neşeyle varandır; yalnız giden, gördüğünü bilendir. Karışık olanı sen çözeceksin, ben değil. Ben sana, önüne, sererim. Yumak, dünya kuluna ‘Ömür.’ denen hengamedir. Sabır ile çözersin, ‘Sonuna vardım.’ dersin. Dileyen, dört yol ağzında olan; dilediği yolu seçsin, hapsi ALLAH’ıma götürür bilsin. Ne var ki, ‘Hangisi?’ diye benden sorulmasın. Kestirmeyi ALLAH’ımdan dile, önüne sersin. Yalnız unutma, kestirme derken, kendini nerde bulurum sanırsın? Kendini bulan, dünyada kalmaz; dünyada iken, bulduğunu bilmez. Her kul VELİ olmaz elbet. Her EREN, ALLAH’ımı bulandır, ne var ki göçtüğü an bilendir. Öbür alem, yalnız VELİLER’in, o da en son demlerinde gördükleridir. ERENLER, VELİ değildir. VELİ, hem ilmi, hem ulmu olanlar. ERENLER, güzel ahlakları ile bulanlardır. Neden bunları gelene sormadın? Haddini bilmekten değil, alacağın cevap ile tatmin olamayacağından sormadın. Tatmin olamayacağın kulun ardından gitmek yersizdir. Sohbet demedim. ‘’ dedim geldim, yolunuza ışık tuttum. Yolunuza ışık tuttu isem, neden ‘Olmaz.’ dersin. ‘Olmaz.’ diyen, neden gelmez, sohbetimizde bulunmaz. Büyüklük onda mı bende mi, yoksa YARATAN’da mı? ‘Bende değil.’ dedim, cümle ile sohbetine gittim. Sohbetimiz yersiz mi, yolsuz mu? ALLAH’ımın kulu gelmez, sohbetimize teveccüh etmez. BÜYÜKLÜK, unutulmasın ALLAH’ımdadır. Sözünü kabına mal etmesin. ‘Büyüklük yapan düşer.’ demesin. Büyüklüğe edep, kulu kulun önünde eğilmeye davet etmez. ALLAH’ımın önünde secde edilir, kulu sadece sevilir; edebe riayet odur. Edep, kulunun önünde eğilip elini öpmek değil, kulunu kulundan ayırmamaktır. HAK NURU’na, onda değil kendinde teveccüh et. Onu ve cümleyi sadece sevmeyi bil. Çünkü ALLAH’ımın NURU ne sadece onda, ne de bendedir; cümlededir. Önümde eğilenin kulluğuna hürmet, yersiz. Her VELİ’nin yolu birdir, sözü söyleşiş tarzı ayrı olsa da. Her VELİ, kul ayırmadığı için, kulun önünde eğilmediği için VELİ olur. Ondan sonra gelenler, VELİ olduğunu bilenler, onun adını kendine mal edenler; ‘Yol.’ der, şeyhlik taslar. Gelelim günün konusuna, gidilen yolun kaygusuna. Gittik-gördük, dualarımızı verdik, alanlarla beraber olduk. ‘Yeri orası mı?’ denir. Sen orası bildin ya, orada beraber oldun ya, orada kavuştun ya; orda olmuş, buraya gelmiş, sözü mü olur? Ne var ki, kulun verdiği güç, yoluna çiçek diker. Kendi yoluna elbet, o zaten çiçek içinde. ‘Hata var mı?’ diyene sözüm, hatayı yanda-yönde olmadıkça üzüntüsünü etmek yersiz. Yanında olan nedir? Yönünü tayin eden, nefsine savaş veren. Aynayı ele verdik, ‘YUNUS’um sizin ile.’ dedik, yoldan karşıladık, arada şakalaştık, yürüyüşe verdik. ‘Saplandı.’ diyen, korkuya düşene güldük, yavruları peşinize saldık. Dualarınızı ettiniz, ‘Gönülce olmadı.’ dediniz. Ne var ki, gönülce olan, gönül alınandır. İbadet, yuvanda da olur, dileğince anılır. Gönül almak, kuluna sevgi göstermek; ziyaretine gittiğin zatı da memnun eder, en büyük ibadet odur. Verilen buğday tanesi dahi, ALLAH’ımın kabulüdür. ‘Yerinde mi oldu?’ denmesin. Yerini sen değil ALLAH’ım tayin eder. Gönül ziyareti; gönülleri hoş, cümleyi sarhoş etti. Kabulü, ALLAH’ımdandır. Yanılma. Sözümüz bitmeden gidilmez, kulun sözü bahane olmaz. Gitmek değil, her an yanınızdayım, gönlünüzdeyim. Ne var ki, günlerin gecelerin birbirine gebe olduğu müddet içinde, sohbetimiz aramızda olsun. Evet cemaat kurulmasın. Sözümüz açık, kalabalık olmaktan kaçınılsın. Aramızda olan söz için demem, kalabalığa yer yok.

Her olayda GARİB’te kaygu ararım, tevekkülü bulurum; ‘ALLAH’ım.’ derim, duacı olurum. Komşu gönlü alanın, yolda kalana el verenin; yumağı bizlerce çözülür. ALLAH’ımın ZATI, kumun yerde oluşu; ALLAH’ımın SIFATI, kula sırtını verişi. Müstesna olan her şey, göze görünmese de geldiği yeri belirtmez mi? Kum derken, gözünün önüne kumun her zerresi gelmez mi? Kum, her zerresinden vermez mi? Denize dahi beşik olmaz mı? Nehirlere yatak olmaz mı? Kulun varlığı, kuma eşittir; kumdan ayrıldığı an, YARATAN’a eşittir. ‘YARATAN’a eşittir.’ demek, dünyada harcamadığımız NURU kadar O’na yakınız. Yakınlığın adı, eşit demek değil midir? Ne kadar küçük olsak da, niyazımız kadar
O’na yaklaşırız. ALLAH’ımın dünyaya verdiği nimetler, kullarını yaratması karşısında çok az kalır. Çünkü kullarına KENDİ’nden, dünyaya GÜCÜ’nden verir. Kâinat, zaten O'nun MÜLKÜ. Yaması fistanında, her sözü destanında. YUNUS’um, yolunu aldığı, ‘TABDUK EMRE.’ dediği günden; ne yolunu şaştı, ne toprağı deşti, ne acele koştu, ne bilmeden coştu. Yalnız kendini kendine verdikleri an şaştı. Koşarsan düşersin, durursan kalırsın. Adım-adım gidersen vardığını, bilesin. Yolda yolcu görürsen dürtme, dama taşı değildir. Her hataya sert olma, belki hata sendedir. Danışmadan söz etme, belki yalandır. Gelenin sazı çalmaz, duranın dili demez, diyenin eli tutmaz, gelenin hiç biri ALLAH’ıma dayanmaz. Onun için, ona dayanan, sağlam destek bulmaz. YUVA’nın yollarına açtığını unutan, ALLAH’ımdan silinendir. Unutulmasın, dediğim gün gelende, dilden de verilecek. Sanılmasın, yazımız kesildi. Asla. Sözümüz cümleyedir. Biz tarikat ehli değiliz. Biz zümreye bağlı kalmayız. Cümle söz alacak, sözümüz cümleye bağlanacak. Oku atmak için, yayı germek gerektir. Yayı gerdi isen, oku attı isen; geri çekmek elinden gelmez, elin arkasından ermez. Bırak vardığı yeri bulsun, duacı ol hatasız varsın. Kalıp nedir? Beden. Ruh nedir? NUR’dan. Güzel nedir? NURU’nu bilenden. O’nun NURU’ndan olduğunu bilen, NURU’na leke düşürmemeğe çalışır. Aslında NUR leke almaz, NUR ile RUH arasına perde koyar. RUH varlıktır, varlığı NURU ile besler. Adımını büyük atan gideceği yere çabuk varandır, dumana yer veren, kendinde olanı görmeyendir. HAZRETİ OSMAN der ki: “NURU’ndan aldığımdan, günümü bildiğimden, kalede gözüm kalmaz. Kimseye sözüm olmaz. Gönlüne olgunluk alandan, dünya mülkü sorulmaz.” Zembile koyduğun, alabildiğin kadardır. Zengine yedirdiğin, gülebildiği kadardır. Fakirin zengine verdiği, onu güldürür. Güldükçe gaflete düşürür. Eğer fakir ona verebildi ise; candan vermiştir, verdiğini nasibinden kesmiştir. Ahiretin yolu; yolunu bilenle bulunur, dünyayı sevenle değil. Dolu gönül, dünya tamahına yer bulamaz, çünkü gönülde AŞK’tan yer kalmaz. Yemediği aşa, kul ‘Kötü.’ demez, dumanını yüzüne üfürmez. ‘Meyden aldığım.’ deme, gönlünü meye bağlama. Gönülde var ise, mey sana verir? Gönülde olmayanı, yere serer. Her mey alan sarhoş olur. Kimisi AŞK ile döner, kimi yere serilir. Ya içmeyi bilmeyendir, ya bünyede olmayandır. Olmayanı zorlama, kuyuya boş diye dışarıdan su doldurmaya benzer. Her yaratılan, aslını bilir. Soylu soyuna güvenmese, ALLAH’ımı tanır. Kumun aslını taştır dersek, taşa da hürmet ederiz. Madem ki kumun aslı taştır; ALLAH’ımın kuluna dünyada verdiği gaile, taşın taşa çarpması örneğidir. ‘Varayım çarpayım, sonunda kum olayım.’ dersen, çarpışa katlanırsan; kum olduğunda, üstüne taş yığsalar duymazsın. Koşuya hazır olan atı durduramazsın, koşmaya niyetli olmayanı koşturamazsın; seni atar, geri döner. Meşeyi dağda, asmayı bağda gör; yerde kumu, kökte sonu bul. Sepeti rafta bırakma, kalemi kutuya atma. Nedeni kuldan bilme, hataya ordan düşme. Değişen olsa yanarım, AŞK’ından nasıl dönerim? Kul dünyayı sevdiği kadar, ahireti de severse; dünyayı gönülden siler, sadece bedeni görevli kılar. Neden kul dünyada mutsuzdur? Çünkü beden ile gönül savaştadır. Bedenin ameline gönül razı olmaz, kainata kendini bağlamaz. ‘Hür geldim, kafese girdim; kafesin ameline esir olmayım.’ der, mücadele eder. Savaşı, kuvvetli olan kazanır.

YUVA’mız yol için, yumuşak yolu bulanlara açıldı. Sözümüz, gönül açanlara verildi. Günün olayları elenmedi, günlük olay belenmedi. Her yumuşak yol, MEYDAN kapısında durur. Durak, MEYDAN’a girişe mehildir. Yeşil rengi severiz, huzurun dengi olduğunu görürüz. Pembeyi severiz, ‘GÜL’ün dengidir.’ deriz. AŞKI’na kırmızıda düşeriz, turuncuda KUDRETİ’ni buluruz. Morda bakarız, ‘Cümlesinden geçtik, morda durduk.’ deriz. Maviyi deniz ile gökte düğümleriz. Sarıyı gönlümüze bohça örneği gibi sararız. Kamu kulun ölçüsü olmalı, kulun görgüsü kamuya uymalı. Nasip ayaklıdır, kulu oturduğu yerde de bulur. Masayı mümin kul da kullanır, mümin olmayan da. Ne var ki, mümin olan övünmez, kaybedince dövünmez. Hatasız kul olmaz, ne var ki olacaktan kaçılmaz. Hoyrat olmadıkça, yerinme. Bir lokma bir hırka günü geçeli asırlar oldu, günde kul kamuya uydu. Uyduğun kadarıyla güzel, gerisi gazeldir. Yaşantında kula yük olma yeter. ALLAH’ım KENDİ’ne yük olanı yaratmaz, yarattığını KENDİ’nden uzaklaştırmaz. Kulun yükü de, ALLAH’ıma değil dünyayadır. Ne var ki, dünya da kul ile ölçüsünü alır, kul olmasa top örneği ortada kalır. Huyun en güzeli; huysuza ‘Sen güzelsin.’ diyebilendedir, huysuzda güzeli bulabilendedir, düğümünü çözmesine yardım edebilendedir. GARİB’e gelecek bizlerce önlenir, her olay gözlenir. Günümüz, hayır olana açılır. Gönlünü yokladım, çiçek diye kokladım; ‘ALLAH’ım.’ dedim, ‘ÖLÇÜN’de ne yanılırsın, ne aldanırsın, sen seçtiğini bilirsin.’ 

Mümin olandan yol bilenden, sohbetin gününü sorandan muadele. Muadele, merakın ileri derecesi. ‘Neden demez, günde yazmaz?’ denir, nedeni sorulur. Her kul, kendi gücünce imtihana katılır. Olayın nedeni sorulmaz, ‘Öyle mi, böyle mi?’ diye söz gezdirilmez. Daha önce dedim, olay söz kesimidir. Daha iki satır önce, ‘Neden?’ diye sorulmaz dedim. Söz kesimi neden olur? Bir kitap bitende, ikinciye aynı gün başlanmaz. Günde verdiğim yazıyı, KATİB ÇELEBİ’ye veriniz, yazının sonuna ilave ediniz. İkinci kitaba hazır olunuz, ne var ki, günü sorulmasın. Mahzuru olsaydı, daha önce söylerdim. Ne var ki, kuldan söz alınmasın, adımıza söz verilmesin ve kul ayrımı yapılmasın. YUVA içinde. Kitabın hazırlanışına yardımcı olunacak. Geçen günde konuşulan gibi değil. Daha önce verdim; sözümüz cümleye, zümreye değil. Konuşulduğu gibi yapılanda, zümrede kalır. ‘Nasıl olur?’ diye düşünülmesin. Güne kadar geleni, siz mi düşündünüz? Kitap olacak, teksir değil. Dileyen kendi elinde olanı yapsın, tamamı bizde kalsın. DEDE’n değil, YÜCE. Gelelim yazımızın son sözüne, yani biten kitabın sonuna. “Güne verilen yazımız; kulun yoluna ışık olsun diye, dünya yükünden kurtulsun diye idi. Okunsun, her derde deva aransın, cevabı bulunsun. Kitabımız okuyup ta, ‘Hala derdime deva bulamadım.’ diyen; uyansın, yeniden okusun. Mutlaka devasını bulacak, yolunu alacaktır. Cümlenize yolda ışık, gönülde aşık, aşında kaşık bulmasını diler, sözümü AŞK’ıma düğüm atıp bağlarım. ‘AŞK’ın düğümü olur mu?’ dersen, düğüm atmazsan çözülür derim. ALLAH’ıma emanet, cümle kullarına selamet dilerim.” Cümleye. Gelecek kitabımıza kadar. İkinci kitabımız, sohbetin yolunu bulanlara, AŞK’ını arayanlaradır. Yolunu arayan, birinci kitaba döner. ‘Olmuyor.’ dediğin olmuş, sorulan yolunu bulmuş. Senin nasibin gelir seni bulur. Sen üzüntü etme, sofrana konacak aşı bekle. O suyun başında. Olanın, bunu sorması yersiz. Madem ki sen ALLAH’ımdan dilersin, ULU’nun sohbetini bilmez misin? Diledi, önünde sofra buldu. Sunduğum, olacağın yakın görünüşte durduğudur. Saman yersiz midir, ot köksüz müdür? At ta yerinde, ot ta. Kökünde oldukça yumuşak gelir, ot saman olanda sertleşir; ne var ki, yükü hafifler. ‘Köküm?’ dersin sorarsın, saman olmaktan korkarsın. Ne ot kalmaktan, ne saman olmaktan korkma. ALLAH’ıma dayandın, yumağından sakınma. Maddeyi sordun ya. ALLAH’ım, yüce dağa çok kar verir, küçük dağın yükü hafif olur. Ne var ki, vazifesi asla hafife alınmaz. Dağdan maksat, gönülleriniz değil amellerinizdir. Vazifeniz; yumuşak yol dileyenlere, ‘Susuz kaldık.’ diyenlere. Suyu hangi dağ bol verir? Ne var ki, ağaçları yetiştiren küçük dağlardır. Kamunun beklediğini, yüce dağ verir; kanunun beklediğini, küçük dağ. Kanun neyi bekler? İyi yetişmiş kulu. İyi kulu kim yetiştirir? Sevgiyi gönülden bilen. Sevgiyi gönülden bilen, yetişenlere de öğretir. Öğretmenin etrafında olunuz ki, ‘Ağacı bol dağ.’ denilsin. Dediğim budur. Biri sevgisinden veren, etrafa yayabilen; öbürü gönlünü çağlayanlara kaptıran, önüne gelene doğru yola kattıran. Bizim vazifemiz yüce dağ misali, gönlümüzün masalıdır. ‘Ben de mi?’ deme. Ben, GARİB, sen. Yazımız yanlız YUVA’da verilir. ‘Bize de mi?’ diyene, ne deyim.

Yumuşak oluşun gününe vardık. Yazıyı veren güne niyet kurduk, ALLAH’ımdan İZİN aldık. Cumayı, sadece gündüz dileyene verdik. Sorusunu seçen gelsin, faldan değil yoldan olsun. Sonun ne olacağı değil, çıkamadığı olaydan yolu sorulsun. Gece sohbetimizde olanların, gündüze katılması yersiz. Geceden nasip alan, günde gelenlere hak tanısın. Şah meydanda dursa, ‘Cümle kullarım.’ derse; kulun dediği, sadece meydanda gördüğüdür. Ona ‘Benim.’ diyen, şaha boyun eğendir. Sende olan, bende değildir. Yumuşayan kulun yolu, taştan arıdır. Düşen yaprakta güzeli görür, kayguya elini çevirir. Şah değiliz seçelim, ‘Meydan bizim.’ diyelim. Sözü söze katmadan, yularını çekmeden, yola odun katmadan yürümeyi bilesin, ‘Öyle olur.’ diyesin. Mümin olan bilir, konuğunu sever, bir dilim somunu, konuk ile paylaşır.

Yolumuz uzadı, kâinatı sardı, ötesine vardı. Sardığı yerde gördü, gördüğü yerde duydu, duyduğu yerde yandı. Yanan beden değil, gönül ateş aldı. Her madde yandığı yerde hafifler ve yukarı doğru gider. Yukarıdan maksat; olduğu yer değil, vardığı yerdir. Cümlenize hoş geldiniz der, AŞK ile hepinizi sararım. Sardığım bedenler değil, AŞK ile yanan gönüllerdir. Her ayrı olan madde, yandığında tek alev olur. RUHLAR’ın birleşimi odur işte. Yandığında, ot da ağaç da aynı alevde birleşir. AŞK’ımız aynı alevle birleşsin, cümlemiz varanda buluşsun. Gönüllerdeki soruları silin, sizler de sorusuz kalın. Sorusuz kalın ki, sorusuz bulasınız. Kainatın sırrı, yalnız O’ndadır. Demeyin EVLİYA’nın elindedir, EVLİYA’nın sadece gören gözündedir. Gözde olan, dile verilmez; kulun sorusu ile, kainatın sırrı çözülmez. Sorunun içinde bin bir soru gizlidir, her bir sorunun da bin bir sorusu vardır. Binin birini alsan, onun da bin bir sorusu vardır. Kendini soru ile değil, arı ile bul. Arı, paklıktır. MEVLÂNA değil, veren YÜCE’dir. MEVLÂNA, YÜCE’den sözcüdür; pervane misali döner, AŞKI ile yanar. Yazda yanar, kışta yanar. Yazın ALLAH’ımın ateşi, ya kış, kulun ateşi midir? Asmayı budadın, dalını ocakta yaktın; ısındığın, senden mi? Ne yerdeki senin, ne gökteki benim, cümlesi sadece O’nun. Ocakta da yaksan, gökten de beklesen; aldığın ateş, sadece bedeni ısıtır. Gönlünü ısıtan, AŞK ateşidir. Gönülü ısıtan, ne eldedir ne dildedir; ALLAH’ım, dileyene lütfeder. Manayı dileyene, maddeyi dilediğine verir. Beden bedeni tavaf etti ise, bedende yol arama. Müstesna kul, bedeni bırakıp, gönül ile tavaf edendir. Gönül ile tavaf nedir? Haccını varmadan bulan, ölmeden ölen, görmeden seven, duymadan ilmine varandır. ‘Varmak, yumuşak kula vergidir.’ denir. Gönül al da gör, kulunu beklemeden sev de gör, almadan ver de gör; ne KABE’ler ziyareti yapmış olursun! Verdiğini demeden, sevdiğini bilmeden, gözünü sakınmadan, verdiğinden yakınmadan yamayı şikâyetsiz karşıla da gör. ‘Verdim görmedim, karşılığını almadım.’ dersen, yamayı atmış olursun. Karşılığını bekler isen, verme. Aynayı niye eline alırsın, yüzünü neden merak edersin? Gördün de ne buldun? Sen seni bulmana, verdiğini görmene ayna yardımcıdır. Aynaya ne gözle bakarsan, onu görürsün. Nefsin sadece yüzünde göz ararsa, ötesine bakmak aklına gelmez. Önce nefsin ile savaş, sonra aynaya bak. Yokluk, bedendedir; RUH’un varlığı, kainatın üstündedir. Aynayı RUH’um için aldım, aynada tefekküre daldım, bedenimin cahili kaldım. Alimi olmayı, zaten düşünmedim. Bedenin ilmini, ulema değil alim denedi; o da bin sırdan birini buldu, binde birin bininden gene mahrum kaldı. Neyi aradı, nerede buldu? Bulanda, bulduğuna şaştı. Kuşun gittiği yol çizilmez, ‘Doğru uç.’ denilmez. Ne var ki hiçbir kuş, gideceği yeri şaşırmaz. YUNUS’um der ki: “ Geyik misali suyu takip ettim, sülün misali yolumu aradım. Ne aradığım gibi buldum, ne sülün misali vardım; ALLAH’ımın EMRİ olduğu yerde uyandım.” Yolunuz ne an emredildi ise, o zaman bulunur. Gayretler, demir atmış sandalda kürek çekmeye benzer. Söz açık. Gidişe niyet et, ne var ki varışa ölçü vurma. Niyet sende, ölçü ALLAH’ımda. ‘Yaşamak güzel.’ denir, dünya yaşamaya örnek gösterilir. Aslında dünya, yaşamaya niyet edenlerin imtihan odasıdır. Bir kapısından girer, öbür kapısından çıkarsın. Ne mutlu ki ağır imtihanlara ‘ALLAH’ımdandır.’ diyerek boyun eğenlere. Cümlenin cahili olduğu tek mevzu, nerede yaşadığını bilememektir. Kendini kendin bul, çamura düştüğün an. Her bahçede dolanan, çiçeklere ‘Güzel.’ diyen; sadece çiçekleri görür, kendini ancak çamurda bulur. Kendini bulan, AŞK’a düşendir; AŞK’a düşen, mecnun olandır. Mecnun olanın gözü, ne çiçeği görür, ne böceği. Onun gördüğü; gönlünün erdiğidir, YARATAN’ın VERDİĞİ’dir, dünyayı sildiğidir. Dünyayı silen, kemale erendir; kemale eren, CEMALİ’ne varandır. Çiçeği ne yapsın, kimden alsın kime versin? Deryaya dalana çiçek versen, çiçeği orada ne yapar? Güneşe baktım, çiçeği yakaya taktım, ay ile yıldızları derdim, sevenlere verdim; alanın gönlüne, kainatı serdim, sevenin gönlüne, kıvılcım koydum. ‘Aydan geçtim, yıldızlardan geçtim, kıvılcımı seçtim.’ diyene ne mutlu. Dedim, sen de yıldızlara eş oldun, ay ile kardeş oldun, güneşe karındaş oldun. Ya, dedim ya sözün başında, ateşin ne küçüğü, ne büyüğü olmaz, yandığı zaman ayrılmaz. Güneş’in ışığı değil midir, ayı da yıldızları da aydınlatan? Onlar değil midir Güneş’ten kopan? O'ndan kopan o'na karındaş olandır. Bu, kâinattaki yapıtın gösterisidir. Kemâlatta da aynen tecelli eder. GANİ’den söz aldık, nasipten diledik: “AŞK’ın gözü kör değildir, AŞK her kulda mevcuttur. Ne var ki, küllenmeden deşende, kıvılcımı düşende, her kul görür göçende.” Dileğimiz göçmeden göçe varmak, AŞK helvasını karmak, korkuyu gönülden silmek. Geldik gideceğiz, aşığız maşuğumuzu bulacağız demektir. Bunu dediğin an, bulacağından şüphen olmasın. Yalnız, bunu diline değil, gönlüne koymak gerek. Dünyada ölmek, nasibini itmekle olmaz. Sana verilen nasip, senindir. Ne atılır, ne üstüne katılır, ne azından şikâyet, ne çoğundan şekavet edilir. Yumak yeter dediği yerde değil, nasibi kesildiği yerde kalır. Verilen de nasibi kadardır. ‘Çoğu haram mı?’ dersen; şekavete yorarsan, ALLAH’ımın verdiğinden şüpheye düşmüş olursun. Doğrudan şaşmayan, şüpheden arı kalsın.

Gitmeden, gelmeyi düşünmedim; gönlümü, beni anan gönüllerinizden ayırmadım. Yaprağa CAN verene, damarlarda kan yürütene duacı oldukta; gönüllerde neden çok şey aradık? Her gönül bir olmalı, darı örneğini koçanda toplamalı. AŞK’ımız; ne sönenden, ne yönünden dönendendir. Damardan akan kanı, ateş örneğini yakandadır. Korkuyu silelim. Kelebek örneğini, rüzgardan kaçmak değil; kuş örneğini, rüzgarın içinden geçelim. Haram yiyeni, ne sen bilirsin ne de ben, kul kendi de bilmez. Oymayı işleyen ipliğini alır. Ne var ki, ipliğin ölçüsünü bilmez, nerede kalacak düşünmez. ‘Şeytana uydum.’ diyen, ALLAH’ımı gönülden çıkarandır. Aramazsan sırrını, sormazsan serimi, umduğun olmaz diye, deme ‘ALLAH’ım sevmez kulunu.’ Sevmek, ALLAH’ımın YÜCELİĞİ’dir. Kağnıyı gayrete düşmeden götüremezsin, ne var ki gideceğin yere nasipten önce varamazsın. Niyeti kurarsın, ölçüyü ALLAH’ıma havale edersin. Ham meyveyi derme, olmamış bezi dürme, çorbayı tuzsuz karma. Üzme kendini, dünyayı kötü diye kurma. Yaşamaktan amaç; her olanın O’ndan geldiğini bilmek, O’ndan gelenin hayır olduğuna inanmak. Bunu bildiğin gün, dünyayı ayna örneği görürsün, kuruntudan kurtulursun. Soğuk sıcağı aratır, kahır ALLAH’ı buldurur. Vaka gölgeye düşmez, gölgede aş pişmez. Kaide bozulmaz, kanun değişmez. Pişen aş kabında kalmaz. Sohbetler daimdir, GARİB’in göç günü yazılana dek. Suyun yolunu veren, alanları da düşünür. Kamuya uyan, su yoluna değer verendir.

Mümin olandan sorulsa, ‘Günün konusu ne ola?’; der ki, ‘ALLAH’ım ile gele, gönlümü doldura.’ Yolunu çizenin, sohbeti bilenin; saygısı, bana değil YÜCE’yedir. Sevgisi cümleye olan, cümleyi ‘ALLAH’ım YARATTI.’ diye seven; kuluna, hasım diye bakmaz. Hatayı kendinde arayan, hataya düşmez. Denmesin, ‘Düşenin dostu olmaz.’ ALLAH’ım, bütün yarattığı kullarının DOST’udur, O’na dönük olsa bile. O’na yüzünü döndüğü an; sana güler, NURU’nu yağdırır. Olaylara ‘HAK’tan gelir.’ diye bakarsan; derde düşmezsin, ‘Kötü talih.’ demezsin. Çünkü her şer kapısı, hayıra açılır. Amade olan bilsin, olana uysun. ‘Takatim yok.’ demesin, ALLAH’tan güç dilesin. Ne olmayana üzüntü edilsin, ‘Nasıl olur?’ diye tasaya düşülmesin. Olacak, yazılan görülecek. Her kulun yazısı güzeldir. Ne var ki, aynaya ne yüz ile bakarsan öyle görürsün. Gülerek bak, güleceğine inan, şüpheden uzak kal. Korkuyu yolun için alma gönlüne. ALLAH’ımın olduğu yerde, korku yer almaz; ALLAH’ımın olduğu yerde, kul mahzun kalmaz. Neden ‘Olmaz.’ diye duman konur gönüle? Olacağı, sözümün başında verdim, gönüldeki tasayı silesin dedim. Kambur dert eder, sırtında yük var diye. Gönlünde yükü olmasın kulun. Dünya kısa gün, gelir geçer, kul nasıl olsa göçer; kambur dünyada kalır, gönül ahireti seçer. Onun için dünyada, niyetine uymayanı dert etme.Yolundan soracağın var mı? Yanımızda olana. Yolun gidişine uymak, dünya kaygusunu silmekle olur. Dünya olaylarını bırak ALLAH’ım çözsün. Düzlük gönüldedir, dünya gafildedir. Demek değildir ki, çalışma, bekle gelsin, aksın içilsin. Vazifeni gücün kadar yaparsın, hak yiyenden uzak durursun. Yediğini bilmezsen söze verme, ‘Yedi.’ diye göze koyma. Her kul nasibini yer. Arı da çalışır, karınca da. Ne var ki, arı sizlerle paylaşır, karınca kendine taşır. Suyumuzun akışı budur. Verişimiz; dileyen kula suyumuzdan sunuşumuzdur, HAK YOLU’ndan gelişimizdir.